Interpretacja indywidualna z dnia 28 kwietnia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP3-1.4011.263.2026.1.PT

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 lutego 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 28 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Jest Pan osobą fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą - Kancelarię Radcy Prawnego. Jest Pan zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT). Osiągane dochody opodatkowuje Pan podatkiem dochodowym według skali podatkowej. Pozostaje Pan w związku małżeńskim, w którym panuje ustrój majątkowej wspólności małżeńskiej.

W prowadzonej działalności gospodarczej wykorzystuje Pan samochód osobowy o napędzie elektrycznym. Pojazd ten jest użytkowany na podstawie umowy najmu długoterminowego. Samochód wykorzystuje w tzw. użytkowaniu mieszanym, tj. zarówno do celów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, jak i do celów prywatnych. Nie prowadzi Pan ewidencji przebiegu pojazdu dla celów VAT, w związku z czym przysługuje Panu prawo do odliczenia 50% podatku naliczonego od wydatków eksploatacyjnych związanych z tym pojazdem. Wartość auta mieści się w limicie, o którym mowa w art. 23 ust. 1 pkt 4 lit. a Ustawy o PIT.

Mieszka Pan w bloku mieszkalnym (budynek wielorodzinny), w którym posiada Pan dwa miejsca postojowe w garażu podziemnym. W mieszkaniu (ani w ogóle w bloku) nie prowadzi Pan działalności gospodarczej (nie jest to miejsce zgłoszone w CEIDG jako miejsce wykonywania działalności, ani nie pełni funkcji biura), a jedynie parkuje tam opisany wyżej samochód.

Przy jednym z ww. miejsc parkingowych zainstalowane jest gniazdo elektryczne (gniazdo siłowe), które jest wykorzystywane wyłącznie do ładowania baterii samochodu o napędzie elektrycznym, wykorzystywanego przez Pana w działalności gospodarczej (inne pojazdy ani urządzenia nie są tam ładowane). W gnieździe znajduje się również standardowe gniazdko (230 V), które nie jest w żaden sposób używane, jednak również przy jego użyciu może Pan ładować auto o napędzie elektrycznym, tylko że z mniejszą mocą (dalej: Punkt Ładowania).

Montaż ww. Punktu Ładowania zlecił Pan jako osoba fizyczna i w całości pokrył Pan koszt montażu. Wydatek na montaż Punktu Ładowania traktował Pan jako wydatek prywatny, mający m.in. zwiększyć wartość i użyteczność posiadanej nieruchomości. Wydatek na montaż Punktu Ładowania nie ma związku z prowadzoną przez Pana działalnością gospodarczą. Wydatku tego nie uwzględnił Pan w kosztach uzyskania przychodów ani nie zamierza Pan tego robić.

Dostęp do Punktu Ładowania jest ograniczony. Punkt Ładowania posiada przełącznik, który aktywuje lub dezaktywuje przepływ prądu w tym Punkcie. Przełącznik jest zablokowany kłódką, do której klucze znajdują się w Pana posiadaniu. Aktywacja przepływu prądu (i możliwość użycia Punktu Ładowania) wymaga otwarcia i zdjęcia kłódki, a następnie przekręcenia przełącznika. Osoby trzecie nie mogą zatem korzystać z Punktu Ładowania.

Do Punktu Ładowania podłączony jest oddzielny licznik (podlicznik) energii elektrycznej, który dokonuje pomiaru zużycia prądu wyłącznie dla tego punktu poboru. Rozwiązanie to pozwala na precyzyjne ustalenie ilości energii elektrycznej zużytej tylko na potrzeby ładowania samochodu, bez łączenia tego zużycia z energią pobieraną w Pana lokalu mieszkalnym, który posiada odrębny licznik.

Koszty energii elektrycznej pobranej do ładowania auta rozliczane są przez Wspólnotę Mieszkaniową (dalej: Wspólnota). W pierwszej kolejności faktury od dostawcy energii opłaca Wspólnota, a następnie dokonuje ona refakturowania kosztów zużytej energii na Pana rzecz. Dokumentem obciążającym Pana za zużycie energii (wykazanej na podliczniku Punktu Ładowania) jest refaktura wystawiona przez Wspólnotę.

Refaktura ta jest wystawiana na Pana i Pana małżonkę jako na osoby fizyczne (tj. na właścicieli lokalu mieszkalnego i przynależnych miejsc parkingowych). Dokument ten zawiera Pana imię i nazwisko, imię i nazwisko Pana żony oraz Państwa adres zamieszkania, jednak nie zawiera Pana numeru identyfikacji podatkowej (NIP) ani nazwy prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej (żona nie prowadzi działalności gospodarczej). Dokument zawiera również takie dane jak nazwa Wspólnoty, jej NIP, datę wystawienia faktury i dostawy towarów/wykonania usługi, termin płatności oraz informację o sposobie zapłaty. Przedmiotowe rachunki opłaca Pan ze środków własnych.

Jednocześnie, aby przyspieszyć rozpatrywanie niniejszego wniosku informuje Pan, że niniejszy stan faktyczny był już przedmiotem złożonego przez Pana wniosku o wydanie interpretacji. Postępowanie w tej sprawie otrzymało znak: (…). W toku tego postępowania, pismem z 28 stycznia 2026 r., został Pan wezwany do uzupełnienia wniosku (dalej: Wezwanie). Niestety z uwagi na problemy techniczne, do udzielonej przez Pana odpowiedzi nie zostały załączone wymagane dokumenty, a w konsekwencji otrzymał Pan postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia.

W związku z powyższym, aby uniknąć kolejnych wezwań oraz przyspieszyć proces rozpatrywania niniejszego wniosku, przekazuje Pan informacje, do których wskazania wezwał Pana Dyrektor KIS w Wezwaniu.

Pytania zawarte w Wezwaniu:

1)Czy oczekuje Pan wydania interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług?

2)Jakie księgi podatkowe prowadzi Pan dla celów rozliczeń w podatku dochodowym od osób fizycznych (np. podatkową księgę przychodów i rozchodów, księgi rachunkowe)?

3)Jaki okres podatkowy jest przedmiotem zapytania?

4)Czy opisany we wniosku samochód osobowy, to samochód osobowy, o którym mowa w art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

5)Czy samochód osobowy stanowi środek trwały w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej?

6)W jakiej wysokości zamierza Pan zaliczać do kosztów uzyskania przychodów wydatki związane z zakupem energii elektrycznej pobranej z Punktu Ładowania wykorzystywanego w działalności gospodarczej samochodu osobowego o napędzie elektrycznym – 100%, czy 75%?

7)Jaki związek z osiągnięciem przychodów bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów mają wydatki związane z zakupem energii elektrycznej pobranej z Punktu Ładowania wykorzystywanego w działalności gospodarczej samochodu osobowego o napędzie elektrycznym?

Odpowiedzi

Ad. 1

Jednoznacznie wskazuj Pan, że nie oczekuje wydania interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług. Celem wniosku jest uzyskanie odpowiedzi wyłącznie w zakresie skutków podatkowych na gruncie PIT. Odniesienia do skutków na gruncie VAT zawarte we własnym stanowisku mają jedynie charakter pomocniczy, służący uzasadnieniu ujęcia wydatku w kosztach PIT w kwocie brutto (z uwagi na brak prawa do odliczenia VAT).

Ad. 2

Dla celów rozliczeń w podatku dochodowym od osób fizycznych prowadzi Pan podatkową księgę przychodów i rozchodów.

Ad. 3

Przedmiotem Pana zapytania jest ustalenie czy na gruncie obowiązujących przepisów będzie Pan uprawniony do uwzględniania w kosztach podatkowych prowadzonej działalności gospodarczej wskazanych we wniosku wydatków na energię elektryczną wykorzystywaną do zasilania samochodu osobowego o napędzie elektrycznym. Wydatki te zaczął Pan ponosić w 2025 r., zamierza Pan również ponosić w 2026 r. Nie wyklucza Pan również, że będzie je Pan ponosił w kolejnych latach, jeśli nadal będzie używał w prowadzonej działalności gospodarczej samochodu osobowego zasilanego przy użyciu energii elektrycznej.

Ad. 4

Opisany we wniosku samochód osobowy jest samochodem osobowym, o którym mowa w art. 5a pkt 19a Ustawy o PIT.

Ad. 5

Opisany we wniosku samochód osobowy nie stanowi środka trwałego w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej, ponieważ jest on użytkowany na podstawie umowy najmu długoterminowego.

Ad. 6

Wydatki związane z zakupem energii elektrycznej zamierza Pan zaliczać do kosztów uzyskania przychodów w wysokości 75%.

Ad. 7

Wydatki te mają bezpośredni związek z osiąganiem przychodów, ponieważ wykorzystuje Pan samochód do dojazdów do sądów, klientów czy urzędów, tj. do miejsc w których świadczy Pan swoje usługi. Miejsca te nieraz znajdują się w znacznej odległości od miejsca wykonywanej przez Pana działalności gospodarczej, wobec czego samochód osobowy jest dla Pana niezbędny do prawidłowego świadczenia usług.

Samochód osobowy jest zasilany wyłącznie energią elektryczną. Oznacza to, że bez zasilania nie mógłby zostać użytkowany. Energia elektryczna jest w tym przypadku odpowiednikiem paliwa (tj. benzyny lub diesla) dla samochodu spalinowego.

Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym, ma Pan prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki poniesione na zakup energii elektrycznej pobranej z Punktu Ładowania i zużytej do ładowania wykorzystywanego w Pana działalności gospodarczej samochodu osobowego o napędzie elektrycznym, udokumentowane refakturami wystawionymi m.in na Pana imię i nazwisko (bez numeru NIP prowadzonej działalności gospodarczej), przy uwzględnieniu zasad wynikających z przepisów Ustawy o PIT?

Pana stanowisko w sprawie

W Pana ocenie, przysługuje Panu prawo do zaliczenia wydatków na zakup energii elektrycznej pobranej z Punktu Ładowania i zużytej do ładowania wykorzystywanego w działalności gospodarczej samochodu osobowego o napędzie elektrycznym do kosztów uzyskania przychodów.

Uzasadnienie stanowiska wnioskodawcy

Zgodnie z art. 22 ust. 1 Ustawy o PIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy.

Kluczową przesłanką uznania wydatku za koszt podatkowy jest istnienie związku przyczynowo-skutkowego między poniesieniem kosztu a powstaniem lub realną szansą powstania przychodu. W opisanym stanie faktycznym samochód elektryczny jest narzędziem niezbędnym do wykonywania przez Pana działalności gospodarczej (dojazdy do sądów, klientów, urzędów). Energia elektryczna jest w tym przypadku odpowiednikiem paliwa dla samochodu spalinowego – bez jej zakupu pojazd nie mógłby być użytkowany, a tym samym nie mógłby służyć Pana celom zarobkowym.

Dodatkowo, fakt poboru energii z prywatnego Punktu Ładowania pozwala Panu na swobodne uzupełnianie energii (np. nocą). Pozwala to na sprawniejsze przygotowanie auta do przemieszczania się w celu wykonywania działalności gospodarczej, ponieważ znacząco ogranicza konieczność wizyt na publicznych stacjach ładowania. Ilość publicznych stacji ładowania jest ograniczona i nie zawsze są one wolne/działające, co w wypadku pilnej potrzeby uzupełnienia energii elektrycznej może uniemożliwić Panu sprawne przemieszczenie się w celu świadczenia usług.

Istotnym elementem stanu faktycznego jest istnienie odrębnego licznika (podlicznika), który mierzy wyłącznie zużycie energii pobranej z Punktu Ładowania na potrzeby ładowania samochodu. Dzięki temu jest Pan w stanie w sposób bezsporny i precyzyjny wyodrębnić koszt związany z eksploatacją pojazdu firmowego od prywatnych kosztów utrzymania mieszkania. Spełnia to wymogi art. 24a ust. 1 ustawy o PIT, nakładającego na podatników obowiązek prowadzenia ksiąg w sposób zapewniający ustalenie dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku.

Mając na uwadze, że samochód wykorzystuje Pan również do celów niezwiązanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, zastosowanie znajdzie ograniczenie wynikające z art. 23 ust. 1 pkt 46a Ustawy o PIT.

Zgodnie z tym przepisem, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów 25% poniesionych wydatków z tytułu kosztów używania samochodu osobowego na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej - jeżeli samochód ten jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika. A contrario, 75% tych wydatków stanowi koszt uzyskania przychodu. Wydatki na energię elektryczną do napędu pojazdu stanowią klasyczny przykład „kosztów używania” samochodu.

Odnosząc się do kwestii dokumentowania wydatku refakturą niezawierającą Pana numeru NIP, wskazuje Pan, że przepisy Ustawy o PIT nie uzależniają możliwości zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów wyłącznie od posiadania faktury VAT spełniającej wszystkie wymogi ustawy o VAT (w tym posiadania NIP nabywcy), o ile wydatek został faktycznie poniesiony, jest racjonalny i związany z działalnością, a tożsamość ponoszącego wydatek nie budzi wątpliwości. Refaktura wystawiona na Pana imię i nazwisko (oraz imię i nazwisko żony) jednoznacznie identyfikuje podmiot ponoszący koszt.

Brak numeru NIP na refakturze rodzi jednak skutki na gruncie VAT. Dokument taki nie daje Panu prawa do odliczenia podatku naliczonego. W takiej sytuacji zastosowanie znajduje art. 23 ust. 5a Ustawy o PIT, który stanowi, że kosztem uzyskania przychodów jest podatek naliczony w tej części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług - jeżeli podatek naliczony nie powiększa wartości środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej.

Skoro nie ma Pan prawa do odliczenia VAT z przedmiotowych refaktur (z uwagi na brak Pana NIP), podatek ten staje się w całości kosztem podatkowym na gruncie PIT. Oznacza to, że podstawą do obliczenia limitu 75%, o którym mowa w art. 23 ust. 1 pkt 46a Ustawy o PIT, jest kwota brutto wynikająca z refaktury dokumentującej zużycie energii.

Podsumowując, stoi Pan na stanowisku, że wydatki na energię elektryczną pobraną z Punktu Ładowania w celu naładowania samochodu wykorzystywanego w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej, zmierzone odrębnym licznikiem i udokumentowane refakturą wystawioną na Pana dane osobowe (kwota brutto), mogą zostać zaliczone przez Pana do kosztów uzyskania przychodów.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania, przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodów, muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek:

• został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),
• jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
• pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
• poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
• został właściwie udokumentowany,
• nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Kosztami uzyskania przychodów prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z tą działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów wskazanej ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych kosztów. Przy czym związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodu, bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu, bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.

W kontekście tych wątpliwości wyjaśniam, że decydującym czynnikiem pozwalającym zaliczyć dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów jest poniesienie go w celu osiągnięcia przychodów, przy czym każdy wydatek, poza wyraźnie wskazanym w ustawie, wymaga indywidualnej oceny pod kątem adekwatnego związku z przychodami i racjonalności działania dla osiągnięcia przychodów. Przy kwalifikowaniu poniesionych wydatków należy wziąć pod uwagę ich celowość oraz potencjalną możliwość przyczynienia się wydatku do osiągniecia przychodów, a także racjonalność wydatków, to znaczy ich adekwatność do rzeczywistych potrzeb i zakresu prowadzonej działalności oraz konieczność ich poniesienia dla osiągniecia przychodów.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ograniczają możliwości wykorzystywania na potrzeby działalności gospodarczej różnych środków transportu, w tym także samochodów osobowych. Warunkiem koniecznym dla uznania wydatków poniesionych na określony składnik majątku, w tym przypadku samochodu osobowego, za koszt uzyskania przychodów jest jego wykorzystywanie na potrzeby i w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Podkreślam, że wykazanie związku przyczynowo-skutkowego między kosztem uzyskania przychodu, a osiągniętym przychodem spoczywa na Panu. To Pan będzie osiągać korzyści polegające na możliwości zaliczenia wydatków poniesionych w związku z zakupem energii elektrycznej do ładowania samochodu osobowego o napędzie elektrycznym wykorzystywanego w działalności gospodarczej do kosztów uzyskania przychodów i tym samym obniżeniu podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym.

Zgodnie z treścią art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przepis ten, jak wprost wynika z jego treści, dotyczy wydatków z tytułu eksploatacji samochodu osobowego wykorzystywanego w prowadzonej działalności gospodarczej stanowiącego własność podatnika.

Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zatem wszelkie wydatki związane z korzystaniem z samochodu osobowego służącego podatnikowi także do innych celów niż działalność gospodarcza podlegać będą zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w wysokości 75% tych wydatków.

Stosownie do art. 23 ust. 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jednocześnie zgodnie z art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Z opisu stanu faktycznego wynika, że prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą - Kancelarię Radcy Prawnego. Jest Pan zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT). W prowadzonej działalności gospodarczej wykorzystuje Pan samochód osobowy o napędzie elektrycznym. Pojazd ten jest użytkowany na podstawie umowy najmu długoterminowego. Samochód wykorzystuje Pan w tzw. użytkowaniu mieszanym, tj. zarówno do celów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, jak i do celów prywatnych. Przy Pana miejscu parkingowym zainstalowane jest gniazdo elektryczne (gniazdo siłowe), które jest wykorzystywane wyłącznie do ładowania baterii samochodu o napędzie elektrycznym, wykorzystywanego przez Pana w działalności gospodarczej (inne pojazdy ani urządzenia nie są tam ładowane). Do Punktu Ładowania podłączony jest oddzielny licznik (podlicznik) energii elektrycznej, który dokonuje pomiaru zużycia prądu wyłącznie dla tego punktu poboru. Rozwiązanie to pozwala na precyzyjne ustalenie ilości energii elektrycznej zużytej tylko na potrzeby ładowania samochodu. Koszty energii elektrycznej pobranej do ładowania auta rozliczane są przez Wspólnotę Mieszkaniową W pierwszej kolejności faktury od dostawcy energii opłaca Wspólnota, a następnie dokonuje ona refakturowania kosztów zużytej energii na Pana rzecz. Dokumentem obciążającym Pana za zużycie energii (wykazanej na podliczniku Punktu Ładowania) jest refaktura wystawiona przez Wspólnotę. Refaktura ta jest wystawiana na Pana i Pana małżonkę jako na osoby fizyczne (tj. na właścicieli lokalu mieszkalnego i przynależnych miejsc parkingowych).

Przedmiotem Pana wątpliwości jest możliwość zaliczenia przez Pana do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na zakup energii elektrycznej pobranej z Punktu Ładowania i zużytej do ładowania wykorzystywanego w Pana działalności gospodarczej samochodu osobowego o napędzie elektrycznym, udokumentowanych refakturami.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiują pojęcia „wydatków z tytułu używania samochodów”, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy.

Zgodnie z definicją zawartą w Uniwersalnym słowniku języka polskiego pod redakcją S. Dubisza (Warszawa 2008, t. IV, s. 322–323), czasownik „używać” oznacza: „posługiwać się, stosować coś, korzystać, brać, przyjmować, robić z czegoś użytek, wykorzystywać”.

W konsekwencji, wydatki związane z używaniem samochodu osobowego należy rozumieć jako wydatki ponoszone na posługiwanie się tym pojazdem, jego eksploatację i wykorzystywanie.

Biorąc pod uwagę powyższe należy uznać, że Pana stanowisko w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na zakup energii elektrycznej pobranej z Punktu Ładowania i zużytej do ładowania wykorzystywanego w Pana działalności gospodarczej samochodu osobowego o napędzie elektrycznym, udokumentowanych refakturami w 75% stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych uznaję za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Zaznaczam także, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym. Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Pana w złożonym wniosku.

W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 146; dalej jako „PPSA”).Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.