Interpretacja indywidualna z dnia 30 kwietnia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.182.2026.2.OS

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 lutego 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 10 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie nieuwzględniania do wartości sprzedaży usługi najmu prywatnego lokalu użytkowego w celu ustalenia limitu, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.

Uzupełnił go Pan pismem z 24 lutego 2026 r. oraz – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 25 marca 2026 r. (wpływ 31 marca 2026 r.)

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca od wielu lat prowadzi działalność gospodarczą w zakresie usług weterynaryjnych (PKD 75.00.Z), korzystając ze zwolnienia podmiotowego z podatku VAT na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o VAT. W marcu 2024 r. Wnioskodawca rozpoczął najem lokalu użytkowego, stanowiącego jego majątek prywatny. Najem ten jest rozliczany jako odrębne źródło przychodów (tzw. najem prywatny), opodatkowany ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych.

Przedmiotowy lokal użytkowy nigdy nie był i nie jest ujęty w ewidencji środków trwałych firmy Wnioskodawcy. Wnioskodawca podkreśla, że nigdy nie dokonywał odpisów amortyzacyjnych od wartości tego lokalu, które mogłyby pomniejszać podstawę opodatkowania w podatku dochodowym (PIT) z tytułu prowadzonej działalności weterynaryjnej. Najem ma charakter pasywny, incydentalny i nie jest realizowany w ramach zorganizowanej struktury przedsiębiorstwa, lecz stanowi formę lokowania kapitału osobistego.

W uzupełnieniu wniosku wskazał Pan:

Ad. 1 i 2.

Przedmiot i historia działalności:

Podstawowym przedmiotem Pana działalności gospodarczej są usługi weterynaryjne (PKD 75.00.11.0 Z). Działalność została rozpoczęta 1.12.1995 r. i jest prowadzona nieprzerwanie. Księgowość prowadzona jest w formie Podatkowej Księgi Przychodów i Rozchodów (KPiR). W zakresie podatku VAT informuje Pan, że był czynnym podatnikiem VAT w okresie od 20.11.2000 r. do 3 0.11.2013 r. Następnie, od 01.12.2013 r. do 03.10.2024 r., korzystał Pan ze zwolnienia podmiotowego na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o VAT. Ponowna rejestracja jako podatnik VAT czynny nastąpiła 04.10.2024 r.

Ad. 3.

Przedmiot najmu (wykaz nieruchomości):

Informuje Pan, że w ramach zarządzania majątkiem osobistym wynajmuje/wynajmował Pan dwie odrębne nieruchomości:

1.Lokal niemieszkalny (użytkowy) położony w …, wynajmowany obecnie na rzecz podmiotu gospodarczego: … (NIP: …).

2.Inny, całkowicie odrębny lokal o charakterze mieszkalnym, który był przedmiotem najmu prywatnego (okazjonalnego) w latach 2017-2021 (z siedmiomiesięczną przerwą w 2020 r.). Podkreśla Pan, że najem lokalu mieszkalnego dotyczył innej nieruchomości niż wskazany we wniosku lokal niemieszkalny. Oba lokale stanowią Pana majątek prywatny.

Ad. 4 i 5.

Nabycie i wykorzystanie lokalu niemieszkalnego:

Wspomniany powyżej lokal niemieszkalny został zakupiony do majątku prywatnego w dniu 28.05.1999 r. za kwotę 152 000 zł. Nieruchomość ta nigdy nie była wykorzystywana w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej (weterynaryjnej). Lokal ten był przeznaczony wyłącznie na wynajem dla firm. W historii najmu tego lokalu występowały przerwy: w latach 2008-2010 lokal pozostawał pusty, natomiast w okresie od 01.04.2019 r. do 01.03.2024 r. w lokalu przeprowadzany był gruntowny remont. W czasie remontu lokal nie był wynajmowany. Pobieranie opłat z tytułu najmu tego lokalu wznowiono 01.03.2024 r. Lokal nigdy nie był amortyzowany w firmie, nie dokonywano odliczeń VAT od jego zakupu ani od remontu. Przychody zawsze opodatkowane były ryczałtem (8,5%).

Ad. 6.

Symbole PKWiU 2015:

Czynności opisane we wniosku klasyfikuję pod następującymi symbolami:

1.Usługi weterynaryjne dla zwierząt domowych: 75.00.11.0 (stawka VAT 8%).

2.Wynajem lokalu niemieszkalnego (użytkowego): 68.20.12.0 (stawka VAT 23%).

3.Wynajem lokalu mieszkalnego (inny lokal, historycznie): 68.20.11.0.

Ad. 7.

Wyłączenia ze zwolnienia:

Oświadcza Pan, że nie wykonuje żadnych czynności wymienionych w art. 113 ust. 13 ustawy o VAT.

Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym przychód z najmu prywatnego lokalu użytkowego, stanowiącego majątek osobisty Wnioskodawcy i niepodlegającego amortyzacji w ramach działalności gospodarczej, powinien być wliczany do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, warunkującej prawo do zwolnienia z podatku od towarów i usług?

Pana stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy, przychody uzyskiwane z tytułu najmu prywatnego lokalu użytkowego nie powinny być wliczane do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT. Stanowisko to uzasadniają następujące argumenty:

1.Wyłączenie z limitu transakcji pomocniczych (art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT).

Zgodnie z przepisami, do limitu sprzedaży nie wlicza się odpłatnego świadczenia usług związanych z nieruchomościami, jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych. Najem prowadzony przez Wnioskodawcę ma charakter marginalny i pasywny w stosunku do głównej działalności, jaką jest prowadzenie gabinetu weterynaryjnego. Nie wymaga on angażowania profesjonalnych środków ani struktur organizacyjnych właściwych dla przedsiębiorstwa nieruchomościowego.

2.Brak związku lokalu z przedsiębiorstwem (Brak amortyzacji).

Kluczowym dowodem na to, że najem stanowi zarząd majątkiem osobistym, a nie działalność gospodarczą w rozumieniu profesjonalnym, jest fakt, że przedmiotowy lokal nigdy nie był amortyzowany w ramach gabinetu weterynaryjnego. Wnioskodawca nie ujmował lokalu w ewidencji środków trwałych i nie zaliczał odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodu (PIT), co jednoznacznie świadczy o pozostawieniu tej nieruchomości w sferze majątku prywatnego.

3.Orzecznictwo sądów administracyjnych.

Zgodnie z linią orzeczniczą (np. wyrok NSA sygn. akt II FSK 412/14), o charakterze danego składnika majątku decyduje wola podatnika zamanifestowana m.in. brakiem dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Skoro na gruncie podatku dochodowego lokal jest traktowany jako majątek prywatny, to na gruncie ustawy o VAT (dla potrzeb wyliczania limitu zwolnienia podmiotowego) również nie powinien być łączony z obrotami z profesjonalnej działalności weterynaryjnej.

Podsumowując, najem prywatny lokalu, który nie jest amortyzowany w firmie, stanowi czynność zarządzania majątkiem osobistym i jako taka nie powinna wpływać na status Wnioskodawcy jako podatnika korzystającego ze zwolnienia z VAT w zakresie usług weterynaryjnych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie natomiast do postanowień art. 8 ust. 1 ustawy:

Z uwagi na powyższe unormowania, pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej osoby, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).

Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie. Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. Odbiorcą świadczenia musi być inny podmiot niż wykonujący usługę.

W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usługi w rozumieniu art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.

Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

Zatem definicja działalności gospodarczej ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określaną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przy tym, z art. 15 ust. 2 ustawy jednoznacznie wynika, iż pod pojęciem działalności gospodarczej należy rozumieć także czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W tym przypadku decydujące znaczenie ma ciągłość wykorzystywania majątku. Wykorzystywanie towarów lub wartości niematerialnych i prawnych ma miejsce przede wszystkim poprzez oddanie ich w stosunki obligacyjne, np. w najem, dzierżawę itp. Przy czym przez ciągłość wykorzystywania składników majątku rozumieć należy także wykorzystanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że prowadzi działalność gospodarczą w zakresie usług weterynaryjnych (podstawowa forma Pana działalności gospodarczej), korzystając ze zwolnienia podmiotowego z podatku VAT na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o VAT. Posiada Pan lokal, który jest przeznaczony wyłącznie na wynajem dla firm. W historii najmu tego lokalu występowały przerwy: w latach 2008-2010 lokal pozostawał pusty, natomiast w okresie od 01.04.2019 r. do 01.03.2024 r. w lokalu przeprowadzany był gruntowny remont. W czasie remontu lokal nie był wynajmowany. Pobieranie opłat z tytułu najmu tego lokalu wznowiono 01.03.2024 r.

Jak wynika z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):

Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną. Odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Z powyższego wynika, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego najemcę. Należy wskazać, że umowa najmu jest umową cywilnoprawną, nakładającą na strony – zarówno wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki.

Charakter usług najmu wyczerpuje znamiona działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług bez względu na to, czy najem jest prowadzony w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. Sam charakter stosunku prawnego, jaki kształtuje umowa najmu, wskazuje, że ma ona długotrwały charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe.

W konsekwencji najem nieruchomości, należy uznać za świadczony w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, i stanowi on odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, podlegające opodatkowaniu tym podatkiem na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Wobec tego, podmiot świadczący usługę najmu będzie podatnikiem podatku od towarów i usług wówczas, gdy najem będzie wykonywał we własnym imieniu i na własny rachunek.

W świetle przytoczonych wyżej przepisów status podatnika podatku od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem.

W analizowanej sprawie należy stwierdzić, że czynność udostępniania przez lokalu użytkowego, na gruncie ustawy, wypełnia definicję działalności gospodarczej określoną w art. 15 ust. 2 ustawy. W konsekwencji przedmiotowy lokal stanowi majątek wykorzystywany w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej.

Bez znaczenia, dla uznania Pana za podatnika podatku od towarów i usług prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu podatku VAT z tytułu najmu lokalu użytkowego, pozostaje okoliczność jego wynajmu w ramach tzw. „najmu prywatnego”. We wniosku wskazał Pan, że nieruchomość ta nigdy nie była wykorzystywana w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej (weterynaryjnej). Lokal ten był przeznaczony wyłącznie na wynajem dla firm. Należy wskazać, że na gruncie przepisów ustawy, działalność gospodarcza obejmuje czynności polegające na wykorzystywaniu towarów (w tym przypadku nieruchomości prywatnej – lokalu użytkowego) w sposób regularny i ciągły dla celów zarobkowych. Tym samym, na gruncie ustawy świadcząc usługę najmu prowadzi Pan działalność gospodarczą w rozumieniu tej ustawy i ma Pan status podatnika podatku VAT.

Wobec tego, skoro świadczy Pan usługi najmu lokalu użytkowego za wynagrodzeniem, to w kontekście powołanych przepisów ustawy, najem ten stanowi, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, odpłatne świadczenie usług w ramach prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. W konsekwencji jest Pan podatnikiem podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, z tytułu ww. najmu.

W tym miejscu należy wskazać, że stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy:

Z powołanego wyżej przepisu wynika, że ze zwolnienia od podatku od towarów i usług korzysta wyłącznie świadczenie usług wynajmu nieruchomości o charakterze mieszkalnym na cele mieszkaniowe. Zastosowanie zwolnienia jest więc uzależnione od spełnienia przesłanek obiektywnych, dotyczących charakteru wynajmowanego lokalu (lokal mieszkalny) oraz subiektywnych, dotyczących przeznaczenia wynajmowanego lokalu (cel mieszkaniowy). W związku z tym, zwolnieniu nie podlega wynajem nieruchomości o charakterze mieszkalnym na cel inny niż mieszkaniowy oraz nieruchomości o charakterze niemieszkalnym.

Powyższe wskazuje, że przesłanki do zastosowania zwolnienia są następujące:

·świadczenie usługi na własny rachunek,

·charakter mieszkalny nieruchomości,

·mieszkaniowy cel najmu lub dzierżawy.

Zaistnienie wszystkich powyższych przesłanek skutkuje zastosowaniem zwolnienia od podatku. Brak któregokolwiek z powyższych elementów nie pozwala natomiast na zastosowanie zwolnienia i w konsekwencji następuje opodatkowanie świadczonej usługi.

Z okoliczności sprawy wynika, że przedmiotem najmu jest lokal użytkowy.

Jak już wyżej wskazałem, zwolnione od podatku VAT są wyłącznie usługi w zakresie wynajmowania nieruchomości o charakterze mieszkalnym na własny rachunek na cele mieszkaniowe. Tak więc usługi w zakresie wynajmowania nieruchomości o charakterze użytkowym nie mogą korzystać z takiego zwolnienia i są opodatkowane właściwą stawką podatku VAT, bowiem ani w ustawie, ani w rozporządzeniach wykonawczych do ustawy ustawodawca nie przewidział zwolnienia dla usługi najmu lokali użytkowych.

Zatem, w sprawie nie są spełnione przesłanki do zastosowania zwolnienia od podatku VAT dla świadczonej przez Pana usługi najmu lokalu użytkowego na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy.

Podsumowując, stwierdzam, że wynajem lokalu użytkowego przez Pana na rzecz banku podlega opodatkowaniu podatkiem VAT zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Pana wątpliwości dotyczą kwestii nieuwzględniania do wartości sprzedaży usług najmu prywatnego lokalu użytkowego przy ustalaniu limitu wartości sprzedaży, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.

Jak wynika z art. 113 ust. 1 ustawy, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2025 r.:

Natomiast według ww. art. 113 ust. 1 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2026 r.:

Zgodnie z art. 113 ust. 2 ustawy:

W myśl art. 113 ust. 5 ustawy:

Jak stanowi art. 113 ust. 11 ustawy:

Z treści art. 113 ust. 13 ustawy wynika, że:

Odnosząc się do Pana wątpliwości związanych z wliczaniem do limitu określonego w art. 113 ust. 1 ustawy wartości usług najmu lokalu użytkowego należy wskazać, że z opisu sprawy wynika, ponownie zarejestrował się Pan jako podatnik VAT 04.10.2024 r. Oznacza to, że z tytułu każdej czynności, którą wykonuje Pan w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy występuje Pan w charakterze czynnego podatnika podatku od towarów i usług.

Jednakże, jeśli chciałaby Pan w przyszłości ponownie skorzystać ze zwolnienia od podatku określonego w art. 113 ust. 1 ustawy na podstawie art. 113 ust. 11 ustawy (przy spełnieniu warunków wynikających z art. 113 ustawy), odnosząc się do obliczenia limitu sprzedaży, należy wskazać, co następuje.

Analiza powołanych wyżej przepisów prawa podatkowego wskazuje, że obliczając limit sprzedaży uprawniający podatnika do zwolnienia od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy, po przekroczeniu którego podatnik traci prawo do zwolnienia od podatku, zgodnie z art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy nie bierze się pod uwagę odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem m.in. transakcji związanych z nieruchomościami, jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych.

Na podstawie art. 288 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, s. 1 ze zm.):

Zatem, Dyrektywa 2006/112/WE w art. 288 pkt 1 lit. e stanowi, że kwota obrotu obejmuje wartość transakcji związanych z nieruchomościami.

Zauważenia wymaga, że Dyrektywa 2006/112/WE najem i dzierżawę nieruchomości traktuje jako transakcje. Wynika to chociażby z treści art. 135 lit. l Dyrektywy, dotyczącego zwolnienia od podatku określonych transakcji, który jako transakcje zwolnione wymienia dzierżawę i najem nieruchomości.

Według internetowego wielkiego słownika języka polskiego, transakcja to czynność lub zespół czynności prowadzący lub mający doprowadzić do kupna albo sprzedaży jakichś towarów.

Ustawodawca zarówno w akcie zasadniczym, jak i w rozporządzeniach wykonawczych do ustawy nie zdefiniował pojęcia charakter „pomocniczy”. W takim przypadku w pierwszej kolejności stosuje się wykładnię językową, w taki bowiem sposób ustawodawca komunikuje się z podatnikiem jako adresatem normy. Dopiero gdy wykładnia językowa nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów dopuszczalne jest skorzystanie z pozajęzykowych dyrektyw interpretacyjnych.

Według internetowego słownika synonimów (strona internetowa – http://synonim.net/synonim/pomocniczy), synonimami do słowa „pomocniczy” są pojęcia: „pomocny, wspierający, poboczny, akcesoryjny, dodatkowy, dopływowy, posiłkowy, subsydialny, subsydiarny, uzupełniający, wspomagający”.

Przepisy unijnej Dyrektywy w zakresie VAT posługują się określeniem „incidental transactions” w ramach odpowiedniego przepisu, co na język polski może być tłumaczone jako „transakcje incydentalne/uboczne”. Termin „incydentalny” wg Słownika języka polskiego (Słownika Wydawnictwa Naukowego PWN) oznacza przy tym „mający małe znaczenie lub zdarzający się bardzo rzadko”, natomiast termin „uboczny” oznacza „dotyczący czegoś pośrednio, mniej istotny lub dodatkowy”. Transakcje o charakterze „incydentalnym” oznaczają zdarzenia występujące nie tyle rzadko, ile ubocznie, przy określonej okazji, nawet gdyby występowały w sposób powtarzalny. Pojęcie „incydentalności” odnosi się więc nie tyle do samej częstotliwości występowania danego zdarzenia, co raczej do jego poboczności względem zasadniczej działalności podatnika.

Także w wersji francuskiej omawianej VI Dyrektywy użyto określenia „accessoire”, a w wersji niemieckiej „Hilfsumsaetze”, co wskazuje, że w analizowanym kontekście istotne jest, aby były to czynności poboczne, czy też pomocnicze do zasadniczej działalności podatnika (wspomniane powyżej trzy wersje językowe VI Dyrektywy są kompatybilne i wskazują na pomocniczy, poboczny charakter omawianych czynności). Podobnie, polska wersja językowa Dyrektywy 2006/112, która zastąpiła VI Dyrektywę, odstępuje od sformułowania „transakcje sporadyczne” i określa omawiane czynności jako „transakcje pomocnicze”.

Transakcje pomocnicze zatem to takie, które nie są związane z zasadniczą działalnością podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym uzupełnieniem tej działalności. Tak więc, aby ocenić, czy dana czynność może być uznana za pomocniczą, należy wziąć pod uwagę przede wszystkim to, czy stanowi ona uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika. Jeżeli dana działalność stanowi stały i niezbędny element wbudowany w funkcjonowanie przedsiębiorstwa podatnika, to transakcje takie nie mogą być uznane za pomocnicze.

Zatem, aby ocenić, czy świadczona usługa ma charakter „pomocniczy”, należy wziąć pod uwagę to, czy stanowi ona uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika.

Zauważenia wymaga, że jak wcześniej wskazano, świadczenie usług najmu wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, jeżeli jest wykonywane w sposób ciągły do celów zarobkowych.

Odnosząc się zatem do Pana wątpliwości, wskazać należy, że z cytowanego brzmienia art. 113 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy wynika, że do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1 (czyli uprawniającej do zwolnienia podmiotowego) nie wlicza się m.in. obrotu z tytułu odpłatnego świadczenia usług zwolnionych od podatku (na podstawie m.in. art. 43 ust. 1 ustawy), jednakże z wyjątkiem transakcji związanych z nieruchomościami, jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych. Za czynności związane z nieruchomościami należy uznać nie tylko usługi stricte dotyczące nieruchomości, ale wszelkie czynności, których wykonanie oparte jest na wykorzystaniu, używaniu i użytkowaniu nieruchomości. Transakcje pomocnicze natomiast to takie, które nie są związane z zasadniczą działalnością podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym uzupełnieniem tej działalności.

Jak rozstrzygnąłem powyżej, usługi w zakresie wynajmowania nieruchomości o charakterze użytkowym nie mogą korzystać ze zwolnienia określonego w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy i są opodatkowane właściwą stawką podatku VAT. Zatem świadczone przez Pana usługi najmu lokalu użytkowego należy wliczać do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.

Podsumowując, stwierdzam, że ustalając limit wartości sprzedaży, w celu zastosowania zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, powinien Pan wliczać wartość sprzedaży usług najmu prywatnego lokalu użytkowego. Świadczone przez Pana ww. usługi najmu są wykonywane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Zatem Pana stanowisko jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Pana wniosku (zapytania). Inne kwestie, które nie zostały objęte pytaniem, w szczególności dotyczące m.in. najmu lokalu mieszkalnego, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

W myśl art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Pana w złożonym wniosku. Zatem, należy zaznaczyć, że wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie sprawy. W konsekwencji w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Odnośnie powołanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zaznaczam, iż wyroki sądów są to rozstrzygnięcia odnoszące się do indywidualnych spraw i co do zasady, wiążą one strony postępowania w tych konkretnych, indywidualnych sprawach nie rozciągając swojego oddziaływania na inne, choćby podobne lub zbieżne sprawy. Zatem powołane orzeczenie nie może wpłynąć na ocenę prawidłowości przedmiotowej kwestii.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.