tematy:

Interpretacja indywidualna z dnia 29 kwietnia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP3-1.4011.235.2026.2.MS2

Płatnik jest uprawniony do stosowania stawki zaliczek 12% w sytuacji, gdy pracownik złożył oświadczenie o zamiarze rozliczenia jako osoba samotnie wychowująca dziecko, a oświadczenie to nie zostało cofnięte, nawet po przekroczeniu kwoty 240 000 zł, zgodnie z art. 31a i 32 ust. 3 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 lutego 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem - na wezwanie organu - z 1 kwietnia 2026 r. (data wpływu 1 kwietnia 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Pracownik zatrudniony na podstawie umowy o pracę złożył w dniu 22 kwietnia 2025 r. oświadczenie (PIT2), o którym mowa w art. 31a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazując, że zamierza rozliczyć swoje dochody za rok podatkowy jako osoba samotnie wychowująca dziecko. W związku ze złożonym oświadczeniem Wnioskodawca - jako płatnik - uwzględniał je przy obliczaniu miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy, zgodnie z art. 31a ustawy. W trakcie roku podatkowego 2025 dochód pracownika uzyskany u Wnioskodawcy przekroczył kwotę 120 000 zł oraz ostatecznie przekroczył 240 000 zł. Pomimo przekroczenia kwoty 120 000 zł Wnioskodawca nadal pobierał zaliczki według stawki 12%, działając w oparciu o art. 32 ust. 3 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym - w przypadku złożenia przez podatnika oświadczenia o zamiarze opodatkowania dochodów w sposób przewidziany dla osoby samotnie wychowującej dziecko - płatnik pobiera zaliczki w wysokości 12% dochodu uzyskanego w każdym miesiącu. Pracownik nie cofnął złożonego oświadczenia ani nie złożył wniosku o stosowanie zaliczek według stawki 32%. Po zakończeniu roku podatkowego, pracownik zakwestionował prawidłowość działania płatnika, twierdząc, że po przekroczeniu kwoty 240 000 pracodawca powinien był stosować stawkę 32% i wniósł o:

ponowne przeliczenie wysokości zaliczki na podatek dochodowy za rok 2025,
wpłacenie przez płatnika należnej zaliczki na mocy art. 30 § 1,
korektę deklaracji PIT-11.

Pytania

1.Czy w przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawca, jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych, był uprawniony do pobierania zaliczek według stawki 12% po przekroczeniu progu 120 000 zł oraz kwoty 240 000 zł, zgodnie z art. 32 ust. 3 pkt 2 ustawy o podatku dochodowego od osób fizycznych, w sytuacji gdy pracownik złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 31a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dotyczące zamiaru rozliczenia jako osoba samotnie wychowująca dziecko, a oświadczenie to nie zostało cofnięte?

2.Czy istnieje prawny obowiązek informowania pracownika o przekroczeniu progu podatku dochodowego czy jakiejkolwiek innej kwoty?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym płatnik był uprawniony do pobierania zaliczek według stawki 12% w związku z art. 31 a oraz art. 32 ust. 3 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W ocenie Wnioskodawcy przepisy te nie przewidują obowiązku automatycznego przejścia na stawkę 32% po przekroczeniu przez podatnika kwoty 240 000 zł w trakcie roku podatkowego, jeżeli obowiązuje złożone oświadczenie i nie zostało ono cofnięte. W konsekwencji Wnioskodawca uważa, że działał zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych a zarzuty i żądania pracownika nie mają poparcia w żadnych obowiązujących przepisach.

Ocena stanowiska

Stanowisko które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Brzmienie tego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku.

Na podstawie art. 11 ust. 1 ww. ustawy:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Za przychód należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno w postaci pieniężnej, jak i w postaci niepieniężnej, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika.

W myśl natomiast art. 10 ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy:

Źródłem przychodów jest stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Z kolei art. 12 ust. 4 ww. ustawy stanowi, że:

Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku pracy.

Użyty w art. 12 ust. 1 ww. ustawy zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.

Przy czym na podmiocie (pracodawcy) dokonującym wypłaty ww. świadczeń, o których mowa w art. 12 ust. 1 omawianej ustawy, ciążą obowiązki płatnika, wynikające z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym:

Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.

Z analizy Państwa wniosku wynika, że Pracownik zatrudniony na podstawie umowy o pracę złożył w dniu 22 kwietnia 2025 r. oświadczenie (PIT2), o którym mowa w art. 31a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazując, że zamierza rozliczyć swoje dochody za rok podatkowy jako osoba samotnie wychowująca dziecko. W trakcie roku podatkowego 2025 dochód pracownika przekroczył kwotę 120 000 zł oraz ostatecznie przekroczył 240 000 zł. Pracownik nie cofnął złożonego oświadczenia ani nie złożył wniosku o stosowanie zaliczek według stawki 32%.

Odnosząc się do złożonego przez Państwa pracownika oświadczenia wskazać należy, że na podstawie art. 31a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Podatnik składa płatnikowi na piśmie albo w inny sposób przyjęty u danego płatnika oświadczenia i wnioski mające wpływ na obliczenie zaliczki.

Natomiast z art. 31a ust. 2 ustawy wynika:

Oświadczenia i wnioski, o których mowa w art. 31b ust. 1, art. 32 ust. 3 i 6–8 oraz art. 41 ust. 11, mogą być składane według ustalonego wzoru.

Z kolei zgodnie z art. 31a ust. 8 i 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych brzmi:

8. Jeżeli podatnik złoży płatnikowi, o którym mowa w art. 32, art. 34 lub art. 41 ust. 1, oświadczenie, że spełnia warunki do stosowania zwolnień, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152-154, płatnik oblicza zaliczkę z uwzględnieniem tych zwolnień, przy czym w oświadczeniu dotyczącym spełnienia warunków do stosowania zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152, podatnik wskazuje również rok rozpoczęcia i zakończenia stosowania zwolnienia przez płatnika.

9. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 8, jest składane pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia i zawiera klauzulę o następującej treści: ,,Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.". Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń

Zgodnie zaś z art. 31b ust. 1 – ust. 3 ww. ustawy:

1. W przypadkach, o których mowa w art. 32, art. 34 ust. 3, art. 35 ust. 1 pkt 1-4 i 7-9 oraz art. 41 ust. 1, płatnik pomniejsza zaliczki o kwotę stanowiącą nie więcej niż 1/12 kwoty zmniejszającej podatek, jeżeli podatnik złoży temu płatnikowi oświadczenie o stosowaniu pomniejszenia.

2. Oświadczenie o stosowaniu pomniejszenia podatnik może złożyć nie więcej niż trzem płatnikom.

3. W oświadczeniu o stosowaniu pomniejszenia podatnik wskazuje, że płatnik jest uprawniony do pomniejszenia zaliczki o kwotę stanowiącą:

1) 1/12 kwoty zmniejszającej podatek albo

2) 1/24 kwoty zmniejszającej podatek, albo

3) 1/36 kwoty zmniejszającej podatek.

W myśl zaś art. 31c ust. 1 i ust. 2 cytowanej ustawy:

1. Płatnik nie pobiera zaliczek, o których mowa w art. 32-35 i art. 41 ust. 1, jeżeli podatnik złoży temu płatnikowi wniosek o niepobieranie zaliczek w danym roku podatkowym.

2. Podatnik może złożyć wniosek o niepobieranie zaliczek w danym roku podatkowym, jeżeli przewiduje, że uzyskane przez niego dochody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 nie przekroczą w roku podatkowym kwoty 30 000 zł.

Stosownie do art. 32 ust. 3 ww. ustawy:

Jeżeli podatnik złoży płatnikowi oświadczenie, że za dany rok zamierza opodatkować dochody w sposób określony w art. 6 ust. 2 albo 4d, a za rok podatkowy przewidywane, określone w oświadczeniu:

1) dochody podatnika nie przekroczą kwoty 120 000 zł, a małżonek lub dziecko nie uzyskują żadnych dochodów, które łączy się z dochodami podatnika - zaliczki za wszystkie miesiące roku podatkowego wynoszą 12% dochodu uzyskanego w danym miesiącu od tego płatnika i są dodatkowo pomniejszane za każdy miesiąc o kwotę stanowiącą 1/12 kwoty zmniejszającej podatek w przypadku oświadczenia dotyczącego opodatkowania dochodów na zasadach określonych w art. 6 ust. 2 albo 4d;

2) dochody podatnika przekroczą kwotę 120 000 zł, a dochody małżonka lub dziecka, które łączy się z dochodami podatnika, nie przekraczają tej kwoty - zaliczki za wszystkie miesiące roku podatkowego wynoszą 12% dochodu uzyskanego w danym miesiącu od tego płatnika.

Powzięli Państwo wątpliwość czy jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych, byli Państwo uprawnieni do pobierania zaliczek według stawki 12% po przekroczeniu progu 120 000 zł oraz kwoty 240 000 zł, zgodnie z art. 32 ust. 3 pkt 2 ustawy o podatku dochodowego od osób fizycznych, w sytuacji gdy pracownik złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 31a ww. ustawy dotyczące zamiaru rozliczenia jako osoba samotnie wychowująca dziecko, a oświadczenie to nie zostało cofnięte oraz czy istnieje prawny obowiązek informowania pracownika o przekroczeniu progu podatku dochodowego.

Wyjaśniam zatem, że zgodnie z art. 31a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Podatnik składa płatnikowi na piśmie albo w inny sposób przyjęty u danego płatnika oświadczenia i wnioski mające wpływ na obliczenie zaliczki.

Stosownie do art. 31a ust. 3 i 4 ww. ustawy:

3. Podatnik jest obowiązany wycofać lub zmienić złożone uprzednio oświadczenie lub wniosek, jeżeli uległy zmianie okoliczności mające wpływ na obliczenie zaliczki.

4. Wycofanie i zmiana złożonego uprzednio oświadczenia lub wniosku następuje w drodze nowego oświadczenia lub wniosku, o którym mowa w ust. 1.

W myśl zaś art. 31a ust. 5 i ust. 6 cytowanej ustawy:

5. Jeżeli podatnik złoży płatnikowi oświadczenie lub wniosek mające wpływ na obliczanie zaliczki, płatnik uwzględnia to oświadczenie lub ten wniosek najpóźniej od miesiąca następującego po miesiącu, w którym je otrzymał, a w przypadku płatnika, o którym mowa w art. 34 - najpóźniej od drugiego miesiąca następującego po miesiącu, w którym je otrzymał.

6. Oświadczenie i wniosek mające wpływ na obliczenie zaliczki dotyczą również kolejnych lat podatkowych, chyba że odrębny przepis stanowi inaczej.

Z objaśnień podatkowych opublikowanych przez Ministerstwo Finansów 30 grudnia 2022 r. dotyczących oświadczeń i wniosków mających wpływ na wysokość zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych obliczanych przez płatników tego podatku wynika, że oświadczenia i wnioski mogą być składane w dowolnym momencie roku podatkowego. Wyjaśniono w nich również, że podatnik jest obowiązany wycofać lub zmienić złożone uprzednio oświadczenie lub wniosek, jeżeli uległy zmianie okoliczności mające wpływ na obliczenie zaliczek przez płatnika.

Zaniechanie działania ze strony podatnika nie zwalania go z odpowiedzialności za zaniżenie lub nieujawnienie podstawy opodatkowania przez płatnika, który wobec braku wiedzy o zmianie okoliczności faktycznych zastosował uprzednio złożone oświadczenia i wnioski podatnika.

Mając na uwadze przedstawiony opis stanu faktycznego oraz zacytowane powyżej przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazać należy, że jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych, byli Państwo uprawnieni do pobierania zaliczek według stawki 12% po przekroczeniu progu dochodowego, w sytuacji gdy pracownik złożył oświadczenie dotyczące zamiaru rozliczenia jako osoba samotnie wychowująca dziecko, o którym mowa w art. 31a ww. ustawy, a oświadczenie to nie zostało cofnięte.

Państwo jako pracodawca nie posiadają obowiązku informowania pracowników o możliwości przekroczenia progu dochodowego, gdy rozliczają się oni jako osoby samotnie wychowujące dzieci. Nie ponoszą Państwo odpowiedzialności karnoskarbowej za niepobrany podatek, o którym mowa w stanie faktycznym. To pracownik był zobowiązany do złożenia aktualizacji (wycofania lub zmiany) oświadczenia PIT-2 w momencie zmiany warunków stosowania preferencji.

Państwa stanowisko jest zatem prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Zobacz także