Interpretacja indywidualna z dnia 4 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0115-KDIT2.4011.188.2026.1.KC

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

X Sp. z o.o. zatrudnia pracownika na stanowisku, mającym na celu wdrażanie usprawnień w obszarze Group Business Services. Jako miejsce pracy pracownika zgodnie z umową o pracę wskazano A, gdzie znajduje się siedziba i właściwe biuro dla pracownika.

W ramach dodatkowych rozwiązań wprowadzonych przez Pracodawcę, zgodnie z przyjętymi wewnętrznymi Zasadami wykonywania pracy zdalnej (...) z 30 marca 2023 r., pracownik spełniający łącznie kryteria:

1)którego obowiązki nie zawsze wymagają obecności w zakładzie pracy,

2)który samodzielnie wykonuje zadania,

3)którego zakres obowiązków jest możliwy do rozliczenia,

4)którego stanowisko jest standardowo wyposażone w komputer indywidualny,

ma możliwość wykonywania pracy zdalnej do 10 dni w miesiącu.

Wyżej wymieniony Manager, kwalifikuje się do grupy pracowników, którzy mogą skorzystać do 10 dni pracy zdalnej w miesiącu, jednak nadal jego stałym miejscem wykonywania pracy jest biuro w A.

Zaznaczenia wymaga również fakt, że możliwość pracy zdalnej jest składową spełnienia warunków zawartych w zasadach, a także dobrowolnością decyzji o chęci korzystania z niej przez pracownika – pracodawca nie ustalił z pracownikiem aby jego praca była pracą wykonywaną zdalnie.

Warunki zatrudnienia, w tym miejsce świadczenia pracy, były jasno określone i znane pracownikowi przed przyjęciem przez niego oferty zatrudnienia. Pracownik od początku był świadomy, że praca będzie wykonywana w siedzibie pracodawcy, zgodnie z ustaleniami zawartymi w umowie oraz komunikacji poprzedzającej jej zawarcie. Nie doszło zatem do zmiany charakteru pracy z pracy zdalnej na stacjonarną w trakcie trwania zatrudnienia – obecność pracownika w biurze nie stanowi nowego wymogu, lecz realizację wcześniej ustalonych warunków.

Z uwagi na poziom wartościowania stanowiska GBS Finance Transformation Manager w strukturze Organizacji, zgodnie z wewnętrzną Polityką samochodową, pracownikowi przysługuje indywidualny samochód służbowy. Pracownik ma możliwość dysponowania samochodem służbowym do celów prywatnych.

Udostępnienie pracownikowi samochodu służbowego do celów prywatnych, w tym w celu dojazdu z miejsca zamieszkania do siedziby Spółki oraz z powrotem, leży w interesie pracownika. Dojazd do pracy stanowi bowiem jego prywatną potrzebę, niezwiązaną bezpośrednio z wykonywaniem obowiązków służbowych. Przejazdy pomiędzy miejscem zamieszkania, a siedzibą Spółki nie stanowią elementu wykonywania obowiązków służbowych, lecz są standardową czynnością związaną z codziennym funkcjonowaniem pracownika. W konsekwencji, korzystanie z samochodu służbowego w tym zakresie należy traktować jako świadczenie realizowane w interesie pracownika, a nie pracodawcy.

W żadnym dokumencie obowiązującym w Spółce nie znajdują się zapisy wskazujące, że pracownik na tym stanowisku korzysta z samochodu służbowego na dojazd z miejsca zamieszkania do siedziby Spółki i z powrotem w celu wykonywania zleconych zadań służbowych. Przejazdy te nie są traktowane jako czynności służbowe, lecz jako standardowe, prywatne dojazdy pracownika do i z pracy. Dokumentacja wewnętrzna Spółki nie przewiduje ani nie nakłada na wskazanego pracownika obowiązku wykorzystywania samochodu służbowego w tym zakresie w związku z realizacją obowiązków służbowych.

W przypadku udostępnienia pracownikowi samochodu służbowego do celów prywatnych, pracodawca ustala pracownikowi dodatkowy przychód ze stosunku pracy w zakresie, w jakim koszty związane z możliwością dysponowania na cele prywatne nie są ponoszone przez pracownika.

Spółka udostępnia pracownikom samochody służbowe dla celów prywatnych (dalej: „Świadczenie”) na podstawie Polityki Samochodowej. W polityce określa się m.in.

·Jest to częściowo nieodpłatne świadczenie pracodawcy na rzecz pracownika, które stanowi przychód pracownika ze stosunku pracy i zgodnie z obowiązującymi przepisami podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych oraz stanowi podstawę do naliczenia składki na ubezpieczenie społeczne. Jako świadczenie częściowo odpłatne, przychodem pracownika jest różnica pomiędzy wartością pieniężnego nieodpłatnego świadczenia z tytułu udostępnienia samochodu służbowego do celów prywatnych zgodnie art. 12 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a odpłatnością ponoszoną przez pracownika. Jeżeli opłata z tytułu kompleksowej usługi udostępniania samochodu służbowego na cele prywatne poniesiona przez pracownika, obliczona zgodnie z zasadami opisanymi poniżej, przekracza kwoty ryczałtu określone w art. 12 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: „ustawa o PDOF”), świadczenie uznaje się za odpłatne w całości.

·Każdemu pracownikowi, któremu udostępnia się samochód służbowy do celów prywatnych, zostaje z tego tytułu ustalony dodatkowy, ryczałtowo określony przychód ze stosunku pracy na zasadach zawartych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. Za udostępnienie samochodu służbowego do celów prywatnych uważa się udostępnienie pracownikowi samochodu służbowego do wykorzystywania po godzinach pracy lub w dni wolne od pracy. Jeśli samochód wykorzystywany jest wyłącznie do celów służbowych, po godzinach pracy i w weekendy musi być odstawiony na parking na terenie zakładu pracy.

·W przypadku, gdy pracownik zadeklaruje, że nie będzie korzystał z samochodu służbowego do celów prywatnych, pojazd pozostaje na terenie firmy i nie jest udostępniany poza godzinami pracy.

W odniesieniu do przedmiotowego pracownika nie zostały poczynione żadne indywidualne ustalenia ani nie doszło do odstąpienia od zasady deklarowania i zasad korzystania z auta do celów prywatnych. Pracownikowi zostało przydzielone konkretne miejsce parkingowe na terenie zakładu w A., co potwierdza faktyczne miejsce wykonywania pracy.

Pytania

1)Czy w opisanym stanie faktycznym korzystanie przez pracownika z samochodu służbowego do celów prywatnych skutkuje powstaniem przychodu ze stosunku pracy, który podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

2)Czy dojazd z miejsca pracy do miejsca zamieszkania i z miejsca zamieszkania do pracy jest traktowany jako korzystanie z samochodu służbowego dla celów prywatnych i w konsekwencji powoduje powstanie przychodu podlegającego opodatkowaniu?

Państwa stanowisko w sprawie

Państwa zdaniem, udostępnienie pracownikowi samochodu służbowego z możliwością wykorzystywania go do celów prywatnych stanowi nieodpłatne świadczenie, które należy zakwalifikować jako przychód ze stosunku pracy zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z interpretacją ogólną Ministra Finansów z dnia 11 września 2020 r. (nr DD3.8201.1.2020), świadczenie polegające na finansowaniu przez pracodawcę kosztów eksploatacyjnych, w tym paliwa, do samochodu służbowego wykorzystywanego do celów prywatnych, również stanowi przychód pracownika.

Dojazd z miejsca zamieszkania do pracy i z pracy do miejsca zamieszkania jest traktowany jako cel prywatny, co potwierdzają liczne interpretacje indywidualne, m.in.:

-0114-KDIP3-2.4011.48.2025.1.JK3 z 14 marca 2025 r.

-0115-KDIT2.4011.100.2023.1.MM z 28 kwietnia 2023 r.

W związku z powyższym, wartość świadczenia z tytułu udostępnienia samochodu służbowego do celów prywatnych, w tym dojazdów, powinna zostać doliczona do wynagrodzenia pracownika i opodatkowana.

Pracownik powinien również rozliczać koszty paliwa wykorzystywanego do celów prywatnych, zgodnie z zasadą ekwiwalentności świadczeń.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Stanowi on, że:

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie zaś do treści art. 11 ust. 1 tej ustawy:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Na mocy art. 11 ust. 2 ww. ustawy:

Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.

Jak stanowi art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

1)jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych odbiorców;

2)jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;

3)jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku;

4)w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

Stosownie do art. 11 ust. 2b ww. ustawy:

Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.

Katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych zawiera art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z art. 10 ust. 1 pkt 1 tej ustawy wynika, że:

Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Na mocy art. 12 ust. 2 ww. ustawy:

Wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych odbiorców - jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w zakres działalności pracodawcy.

Stosownie do art. 12 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wartość pieniężną nieodpłatnego świadczenia przysługującego pracownikowi z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych ustala się w wysokości:

1)250 zł miesięcznie – dla samochodów:

a)o mocy silnika do 60 kW,

b)stanowiących pojazd elektryczny w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1289 , 1853 i 1881 ) lub pojazd napędzany wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej ustawy;

2)400 zł miesięcznie – dla samochodów innych niż wymienione w pkt 1.

Zgodnie z art. 12 ust. 2b ww. ustawy:

W przypadku wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych przez część miesiąca wartość świadczenia ustala się za każdy dzień wykorzystywania samochodu do celów prywatnych w wysokości 1/30 kwot określonych w ust. 2a.

Na mocy art. 12 ust. 2c tej ustawy:

Jeżeli świadczenie przysługujące pracownikowi z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych jest częściowo odpłatne, to przychodem pracownika jest różnica pomiędzy wartością określoną w ust. 2a albo ust. 2b i odpłatnością ponoszoną przez pracownika.

Przy czym jak wskazano w interpretacji ogólnej Nr DD3.8201.1.2020 Ministra Finansów z dnia 11 września 2020 r. w sprawie zryczałtowanego przychodu pracownika związanego z wykorzystywaniem samochodu służbowego do celów prywatnych ryczałtowo określona w art. 12 ust. 2a wartość nieodpłatnego świadczenia obejmuje ponoszone przez pracodawcę koszty związane z utrzymaniem i ogólnym użytkowaniem samochodu, przykładowo takie jak: paliwo, ubezpieczenie, wymiana opon, bieżące naprawy, okresowe przeglądy, które zakład pracy – jako właściciel samochodu – musi ponieść, aby samochód był sprawny i mógł uczestniczyć w ruchu drogowym.

Stosownie do art. 12 ust. 3 omawianej ustawy:

Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.

Z art. 12 ust. 4 tej ustawy wynika, że:

Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku pracy.

Należy zauważyć, że użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.

Na podmiocie dokonującym wypłaty ww. świadczeń (pracodawcy) ciążą natomiast obowiązki płatnika, wynikające z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym:

Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości, wyjaśniam że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Rozumienie tego pojęcia zostało jednak wypracowane w orzecznictwie.

W uchwałach z dnia 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 oraz z dnia 16 października 2006 r. sygn. akt FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie tego terminu w oparciu o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż na gruncie tej ustawy, termin „nieodpłatne świadczenie” ma „szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W uchwale z dnia 24 maja 2010 r. sygn. akt II FPS 1/10, NSA potwierdził powyższe stanowisko uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku dochodowego od osób fizycznych, w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” – w kontekście świadczeń pracowniczych – była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13, stwierdził, że za przychód pracownika z tytułu „innych nieodpłatnych świadczeń”, o których mowa w art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy, mogą być uznane takie świadczenia, które:

-po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),

-po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,

-po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).

W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w przypadku braku świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji, przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.

Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia, jako przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji, aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała opodatkowaniu, po stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z przyrostem majątku. Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, iż w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy – po stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem dochodowym.

Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę. Mając powyższe na uwadze Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji gdy otrzymane przez pracownika nieodpłatne świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy, na które pracownik wyraził zgodę, które zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne przysporzenie mu korzyści, problem ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega rozwiązaniu. Dotyczy to między innymi zorganizowania przez pracodawcę dowozu do pracy, w sytuacji gdy pracodawca wie kto będzie korzystał z tej formy transportu oraz zna odległości, którą każdy będzie pokonywał. W takim przypadku pracodawca jest w stanie precyzyjnie określić wartość świadczenia przypadającą indywidualnie na każdego przewożonego.

W świetle powyższego zauważyć należy, że nie każde świadczenie spełnione przez pracodawcę na rzecz pracownika bez ustalonej za nie zapłaty jest świadczeniem podlegającym podatkowi dochodowemu, podobnie jak nie każde tego rodzaju świadczenie jest wyłączone spod regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przy czym, jak słusznie zauważył Trybunał Konstytucyjny ze względu na otwarty i rozwijający się katalog świadczeń oferowanych przez pracodawców – nie jest możliwe enumeratywne wyliczenie w ustawie podatkowej wszystkich nieodpłatnych przysporzeń, które zgodnie z zasadą powszechności przedmiotowej podatku dochodowego powinny być przez ustawodawcę uwzględnione.

Powyższe prowadzi do wniosku, że – w sytuacji, gdy pracodawcy oferują pracownikom całą gamę nieprzewidzianych w umowie o pracę świadczeń, które leżą niejako wpół drogi między gratyfikacją (rzeczową czy w postaci usługi), przyznaną pracownikowi jako element wynagrodzenia za pracę, która jest objęta podatkiem dochodowym, a wymaganymi przez odpowiednie przepisy świadczeniami ze strony pracodawcy, które służą stworzeniu odpowiednich warunków pracy (przepisy bhp) i które są zwolnione z tego podatku – każda sprawa wymaga jej rozpatrzenia z uwzględnieniem wszystkich elementów dotyczących wykonywanej pracy, tj. w szczególności postanowień umowy o pracę, charakteru pracy oraz obowiązków pracodawcy wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów prawa pracy.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzam, że przy uwzględnieniu przytoczonych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13, nieodpłatne lub częściowo odpłatne udostępnienie pracownikowi samochodu służbowego do celów prywatnych, w tym dojazdu z miejsca pracy do miejsca zamieszkania i z powrotem, skutkuje dla tego pracownika powstaniem przychodu, o którym mowa w art. 12 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podlegającego opodatkowaniu tym podatkiem, którego wartość ustalić należy z uwzględnieniem zasad wynikających z art. 12 ust. 2a-2c tej ustawy. Z przedstawionych przez Państwa okoliczności wynika bowiem, że samochód służbowy został udostępniony pracownikowi za jego zgodą. Ponadto – jak Państwo wskazali w opisie zdarzenia – udostępnienie pracownikowi samochodu służbowego do celów prywatnych, w tym w celu dojazdu z miejsca zamieszkania do siedziby Spółki oraz z powrotem, leży w interesie pracownika (dojazd do pracy stanowi jego prywatną potrzebę, niezwiązaną bezpośrednio z wykonywaniem obowiązków służbowych; przejazdy pomiędzy miejscem zamieszkania, a siedzibą Spółki nie stanowią elementu wykonywania obowiązków służbowych, lecz są standardową czynnością związaną z codziennym funkcjonowaniem pracownika). Co więcej, korzyść z ww. świadczenia jest wymierna i przypisana indywidualnemu konkretnemu pracownikowi.

W konsekwencji, na Państwu ciążą obowiązki płatnika – zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – z tytułu udostępniania pracownikowi samochodu służbowego do celów prywatnych.

Dodatkowe informacje

Powołane przez Państwa we wniosku interpretacje indywidualne zostały wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania, ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego, czy też zdarzenia przyszłego.

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)z zastosowaniem art. 119a;

2)w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.