Interpretacja indywidualna z dnia 24 kwietnia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP3-2.4011.277.2026.2.JK2

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 lutego 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 19 marca 2026 r. (data wpływu 19 marca 2026 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Jest Pan obywatelem Białorusi.

Do końca 2024 r. posiadał Pan miejsce zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Białorusi i podlegał tam nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

18 listopada 2024 r. przyjechał Pan do Polski na podstawie wizy pracowniczej. W tym okresie zawarł umowę o dzieło, wynajął Pan mieszkanie oraz dokonał Pan zameldowania w związku z podjęciem wykonywania działalności zarobkowej w Polsce. W 2024 r. przebywał Pan w Polsce krócej niż 183 dni. W grudniu 2024 r. wyjechał Pan na około tydzień na Białoruś.

Do końca 2024 r. Pana stałe miejsce zamieszkania oraz zasadnicze powiązania osobiste i gospodarcze pozostawały na terytorium Białorusi. W 2024 r. nie doszło do trwałego przeniesienia ośrodka interesów życiowych do Polski.

W styczniu 2025 r. zakończył Pan prowadzenie działalności opodatkowanej w formie podatku od dochodów z działalności (...) na terytorium Białorusi. W tym samym okresie przeniósł Pan ośrodek interesów życiowych do Polski, która od 2025 r. stała się Pana stałym miejscem zamieszkania oraz głównym miejscem aktywności osobistej i gospodarczej.

W lutym 2025 r. złożył Pan wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy.

W czerwcu 2025 r. uzyskał Pan Kartę Polaka.

W październiku 2025 r. uzyskał Pan kartę pobytu czasowego jako specjalista wysokich kwalifikacji (Niebieska Karta UE).

Uzupełnienie stanu faktycznego

W dniu 18 listopada 2024 r. przyjechał Pan do Polski z żoną.

W styczniu 2025 r. nie przyjeżdżał Pan ponownie do Polski, gdyż przebywał już na jej terytorium.

Przebywał Pan wówczas w Polsce z żoną.

Na terytorium Białorusi pozostali Pana bliscy: rodzice, rodzeństwo oraz krewni.

W styczniu 2025 r. nie przyjechał Pan do Polski sam, gdyż przebywał w Polsce z żoną. Na terytorium Białorusi pozostali Pana bliscy: rodzice, rodzeństwo oraz krewni.

Przeniesienie centrum interesów życiowych do Polski nastąpiło w styczniu 2025 r. pomimo że od 18 listopada 2024 r. przebywał Pan w Polsce, w tym okresie Pana centrum interesów życiowych pozostawało na terytorium Białorusi.

W styczniu 2025 r. podjął Pana decyzję o trwałym związaniu się z Polską, co skutkowało zapisaniem się na złożenie wniosku o pobyt czasowy, a następnie złożeniem tego wniosku w lutym 2025 r.

Do stycznia 2025 r. pozostawał Pan zarejestrowany na terytorium Białorusi jako podatnik podatku od dochodów z działalności (...). W styczniu 2025 r. dokonał Pan wyrejestrowania z tego systemu.

Od 2025 r. nie prowadzi Pan działalności gospodarczej na terytorium Białorusi ani nie uzyskuje Pan tam dochodów. Posiada Pan jedynie majątek w postaci nieruchomości oraz środków pieniężnych, które nie stanowią źródła bieżących dochodów.

Od 2025 r. Pana powiązania gospodarcze z Polską obejmują:

• wykonywanie pracy zarobkowej i uzyskiwanie dochodów,
• posiadanie miejsca zamieszkania na terytorium Polski,
• koncentrację aktywności zawodowej w Polsce.

Do momentu zmiany miejsca zamieszkania na Polskę Pana powiązania osobiste z Białorusią obejmowały życie rodzinne prowadzone z żoną oraz relacje z najbliższą rodziną i innymi krewnymi.

Od momentu zmiany miejsca zamieszkania na Polskę Pana powiązania osobiste z Polską obejmują życie rodzinne prowadzone wspólnie z żoną oraz relacje z dalszą rodziną ze strony ojca i znajomymi.

Nie zamierza Pan wracać na stałe na Białoruś.

Od stycznia 2025 r. uzyskuje Pan dochody z tytułu umowy o dzieło, opodatkowane na zasadach ogólnych według skali podatkowej.

Od stycznia 2025 r. podlega Pan nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.

Posiada Pan obywatelstwo Białorusi.

W chwili przeniesienia miejsca zamieszkania na Polskę nie posiadał Pan Karty Polaka. Uzyskał ją Pan w czerwcu 2025 r.

W 2025 r. suma osiąganych przez Pana przychodów przekroczy kwotę 85 528 zł rocznie. Przychody te są uzyskiwane wyłącznie z tytułu umowy o dzieło.

W latach 2022–2024 nie posiadał Pan miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu przepisów podatkowych ani nie przebywał na jej terytorium dłużej niż 183 dni w roku.

Nie posiada Pan certyfikatu rezydencji podatkowej. Posiada Pan dowody potwierdzające miejsce zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Białorusi, w szczególności:

• dokumenty potwierdzające rozliczenie podatku od dochodów z działalności (...), w tym potwierdzenia (paragony) dotyczące uzyskiwanych przychodów oraz zapłaty podatku za IV kwartał 2024 r.,
• wcześniejsze zatrudnienie,
• wyciągi bankowe potwierdzające uzyskiwanie dochodów.

Nie miał Pan miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających Pana pobyt na terytorium Białorusi.

W 2025 r. uzyskiwał Pan wyłącznie dochody z tytułu umowy o dzieło, do których ulga na powrót nie znajduje zastosowania.

W przypadku uzyskiwania w przyszłości dochodów z tytułu umowy o pracę, umowy zlecenia lub prowadzenia działalności gospodarczej, zamierza Pan skorzystać z ulgi na powrót w odniesieniu do tych dochodów.

Nie korzystał Pan wcześniej z ulgi na powrót.

Pytania

1. Czy w przedstawionym stanie faktycznym rok 2025 należy uznać za rok zmiany miejsca zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Polski w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o PIT?

2. Czy przy przyjęciu roku 2025 jako roku zmiany rezydencji podatkowej spełnia Pan warunek braku miejsca zamieszkania w Polsce w okresie obejmującym trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok zmiany, tj. w latach 2022-2024, oraz w okresie od 1 stycznia 2025 r. do dnia poprzedzającego dzień zmiany rezydencji, o którym mowa w przepisach dotyczących ulgi na powrót?

3. Czy w związku z uzyskaniem w 2025 r. Karty Polaka oraz spełnieniem powyższych warunków przysługuje Panu prawo do skorzystania z ulgi na powrót od dochodów uzyskanych po zmianie rezydencji podatkowej?

4. Czy ulgę na powrót może Pan zastosować począwszy od roku podatkowego 2025 albo od roku 2026, zgodnie z wyborem przewidzianym w przepisach?

Pana stanowisko w sprawie

• W zakresie pytania nr 1:

W Pana ocenie rok 2025 stanowi rok zmiany miejsca zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Polski w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ dopiero w tym roku nastąpiło trwałe przeniesienie ośrodka interesów życiowych do Polski.

W 2024 r. nie przebywał Pan w Polsce dłużej niż 183 dni, a Pana stałe miejsce zamieszkania oraz zasadnicze powiązania osobiste i gospodarcze pozostawały na terytorium Białorusi.

• W zakresie pytania nr 2:

W Pana ocenie spełnia Pan warunek braku miejsca zamieszkania w Polsce w okresie obejmującym trzy lata kalendarzowe poprzedzające rok zmiany rezydencji, tj. w latach 2022-2024, oraz w okresie od 1 stycznia 2025 r. do dnia poprzedzającego dzień zmiany rezydencji.

• W zakresie pytania nr 3:

W Pana ocenie w związku z uzyskaniem w 2025 r. Karty Polaka oraz spełnieniem wskazanych powyżej warunków przysługuje Panu prawo do skorzystania z ulgi na powrót od dochodów uzyskanych po zmianie rezydencji podatkowej.

• W zakresie pytania nr 4:

W Pana ocenie, skoro zmiana miejsca zamieszkania dla celów podatkowych nastąpiła w 2025 r., to spełnia Pan warunki do zastosowania ulgi na powrót od tego roku podatkowego. Zgodnie z przepisami przysługuje Panu prawo wyboru rozpoczęcia stosowania ulgi począwszy od roku 2025 albo od roku 2026.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.), wolne od podatku dochodowego są:

Na podstawie art. 21 ust. 39 ustawy:

Stosownie do art. 21 ust. 43 ustawy:

W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ustawy:

Ponadto z art. 53 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105) wynika, że:

Ulga, o której mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, polega na zwolnieniu od podatku dochodowego niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

W celu skorzystania z ww. „ulgi na powrót” spełnione muszą być również dodatkowe warunki określone w art. 21 ust. 39, 43 i 44 ustawy.

Mając na uwadze, że powyższe regulacje odnoszą się do terminu „dnia zmiany miejsca zamieszkania” to oceniając możliwość skorzystania ze zwolnienia przedmiotowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy, w pierwszej kolejności należy ustalić od kiedy – w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – może Pan być uznany za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Polski, tj. kiedy nastąpiło przeniesienie miejsca zamieszkania, o którym mowa w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Posiadanie miejsca zamieszkania w Polsce

Kwestie związane z posiadaniem miejsca zamieszkania na terytorium Polski zostały uregulowane w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy:

Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:

W myśl natomiast art. 4a ustawy:

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP. Tym samym określona osoba, która ma ścisłe powiązania biznesowe czy też gospodarcze w Polsce, a całą rodzinę i znajomych w innym państwie, może w takiej sytuacji podlegać opodatkowaniu w Polsce od całości swoich dochodów.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.

Ponadto zauważyć należy, że wymienione powyżej kryteria stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Uznanie osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy, nie przesądza automatycznie o uznaniu tej osoby, za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Określenie, czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinno być dokonane w każdym przypadku indywidualnie z uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Powyższe znajduje potwierdzenie w treści Objaśnień podatkowych z 29 kwietnia 2021 r. wydanych przez Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2a ustawy PIT. Celem objaśnień jest przedstawienie sposobu prawidłowego wypełnienia obowiązków podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce, bowiem rezydencja podatkowa nie ma charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności.

Centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania osobiste to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej itp. W praktyce – jak wskazano w Objaśnieniach – czynnikiem branym najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci.

Wyjazd do innego państwa wraz z całą rodziną w większości przypadków powodować będzie przeniesienie centrum interesów osobistych do tego państwa. Natomiast wyjazd do pracy za granicę, podczas gdy małżonek oraz dzieci pozostają w Polsce, powodować będzie najczęściej utrzymanie centrum interesów osobistych na terytorium Polski.

W przypadku osób żyjących samodzielnie należy w szczególności uwzględnić, w którym państwie prowadzone jest samodzielne gospodarstwo domowe i w którym państwie podatnik uczestniczy w życiu towarzyskim, kulturalnym lub politycznym.

W zakresie centrum interesów gospodarczych Objaśnienia wskazują, że w praktyce chodzi o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej, główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd.

Z przedstawionych przez Pana okoliczności wynika, że jest Pan obywatelem Białorusi. 18 listopada 2024 r. przyjechał Pan do Polski na podstawie wizy pracowniczej. W tym okresie zawarł umowę o dzieło, wynajął Pan mieszkanie oraz dokonał Pan zameldowania w związku z podjęciem wykonywania działalności zarobkowej w Polsce. W 2024 r. przebywał Pan w Polsce krócej niż 183 dni. W grudniu 2024 r. wyjechał Pan na około tydzień na Białoruś. W styczniu 2025 r. zakończył Pan prowadzenie działalności opodatkowanej w formie podatku od dochodów z działalności (...) na terytorium Białorusi. W dniu 18 listopada 2024 r. przyjechał Pan do Polski z żoną. W styczniu 2025 r. nie przyjeżdżał Pan ponownie do Polski, gdyż przebywał już na jej terytorium. Przebywał Pan wówczas w Polsce z żoną. Na terytorium Białorusi pozostali Pana bliscy: rodzice, rodzeństwo oraz krewni. W styczniu 2025 r. nie przyjechał do Polski sam, gdyż przebywał w Polsce z żoną. Na terytorium Białorusi pozostali moi bliscy: rodzice, rodzeństwo oraz krewni. W styczniu 2025 r. podjął Pana decyzję o trwałym związaniu się z Polską, co skutkowało zapisaniem się na złożenie wniosku o pobyt czasowy, a następnie złożeniem tego wniosku w lutym 2025 r. Do stycznia 2025 r. pozostawał Pan zarejestrowany na terytorium Białorusi jako podatnik podatku od dochodów z działalności (...). W styczniu 2025 r. dokonał Pan wyrejestrowania z tego systemu. Od 2025 r. nie prowadzi Pan działalności gospodarczej na terytorium Białorusi ani nie uzyskuje Pan tam dochodów. Posiada Pan jedynie majątek w postaci nieruchomości oraz środków pieniężnych, które nie stanowią źródła bieżących dochodów.

Oznacza to, że już od 18 listopada 2024 r. spełniał Pan przesłanki wynikające z art. 3 ust. 1a pkt 1 ustawy, pozwalające uznać Pana za osobę mającą miejsce zamieszkania w Polsce.

Jak bowiem wynika z powołanych powyżej Objaśnień rezydencja podatkowa nie ma charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności.

Ponadto z uwagi na okoliczność, że do końca 2024 r. posiadał Pan miejsce zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Białorusi i podlegał Pan tam nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w celu wyeliminowania kolizji i ustalenia miejsca Pana zamieszkania dla celów podatkowych – w okresie od momentu przyjazdu do Polski – należy zastosować przepisy Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Białoruś w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, z dnia 18 listopada 1992 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 120 poz. 534).

Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej umowy:

W myśl natomiast art. 4 ust. 2 umowy:

Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się zatem bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Artykuł przyznaje przewagę temu umawiającemu się państwu, w którym osoba fizyczna ma stałe miejsce zamieszkania. To kryterium wystarcza, aby rozstrzygnąć kolizję wynikającą z faktu, że osoba ma stałe miejsce zamieszkania w jednym umawiającym się państwie, a w innym państwie przebywała jedynie przez pewien czas. Punkt a oznacza więc, że przy stosowaniu konwencji (gdy istnieje kolizja ustawodawstw obu państw) uważa się, iż miejsce zamieszkania osoby fizycznej znajduje się tam, gdzie osoba ta posiada stałe ognisko domowe.

Przy tym wskazać należy, iż według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, iż osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Jeżeli chodzi o koncepcję określenia „ognisko domowe”, należy zaznaczyć, że każda forma mieszkania może być wzięta pod uwagę (dom lub apartament będący własnością lub wynajęty przez zainteresowanego, wynajęty pokój umeblowany). Również więc w tym przypadku posiadanie stałego miejsca zamieszkania / stałego ogniska domowego nie jest więc uzależnione od posiadania pozwolenia na pobyt stały.

Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały. Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.

Co istotne punkt b ww. przepisu ustala dodatkowe kryterium także dla sytuacji, gdy osoba fizyczna nie ma stałego ogniska domowego w żadnym z umawiających się państw. W takiej sytuacji pierwszeństwo przyznaje się państwu, w którym osoba fizyczna zazwyczaj przebywa.

Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej zostały wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień.

Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.

W opisie zdarzenia wskazał Pan, że w dniu 18 listopada 2024 r. przyjechał Pan do Polski z żoną. W tym okresie zawarł umowę o dzieło, wynajął Pan mieszkanie oraz dokonał Pan zameldowania w związku z podjęciem wykonywania działalności zarobkowej w Polsce. W grudniu 2024 r. jedynie na tydzień wyjechał Pan na Białoruś.

W konsekwencji należy przyjąć, że od 18 listopada 2024 r., Pana stałym miejscem zamieszkania (w rozumieniu Konwencji Modelowej) oraz miejscem zamieszkania dla celów podatkowych ustalonym w oparciu o normy kolizyjne była Polska.

Zatem 2024 r. należy uznać za rok zmiany Pana miejsca zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Polski w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a nie jak Pan wskazał 2025 r.

Stanowisko Pana w ww. zakresie jest nieprawidłowe.

Analiza przesłanek warunkujących skorzystanie z ulgi na powrót

We wniosku wskazał Pan, że w związku z przeprowadzką podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Potwierdza to dokonana powyżej analiza kwestii związanej z miejscem zamieszkania. Osoby mające miejsce zamieszkania w Polsce, podlegają bowiem w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Okoliczność ta pozwala przyjąć, że warunek, o którym mowa w art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych został przez Pana spełniony.

Co jednak w Pana przypadku najistotniejsze, jednym z warunków, wymienionych w art. 21 ust. 43 pkt 3 ww. ustawy jest posiadanie przez podatnika Karty Polaka lub spełnienie jednego z pozostałych warunków wynikających z tego przepisu.

Zatem wobec literalnego brzmienia przepisów regulujących przedmiotowe zwolnienie, w przypadku tzw. „ulgi na powrót” powinniśmy mieć do czynienia z jedną z kategorii podatników „powracających” – tj. z podatnikiem, który we wcześniejszym okresie miał określone w lit. b miejsce zamieszkania lub posiada np. Kartę Polaka wymienioną w lit. a przepisu.

Z przedstawionych przez Pana okoliczności wynika, że przed przeniesieniem miejsca zamieszkania do Polski, zamieszkiwał Pan na Białorusi. Nie miał Pan miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających Pana pobyt na terytorium Białorusi.

Zatem nie spełnia Pan warunku wskazanego w art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. nie miał Pan miejsca zamieszkania:

• nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w art. 21 ust. 43 pkt 2 ww. ustawy, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub
• na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w art. 21 ust. 43 pkt 2 ww. ustawy.

Ponadto posiada Pan wyłącznie obywatelstwo białoruskie – zatem na moment przeniesienia do Polski nie posiadał Pan obywatelstwa polskiego, jak też obywatelstwa innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej.

W Pana przypadku możliwość skorzystania z ulgi na powrót jest więc uwarunkowana posiadaniem Karty Polaka, przy czym Kartę tę powinien Pan posiadać na moment przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski.

Zgodnie z art. 2 ust. 1-3 ustawy z 7 września 2007 r. o Karcie Polaka (t. j. Dz.U. z 2023 r. poz. 192):

Natomiast w art. 3 ww. ustawy wskazano, że:

Zgodnie z art. 20 ust. 1a ww. ustawy:

Stosownie do art. 20 ust. 3 ww. ustawy:

Oceniając przesłankę warunkującą zastosowanie ulgi na powrót, wskazaną w art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a, dotyczącą posiadania Karty Polaka, należy mieć na uwadze, że uzyskał Pan Kartę Polaka w czerwcu 2025 r., a zatem na moment przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski nie posiadał Pan Karty Polaka.

W świetle przedstawionych przez Pana okoliczności nie spełnił Pan zatem również warunku dotyczącego posiadania Karty Polaka na moment przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski.

Oznacza to, że niezależnie od spełnienia pozostałych przesłanek, nie przysługuje Panu za 2025 r. ani za 2026 r. prawo do skorzystania z ulgi na powrót, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Pana stanowisko jest nieprawidłowe.

Nie udzieliłem Panu odpowiedzi na pytanie Nr 2, gdyż oczekiwał Pan na nie odpowiedzi w sytuacji, gdybym przyjął rok 2025 jako rok zmiany Pana rezydencji podatkowej dla celów podatkowych na terytorium Polski w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.