Interpretacja indywidualna z dnia 23 kwietnia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP1-1.4012.58.2026.2.IZ

Interpretacja indywidualna - stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 stycznia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 23 stycznia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie uznania, czy sprzedaż Pakietu (…), obejmującego danie główne wraz z pozostałymi elementami zestawu o charakterze uzupełniającym i pomocniczym, powinna zostać uznana za dostawę kompleksową na gruncie podatku od towarów i usług, a w konsekwencji opodatkowana jedną stawką VAT właściwą dla świadczenia głównego, tj. dostawy dania głównego.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, która podlega na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych od całości osiąganych dochodów, bez względu na źródło ich osiągania. Wnioskodawca jest ponadto czynnym podatnikiem VAT.

Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zajmuje się przede wszystkim produkcją i przetwórstwem żywności, w szczególności mięsa i wyrobów mięsnych, a także obrotem hurtowym i detalicznym artykułami spożywczymi. Ponadto prowadzi działalność usługową o charakterze logistycznym, gastronomicznym i pomocniczym.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka jest m.in. producentem pakietów żywnościowych (dalej: „Pakiet” lub „Zestaw”) przeznaczonych do spożycia w wymagających warunkach środowiskowych. Pakiety te są projektowane i sprzedawane z myślą o zastosowaniu w warunkach survivalowych, w szczególności w sytuacjach nagłych lub nieprzewidywalnych, takich jak przerwa w podróży w terenie odosobnionym, brak dostępu do infrastruktury gastronomicznej lub konieczność szybkiego zaspokojenia podstawowych potrzeb żywieniowych w trudnych warunkach przyrody.

Przedmiotem niniejszego wniosku jest pakiet żywnościowy oznaczony jako Pakiet (..). Przykładowy Pakiet (…) zawiera:

• danie główne (…),
• baton owocowy (energetyczny),
• koncentrat napoju izotonicznego,
• gumę do żucia,
• pieczywo chrupkie/suchary,
• jednorazową łyżkę wraz z serwetką,
• jednorazowy, bezpłomieniowy podgrzewacz chemiczny, (…) zapewniający możliwość podgrzania posiłku w trakcie przemieszczania się.

Zasadniczym i nadrzędnym elementem Pakietu (…) jest danie główne przeznaczone do spożycia. Pozostałe elementy pakietu pełnią funkcję uzupełniającą i pomocniczą względem dania głównego, gdyż służą zapewnieniu możliwości spożycia posiłku oraz dostarczeniu energii i nawodnienia w warunkach nagłych lub awaryjnych. Elementy te w ramach Pakietu (…) są oferowane jako jego integralne składniki i nie stanowią przedmiotu odrębnej sprzedaży. Podgrzewacz bezpłomieniowy jest dedykowany do konkretnej saszetki i ma na celu ogrzanie posiłku do pożądanej temperatury.

Podgrzewacz chemiczny oraz jednorazowa łyżka z serwetką umożliwiają przygotowanie i spożycie dania głównego w warunkach, w których brak jest dostępu do standardowych źródeł energii lub infrastruktury gastronomicznej. Z kolei baton owocowy, pieczywo chrupkie, koncentrat napoju izotonicznego oraz guma do żucia stanowią elementy wspierające, przeznaczone do jednorazowego wykorzystania w celu uzupełnienia energii i płynów w sytuacjach wymagających przetrwania.

Wszystkie elementy Pakietu (..) zostały dobrane i zestawione w sposób funkcjonalny, z myślą o ich wspólnym wykorzystaniu w ramach jednego zestawu przeznaczonego do użycia w warunkach nagłych lub survivalowych. Poszczególne komponenty, choć mogą potencjalnie występować jako samodzielne produkty, w ramach Pakietu (…) nie są oferowane ani projektowane jako odrębne świadczenia, lecz jako elementy jednego zestawu, którego celem jest zapewnienie możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb żywieniowych w sytuacjach awaryjnych.

Ponadto jednorazowa łyżka z serwetką oraz bezpłomieniowy podgrzewacz chemiczny nie są przez Spółkę sprzedawane oddzielnie, lecz wyłącznie w ramach pakietów żywnościowych. Elementy te pełnią funkcję wyłącznie pomocniczą i służą przygotowaniu oraz spożyciu posiłku w warunkach braku dostępu do standardowej infrastruktury. W oderwaniu od pakietu żywnościowego nie spełniałyby one swojej funkcji użytkowej ani gospodarczej.

Pakiet (…) jako całość służy realizacji jednej, nadrzędnej potrzeby o charakterze podstawowym, jaką jest zapewnienie możliwości przetrwania poprzez dostarczenie żywności, energii oraz umożliwienie spożycia posiłku w warunkach nagłych, awaryjnych lub survivalowych.

Na moment złożenia niniejszego wniosku sprzedaż Pakietu (…) jest przez Spółkę opodatkowana podatkiem od towarów i usług według stawki podstawowej wynoszącej 23%.

Wnioskodawca jest zainteresowany uzyskaniem potwierdzenia prawidłowości uznania sprzedaży Pakietu (…) za dostawę kompleksową na gruncie podatku od towarów i usług, w ramach której dostawa dania głównego jako elementu wiodącego i zasadniczego stanowi świadczenie główne, natomiast dostawa pozostałych elementów pakietu, mających charakter pomocniczy i służących realizacji nadrzędnego celu pakietu, stanowi świadczenie pomocnicze opodatkowane stawką VAT właściwą dla świadczenia głównego.

Pytanie

Czy w przedstawionym powyżej stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym sprzedaż Pakietu (…), obejmującego danie główne wraz z pozostałymi elementami zestawu o charakterze uzupełniającym i pomocniczym, powinna zostać uznana za dostawę kompleksową na gruncie podatku od towarów i usług, a w konsekwencji opodatkowana jedną stawką VAT właściwą dla świadczenia głównego, tj. dostawy dania głównego?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym powyżej stanie faktycznym sprzedaż Pakietu (…), obejmującego danie główne wraz z pozostałymi elementami zestawu o charakterze uzupełniającym i pomocniczym, powinna zostać uznana za dostawę kompleksową na gruncie podatku od towarów i usług, a w konsekwencji opodatkowana jedną stawką VAT właściwą dla świadczenia głównego, tj. dostawy dania głównego.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów oraz odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 Ustawy o VAT przez dostawę towaru rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Zgodnie z art. 2 pkt 6 Ustawy o VAT przez towary rozumie rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Z ugruntowanego stanowiska praktyki prawa podatkowego (w tym zarówno organów podatkowych, jak i sądów administracyjnych), dla potrzeb opodatkowania na gruncie VAT przyjmuje się, że gdy transakcja składa się z zespołu świadczeń i czynności, należy wziąć pod uwagę wszystkie elementy, w jakich jest ona dokonywana, aby określić jej charakter. W tym zakresie należy poszukiwać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej transakcji, celem ustalenia, czy podatnik dostarcza klientowi kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jednolite świadczenie kompleksowe. Jednocześnie warto podkreślić, że pomimo, iż każda transakcja powinna być zwykle uznawana za odrębną i niezależną, to transakcja złożona z jednego świadczenia w aspekcie gospodarczym nie powinna być sztucznie rozdzielana.

Świadczenie jednolite będzie miało miejsce w przypadku, gdy co najmniej dwa elementy lub co najmniej dwie czynności dokonane na rzecz klienta są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny.

Definicji dostawy kompleksowej nie zawierają ani przepisy krajowe, ani przepisy wspólnotowe, ani też z treści tych przepisów nie wynikają żadne przesłanki determinujące daną usługę za złożoną.

Dla celów kwalifikacji, czy dostawa powinna być traktowana jako dostawa kompleksowa, konieczne jest posłużenie się orzecznictwem sądów krajowych oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako: „TSUE”).

W wyroku z 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96 Card Protection Plan Ltd (CPP) przeciwko Commisioners of Customs & Excise (ECLI: EU:C: 1999:93) TSUE wskazał, że „Z pojedynczym świadczenie mamy do czynienia zwłaszcza wtedy, gdy jeden lub więcej elementów uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania jak do usługi zasadniczej, jeżeli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej”.

Z przytoczonego powyżej fragmentu orzeczenia wynika zatem, że w celu określenia skutków podatkowych transakcji złożonych, analizie należy poddać kwestię czy transakcja składa się ze świadczenia głównego i świadczeń pomocniczych, czy też dana transakcja składa się z kilku odrębnych i niezależnych świadczeń.

Aby możliwe było określenie, czy dane świadczenie ma charakter kompleksowy, powinno ono składać się z różnych świadczeń, których wystąpienie i realizacja prowadzą do jednego, zamierzonego przez nabywcę celu. W praktyce oznacza to, że świadczenie kompleksowe składa się z zespołu różnych czynności (świadczeń) prowadzących do zrealizowania jednego głównego celu, zaspokojenia jednej potrzeby. Z kolei jako czynność pomocniczą należy uznać takie świadczenie (dostawę towarów/ świadczenie usług), które nie stanowi z perspektywy nabywcy celu samego w sobie, ale jest środkiem do zrealizowania usługi lub dostawy głównej.

Poszczególne świadczenia traktowane są jako części składowe świadczenia kompleksowego wówczas, gdy cel świadczenia pomocniczego jest determinowany przez cel świadczenia głównego. Innymi słowy, świadczenie główne nie może zostać uznane za wykonane, jeżeli nie zostanie zrealizowane świadczenie pomocnicze.

W konsekwencji, elementy świadczenia nie powinny być w sposób sztuczny wydzielone dla celów VAT, kiedy z ekonomicznego punktu widzenia takie elementy tworzą jedno świadczenie kompleksowe, którego nabycie jako całości jest dla nabywcy gospodarczym celem zawarcia danej transakcji.

Na szczególną uwagę w przytoczonym powyżej wyroku TSUE zasługuje zastosowanie słowa „zwłaszcza” w odniesieniu do tego, iż „pojedyncze świadczenie ma miejsce, zwłaszcza gdy jedną lub więcej składowych części uznaje się za usługę zasadniczą”. Należy wnioskować z tego, iż o pojedynczym świadczeniu można mówić również wówczas, gdy żaden z elementów składowych nie może zostać uznany za główny, to jest np. wtedy, gdy każde świadczenie składowe ma tak samo istotne znaczenie do osiągnięcia ekonomicznego celu transakcji - świadczenia kompleksowego.

Kolejnym wyrokiem TSUE, który odnosi się do świadczeń kompleksowych na gruncie podatku od towarów i usług jest wyrok z 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV v. OV Bank NV przeciwko Staatssecretaris van Financien, (ECLI:EU:C:2005:649), w którym TSUE wskazał, iż : „każda czynność powinna być zwykle uznawana za odrębną i niezależną, a po drugie, że czynność złożona z jednego świadczenia w aspekcie gospodarczym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by nie pogarszać funkcjonalności systemu podatku VAT, należy w pierwszej kolejności poszukiwać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem określenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi, rozumianemu jako przeciętny konsument, kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie”.

W powyższym wyroku TSUE stwierdził również, iż „Mamy do czynienia z jednym świadczeniem, zwłaszcza w przypadku, gdy kilka elementów powinno zostać uznanych za konstytutywne dla świadczenia głównego, podczas gdy, przeciwnie, jedno lub więcej świadczeń powinno być postrzegane jako jedno lub więcej świadczeń pomocniczych dzielących los prawny świadczenia głównego.”

W wyroku z 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11, Field Fisher Waterhouse LLP przeciwko Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs, TSUE wskazał, iż: „Jedno świadczenie występuje w przypadku, gdy co najmniej dwa elementy albo co najmniej dwie czynności dokonane przez podatnika są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie tylko jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny”.

Dodatkowo, jak wcześniej wskazał Wnioskodawca, na kwalifikację zespołu świadczeń jako kompleksowych wpływa perspektywa nabywcy. To jego oczekiwania dotyczące rezultatu nabywanego świadczenia decydują o tym, czy oczekuje on otrzymania odseparowanych od siebie świadczeń, czy też jego celem jest nabycie określonego świadczenia, którego realizacja jest możliwa wyłącznie w połączeniu z szeregiem świadczeń pomocniczych.

Taki pogląd również znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie TSUE, m.in.: w wyroku z 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Part Service srl, w którym TSUE stwierdził, że: „W szczególności świadczenie należy uważać za świadczenie pomocnicze w stosunku do świadczenia głównego, gdy dla klientów nie stanowi ono celu samego w sobie, lecz środek do korzystania na jak najlepszych warunkach z głównej usługi usługodawcy” (podobnie wyrok z 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property sro).

Ponadto, Wnioskodawca wskazuje także na istotne znaczenie w analizowanej sprawie opinii rzecznik generalnej Juliane Kokott z 22 października 2020 r. do sprawy C-581/19 Frenetikexito - Unipessoal Lda przeciwko Autoridade Tributaria e Aduaneira, w której kluczowe są następujące konkluzje:

• „W przypadku jednego świadczenia złożonego kilka elementów świadczenia tworzy świadczenie sui generis. Zgodnie z orzecznictwem TSUE takie świadczenie występuje w sytuacji, w której dwa lub więcej elementów albo dwie lub więcej czynności dokonane przez podatnika są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie tylko jedno, niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny. Trybunał ustala czy ma to miejsce, określając elementy charakterystyczne, a tym samym istotę danej transakcji, z punktu widzenia przeciętnego konsumenta”
• „Wskazówką świadczącą o istnieniu jednego świadczenia złożonego jest też jednolity cel gospodarczy transakcji. Jeżeli przeciętnemu świadczeniobiorcy zależy właśnie na połączeniu kilku świadczeń, przemawia to za istnieniem jednego świadczenia złożonego. W świetle orzecznictwa TSUE jedno świadczenie złożone występuje wtedy, kiedy wszystkie elementy świadczenia są niezbędne dla osiągnięcia jego celu”.
• „Jeżeli za zespół świadczeń i czynności ustala się cenę łączną, w świetle orzecznictwa TSUE jest to również wskazówka świadcząca o istnieniu jednego świadczenia złożonego. Odwrotnie natomiast: uzgodnienie odrębnych cen za poszczególne elementy świadczenia również jest jedynie wskazówką przemawiającą za istnieniem kilku niezależnych świadczeń”
• Podsumowując, z powyższych orzeczeń TSUE wynika, iż aby stwierdzić wystąpienie świadczenia kompleksowego muszą zostać spełnione następujące warunki:
• Świadczenia realizowane są na rzecz nabywcy i można z nich wyróżnić świadczenie główne oraz świadczenia pomocnicze, tj. takie, których wystąpienie determinuje wystąpienie świadczenia głównego;
• Poszczególne czynności są tak ze sobą ściśle związane, że ich rozdzielenie miałoby sztuczny charakter;
• Z perspektywy nabywcy, jego ekonomicznym celem jest nabycie całości świadczenia kompleksowego, a nie poszczególnych świadczeń pomocniczych, które występując niezależnie - nie są ekonomicznym celem zawarcia transakcji;
• O kompleksowości świadczenia przemawia też fakt, iż zgodnie z wolą stron zawierających transakcję przewidziana jest jedna cena za całe świadczenie kompleksowe.

Analogiczne stanowisko jest prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym m.in. w wyroku NSA z 27 lipca 2012, sygn. I FSK 483/12, w którym wskazano, że chociaż każda transakcja powinna być zwykle uznawana za odrębną i niezależną, w sytuacji, gdy transakcja składa się z wielu elementów, może być uznana, na potrzeby VAT, za jedną transakcję w różnych przypadkach. Jest tak na przykład w sytuacji, gdy jeden z tych elementów stanowi świadczenie główne a drugi element lub pozostałe elementy mają wobec niego charakter pomocniczy. Świadczenia te są uznawane za pomocnicze do świadczenia głównego.

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym sprzedaż Pakietu (…) powinna zostać uznana za dostawę kompleksową na gruncie podatku od towarów i usług.

W przypadku Pakietu (…) wszystkie elementy zestawu zostały dobrane i zestawione w sposób podporządkowany jednemu nadrzędnemu celowi, jakim jest zapewnienie możliwości przetrwania w warunkach nagłych, awaryjnych lub survivalowych. Celem tym nie jest nabycie poszczególnych produktów spożywczych jako takich, lecz uzyskanie kompletnego rozwiązania umożliwiającego podtrzymanie podstawowych funkcji życiowych poprzez dostarczenie energii, płynów oraz umożliwienie spożycia posiłku w warunkach braku dostępu do standardowej infrastruktury gastronomicznej.

Zasadniczym elementem Pakietu (…) pozostaje danie główne przeznaczone do spożycia, jednak jego funkcja nie ogranicza się wyłącznie do dostarczenia kalorii. Danie główne stanowi centralny komponent zestawu, wokół którego zaprojektowano pozostałe elementy Pakietu (…). Bezpłomieniowy podgrzewacz chemiczny oraz jednorazowa łyżka z serwetką umożliwiają przygotowanie i spożycie posiłku w każdych warunkach, natomiast pozostałe produkty żywnościowe takie jak baton owocowy (energetyczny), pieczywo chrupkie/suchary, koncentrat napoju izotonicznego oraz guma do żucia, pełnią funkcję wspierającą, zapewniając uzupełnienie energii, płynów oraz zwiększenie komfortu użytkowania zestawu w sytuacjach wymagających przetrwania. Elementy te nie są projektowane ani oferowane jako odrębne świadczenia, lecz jako składniki pakietu żywnościowego.

Odnosząc powyższe wnioski płynące z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej do przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, należy wskazać, że z perspektywy nabywcy Pakiet (…) jest postrzegany jako jedno, spójne świadczenie, którego celem jest zapewnienie możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb żywieniowych w każdych warunkach, w tym również w warunkach nagłych lub ekstremalnych. Nabywca nie oczekuje otrzymania odseparowanych od siebie produktów, lecz kompletnego rozwiązania umożliwiającego spożycie posiłku oraz uzupełnienie energii i płynów w sytuacji braku dostępu do standardowej infrastruktury gastronomicznej.

Gdyby zamiarem nabywcy było wyłącznie nabycie dania głównego jako produktu spożywczego, mógłby on dokonać zakupu samego posiłku. Decyzja o nabyciu Pakietu (…) wynika natomiast z potrzeby zapewnienia kompleksowego zestawu umożliwiającego przetrwanie w określonych warunkach. Z tego punktu widzenia zarówno elementy techniczne (łyżka, podgrzewacz), jak i elementy uzupełniające o charakterze żywnościowym, nie stanowią dla nabywcy celu samego w sobie, lecz są postrzegane jako środki umożliwiające skorzystanie z dania głównego i realizację celu pakietu - czyli zapewnienie przetrwania w warunkach survivalowych.

Poszczególne elementy Pakietu (…), rozpatrywane odrębnie, nie realizują tego celu w sposób samodzielny. Dopiero ich łączne zestawienie i wspólne wykorzystanie pozwala na osiągnięcie zamierzonego rezultatu, jakim jest przetrwanie w warunkach nagłych lub awaryjnych. W tym sensie wszystkie komponenty Pakietu (…) pozostają wobec siebie w relacji funkcjonalnego podporządkowania jednemu celowi i nie mogą być postrzegane jako niezależne świadczenia z punktu widzenia ekonomicznego sensu transakcji.

W ocenie Wnioskodawcy rozdzielenie dostawy dania głównego oraz pozostałych elementów Pakietu (…) dla celów podatku VAT miałoby charakter sztuczny i nie odzwierciedlałoby rzeczywistego przebiegu transakcji ani jej sensu gospodarczego. Elementy zestawu są ze sobą funkcjonalnie powiązane, a ich wspólne zaoferowanie wynika z ich przeznaczenia oraz oczekiwań nabywców.

Za uznaniem sprzedaży Pakietu (…) za dostawę kompleksową przemawiają w szczególności następujące okoliczności:

• pomiędzy daniem głównym a pozostałymi elementami pakietu zachodzi ścisły związek funkcjonalny, który powoduje, że elementy te są przeznaczone do wspólnego wykorzystania;
• elementy techniczne pakietu, tj. bezpłomieniowy podgrzewacz chemiczny oraz jednorazowa łyżka z serwetką, są sprzedawane wyłącznie w ramach pakietów żywnościowych i służą umożliwieniu przygotowania oraz spożycia dania głównego;
• brak dania głównego powodowałby, że pozostałe elementy Pakietu (…) nie realizowałyby celu, dla którego zestaw został opracowany, natomiast z perspektywy nabywcy jedynie całość pakietu pozwala na zaspokojenie konkretnej potrzeby
• wszystkie elementy Pakietu (…) są przeznaczone do jednorazowego wykorzystania i służą zaspokojeniu jednej, konkretnej potrzeby - zapewnienia możliwości spożycia posiłku i uzupełnienia energii w warunkach nagłych lub ekstremalnych;
• zgodnie z wolą stron transakcja obejmuje sprzedaż jednego pakietu jako całości, za jedną cenę, przy czym Spółka nie oferuje sprzedaży poszczególnych elementów zestawu w oderwaniu od Pakietu (…) ani nie przypisuje im odrębnych cen.

Dla prawidłowej oceny charakteru sprzedaży Pakietu (…) istotne znaczenie ma również sposób, w jaki prawo unijne identyfikuje i definiuje towary oferowane w postaci zestawów, których elementy, choć różnorodne, służą realizacji jednego, nadrzędnego celu użytkowego. W tym kontekście na szczególną uwagę zasługuje Ogólna reguła interpretacji Nomenklatury scalonej (ORI) 3 b) wskazana w załączniku I do Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE. L. z 1987 r. Nr 256, str. 1 z późn. zm.), odnosząca się do klasyfikacji towarów pakowanych w zestawy do sprzedaży detalicznej.

Zasady stosowania ORI 3 lit. b) zostały doprecyzowane w Wytycznych Komisji Europejskiej dotyczących klasyfikacji w Nomenklaturze scalonej towarów pakowanych w zestawy do sprzedaży detalicznej (Komunikat Komisji Europejskiej 2013/C 105/01), gdzie wskazano, że dla potrzeb tej reguły przez towary pakowane w zestawy do sprzedaży detalicznej należy rozumieć towary, które łącznie spełniają następujące warunki:

• po pierwsze, składają się z co najmniej dwóch różnych artykułów, które na pierwszy rzut oka mogą być zaklasyfikowane do różnych pozycji;
• po drugie, składają się z produktów lub artykułów pakowanych razem, aby zaspokoić określoną potrzebę lub służyć do określonych działań oraz
• po trzecie, są pakowane w sposób odpowiedni do sprzedaży bezpośrednio użytkownikom bez przepakowywania (np. w pudełka lub skrzynki, lub na paletach).

Komisja Europejska w ww. Wytycznych jako przykład zestawu spełniającego kryteria wskazane w ORI 3 b) wskazuje zestaw przetrwania, składający się z wielu różnorodnych elementów takich jak m.in. agrafki, haczyki na ryby, elementy do rozpalenia ognia, opakowanie zupy w proszku czy guma do żucia, które pomimo odmiennego charakteru, są przeznaczone do jednorazowego użycia w nagłych wypadkach i służą zaspokojeniu jednej, konkretnej potrzeby, jaką jest przetrwanie.

Powyższe podejście znajduje pełne odzwierciedlenie w charakterystyce Pakietu (…) oferowanego przez Wnioskodawcę. Podobnie jak zestaw przetrwania wskazany w wytycznych Komisji Europejskiej, Pakiet (…) składa się z kilku różnych elementów, które są pakowane razem w celu zaspokojenia jednej, określonej potrzeby - zapewnienia możliwości przetrwania poprzez dostarczenie żywności, energii oraz umożliwienie spożycia posiłku w warunkach nagłych, awaryjnych lub survivalowych, co stanowi realizację potrzeby przetrwania. Wszystkie elementy Pakietu (…) mają charakter jednorazowy i zostały zaprojektowane do wspólnego wykorzystania.

Skoro zatem zarówno w świetle ORI 3 lit. b), jak i wytycznych Komisji Europejskiej, zestawy składające się z różnych komponentów, które łączy jeden nadrzędny cel użytkowy i funkcjonalne powiązanie elementów, powinny być traktowane jako całość, analogiczne podejście powinno znaleźć zastosowanie również na gruncie podatku od towarów i usług. W konsekwencji sprzedaż Pakietu (…) należy uznać za jedno świadczenie kompleksowe, w ramach którego danie główne stanowi świadczenie główne, a pozostałe elementy - świadczenia pomocnicze, służące realizacji nadrzędnego celu, jakim jest zapewnienie możliwości przetrwania poprzez spożycie posiłku.

Mając powyższe na uwadze, Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie prawidłowości swojego stanowiska.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (…), podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przepis art. 2 pkt 22 ustawy stanowi, że:

Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…)

Przy czym, zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

W myśl art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Należy zauważyć, że z treści powołanego wyżej art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, że dostawa towarów i świadczenie usługi co do zasady podlegają opodatkowaniu wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne musi istnieć stosunek prawny pomiędzy dokonującym dostawy bądź świadczącym usługę a ich odbiorcą, a w zamian za to świadczenie powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Obydwa warunki muszą być spełnione łącznie, aby świadczenie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega tylko to świadczenie (dostawa lub usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Z wniosku wynika, że są Państwo czynnym podatnikiem VAT. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej są Państwo jest m.in. producentem pakietów żywnościowych (dalej: „Pakiet” lub „Zestaw”) przeznaczonych do spożycia w wymagających warunkach środowiskowych. Pakiety te są projektowane i sprzedawane z myślą o zastosowaniu w warunkach survivalowych, w szczególności w sytuacjach nagłych lub nieprzewidywalnych, takich jak przerwa w podróży w terenie odosobnionym, brak dostępu do infrastruktury gastronomicznej lub konieczność szybkiego zaspokojenia podstawowych potrzeb żywieniowych w trudnych warunkach przyrody.

Przedmiotem niniejszego wniosku jest pakiet żywnościowy oznaczony jako Pakiet (…). Przykładowy Pakiet (…) zawiera:

• danie główne (…),
• baton owocowy (energetyczny),
• koncentrat napoju izotonicznego,
• gumę do żucia,
• pieczywo chrupkie/suchary,
• jednorazową łyżkę wraz z serwetką,
• jednorazowy, bezpłomieniowy podgrzewacz chemiczny (…) zapewniający możliwość podgrzania posiłku w trakcie przemieszczania się.

Zasadniczym i nadrzędnym elementem Pakietu (…) jest danie główne przeznaczone do spożycia. Pozostałe elementy pakietu pełnią funkcję uzupełniającą i pomocniczą względem dania głównego, gdyż służą zapewnieniu możliwości spożycia posiłku oraz dostarczeniu energii i nawodnienia w warunkach nagłych lub awaryjnych. Elementy te w ramach Pakietu (…) są oferowane jako jego integralne składniki i nie stanowią przedmiotu odrębnej sprzedaży. Podgrzewacz bezpłomieniowy jest dedykowany do konkretnej saszetki i ma na celu ogrzanie posiłku do pożądanej temperatury.

Podgrzewacz chemiczny oraz jednorazowa łyżka z serwetką umożliwiają przygotowanie i spożycie dania głównego w warunkach, w których brak jest dostępu do standardowych źródeł energii lub infrastruktury gastronomicznej. Z kolei baton owocowy, pieczywo chrupkie, koncentrat napoju izotonicznego oraz guma do żucia stanowią elementy wspierające, przeznaczone do jednorazowego wykorzystania w celu uzupełnienia energii i płynów w sytuacjach wymagających przetrwania.

Wszystkie elementy Pakietu (…) zostały dobrane i zestawione w sposób funkcjonalny, z myślą o ich wspólnym wykorzystaniu w ramach jednego zestawu przeznaczonego do użycia w warunkach nagłych lub survivalowych. Poszczególne komponenty, choć mogą potencjalnie występować jako samodzielne produkty, w ramach Pakietu (…) nie są oferowane ani projektowane jako odrębne świadczenia, lecz jako elementy jednego zestawu, którego celem jest zapewnienie możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb żywieniowych w sytuacjach awaryjnych.

Ponadto jednorazowa łyżka z serwetką oraz bezpłomieniowy podgrzewacz chemiczny nie są przez Spółkę sprzedawane oddzielnie, lecz wyłącznie w ramach pakietów żywnościowych. Elementy te pełnią funkcję wyłącznie pomocniczą i służą przygotowaniu oraz spożyciu posiłku w warunkach braku dostępu do standardowej infrastruktury. W oderwaniu od pakietu żywnościowego nie spełniałyby one swojej funkcji użytkowej ani gospodarczej.

Pakiet (…) jako całość służy realizacji jednej, nadrzędnej potrzeby o charakterze podstawowym, jaką jest zapewnienie możliwości przetrwania poprzez dostarczenie żywności, energii oraz umożliwienie spożycia posiłku w warunkach nagłych, awaryjnych lub survivalowych.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy sprzedaż Pakietu (…), obejmującego danie główne wraz z pozostałymi elementami zestawu o charakterze uzupełniającym i pomocniczym, powinna zostać uznana za dostawę kompleksową na gruncie podatku od towarów i usług, a w konsekwencji opodatkowana jedną stawką VAT właściwą dla świadczenia głównego, tj. dostawy dania głównego.

W odniesieniu do przedstawionych przez Państwa wątpliwości wskazać należy, że co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji gdy jedna usługa/dostawa obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka świadczeń, to nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych. Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej.

W orzeczeniu wydanym w sprawie C-349/96 (Card Protection Plan Ltd) TSUE, odnosząc się do art. 2(1) VI Dyrektywy, uznał, że z przepisu tego wynika, po pierwsze, że każde świadczenie usług powinno być, co do zasady, traktowane jako świadczenie odrębne i niezależne, po drugie zaś, że świadczenie składające się z jednolitej usługi (z ekonomicznego punktu widzenia) nie powinno być w sztuczny sposób dzielone, gdyż to mogłoby spowodować naruszenie całego systemu opodatkowania. Ponadto, Trybunał podkreślił, że:

„świadczenie jednolitej usługi ma miejsce w szczególności w przypadkach, gdy jeden lub więcej elementów może być uznany za tworzący świadczenie (usługę) główne podczas, gdy jeden lub więcej elementów mogą być uznane za świadczenia (usługi) dodatkowe, do których stosuje się te same konsekwencje podatkowe, jak w przypadku świadczenia (usługi) głównego. Usługa musi być uznana za dodatkową w stosunku do usługi głównej, jeżeli nie stanowi dla nabywcy celu samego w sobie, ale środek lepszego wykorzystania dostarczonej usługi głównej”.

Natomiast w wyroku z 27 października 2005 r. C-41/04 (Levob Verzekeringen) TSUE zawarł kilka cennych uwag pozwalających na zidentyfikowanie usług złożonych. By określić, czy mamy do czynienia z tzw. usługą kompleksową należy - wg TSUE - w pierwszej kolejności poszukiwać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem określenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi, rozumianemu jako przeciętny konsument, kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie (por. przez analogię ww. wyrok w sprawie CPP, pkt 29) (pkt 20 orzeczenia Levob).

W konsekwencji, w świetle omawianego wyroku TSUE należy przyjąć, że nie ma charakteru kompleksowego taki zestaw świadczeń, których połączenie miałoby charakter działania sztucznego. W tym kontekście, za świadczenia odrębne należy więc uznać świadczenia wykonywane przez jednego świadczącego na rzecz jednego nabywcy, które nawet jeżeli są w pewien sposób powiązane, mogą być traktowane rozłącznie, a traktowanie to nie wpłynie na charakter żadnego z nich ani też nie sprawi, że wartość świadczeń z punktu widzenia nabywcy będzie inna, niż gdyby świadczenia te były uznane za świadczenie złożone.

Dodatkowo warto wskazać na wyroki TSUE (C-425/06, C-572/07), w których również zawarte są przesłanki decydujące o uznaniu szeregu czynności za pojedynczą usługę lub za świadczenie kompleksowe.

I tak, w ww. wyroku w sprawie C-425/06 Part Service, TSUE wskazał, że:

„(…) każde świadczenie powinno być zwykle uznawane za odrębne i niezależne (zob. ww. wyroki w sprawach CPP pkt 29 oraz Levob Verzekeringen i OV Bank pkt 20). Jednakże w pewnych okolicznościach formalnie odrębne świadczenia, które mogą być wykonywane oddzielnie, a zatem odpowiednio, prowadzić do opodatkowania lub zwolnienia, należy uważać za jednolitą czynność, gdy nie są niezależne. Jest tak na przykład, gdy w ramach nawet czysto obiektywnej analizy stwierdza się, że jedno lub więcej świadczeń stanowi świadczenie główne oraz że jedno lub więcej świadczeń stanowi jedno lub więcej świadczeń pomocniczych dzielących los prawny świadczenia głównego (zob. w tym zakresie ww. wyroki w sprawach CPP pkt 30 oraz Levob Verzekeringen i OV Bank pkt 21). W szczególności świadczenie należy uważać za świadczenie pomocnicze w stosunku do świadczenia głównego, gdy dla klientów nie stanowi ono celu samego w sobie, lecz środek do korzystania na jak najlepszych warunkach z głównej usługi usługodawcy (ww. wyrok w sprawie CPP pkt 30 oraz okoliczności sporu przed sądem krajowym, które stały się podstawą do wydania tego wyroku). Można również uznać, że jednolite świadczenie występuje w przypadku, gdy dwa lub więcej elementów albo dwie lub więcej czynności, dokonane przez podatnika, są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie tylko jedno niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (zob. w tym zakresie ww. wyrok w sprawie Levob Verzekeringen i OV Bank pkt 22)” (pkt 50-53).

Natomiast wyrok TSUE w sprawie C-461/08 Don Bosco Onroerend Goed BV wskazuje, że:

„Niemniej jednak w pewnych okolicznościach formalnie odrębne transakcje, które mogą być wykonywane oddzielnie, a zatem które mogą oddzielnie prowadzić do opodatkowania lub zwolnienia, należy uważać za jednolitą transakcję, jeżeli nie są one od siebie niezależne (…) Dzieje się tak w szczególności w przypadku, gdy co najmniej dwa elementy albo co najmniej dwie czynności dokonane przez podatnika na rzecz klienta są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie jedną niepodzielną transakcję gospodarczą, której rozdzielenie miałoby charakter sztuczny”.

Zatem, aby stwierdzić, czy dane świadczenie jest świadczeniem złożonym (kompleksowym), winno ono składać się z różnych czynności, których realizacja prowadzi do jednego celu. Na świadczenie takiego rodzaju składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne świadczenia pomocnicze. Natomiast za pomocniczą należy uznać taką czynność, jeśli nie stanowi celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego. Innymi słowy, pojedyncza czynność lub świadczenie traktowana jest jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel świadczenia pomocniczego jest zdeterminowany przez świadczenie główne, które zarazem nie może zostać wykonane lub wykorzystane bez świadczenia pomocniczego.

Jak wynika z wniosku, nadrzędnym i zasadniczym elementem Pakietu (…) jest danie główne przeznaczone do spożycia. Pozostałe elementy pakietu pełnią funkcję uzupełniającą i pomocniczą względem dania głównego, gdyż służą zapewnieniu możliwości spożycia posiłku oraz dostarczeniu energii i nawodnienia w warunkach nagłych lub awaryjnych. Elementy te w ramach Pakietu (…) są oferowane jako jego integralne składniki i nie stanowią przedmiotu odrębnej sprzedaży. Podgrzewacz bezpłomieniowy jest dedykowany do konkretnej saszetki i ma na celu ogrzanie posiłku do pożądanej temperatury. Podgrzewacz chemiczny oraz jednorazowa łyżka z serwetką umożliwiają przygotowanie i spożycie dania głównego w warunkach, w których brak jest dostępu do standardowych źródeł energii lub infrastruktury gastronomicznej.

Mając zatem na uwadze przedstawiony opis sprawy należy stwierdzić, że w analizowanym przypadku sprzedaż oferowanych przez Państwa dania głównego, jednorazowej łyżki wraz z serwetką oraz jednorazowego podgrzewacza bezpłomieniowego chemicznego, obiektywnie tworzy jedną transakcję. Cel sprzedaży jednorazowej łyżki wraz z serwetką oraz jednorazowego podgrzewacza bezpłomieniowego chemicznego jest bowiem zdeterminowany przez czynność główną, którą jest dostawa dania głównego. Zatem sprzedaż dania głównego, jednorazowej łyżki wraz z serwetką oraz jednorazowego podgrzewacza bezpłomieniowego chemicznego stanowią na gruncie ustawy o podatku VAT jedno świadczenie, którego rozdzielenie na poszczególne czynności, tj. odrębnie na dostawę dania głównego, odrębnie na dostawę jednorazowej łyżki wraz z serwetką oraz odrębnie na dostawę jednorazowego podgrzewacza miałoby charakter sztuczny. Zarówno jednorazowa łyżka i serwetka, jak i podgrzewacz pełnią funkcję pomocniczą względem dania głównego - umożliwiają klientowi jego spożycie.

Przymiotu świadczeń pomocniczych, uzupełniających względem dania głównego nie można natomiast przyznać pozostałym elementom wchodzącym w skład pakietu (…), tj. dostawie batonu owocowego (energetycznego), koncentratu napoju izotonicznego, gumy do żucia, pieczywa chrupkiego/suchar.

Wszystkie te towary nie są niezbędne dla prawidłowego skorzystania z dania głównego. Trudno uznać, że zakup gumy do żucia, batonu energetycznego, koncentratu napoju izotonicznego, czy pieczywa chrupkiego jest niezbędne do spożycia dania głównego.

Organ nie neguje, że baton owocowy, pieczywo chrupkie, koncentrat napoju izotonicznego oraz guma do żucia stanowią elementy wspierające, przeznaczone do jednorazowego wykorzystania w celu uzupełnienia energii i płynów w sytuacjach wymagających przetrwania, ale nie oznacza to, że produkty te są niezbędne dla możliwości spożycia ciepłego posiłku - dania głównego, w sytuacjach awaryjnych. Pomimo funkcjonalnego podobieństwa tych wszystkich artykułów, tj. przeznaczenia ich do spożycia nie można uznać, że pomiędzy tymi artykułami istnieje tak duża więź aby jedno z nich nie mogło być spożyte odrębnie bez głównego dania lub miało służyć przygotowaniu tego głównego dania do spożycia. Oznacza to, że wymienione powyżej artykuły stanowią świadczenia samoistne, które nie prowadzą do realizacji jednego głównego celu jakim jest spożycie dania głównego, a zatem ich rozdzielenie ze świadczeniem głównym nie ma charakteru sztucznego.

Biorąc zatem pod uwagę przedstawiony opis sprawy oraz tezy wynikające z wyżej powołanego orzecznictwa TSUE stwierdzić należy, że sprzedaż Pakietu (…), obejmującego danie główne wraz z jednorazową łyżką wraz z serwetką oraz jednorazowego podgrzewacza bezpłomieniowego chemicznego może zostać uznana za dostawę kompleksową na gruncie podatku od towarów i usług, a w konsekwencji opodatkowana jedną stawką VAT właściwą dla świadczenia głównego, tj. dostawy dania głównego, natomiast pozostałe elementy Pakietu (…), tj. sprzedaż gumy do żucia, batonu energetycznego, koncentratu napoju izotonicznego, czy pieczywa chrupkiego jako świadczenia samoistne powinny zostać opodatkowane odrębnie właściwymi dla nich stawkami podatku VAT.

W konsekwencji oceniając całościowo Państwa stanowisko, z którego wynika, że sprzedaż Pakietu (…), obejmującego danie główne wraz z pozostałymi elementami zestawu o charakterze uzupełniającym i pomocniczym, powinna zostać uznana za dostawę kompleksową na gruncie podatku od towarów i usług, a w konsekwencji opodatkowana jedną stawką VAT właściwą dla świadczenia głównego, tj. dostawy dania głównego, uznaję za nieprawidłowe.

Odnosząc się do powołanych przez Państwa Wytycznych Komisji Europejskiej dotyczących klasyfikacji w Nomenklaturze scalonej towarów pakowanych w zestawy do sprzedaży detalicznej (Komunikat Komisji Europejskiej 2013/C 105/01, odnoszących się do Ogólnej reguły interpretacji Nomenklatury scalonej (ORI) 3 b) wskazanej w załączniku I do Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE. L. z 1987 r. Nr 256, str. 1 z późn. zm.), zauważyć trzeba, że Komisja uznała, że: (5) b - Zestaw przetrwania zawierający tylko artykuły o niskiej wartości, na przykład: 2 agrafki ze stali, 2 haczyki na ryby ze stali, 1 linka do wędek z materiałów włókienniczych (31 m), 1 mały kompas, 1 igła do szycia ze stali, 2 podpałki (drewienka do rozpalenia ognia), 1 drut miedziany (91 cm), 1 sznur wielofunkcyjny (3 m), 4 zapałki wodoodporne, 1 opakowanie zapałek, 1 gwizdek z tworzywa sztucznego, 1 pasek taśmy przylepnej (30 cm), 1 żyletka, 2 waciki z alkoholem (do odkażania ran), 2 plastry samoprzylepne, zamykana torba z tworzywa sztucznego, 2 stalowe gwoździe, 1 odblaskowa folia z przylepnym spodem, 1 ołówek, 1 opakowanie zupy w proszku, 1 guma do żucia. Wszystkie komponenty zestawu umieszczone są w aluminiowej puszce z uszkiem do otwierania na wieczku, która ma wymiary: 11 cm długości, 7,7 cm szerokości i 2,3 cm głębokości, i są sprzedawane w drukowanych blistrach. Komponenty są przeznaczone do jednorazowego użycia w nagłych wypadkach, na przykład nieoczekiwanej przerwie w podróży w terenie odosobnionym. Służą one do zaspokojenia określonej potrzeby: przetrwania.

Z charakteru produktów wchodzących w skład zestawu przetrwania wynika, że żadnemu z nich nie można przypisać charakteru świadczenia głównego, a pozostałym charakteru uzupełniającego, pomocniczego. Wszystkie te towary łącznie uznawane są za jedno świadczenie o charakterze kompleksowym, które ma celu realizację potrzeby przetrwania.

W rozpatrywanej sprawie wskazali Państwo, że zasadniczym i nadrzędnym elementem Pakietu (…) jest danie główne przeznaczone do spożycia, a zatem występuje świadczenie o charakterze głównym, stąd też Wytyczne Komisji Europejskiej nie mogą mieć zastosowania w Państwa sprawie.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Stosownie do art. 14b § 1a Ordynacji podatkowej:

W zakresie objętym wiążącymi informacjami stawkowymi, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, oraz wiążącymi informacjami akcyzowymi, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, nie wydaje się interpretacji indywidualnych.

Tym samym, kwestia ustalenia wysokości stawki podatku VAT dla dostawy towarów lub świadczenia usług od 1 lipca 2020 r. może być rozstrzygnięta tylko w ramach wydania wiążącej informacji stawkowej określonej w art. 42a ustawy.

Stosownie do art. 42a ustawy:

Wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej "WIS", jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera:

1)opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS;

2)klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do:

a)określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi,

b)stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie - w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4;

3)stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4.

Zatem wydana interpretacja indywidualna nie rozstrzyga w zakresie ustalenia stawki podatku VAT właściwej dla dokonywanej przez Państwa dostawy.

Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)z zastosowaniem art. 119a;

2)w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.