Interpretacja indywidualna z dnia 30 kwietnia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP1-1.4012.117.2026.2.ESZ

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług w zakresie nie uznania sprzedaży udziału w działce zabudowanej nr 2 za działalność gospodarczą i braku naliczenia podatku VAT jest prawidłowa.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 lutego 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 9 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, w zakresie uznania, że z tytułu sprzedaży udziału w działkach nr 2, 3, 4 oraz nr 5 powstałych z podziału działki nr 1 nie będzie naliczony podatek VAT.

Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 25 marca 2026 r. (data wpływu 27 marca 2026 r.)

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawczyni wraz z siostrą miała działkę nr 1 położoną w miejscowości (…), gmina (…) w powiecie (…) w województwie (…).

Wnioskodawczyni dostała z siostrą tę działkę w drodze dziedziczenia po mamie i tacie, którzy zmarli.

Na etapie sprzedaży całej działki pojawił się kupiec, który chciał ją kupić w całości. Niestety okazało się że osoba będącą właścicielem działki nr 7 założyła sprawę Wnioskodawczyni i jej siostrze o wyznaczenie drogi koniecznej przez ich działkę. Aby nie stracić czasu na sądzenie się z sąsiadem postanowiła Pani wraz z siostrą dogadać się z nim i wyznaczyć drogę a następnie sprzedać mu udział w drodze dojazdowej. Niestety osoba zainteresowana zakupem całej działki wycofała się z zakupu ponieważ pojawiła się droga do której udział miał sąsiad będący właścicielem działki nr 7, którą również podzielił.

Ze względu, że sprzedaż działki nr 1 o powierzchni 4730 m² trwała prawie 2 lata Wnioskodawczyni postanowiła z siostrą podzielić działkę na 4 mniejsze o powierzchni zbliżonej do 1100m² i drogę dojazdową po środku dużej działki.

Wnioskodawczyni wraz z siostrą chce sprzedać wszystkie 4 działki ponieważ nie ma możliwości dojeżdżać do działek aby się nimi zajmować a jej siostra mieszka w innym mieście.

Działki nr 2 i 3 zostały sprzedane na przełomie roku 2025 i 2026. Znalezienie klienta trwało ponad 6 miesięcy od decyzji podziałowej wiec w tej lokalizacji nie jest łatwo sprzedać nawet mniejsze działki ponieważ działki są przeznaczone pod zabudowę a w bliskim sąsiedztwie jest trasa szybkiego ruchu a dużym natężeniu hałasu. Dodatkowo Wnioskodawczyni wraz z siostrą ma różny udział w tych działkach i nie mają jak się nimi podzielić wiec jest zmuszona to sprzedać.

Uzupełnienie stanu faktycznego

Stan faktyczny:

Wnioskodawczyni jest obecnie w posiadaniu udziałów w części 5/8 całej nieruchomości znajdującej się w miejscowości (…) w postaci działki nr 1, która została podzielona na 5 działek nr 2, 3, 4, 5, 6 w miejscowości (…), gmina (…), powiat (…). Wnioskodawczyni jako współwłaścicielka otrzymała udział w tej nieruchomości po rodzicach i pierwotnie chciała sprzedać wraz siostra ich udziały do działki nr 1. W momencie kiedy znalazł się kupiec na tę działkę okazało się, właściciel sąsiedniej działki nr 7 nie ma drogi dojazdowej do drogi publicznej i założył Wnioskodawczyni i jej siostrze sprawę sądową o wyznaczenie drogi koniecznej przez nasza działkę. Sąd zaproponował aby się dogadać miedzy stronami więc Wnioskodawczyni z siostrą dogadały się z sąsiadem, że sprzedadzą mu udział w drodze dojazdowej jak podzielą działkę nr 1. Wnioskodawczyni z siostrą zalazły geodetę, który zaproponował im podział na 5 działek. Jako że Wnioskodawczyni z siostrą nie znają się na tym zaakceptowały tę propozycje i zleciły geodecie podział tej działki. Po otrzymaniu decyzji podziałowej zaproponowały zgodnie z umową i ustaleniami w sądzie, że sprzedadzą właścicielowi udział w działce nr 6, która ma służyć jako droga dojazdowa. Wnioskodawczyni wraz z siostrą dostały informacje, że właściciel działki 7 nie ma środków za które mógłby kupić udział w drodze dojazdowej 6 ale zaproponował wymianę udziału w drodze dojazdowej zamian za działkę 800 m², którą wydzieli ze swojej nieruchomości. Wnioskodawczyni wraz z siostrą się na to zgodziły żeby znów nie mieć problemów. Po wymianie udziału w drodze dojazdowej 6 za działkę nr 8, która powstała po podziale z działki 7 wnioskodawczyni wraz z siostrą wystawiły działki do sprzedaży nr 2, 3, 4 i 5. Sprzedaż w tej samej cenie działek trwała prawie rok i sprzedały się tylko 2 działki nr 2 i 3. Wnioskodawczyni wraz z siostrą chce sprzedać całą nieruchomość, która pierwotnie była działką nr 1 ale zostały zmuszone do podziału tej nieruchomości i wyznaczenia drogi dojazdowej do działki 7.

Zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawczyni chce sprzedać swój dział w nieruchomości gruntowej nr 4 i 5 ponieważ nie jest wstanie samodzielnie dysponować tą nieruchomością i jej siostra również. Dlatego Wnioskodawczyni wraz z siostrą proszą o interpretację indywidualną czy przy sprzedaży tych działek będzie obciążona podatkiem VAT.

Udziały w działce nr 1 Wnioskodawczyni nabyła po rodzicach na podstawie aktu poświadczenia dziedziczenia.

Po mamie nabyła udział 4/8 części w 2018 r., a po tacie nabyła 1/8 części w 2024 r.

Wnioskodawczyni nie była czynnym podatnikiem podatku VAT.

Po nabyciu udziału do działki nr 1, przed jak i po podziale nigdy nie wykorzystywała tej nieruchomości do działalności gospodarczej ani do zaspokojenia własnych potrzeb. Ani Wnioskodawczyni ani jej siostra nie jeździły na ta działkę ponieważ jest ona za daleko od ich adresu zamieszkania.

Od czasu kiedy Wnioskodawczyni była współwłaścicielem działki nie była ona uprawiana, oddawana w dzierżawę, nie było żadnych umów najmu ani nie była udostępniana osobom trzecim. Po otrzymaniu spadku po tacie obie z siostrą chciały sprzedać tą nieruchomość.

Wnioskodawczyni chciała sprzedać działki wystawiając ogłoszenie o sprzedaży w ogólnodostępnych portalach ogłoszeniowych i droga pantoflową po znajomych. Droga pantoflową zostały sprzedane 2 pierwsze działki nr 2 i 3.

W przypadku działki 2 i 3 została już zawarta umowa końcowa i zostały sprzedane przez Wnioskodawczynię całe jej działy. Sprzedaż odbyła się w tym roku. W przypadku działki 6, która ma przeznaczenie pod drogę dojazdową cześć udziału Wnioskodawczyni została wymieniona z właścicielem działki nr 8 na działkę, która powstała w trakcie podziału działki 7.

Na działki 4 i 5 Wnioskodawczyni szuka nabywcy, ale jak na razie nie została podpisana żadna umowa przedwstępną ani żadna inna bo Wnioskodawczyni szuka dopiero kupca.

Nie na razie Wnioskodawczyni nie udzielała nikomu pełnomocnictwa ze sprzedażą działek.

Na działki jest obecnie obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wiec nie było konieczności występowania o warunki zabudowy.

Wnioskodawczyni nie zamierza inwestować w te działki. Jej celem jest sprzedaż posiadającego udziału.

Przed sprzedażą działek nr 2 i 3, sprzedała Pani jedynie udział w działce 6, która stanowi drogę dojazdową do sąsiada zgodnie z ustaleniami w trakcie postępowania sądowego o wyznaczenie drogi koniecznej.

Działka nr 5 jest działka niezabudowaną

Działka nr 4 jest działka niezabudowaną

Działka nr 3 jest zabudowana budynkiem mieszkalnym nadającym się do rozbiórki

Działka nr 2 jest zabudowana budynkiem garażowym nadającym się do rozbiórki

Na działce nr 2 jest budynek gospodarczy. Ten budynek jest stary i nadający do rozbiórki. Wnioskodawczyni nie budowała go i nie odliczała podatku VAT. W momencie nabycia spadku ten budynek już o wielu lat tam stał. Od dnia nabycia spadku nie było robionych żadnych nakładów finansowych na tę nieruchomość

Na działce nr 3 jest budynek mieszkalny. Ten budynek jest stary i nadający do rozbiórki. Wnioskodawczyni nie budowała go i nie odliczała podatku VAT. W momencie nabycia spadku ten budynek już o wielu lat tam stał. Od dnia na bycia statku nie było robionych żadnych nakładów finansowych na ta nieruchomość

Pytanie

Czy w tej sytuacji będzie naliczony podatek VAT dotyczący prowadzenia niezarejestrowanej działalności gospodarczej od sprzedaży 4 działek nr 2, 3, 4, 5 położonych w miejscowości (…), gmina (…) w powiecie (…) w województwie (…) i udziale w drodze dojazdowej oznaczonej numerem 6 położoną w miejscowości (…), gmina (…) w powiecie (…) w województwie (…).

Pani stanowisko w sprawie

Ze względu na to, że Wnioskodawczyni nabyła z siostrą tę działkę w drodze dziedziczenia po rodzicach i chcąc sprzedać tę działkę napotkały liczne trudności i sprawa sądowa wymuszała na nich podział działki na mniejsze, nie zmienia z siostra stanowiska i chce to sprzedać. Wnioskodawczyni wraz z siostrą nie prowadzą żadnej działalności gospodarczej z tego tytułu i nie chcą być obciążone podatek VAT z tytułu niezarejestrowanej działalności gospodarczej przy sprzedaży tych działek. Sprawa sądowa zmusiła je do tego żeby działki podzielić ale dalej nie zmieniają stanowiska żeby działkę sprzedać.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, w zakresie nie uznania sprzedaży udziału w działce zabudowanej nr 2 za działalność gospodarczą i braku naliczenia podatku VAT jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:

Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:

Zgodnie z przedstawionymi wyżej przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej: Kodeks cywilny.

Zgodnie z art. 195 ww. ustawy - Kodeks cywilny:

Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności. Należy zatem uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną postacią prawną własności.

Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług również zbycie udziału w towarze (np. współwłasność nieruchomości), stanowi odpłatną dostawę towarów. Powyższe potwierdził NSA w uchwale 7 sędziów z 24 października 2011 r. sygn. akt I FPS 2/11.

Jak wynika z art. 196 § 1 ustawy - Kodeks cywilny:

W myśl art. 198 ustawy - Kodeks cywilny:

Podkreślić więc należy, że współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję wyłącznego właściciela, a rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.

Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie udziału w nieruchomości, dokonywane przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.

Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.

Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT, jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006 r. str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady:

Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie:

• po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
• po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Zatem w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży działek istotne jest, czy w świetle zaprezentowanego opisu sprawy, w celu dokonania sprzedaży wydzielonych działek, podjęła Pani aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania Pani za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatników podatku od towarów i usług.

Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został wykorzystany do działalności gospodarczej.

Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

Co istotne – jak wskazał TSUE – dla uznania, że czynność sprzedaży działek następuje poza działalnością gospodarczą nie ma znaczenia fakt, że podmiot dokonujący dostawy jest „rolnikiem ryczałtowym”. Trybunał nie uznał za podatnika VAT w rozumieniu prawa UE osoby fizycznej dokonującej sprzedaży gruntu, która prowadziła działalność rolniczą na tym gruncie nabytym ze zwolnieniem od podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, jeżeli nie wykonywała ona dodatkowych czynności (oprócz podziału) w związku z tą sprzedażą.

Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów (w tym nieruchomości gruntowej) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce również w odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo. Dla uznania czynności za wykonywaną w ramach działalności gospodarczej nie ma bowiem znaczenia częstotliwość jej wykonywania, lecz zamiar, z jakim została zrealizowana i okoliczności, w jakich ją wykonano. Oznacza to, że w niniejszej sprawie należy przeanalizować całokształt działań, jakie Pani podjęła w odniesieniu do gruntu będącego przedmiotem sprzedaży.

Z opisu sprawy wynika, że nabyła Pani udział w działce nr 1 po rodzicach na podstawie aktu poświadczenia dziedziczenia (odpowiednio w 2018 r. i 2024 r.). Nie jest Pani czynnym podatnikiem podatku VAT. Wspólnie z siostrą dokonała Pani podziału działki na pięć mniejszych, w tym drogę dojazdową. W wyniku podziału powstały działki nr 2, 3, 6, 4 i 5. Działki nr 2 i 3 zostały sprzedane na przełomie 2025 r. i 2026 r. Zamierza Pani sprzedać jeszcze udział w dwóch pozostałych działkach, tj. 4 i 5.

Co istotne, w odniesieniu do zabudowanej działki nr 2:

• nie była ona wykorzystywana do działalności gospodarczej ani do zaspokajania własnych potrzeb,
• nie była przedmiotem najmu ani nie była udostępniana osobom trzecim,
• sprzedaż nastąpiła drogą „pantoflową”,
• nie zawarła Pani żadnej umowy przedwstępnej ani nie udzieliła pełnomocnictwa,
• nie podejmowała Pani działań mających na celu zwiększenie wartości działki.

W związku z powyższym Pani wątpliwości dotyczą tego, czy sprzedaż udziału w działce nr 2, powstałej w wyniku podziału działki nr 1, stanowiła działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, a w konsekwencji – czy podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.

Dla ustalenia, czy sprzedaż towaru (działki) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w pierwszej kolejności należy ustalić, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości występuje z tytułu tej transakcji w charakterze podatnika podatku VAT prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Jak już wyżej wskazano, istotnym dla określenia, czy w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT - co do zasady - mają dla określenia jego praw i obowiązków zastosowanie przepisy ustawy.

Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga zatem oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Należy więc ustalić, czy w odniesieniu do opisanej czynności sprzedaży nieruchomości będzie Pani spełniać przesłanki do uznania jej za podatnika podatku od towarów i usług, tj. czy w świetle zaprezentowanego opisu sprawy, w celu dokonania opisanej sprzedaży podjęła Pani aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkować będzie koniecznością uznania Pani za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż ta nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

W odniesieniu do sprzedaży udziału w działce nr 2 należy uznać, że brak jest przesłanek pozwalających uznać Panią za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy. W analizowanej sprawie brak jest również przesłanek świadczących o takiej aktywności Pani w przedmiocie sprzedaży udziału w zabudowanej działce nr 2, które mogłyby być porównywalne do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego – stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności). Nie wystąpił bowiem ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że sprzedaż udziału w zabudowanej działce nr 2 wypełniać będzie przesłanki działalności gospodarczej. Nie podjęła Pani i nie będzie podejmować aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Działania podjęte przez Panią (podział na 5 działek, ogłoszenie na ogólnodostępnych portalach ogłoszeniowych) należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Sprzedając udział w zabudowanej działce nr 2 korzystała Pani z przysługującego prawa do rozporządzania własnym majątkiem, co oznacza, że nie wypełniła Pani przesłanek zdefiniowanych w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy i nie wystąpiła w roli podatnika podatku od towarów i usług prowadzącego działalność gospodarczą w stosunku do tej transakcji.

Zatem, sam podział działki nie może przesądzać o tym, że zostanie Pani z tego powodu uznana za podatnika prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

W związku z powyższym stwierdzić należy, że w tym konkretnym przypadku nie podjęła Pani aktywne działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Działania podjęte przez Panią należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

Analiza sprawy w kontekście powołanych przepisów oraz wyroku TSUE z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 prowadzi do wniosku, że planowana sprzedaż udziału w działce nr 2, nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż brak jest przesłanek, aby w związku z tą transakcją uznać Panią za podatnika tego podatku.

Wobec powyższego należy uznać, że w okolicznościach wskazanych w opisie stanu faktycznego, dokonując sprzedaży udziału w działce nr 2 powstałej z podziału działki nr 1, korzystała Pani z przysługującego prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, co nie stanowi wykonywania działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego statusu pozbawia Panią cech podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w zakresie sprzedaży udziału w działce nr 2, a opisaną dostawę cech czynności podlegających opodatkowaniu, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Wobec powyższego, w rozpatrywanej sprawie sprzedaż udziału w działce nr 2 (powstałej w wyniku podziału odziedziczonej działki nr 1), była czynnością związaną ze zwykłym wykonywaniem przez Panią prawa własności. Dokonując dostawy tej działki korzystała Pani z przysługującego prawa do rozporządzania własnym majątkiem, co oznacza, że nie wypełniła Pani przesłanek zdefiniowanych w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy, i nie wystąpiła w roli podatnika podatku od towarów i usług w stosunku do tej transakcji. Skutkiem powyższego transakcja sprzedaży Pani udziału w działce nr 2 nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Zatem Pani stanowisko w zakresie uznania, że przy sprzedaży udziału w działce nr 2 powstałej z podziału działki nr 1 nie należało naliczyć podatek VAT uznaję za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Niniejsza interpretacja rozstrzyga w zakresie opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży udziału w zabudowanej działce nr 2. Natomiast wniosek w zakresie opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży udziału w pozostałych działkach wydzielonych z działki nr 1 zostanie załatwiony odrębnym rozstrzygnięciem.

Końcowo należy wskazać, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Zatem niniejsza interpretacja dotyczy tylko Pani sytuacji prawnopodatkowej. Nie wywołuje skutków prawnych dla współwłaściciela działki - Pani siostry.

Jednocześnie wskazujemy, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym opisanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.