Interpretacja indywidualna z dnia 26 marca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0115-KDIT1.4011.69.2026.MK

Interpretacja indywidualna

– stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest:

·nieprawidłowe w zakresie ulgi odsetkowej oraz

·prawidłowe w pozostałym zakresie.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 stycznia 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismami z 23 lutego 2026 r. i 25 marca 2026 r. – w odpowiedzi na wezwania. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawczyni wraz z małżonkiem zawarła 13 lutego 2006 r. umowę kredytu hipotecznego, od której odsetki były w latach 2006-2024 odliczane w ramach tzw. ulgi odsetkowej, zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami.

Prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (...) z 11 grudnia 2025 r. (sygn. akt (...)) umowa kredytu została uznana za nieważną, a na rzecz Kredytobiorców zasądzono kwotę 54.842,83 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. Sąd uznał jednocześnie oświadczenie o potrąceniu złożone przez Kredytobiorców, co oznacza, że rozliczenie stron następuje w wykonaniu wyroku, a nie w drodze nowej umowy.

W związku z wykonaniem wyroku Bank dokona wypłaty świadczenia pieniężnego. Wnioskodawczyni powzięła wątpliwość, czy w związku z tym zdarzeniem powstaje obowiązek korygowania uprzednio złożonych zeznań podatkowych albo wykazywania przychodu do opodatkowania.

Uzupełnienie wniosku

Prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (...) z 11 grudnia 2025 r. (sygn. akt (...)) umowa kredytu została uznana za nieważną ex tunc, tj. od chwili jej zawarcia. Sąd Apelacyjny:

·uznał skuteczność oświadczenia o potrąceniu złożonego przez Kredytobiorców,

·dokonał ostatecznego rozliczenia wzajemnych świadczeń stron,

·zasądził na rzecz Kredytobiorców kwotę 54.842,83 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie,

·nie przewidział jakichkolwiek dalszych rozliczeń kapitału kredytu.

Rozliczenie to zostało następnie potwierdzone i wykonane w drodze porozumienia rozliczającego z Bankiem (...), które jednoznacznie wskazuje, że wypłacona kwota stanowi rezultat potrącenia wierzytelności stron wynikających z nieważnej umowy kredytu, przy zastosowaniu teorii dwóch kondykcji.

Kwota 54.842,83 zł zasądzona wyrokiem Sądu Apelacyjnego nie stanowi dla Wnioskodawczyni żadnego przysporzenia majątkowego, lecz wyłącznie zwrot nienależnie spełnionego świadczenia (kapitału) w rozumieniu przepisów prawa cywilnego. Z uwagi na nieważność umowy ex tunc strony zostały zobowiązane jedynie do wzajemnego zwrotu świadczeń, które spełniły bez podstawy prawnej. Otrzymanie przez Wnioskodawczynię kwoty odpowiadającej nadwyżce jej świadczeń nad świadczeniem banku:

·nie zwiększa aktywów Wnioskodawcy w sposób definitywny,

·nie powoduje realnego wzbogacenia,

·nie spełnia definicji przychodu określonej w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jest to jedynie restytucja stanu majątkowego sprzed zawarcia nieważnej umowy.

W związku z powyższym Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że:

·zwrot kapitału kredytu wynikający z prawomocnego wyroku nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych,

·brak jest podstaw prawnych do uznania tej kwoty za przychód podatkowy,

·nie znajduje tu zastosowania art. 45 ust. 3a ustawy o PIT, ponieważ Wnioskodawczyni nie otrzymała „zwrotu kwot uprzednio odliczonych” w rozumieniu podatkowym, lecz świadczenie rozliczone w drodze potrącenia w ramach nieważnej umowy.

W okresie obowiązywania umowy Wnioskodawczyni korzystała z tzw. ulgi odsetkowej zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jednakże prawomocny wyrok sądu nie zasądził zwrotu odsetek jako wyodrębnionego świadczenia, lecz dokonał całościowego rozliczenia wzajemnych roszczeń stron w ramach potrącenia, co skutkowało ustaleniem jedynie salda końcowego. W konsekwencji brak jest możliwości przypisania konkretnej części otrzymanej kwoty do zwrotu odsetek uprzednio odliczonych w ramach ulgi odsetkowej, sąd nie dokonał zwrotu odsetek jako odrębnego świadczenia, lecz kompleksowo rozliczył wzajemne należności stron.

Wnioskodawczyni wnosi także o potwierdzenie, czy odsetki ustawowe za opóźnienie zasądzone prawomocnym wyrokiem sądu:

·stanowią odrębny przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych,

·czy też, z uwagi na ich ścisły związek z restytucyjnym charakterem rozliczenia nieważnej umowy, należy traktować je jako element przywrócenia równowagi majątkowej stron i w konsekwencji niepowodujący powstania przychodu podatkowego.

Podsumowując Wnioskodawczyni wnosi o potwierdzenie, że:

·kwota zasądzona wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (...) z 11 grudnia 2025 r. tytułem rozliczenia nieważnej umowy kredytu, odpowiadająca wyłącznie zwrotowi kapitału, nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu PIT,

·brak jest obowiązku korekty zeznań podatkowych za lata ubiegłe,

·interpretacja obejmuje również ocenę podatkową odsetek ustawowych za opóźnienie.

Pytania

1.Czy kwota otrzymana przez Wnioskodawczynię od banku w wyniku rozliczenia nieważnej umowy kredytu hipotecznego (stanowiąca nadwyżkę świadczeń Wnioskodawczyni nad świadczeniem banku, ustaloną w drodze potrącenia) stanowi przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

2.Czy w związku z prawomocnym unieważnieniem umowy kredytu hipotecznego oraz rozliczeniem stron poprzez potrącenie wzajemnych świadczeń Wnioskodawczyni jest zobowiązana do:

a.dokonania korekty zeznań podatkowych za lata ubiegłe, w których korzystała z ulgi odsetkowej, lub

b.rozpoznania przychodu podatkowego w roku, w którym nastąpiło rozliczenie z bankiem?

3.Czy odsetki ustawowe za opóźnienie zasądzone prawomocnym wyrokiem sądu w związku z rozliczeniem nieważnej umowy kredytu stanowią przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

Pani stanowisko w sprawie

Ad 1 – zwrot kapitału

Zdaniem Wnioskodawczyni, kwota otrzymana od banku nie stanowi przychodu podatkowego. Jest to wyłącznie zwrot nienależnie spełnionych świadczeń wynikający z nieważności umowy ex tunc, który nie powoduje definitywnego przysporzenia majątkowego.

Ad 2 – ulga odsetkowa

Zdaniem Wnioskodawczyni:

a.brak jest obowiązku dokonywania korekty zeznań podatkowych za lata ubiegłe,

b.brak jest również obowiązku rozpoznania przychodu podatkowego w roku rozliczenia z bankiem.

Rozliczenie stron ma charakter restytucyjny i nie stanowi zwrotu konkretnie wyodrębnionych odsetek, lecz wynik potrącenia wzajemnych roszczeń. Nie jest możliwe przypisanie konkretnej części otrzymanej kwoty do odsetek uprzednio odliczonych w ramach ulgi odsetkowej.

Ad 3 – odsetki ustawowe

Zdaniem Wnioskodawczyni, odsetki ustawowe za opóźnienie nie stanowią przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Stanowią one element rozliczenia cywilnoprawnego, ściśle związany z restytucyjnym charakterem rozliczenia nieważnej umowy i nie powodują realnego przysporzenia majątkowego.

Uzasadnienie

Prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (...) z 11 grudnia 2025 r. umowa kredytu została uznana za nieważną ex tunc, co oznacza, że traktowana jest tak, jakby nigdy nie została zawarta. W konsekwencji strony zobowiązane są jedynie do zwrotu świadczeń nienależnie spełnionych. Rozliczenie stron nastąpiło poprzez potrącenie wzajemnych wierzytelności, a wypłacona kwota stanowi jedynie saldo końcowe tego rozliczenia. Nie dochodzi zatem do:

•powstania przychodu w rozumieniu art. 11 ustawy o PIT,

•definitywnego przysporzenia majątkowego,

•zwrotu wyodrębnionych odsetek jako samodzielnego świadczenia.

W odniesieniu do ulgi odsetkowej należy wskazać, że korzystanie z niej nastąpiło zgodnie z obowiązującymi przepisami w momencie jej stosowania. Późniejsze unieważnienie umowy nie powoduje obowiązku retroaktywnej korekty rozliczeń podatkowych, ani powstania nowego przychodu.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:

·dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku oraz

·dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22 ustawy Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników).

Ogólne określenie „przychodów” zawiera art. 11 ust. 1 ww. ustawy. Stosownie do tego przepisu:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:

·pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;

·pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.

Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.

Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów. Katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych zawiera art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W myśl pkt 9 tego artykułu, do źródeł przychodów zalicza się inne źródła.

Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe. Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej ustawy:

Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.

Skoro zatem mamy do czynienia ze zwrotem nienależnie pobranych świadczeń, to należy uznać, że zwrot ten nie stanowi dla Pani przychodu. W przypadku zwrotu świadczenia na podstawie nieważnej umowy kredytowej klient otrzymuje bowiem z powrotem swoje środki – zwrot zapłaconych bankowi kwot. Nie ma zatem podstaw, aby zwrócone kwoty uznać za dochód podlegający opodatkowaniu. Dla celów podatkowych zwrot taki jest obojętny podatkowo. Zatem po Pani stronie jako kredytobiorcy nie powstał przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Instytucję prawną odsetek za zwłokę reguluje art. 481 § 1 ustawy Kodeks cywilny:

Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

Nie każde odsetki otrzymane przez osoby fizyczne podlegają opodatkowaniu. Ustawodawca przewidział w niektórych sytuacjach w odniesieniu do odsetek możliwość zwolnienia od podatku dochodowego. Takie zwolnienie przysługuje tylko wówczas, gdy przepis omawianej ustawy zawiera w tym przedmiocie wyraźne postanowienie.

Zgodnie z przepisem art. 21 ust. 1 pkt 95b ww. ustawy:

Wolne od podatku dochodowego są odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od podatku dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Jak wynika z brzmienia tego przepisu zwolnienie to obejmuje tylko takie odsetki, które spełniają równocześnie dwa warunki:

1)są naliczane z tytułu nieterminowej wypłaty należności,

2)świadczenia, od których są naliczane nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym, są wolne od podatku dochodowego lub na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano od nich poboru podatku.

Skoro zatem zwrot nienależnie pobranych świadczeń, który Pani otrzymała, nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, to wypłacone od tego zwrotu odsetki ustawowe za opóźnienie korzystają ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zasady dokonywania odliczeń wydatków poniesionych na spłatę odsetek od kredytu udzielonego podatnikowi na sfinansowanie inwestycji mającej na celu zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych reguluje art. 26b ustawy w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2007 r.

Zgodnie z art. 26b ust. 1 ustawy:

Od podstawy obliczenia podatku, ustalonej zgodnie z art. 26 ust. 1, odlicza się, z zastrzeżeniem ust. 2-4, faktycznie poniesione w roku podatkowym wydatki na spłatę odsetek od kredytu (pożyczki) udzielonego podatnikowi, o którym mowa w art. 3 ust. 1, na sfinansowanie inwestycji mającej na celu zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych, związanej z:

1.budową budynku mieszkalnego albo

2.wniesieniem wkładu budowlanego lub mieszkaniowego do spółdzielni mieszkaniowej na nabycie prawa do nowo budowanego budynku mieszkalnego albo lokalu mieszkalnego w takim budynku, albo

3.zakupem nowo wybudowanego budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego w takim budynku od gminy albo od osoby, która wybudowała ten budynek w wykonywaniu działalności gospodarczej, albo

4.nadbudową lub rozbudową budynku na cele mieszkalne lub przebudową (przystosowaniem) budynku niemieszkalnego, jego części lub pomieszczenia niemieszkalnego na cele mieszkalne, w wyniku których powstanie samodzielne mieszkanie spełniające wymagania określone w przepisach prawa budowlanego.

W przepisie art. 26b ust. 4 pkt 1-2 ustawy ustawodawca określił wysokość dokonywanych odliczeń, gdyż są one limitowane.

Stosownie do art. 26b ust. 6 ustawy:

Odsetki, o których mowa w ust. 4, zapłacone przed rokiem określonym w ust. 5, mogą być odliczone od podstawy obliczenia podatku za rok podatkowy, w którym podatnik po raz pierwszy odlicza odsetki.

Natomiast w myśl art. 26b ust. 7 ustawy:

Odsetki, o których mowa w ust. 4, zapłacone przed rokiem określonym w ust. 5 mogą być odliczone od podstawy obliczenia podatku również w roku podatkowym bezpośrednio następującym po roku, w którym podatnik po raz pierwszy odliczył odsetki; w tym przypadku odliczeniu podlega wyłącznie różnica między sumą odsetek przypadających do odliczenia a kwotą odsetek faktycznie odliczonych w roku, w którym podatnik dokonał pierwszego odliczenia.

Zgodnie z art. 26b ust. 8 ustawy:

Odliczenia dotyczą zapłaconych łącznie przez oboje małżonków. Jeżeli małżonkowie podlegają odrębnemu opodatkowaniu - odliczeń dokonuje się zgodnie z wnioskami zawartymi w zeznaniach rocznych, bądź od dochodu każdego z małżonków, w proporcji wskazanej we wniosku, bądź od dochodu jednego z małżonków.

Pomimo uchylenia art. 26b ustawy korzystanie z ulgi odsetkowej zostało zagwarantowane w ramach praw nabytych.

Zgodnie bowiem z art. 9 ust. 1 ustawy z 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 217, poz. 1588) - w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2008 r.:

Podatnikowi, któremu w latach 2002 - 2006 został udzielony kredyt (pożyczka), o którym mowa w art. 26b ww. ustawy, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2007 r., przysługuje na zasadach określonych w tej ustawie prawo odliczania wydatków na spłatę odsetek od tego kredytu (pożyczki), do upływu terminu spłaty określonego w umowie o kredyt (pożyczkę) zawartej przed dniem 1 stycznia 2007 r., nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2027 r.

Konsekwencją wyroku w Pani sprawie jest to, że Bank zwrócił Pani uiszczone przez Panią świadczenia na podstawie umowy kredytu uznanej za nieważną. Świadczenia te obejmowały zarówno kwotę wpłaconą tytułem zwrotu kapitału kredytu (raty kapitałowe), jak i kwoty uiszczone tytułem odsetek (raty odsetkowe), w tym kwoty odsetek, co do których korzystała Pani z ulgi odsetkowej w latach 2006-2024.

Konsekwencje otrzymania zwrotu kwoty, co do której uprzednio zastosowano odliczenie od dochodu, reguluje art. 45 ust. 3a ustawy, zgodnie z którym:

Jeżeli podatnik, obliczając podatek należny, dokonał odliczeń od dochodu, podstawy obliczenia podatku lub podatku, a następnie otrzymał zwrot odliczonych kwot (w całości lub w części), w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym otrzymał ten zwrot, dolicza odpowiednio kwoty poprzednio odliczone.

Z powyższego wynika, że rozliczenie z tytułu zwrotu odsetek powinno być uwzględnione w zeznaniu składanym za ten rok, w którym nastąpił zwrot tych odsetek. W przypadku więc otrzymania od Banku zwrotu odsetek, w związku z zapłatą których skorzystała Pani wcześniej z ulgi odsetkowej, zdarzenie to powoduje, że w Pani sprawie znajduje zastosowanie art. 45 ust. 3a ustawy. W takim przypadku w zeznaniu podatkowym za rok, w którym nastąpiło rozliczenie z Bankiem, powinna Pani uwzględnić kwotę zwrotu otrzymanego z tego tytułu.

Przy czym kwestia obliczenia wartości kwot podlegających uwzględnieniu na podstawie art. 45 ust. 3a ustawy nie może być przedmiotem interpretacji, lecz podlega weryfikacji w toku ewentualnego postępowania podatkowego. Interpretacja indywidualna w odróżnieniu od aktu administracyjnego nie jest bowiem skierowana wprost na wywołanie skutków prawnych, lecz rozstrzyga czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. Wydanie interpretacji indywidualnej nie zwalnia podatnika z obowiązku obliczenia zobowiązania podatkowego.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dniu zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)z zastosowaniem art. 119a;

2)w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

•w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

•w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.