Wyrok WSA w Olsztynie z dnia 22 kwietnia 2026 r., sygn. I SA/Ol 106/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Krzykowski, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak, sędzia WSA Jolanta Strumiłło (sprawozdawca), Protokolant sekretarz sądowy Weronika Ćwiek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi C. Spółki Akcyjnej z siedzibą w B. na decyzję Naczelnika Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Olsztynie z dnia 17 stycznia 2022 r., nr 378000-COP.4100.1.2021.SK.SZD w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2013 rok I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Naczelnika Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Olsztynie na rzecz C. Spółki Akcyjnej z siedzibą w B. kwotę 7 434 (siedem tysięcy czterysta trzydzieści cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

C. Spółka Akcyjna z siedzibą w B. (dalej jako strona, Spółka, podatnik, skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej jako WSA) w Olsztynie skargę na decyzję Naczelnika Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Olsztynie (dalej jako Naczelnik UCS, NUCS) z 17 stycznia 2022 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2013 r.

Rozpoznana sprawa była już przedmiotem orzekania. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 21 stycznia 2026 r., II FSK 1014/22, uchylił w całości wyrok WSA w Olsztynie z 19 maja 2022 r., I SA/Ol 181/22, i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi.

Opisując stan faktyczny sprawy przypomnieć należy, że decyzją z 17 stycznia 2022 r. Naczelnik UCS uchylił własną decyzję z 12 marca 2021 r. określającą Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych (dalej jako podatek CIT) za 2013 r. w wysokości 1.884.258 zł. Uchylając decyzję organu pierwszej instancji i określając zobowiązanie w podatku CIT za 2013 r. w wysokości 1.802.253 zł, Naczelnik UCS w uzasadnieniu decyzji z 17 stycznia 2022 r. uwzględnił argumentację odwołania Spółki w części dotyczącej ujęcia w kosztach uzyskania przychodów opłat licencyjnych poniesionych za znak towarowy "X". Natomiast podtrzymał stanowisko organu pierwszej instancji w zakresie ustaleń związanych z opłatami licencyjnymi za znak towarowy "Y". Spółka bowiem nie posługiwała się tym znakiem, a używała innego znaku towarowego w tym czasie niezarejestrowanego. Stąd też wydatki te nie spełniały przesłanek zawartych w art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r., nr 74, poz. 397 ze zm.; dalej jako "u.p.d.o.p.").