Interpretacja indywidualna z dnia 6 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0115-KDIT2.4011.196.2026.2.ŁS

Interpretacja indywidualna

– stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego jest prawidłowe w zakresie opodatkowania odsetek ustawowych za opóźnienie, jak również nieprawidłowe w zakresie dotyczącym zwrotu odsetek uprzednio odliczonych w ramach ulgi odsetkowej.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 marca 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, uzupełniony – na wezwanie – pismami z 3 kwietnia 2026 r. (wpływ). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

W 2006 r. zaciągnęła Pani kredyt hipoteczny w walucie frank szwajcarski na zakup mieszkania. Był to kredyt na zakup przez Panią pierwszego mieszkania. Pierwsza transza kredytu uruchomiona została (...) 2006 r. Kolejne cztery w późniejszym terminie (ostatnia transza uruchomiona została (...) 2007 r.).

W rocznych zeznaniach podatkowych zaczęła Pani korzystać z przysługującej ulgi odsetkowej. Z ww. ulgi korzystała Pani do momentu całkowitej spłaty kredytu tj. do 2021 r.

W 2025 r. wygrała Pani w Sądzie Okręgowym (apelację w pierwszej instancji) sprawę kredytu frankowego. W związku z tym Bank wypłacił częściową kwotę sporu (60% wpłaconych przez Panią odsetek) ponieważ odwołał się do Sądu Apelacyjnego. Rozprawa w toku.

Uzupełnienie stanu faktycznego

Kredyt zaciągnęła Pani wspólnie z mężem. Od zawarcia związku małżeńskiego pozostawali Państwo w ustroju wspólności majątkowej – uiszczane raty pochodziły z majątku wspólnego a odpowiedzialność za kredyt ponosiliście Państwo solidarnie. Do dnia dzisiejszego pozostajecie we wspólności majątkowej.

Na pytania z wezwania dotyczące tego czy odliczeń w ramach tzw. ulgi odsetkowej, o której mowa w art. 26b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dokonywała Pani w latach 2006-2021 oraz kiedy dokładnie dokonała Pani pierwszego odliczenia odsetek w ramach ulgi odsetkowej wyjaśniła Pani, że ulga odliczana była w latach 2007-2020 oraz że pierwsze odliczenie nastąpiło w zeznaniu podatkowym za rok 2007.

Sąd zasądził od pozwanego X w (...) na Państwa rzecz łącznie kwotę 240 729,41 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 5 marca 2024 r. do dnia zapłaty oraz odsetki ustawowe za opóźnienie od kwoty 153 951,60 zł za okres od 5 marca 2024 r. do dnia 13 czerwca 2024 r., na skutek ustalenia (przesłankowej) nieważności umowy i zasądził powyższe kwoty tytułem rozliczenia wzajemnych świadczeń stron, po dokonaniu ich potrącenia.

Bank wypłacił Pani częściową kwotę zasądzoną wyrokiem Sądu Okręgowego (...) 2025 r.

Otrzymana kwota stanowi zwrot wcześniej wpłaconych kwot na rzecz Banku oraz zasądzone przez Sąd odsetki ustawowe za opóźnienie dochodzone pozwem. W związku z nieważnością umowy powstaje na podstawie art. 410 § 2 K.c. obowiązek zwrotu świadczeń między stronami umowy. Kredytobiorca winien zwrócić kwotę wykorzystanego kapitału, a kredytodawca wszelkiego rodzaju kwoty wpłacone na jego rzecz przez kredytobiorcę. Zasądzona kwota nie stanowi zwrotu konkretnych rat ani samych odsetek, lecz jest efektem rozliczenia całości świadczeń stron po uznaniu umowy za nieważną.

Bank realizując częściowo wyrok wypłacił część kwoty stanowiącej nienależne świadczenie w wyniku dokonania wzajemnych rozliczeń stron, na skutek nieważnej umowy, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. Zasądzona kwota stanowi zwrot uiszczony wpłat na rzecz Banku, Sąd nie dokonał rozgraniczenia na raty kapitałowe i odsetkowe. Bank wypłacił 60 % dochodzonego roszczenia, ponieważ Sąd dokonał potrącenia wzajemnych świadczeń stron.

Wyrok jest prawomocny w części. Bank złożył apelację co do punktu I wyroku w zakresie kwoty 76 362,82 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 5 marca 2024 r. do dnia zapłaty oraz co do punktu II wyroku co do zasądzonych odsetek ustawowych za opóźnienie liczonych od kwoty 153 951,60 zł, za okres od dnia 5 marca 2024 r. do 13 czerwca 2024 r. Wyrok Sądu Apelacyjnego jeszcze nie zapadł.

Sąd I instancji przesłankowo (ponieważ umowa została już wykonana) stwierdził już nieważność umowy, wobec zawarcia w niej klauzul abuzywnych. Sąd dokonując potrącenia roszczenia Banku z Państwa roszczeniem zasądził powstałą nadwyżkę, nie dokonując rozgraniczenia na raty kapitałowe i odsetkowe.

Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie od kwoty 240 729,41 zł za okres od dnia 5 marca 2024 r. do dnia zapłaty oraz od kwoty 153 951,60 zł za okres od 5 marca 2024 r. do dnia 13 czerwca 2024 r. Wyrok uprawomocnił się w części, tj. w zakresie kwoty 164 366,59 zł wraz z odsetkami za okres od dnia 5 marca 2024 r. do dnia zapłaty. Odsetki za opóźnienie zostały zasądzone od kwoty stanowiącej zwrot nienależnego świadczenia, ponieważ Bank – po wezwaniu do zapłaty – pozostał w opóźnieniu jego spełnienia.

Odsetki zostały Pani już częściowo wypłacone – w zakresie prawomocnego wyroku (...) 2025 r.

Zasądzone Pani odsetki stanowią odsetki ustawowe za opóźnienie w rozumieniu art. 481 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny.

Odsetki ustawowe za opóźnienie zostały Pani zasądzone i wypłacone z tytułu nieterminowej wypłaty nienależnie pobranych przez Bank świadczeń, stanowiących zwrot środków wpłaconych przez Panią tytułem spłaty kredytu zaciągniętego w 2006 r.

Pytania

1)Czy ostateczne wygranie sporu z Bankiem (zwrot całości poniesionych przez Panią odsetek od kredytu) wymagać będzie korekty rocznych zeznań podatkowych za lata w których korzystała Pani z ulgi mieszkaniowej – korekta polegająca na zwrocie ulgi?

2)Czy jeśli otrzymała Pani w 2025 r. częściową kwotę od Banku (tak jak opisano) to czy powinna Pani dokonać korekty rocznych zeznań podatkowych w bieżącym roku podatkowym czy w momencie zakończenia sporu w drugiej instancji?

3)Czy otrzymane w 2025 r. odsetki ustawowe za opóźnienie a zasądzone w pierwszej instancji podlegają opodatkowaniu? Jeśli tak, to w jakiej formie?

Pani stanowisko w sprawie

Pani zdaniem – w zakresie pytania nr 1 – zasądzona kwota nie stanowi zwrotu konkretnych rat ani samych odsetek, lecz jest efektem rozliczenia całości świadczeń stron po uznaniu umowy za nieważną. W związku z tym nie ma Pani możliwości ustalenia, jaka część tej kwoty dotyczy odsetek, które wcześniej były odliczane w ramach ulgi odsetkowej. Ze względu na to, że w 2021 r. spłaciła Pani całość kredytu hipotecznego. Dlatego uważa Pani, że nie jest możliwe dokonanie korekty. Uważa Pani, że nie powinna zwracać ulgi, ponieważ wyrok sądu nie wskazuje kwoty odsetek, które odliczyła Pani w tych latach.

Pani zdaniem – w zakresie pytania nr 2 – zasądzona kwota nie stanowi zwrotu konkretnych rat ani samych odsetek, lecz jest efektem rozliczenia całości świadczeń stron po uznaniu umowy za nieważną. Sprawa nie została jednak zakończona, a zasądzona kwota nie została w całości zwrócona. W związku z tym nie ma Pani możliwości ustalenia, jaka część tej kwoty dotyczy odsetek, które wcześniej były odliczane w ramach ulgi odsetkowej. Uważa Pani, że nie powinna zwracać ulgi ponieważ wyrok sądu nie wskazuje kwoty odsetek.

Pani zdaniem – w zakresie pytania nr 3 – od zasądzonych odsetek ustawowych z tytułu opóźnienia wydaje się Pani, że podatek nie występuje.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest w części prawidłowe oraz w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 136 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Z jego treści wynika, że:

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Brzmienie tego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Jak wynika z powołanego powyżej przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:

-pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;

-pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.

Ponadto, za przychód należy uznać również wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Odnosząc się do Pani wątpliwości dotyczącej korekty zeznań roczny w związku ze zwrotem kwot uprzednio odliczonych w ramach ulgi odsetkowej wskazuję, że zasady dokonywania odliczeń wydatków poniesionych na spłatę odsetek od kredytu udzielonego podatnikowi na sfinansowanie inwestycji mającej na celu zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych regulują przepisy art. 26b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2007 r.

Przepis art. 26b ust. 1 ww. ustawy stanowi, że:

Od podstawy obliczenia podatku, ustalonej zgodnie z art. 26 ust. 1, odlicza się, z zastrzeżeniem ust. 2-4, faktycznie poniesione w roku podatkowym wydatki na spłatę odsetek od kredytu (pożyczki) udzielonego podatnikowi, o którym mowa w art. 3 ust. 1, na sfinansowanie inwestycji mającej na celu zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych, związanej z:

1) budową budynku mieszkalnego albo

2) wniesieniem wkładu budowlanego lub mieszkaniowego do spółdzielni mieszkaniowej na nabycie prawa do nowo budowanego budynku mieszkalnego albo lokalu mieszkalnego w takim budynku, albo

3) zakupem nowo wybudowanego budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego w takim budynku od gminy albo od osoby, która wybudowała ten budynek w wykonywaniu działalności gospodarczej, albo

4) nadbudową lub rozbudową budynku na cele mieszkalne lub przebudową (przystosowaniem) budynku niemieszkalnego, jego części lub pomieszczenia niemieszkalnego na cele mieszkalne, w wyniku których powstanie samodzielne mieszkanie spełniające wymagania określone w przepisach prawa budowlanego.

W przepisie art. 26b ust. 4 pkt 1-2 ustawy ustawodawca określił wysokość dokonywanych odliczeń, gdyż są one limitowane.

Stosownie do art. 26b ust. 6 ww. ustawy:

Odsetki, o których mowa w ust. 4, zapłacone przed rokiem określonym w ust. 5, mogą być odliczone od podstawy obliczenia podatku za rok podatkowy, w którym podatnik po raz pierwszy odlicza odsetki.

Natomiast w myśl art. 26b ust. 7 tej ustawy:

Odsetki, o których mowa w ust. 4, zapłacone przed rokiem określonym w ust. 5 mogą być odliczone od podstawy obliczenia podatku również w roku podatkowym bezpośrednio następującym po roku, w którym podatnik po raz pierwszy odliczył odsetki; w tym przypadku odliczeniu podlega wyłącznie różnica między sumą odsetek przypadających do odliczenia a kwotą odsetek faktycznie odliczonych w roku, w którym podatnik dokonał pierwszego odliczenia.

Zgodnie z art. 26b ust. 8 cytowanej ustawy:

Wydatki, o których mowa w ust. 1, dotyczą odsetek zapłaconych łącznie przez oboje małżonków. Jeżeli małżonkowie podlegają odrębnemu opodatkowaniu - odliczeń dokonuje się, zgodnie z wnioskami zawartymi w zeznaniach rocznych, bądź od dochodu każdego z małżonków, w proporcji wskazanej we wniosku, bądź od dochodu jednego z małżonków.

Pomimo uchylenia art. 26b ustawodawca zagwarantował korzystanie z ulgi odsetkowej w ramach praw nabytych.

Jak bowiem stanowi art. 9 ust. 1 ustawy z 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (t.j. Dz. U. z 2006 r. poz. 1588 ze zm.) – w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2008 r.:

Podatnikowi, któremu w latach 2002-2006 został udzielony kredyt (pożyczka), o którym mowa w art. 26b ustawy wymienionej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2007 r., przysługuje na zasadach określonych w tej ustawie oraz w ustawie wymienionej w art. 2, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2007 r., prawo do odliczania wydatków na spłatę odsetek od tego kredytu (pożyczki), do upływu terminu spłaty określonego w umowie o kredyt (pożyczkę) zawartej przed dniem 1 stycznia 2007 r., nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2027 r.

Stosownie natomiast do art. 45 ust. 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jeżeli podatnik, obliczając podatek należny, dokonał odliczeń od dochodu, podstawy obliczenia podatku lub podatku, a następnie otrzymał zwrot odliczonych kwot (w całości lub w części), w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym otrzymał ten zwrot, dolicza odpowiednio kwoty poprzednio odliczone.

Z powyższego wynika, że rozliczenie z tytułu zwrotu odsetek powinno być dokonane w zeznaniu składanym za ten rok, w którym dojdzie do zwrotu tych odsetek. Jednocześnie przepis ten wskazuje, że doliczenia dokonuje podatnik, który uprzednio odliczył zwrócone kwoty.

W przedstawionej przez Panią sprawie, mimo że zasądzona i wypłacona przez Bank kwota stanowi częściowy wynik rozliczenia wzajemnych świadczeń stron po stwierdzeniu nieważności umowy kredytu, nie można pominąć faktu, że w ramach tego rozliczenia dochodzi do zwrotu świadczeń uprzednio spełnionych na rzecz Banku, obejmujących również odsetki od kredytu.

Bez znaczenia dla obowiązku wynikającego z art. 45 ust. 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pozostaje okoliczność, że Sąd nie dokonał wyodrębnienia w zasądzonej kwocie części odpowiadającej odsetkom oraz części kapitałowej, jak również to, że rozliczenie nastąpiło w drodze potrącenia wzajemnych wierzytelności. Istotne jest to, że faktycznie doszło do częściowej zapłaty zasądzonych świadczeń, a dokonany zwrot obejmował również odsetki uprzednio przez Panią zapłacone i odliczone w ramach tzw. ulgi odsetkowej w latach 2007-2020.

W konsekwencji, w wyniku częściowego zwrotu świadczeń należnych od Banku ciąży na Pani obowiązek doliczenia do dochodu tej jego części, która odpowiada odsetkom uprzednio odliczonym w ramach ulgi odsetkowej – niezależnie od tego, że wyrok Sądu nie wskazuje wprost wysokości tych odsetek. Okoliczności związane z trudnością w ustaleniu dokładnej wysokości odsetek przypadających na kwoty uprzednio odliczone nie mają wpływu na obowiązki podatkowe wynikające z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Tym samym nie jest Pani zobowiązana do korygowania zeznań podatkowych za lata, w których korzystała Pani z ulgi odsetkowej. Jest Pani natomiast zobowiązana w rozliczeniu podatkowym za 2025 r. doliczyć do dochodu tę część zapłaconej przez Bank kwoty, która odpowiada odsetkom wcześniej odliczonym w ramach ulgi odsetkowej i która została Pani zwrócona.

W przypadku otrzymania w następnych latach podatkowych (po wyroku II instancji) kolejnych zwrotów kwot odpowiadających odsetkom uprzednio odliczonym w ramach ulgi odsetkowej, analogiczny obowiązek będzie powstawał w odniesieniu do każdego roku podatkowego, w którym to nastąpi.

Zatem Pani stanowisko w zakresie pytań nr 1 i 2 należało uznać za nieprawidłowe.

W złożonym wniosku Pani wątpliwości dotyczą również kwestii opodatkowania częściowo wypłaconych w 2025 r. przez Bank na podstawie wyroku Sądu Okręgowego odsetek za opóźnienie.

Wyjaśniam zatem, że instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 38 ze zm.).

Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:

Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Zgodnie z art. 69 ust. 2 pkt 2 i 4 ustawy Prawo bankowe:

Umowa kredytu powinna być zawarta na piśmie i określać w szczególności:

– pkt 2 – kwotę i walutę kredytu;

– pkt 4 – zasady i termin spłaty kredytu.

Przy czym, otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo.

Z kolei na podstawie art. 58 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):

Czynność prawna sprzeczna z ustawą albo mająca na celu obejście ustawy jest nieważna, chyba że właściwy przepis przewiduje inny skutek, w szczególności ten, iż na miejsce nieważnych postanowień czynności prawnej wchodzą odpowiednie przepisy ustawy.

Natomiast stosownie do treści art. 58 § 2 tej ustawy:

Nieważna jest czynność prawna sprzeczna z zasadami współżycia społecznego.

Stosownie do art. 410 § 2 ww. ustawy:

Świadczenie jest nienależne, jeżeli ten, kto je spełnił, nie był w ogóle zobowiązany lub nie był zobowiązany względem osoby, której świadczył, albo jeżeli podstawa świadczenia odpadła lub zamierzony cel świadczenia nie został osiągnięty, albo jeżeli czynność prawna zobowiązująca do świadczenia była nieważna i nie stała się ważna po spełnieniu świadczenia.

Z powodu abuzywności klauzul walutowych znajdujących się w umowach o kredyt hipoteczny, sądy orzekają o nieważności jednostkowych umów o kredyt hipoteczny zawartych przez banki. Stwierdzenie nieważności powoduje usunięcie z obrotu prawnego wadliwej czynności prawnej polegającej na zawarciu umowy kredytu hipotecznego. Nieważność umowy kredytu oznacza, że zobowiązania stron umów, banku i klienta, nigdy nie powstały, a strony zobowiązane są zwrócić to, co świadczyły w związku z nieważną umową jako świadczenia nienależne. Kredytodawca winien zatem zwrócić wszystkie świadczenia pobrane od kredytobiorcy, a kredytobiorca winien zwrócić kwotę faktycznie otrzymanego kredytu. W przypadku stwierdzenia nieważności umowy przez sąd skutki prawne na gruncie cywilnym występują ex tunc (wstecz), a więc od momentu zawarcia umowy dotkniętej wadliwością (przesłanką nieważności), co oznacza, że umowa kredytu jako nieważna już od chwili jej zawarcia nie wywołuje skutków prawnych. Mamy do czynienia z sytuacją jakby w ogóle nie doszło do jej zawarcia.

W opisanej przez Panią sytuacji w 2025 r. uzyskała Pani częściowy zwrot wcześniej wpłaconych kwot na rzecz Banku. Na skutek stwierdzenia przez Sąd nieważności umowy kredytu Bank, realizując częściowo wyrok, wypłacił część kwoty stanowiącej nienależne świadczenie w wyniku dokonania wzajemnych rozliczeń (potrącenia) stron.

Wobec powyższego zwrot przez Bank ww. kwoty w następstwie rozliczenia wzajemnych roszczeń stron jest neutralny podatkowo. W wyniku tego zwrotu nie doszło po Pani stronie do przysporzenia majątkowego, a tym samym nie powstał przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym zwrócona w 2025 r. przez Bank kwota nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Jednocześnie wskazuję, że odsetki za zwłokę w wypłacie różnych świadczeń stanowią – co do zasady – przychód w rozumieniu cytowanego wyżej art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie oznacza to jednak, że wszystkie odsetki są opodatkowane. Niektóre z nich, wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych, określonym w art. 21 ust. 1 ww. ustawy, korzystają ze zwolnienia od podatku.

Instytucję prawną odsetek za zwłokę reguluje art. 481 § 1 i § 2 ustawy Kodeks cywilny:

§ 1. Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

§ 2. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy.

Ustawodawca przewidział w niektórych sytuacjach w odniesieniu do odsetek możliwość zwolnienia od podatku dochodowego. Takie zwolnienie przysługuje tylko wówczas, gdy przepis ww. ustawy zawiera w tym przedmiocie wyraźne postanowienie.

Ustawą z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 2105) do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wprowadzono art. 21 ust. 1 pkt 95b, który ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2021 r.

Zgodnie z przepisem art. 21 ust. 1 pkt 95b ww. ustawy:

Wolne od podatku dochodowego są odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od podatku dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Jak wynika z brzmienia tego przepisu zwolnienie to obejmuje tylko takie odsetki, które spełniają równocześnie dwa warunki:

1) są naliczane z tytułu nieterminowej wypłaty należności,

2) świadczenia, od których są naliczane nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym, są wolne od podatku dochodowego lub na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano od nich poboru podatku.

Skoro zatem, zwrot nienależnie pobranych świadczeń, które Pani otrzymała, nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, to wypłacone Pani w 2025 r. odsetki ustawowe za opóźnienie korzystają ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Tym samym w tej części Pani stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Z uwagi na to, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – niniejsza interpretacja dotyczy tylko Pani. Nie wywołuje ona skutków prawnych dla Pani męża.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.