Interpretacja indywidualna z dnia 5 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP1-2.4012.144.2026.2.AP

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 marca 2026 r. za pośrednictwem platformy e-Doręczenia wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz zobowiązania do wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 30 marca 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego (ostatecznie sformułowany w uzupełnieniu do wniosku)

Wnioskodawca: A. GmbH (dalej „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest spółką prawa niemieckiego. Spółka nie posiada na terytorium Polski siedziby działalności gospodarczej. Wnioskodawca jest zarejestrowany dla celów podatku od towarów i usług w Polsce (posiada polski NIP (…)).

Spółka nie posiada w Polsce własnych pracowników, nie wynajmuje biur, nie dysponuje powierzchniami magazynowymi, nie posiada wyodrębnionej jednostki organizacyjnej działającej pod nazwą Spółki. Spółka nabywa narzędzie/maszynę (dalej: „Narzędzie”) od niemieckiego producenta. Narzędzie jest dostarczane bezpośrednio do zakładu w Polsce (polskiego oddziału/zakładu producenta narzędzia; dalej: „Producent”), gdzie Narzędzie jest instalowane i optymalizowane do produkcji seryjnej dla jednego z klientów Spółki (tzw. „próbne uruchomienie”). Do momentu pomyślnego zakończenia próbnego uruchomienia Spółka pozostaje prawnym właścicielem Narzędzia, jednak Narzędzie fizycznie znajduje się na terenie zakładu Producenta w Polsce. Po pomyślnym zakończeniu próbnego uruchomienia Spółka sprzedaje Narzędzie klientowi Spółki. Klient jest spółką niemiecką zarejestrowaną w Polsce jako podatnik VAT, która posiada w Polsce swoje zakłady. Po sprzedaży Narzędzie pozostaje fizycznie w tym samym zakładzie Producenta w Polsce jest tam używane na rzecz klienta Spółki. Spółka nie pełni już żadnej roli operacyjnej w użytkowaniu Narzędzia w Polsce.

Spółka jest zarejestrowana dla celów VAT w Polsce od (…) 2023 r. Rejestracja została dokonana, ponieważ Spółka zamówiła narzędzie od niemieckiego producenta, a narzędzie to zostało dostarczone do zakładu tego dostawcy w Polsce. W zakładzie tym narzędzie jest dostosowywane do produkcji seryjnej dla jednego z klientów Spółki. Po zatwierdzeniu narzędzia przez klienta (zatwierdzenie próbnego uruchomienia), zostanie ono wykorzystane do produkcji seryjnej dla tego klienta i następnie mu sprzedane. Narzędzie pozostanie jednak fizycznie w zakładzie producenta w Polsce. Aby prawidłowo wystawić fakturę sprzedaży i móc rozliczyć polski VAT, Spółka dokonała rejestracji właśnie w tym celu. Jest to jedyna działalność gospodarcza Spółki w Polsce. Spółka nie posiada pracowników w tym zakładzie, a producent wytwarza narzędzie zgodnie ze specyfikacjami klienta Spółki.

A. GmbH jako spółka dominująca Grupy B., opracowuje (…), zleca ich produkcję swoim spółkom zależnym i dostarcza znaczną część swoich produktów globalnemu przemysłowi (…) oraz jego dostawcom pierwszego poziomu. Spółka funkcjonuje zasadniczo jako dostawca komponentów drugiego poziomu. Siedziba Grupy B. oraz jednocześnie siedziba A. GmbH znajduje się w (…) w Niemczech. Z wyjątkiem produkcji, wszystkie klasyczne funkcje przedsiębiorstwa, takie jak zakupy, sprzedaż oraz funkcje centralne: rozwój, logistyka, finanse i controlling, są zlokalizowane właśnie tam. Ponadto spółka projektuje i rozwija większość wyposażenia produkcyjnego wykorzystywanego w Grupie. W (…) wytwarzane są również prototypy oraz innowacyjne, zaawansowane technologicznie systemy.

Sama Spółka nie posiada zdolności produkcyjnych w swojej siedzibie głównej, dlatego posiada spółki zależne prowadzące działalność produkcyjną lub sprzedażową w Europie, Chinach, Japonii oraz Ameryce Północnej w celu obsługi rynków lokalnych. Zaopatrzenie rynku europejskiego jest zapewniane przede wszystkim przez zakłady produkcyjne w (…).

Spółka nie prowadzi w Polsce własnej działalności operacyjnej. Jedynym elementem stanu faktycznego związanym z Polską jest narzędzie będące przedmiotem zamówienia i czasowo znajdujące się w zakładzie niezależnego producenta w Polsce. Narzędzie znajdujące się w Polsce i należące do Spółki, które tymczasowo znajduje się w zakładzie producenta, jest dostosowywane do produkcji seryjnej dla jednego z klientów Spółki. Narzędzie to zostanie sprzedane klientowi po zakończeniu „próbnego uruchomienia” i pozostanie w zakładzie dostawcy wyłącznie do celów produkcji dla tego klienta. Nie jest ono wykorzystywane przez Spółkę do prowadzenia działalności w Polsce.

Spółka zamierza realizować działalność na terytorium Polski wyłącznie jako projekt tymczasowy, do momentu zakończenia „próbnego uruchomienia” i sprzedaży narzędzia klientowi, co przewiduje się do końca 2026 r. lub początku 2027 r.

Istotne decyzje dotyczące działalności Spółki są podejmowane w siedzibie Spółki w Niemczech.

Spółka nie prowadzi w Polsce żadnych działań związanych z pozyskiwaniem klientów.

Spółka nie dysponuje w Polsce własnymi zasobami technicznymi ani rzeczowymi (takimi jak maszyny, urządzenia czy pojazdy), które byłyby wykorzystywane do prowadzenia działalności. Jedynym elementem znajdującym się w Polsce jest należące do Spółki narzędzie, które tymczasowo znajduje się w zakładzie producenta, gdzie jest dostosowywane do produkcji seryjnej dla jednego z klientów Spółki. Narzędzie to zostanie sprzedane klientowi po zakończeniu próbnego uruchomienia i pozostanie w zakładzie producenta wyłącznie do celów produkcji dla tego klienta. Nie jest ono wykorzystywane przez Spółkę do prowadzenia działalności w Polsce.

Spółka nie posiada na terytorium Polski własnego zaplecza personalnego. Spółka nie zatrudnia w Polsce pracowników ani współpracowników, nie posiada tu personelu zarządczego, administracyjnego, technicznego ani produkcyjnego. Spółka nie deleguje również do Polski własnych pracowników ani przedstawicieli w celu prowadzenia bieżącej działalności operacyjnej. Wszelkie czynności związane z wykonaniem narzędzia oraz procesem produkcyjnym realizowane są przez producenta przy wykorzystaniu jego własnego personelu.

Spółka nie posiada na terytorium Polski własnego zaplecza technicznego. Spółka nie posiada tu biura, magazynu, zakładu produkcyjnego, powierzchni operacyjnej, urządzeń ani infrastruktury służącej do samodzielnego prowadzenia działalności gospodarczej. Samo czasowe ulokowanie narzędzia w zakładzie producenta w Polsce nie oznacza, że Spółka posiada na terytorium Polski własne zaplecze techniczne. Narzędzie to stanowi przedmiot realizowanej umowy handlowej i nie tworzy samodzielnej struktury umożliwiającej Spółce prowadzenie działalności gospodarczej w Polsce.

Spółka zawarła z odpowiednim podmiotem trzecim umowę narzędziową („(…)”), która reguluje ogólne ramy relacji między stronami. Umowa została zawarta w 2021 r. na czas nieokreślony. Przedmiotem umowy jest wytworzenie, modyfikacja oraz wykorzystanie narzędzia do celów produkcyjnych, jednak nie produkcja części zależnych od narzędzia. Narzędzie jest projektowane i wytwarzane na podstawie specyfikacji klienta oraz uzgodnionej specyfikacji technicznej (tzw. (…)). Umowa reguluje również wykorzystanie narzędzia po zakończeniu częściowych zamówień produkcyjnych składanych przez Spółkę.

Po dokonaniu pełnej płatności własność narzędzia przechodzi na Spółkę. Po pomyślnym przeprowadzeniu wstępnej akceptacji próbek (zatwierdzenie próbki początkowej) Spółka sprzedaje narzędzie swojemu klientowi. Postanowienia umowne zapewniają jasne określenie momentu przeniesienia własności oraz zakresu praw do korzystania.

Spółka nie nabywa towarów ani usług w Polsce w ramach bieżącej działalności gospodarczej. Jedynym przypadkiem jest zakup pojedynczego narzędzia od niemieckiego producenta.

Udział Spółki ogranicza się do określenia wymagań biznesowych, technicznych i jakościowych dotyczących zamówionego narzędzia, a następnie do weryfikacji zgodności końcowego efektu z uzgodnioną specyfikacją oraz akceptacji tzw. green sample approval. Spółka nie uczestniczy natomiast w bieżącym zarządzaniu procesem produkcyjnym, nie prowadzi nadzoru operacyjnego nad personelem producenta i nie organizuje procesu wytwarzania po stronie producenta. Rola Spółki ma zatem charakter typowy dla relacji handlowej pomiędzy zamawiającym a niezależnym producentem i sprowadza się do określenia oczekiwanego rezultatu oraz jego odbioru.

Spółka nie prowadzi w Polsce ciągłych działań w zakresie gwarancji ani serwisu.

Pytania

1.Czy A. GmbH posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o VAT (art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011)?

2.W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1: czy Spółka będzie miała obowiązek - na podstawie art. 106ga ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) - wystawiania oraz odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF)?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad 1. Spółka nie posiada SMPD w Polsce.

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym Spółka nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (SMPD). Zgodnie z art. 11 ust. 1-2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011, SMPD to miejsce inne niż siedziba, cechujące się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, pozwalającą na odbiór i wykorzystanie usług do własnych potrzeb takiego miejsca (tzw. bierne SMPD) albo na świadczenie usług (tzw. czynne SMPD). Jednocześnie art. 11 ust. 3 ww. rozporządzenia wskazuje, że posiadanie numeru VAT samo w sobie nie jest wystarczające, aby uznać istnienie SMPD.

Wnioskodawca spełnia przesłanki braku SMPD, ponieważ:

1.brak zaplecza personalnego w Polsce: Spółka nie zatrudnia pracowników w Polsce. Personel w zakładzie Producenta jest personelem Producenta i działa w jego strukturze, bez bieżącego kierownictwa Spółki;

2.brak zaplecza technicznego „do dyspozycji” Spółki: Spółka nie dysponuje w Polsce własnymi biurami, magazynami ani zakładem produkcyjnym. Narzędzie znajduje się u Producenta i jest zintegrowane z jego środowiskiem produkcyjnym;

3.brak kontroli operacyjnej i ryzyka po stronie Spółki w Polsce: operacyjna odpowiedzialność za personel, produkcję, obsługę maszyn oraz BHP spoczywa na Producencie, a rola Spółki ogranicza się do wymogów technicznych i jakościowych, zatwierdzeń w ramach „próbnego uruchomienia” oraz ustaleń handlowych;

4.trwałość fizycznej obecności Narzędzia nie tworzy struktury Spółki: nawet jeśli Narzędzie pozostaje w Polsce długoterminowo, nie jest to powiązane z utworzeniem w Polsce odrębnej jednostki organizacyjnej Spółki ani z zapewnieniem jej własnych zasobów ludzkich i technicznych w Polsce.

W konsekwencji, opisany model współpracy stanowi relację klient/dostawca z Producentem i nie prowadzi do powstania po stronie Spółki SMPD na terytorium Polski.

Ad. 2. Skutki dla KSeF - brak obowiązku.

Skoro Spółka nie posiada w Polsce ani siedziby, ani SMPD, to na podstawie art. 106ga ust. 2 ustawy o VAT Spółka nie jest zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

Z opisu sprawy wynika, że Spółka A. GmbH („Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest dominującą spółką Grupy B. oraz spółką prawa niemieckiego z siedzibą w (…) w Niemczech. Spółka jest zarejestrowana jako podatnik podatku VAT na terytorium Polski od (…) 2023 r. Spółka prowadzi działalność w zakresie opracowywania (…), które są produkowane przez spółki zależne oraz dostarczane globalnemu przemysłowi (…) oraz jego dostawcom pierwszego poziomu. Z wyjątkiem produkcji, wszystkie klasyczne funkcje przedsiębiorstwa, takie jak zakupy, sprzedaż oraz funkcje centralne: rozwój, logistyka, finanse i controlling, są zlokalizowane w Niemczech. Ponadto spółka projektuje i rozwija większość wyposażenia produkcyjnego wykorzystywanego w Grupie. W (…) wytwarzane są również prototypy oraz innowacyjne, zaawansowane technologicznie systemy. Sama Spółka nie posiada zdolności produkcyjnych w swojej siedzibie głównej, dlatego posiada spółki zależne prowadzące działalność produkcyjną lub sprzedażową w Europie, Chinach, Japonii oraz Ameryce Północnej w celu obsługi rynków lokalnych. Zaopatrzenie rynku europejskiego jest zapewniane przede wszystkim przez zakłady produkcyjne w (…). Istotne decyzje dotyczące działalności Spółki są podejmowane w siedzibie Spółki w Niemczech.

Spółka nie prowadzi w Polsce własnej działalności operacyjnej. Spółka nie posiada w Polsce własnych pracowników, nie wynajmuje biur, nie dysponuje powierzchniami magazynowymi, nie posiada wyodrębnionej jednostki organizacyjnej działającej pod nazwą Spółki.

Spółka nabywa narzędzie/maszynę („Narzędzie”) od niemieckiego producenta. Narzędzie jest dostarczane bezpośrednio do zakładu w Polsce (polskiego oddziału/zakładu producenta narzędzia; „Producent”), gdzie Narzędzie jest instalowane i optymalizowane do produkcji seryjnej dla jednego z klientów Spółki (tzw. „próbne uruchomienie”). Do momentu pomyślnego zakończenia próbnego uruchomienia Spółka pozostaje prawnym właścicielem Narzędzia, jednak Narzędzie fizycznie znajduje się na terenie zakładu Producenta w Polsce. Po pomyślnym zakończeniu próbnego uruchomienia Spółka sprzedaje Narzędzie klientowi Spółki. Narzędzie nie jest wykorzystywane przez Spółkę do prowadzenia działalności w Polsce.

Wnioskodawca powziął wątpliwości, czy w związku z opisaną działalnością będzie posiadał w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oraz czy będzie zobowiązany do wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych w Krajowym Systemie e-Faktur.

Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób przemijający, czy okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

W wyroku C-232/22 z dnia 29 czerwca 2023 r. TSUE orzekł, że: „podatnik będący usługobiorcą, którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się poza Unią, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod względem prawnym odrębny od tego usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący usługi wykonuje na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu wyłącznego zobowiązania umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów powierzonych oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub uzupełniających, które przyczyniają się do działalności gospodarczej podatnika będącego usługobiorcą w tym państwie członkowskim”.

Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22, w którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”

Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, ponieważ nie zorganizuje na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały. Z treści wniosku wynika, że główną działalnością Spółki jest opracowywanie (…), które dostarcza globalnemu przemysłowi (…) oraz jego dostawcom pierwszego poziomu. Sama Spółka nie posiada zdolności produkcyjnych w swojej siedzibie głównej, dlatego posiada spółki zależne prowadzące działalność produkcyjną lub sprzedażową w Europie, Chinach, Japonii oraz Ameryce Północnej w celu obsługi rynków lokalnych.

Spółka nie prowadzi w Polsce własnej działalności operacyjnej, ani nie prowadzi w Polsce żadnych działań związanych z pozyskiwaniem klientów. Spółka nabywa Narzędzie od niemieckiego Producenta, które jest dostarczane bezpośrednio do zakładu w Polsce, gdzie jest instalowane i optymalizowane do produkcji seryjnej dla jednego z klientów Spółki (tzw. „próbne uruchomienie”). Spółka nie dysponuje w Polsce własnymi zasobami technicznymi ani rzeczowymi (takimi jak maszyny, urządzenia czy pojazdy), które byłyby wykorzystywane do prowadzenia działalności. Jedynym elementem znajdującym się w Polsce jest należące do Spółki Narzędzie, które tymczasowo znajduje się w zakładzie Producenta, gdzie jest dostosowywane do produkcji seryjnej dla klienta Spółki. Narzędzie to zostanie sprzedane klientowi po zakończeniu próbnego uruchomienia i pozostanie w zakładzie Producenta wyłącznie do celów produkcji dla tego klienta. Nie jest ono wykorzystywane przez Spółkę do prowadzenia działalności w Polsce. Spółka zamierza realizować działalność na terytorium Polski wyłącznie jako projekt tymczasowy, do momentu zakończenia „próbnego uruchomienia” i sprzedaży narzędzia klientowi, co przewiduje się do końca 2026 r. lub początku 2027 r. Spółka nie prowadzi w Polsce ciągłych działań w zakresie gwarancji ani serwisu. Spółka nie posiada na terytorium Polski własnego zaplecza technicznego. Spółka nie posiada tu biura, magazynu, zakładu produkcyjnego, powierzchni operacyjnej, urządzeń ani infrastruktury służącej do samodzielnego prowadzenia działalności gospodarczej.

Spółka nie posiada na terytorium Polski własnego zaplecza personalnego. Spółka nie zatrudnia w Polsce pracowników ani współpracowników, nie posiada tu personelu zarządczego, administracyjnego, technicznego ani produkcyjnego. Spółka nie deleguje również do Polski własnych pracowników ani przedstawicieli w celu prowadzenia bieżącej działalności operacyjnej. Wszelkie czynności związane z wykonaniem Narzędzia oraz procesem produkcyjnym realizowane są przez Producenta przy wykorzystaniu jego własnego personelu.

Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego. Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. We wniosku wskazali Państwo, że Spółka nie posiada na terytorium Polski zasobów technicznych ani rzeczowych w postaci nieruchomości (biura, magazynu, zakładu produkcyjnego, powierzchni operacyjnej), maszyn, urządzeń i pojazdów.Spółka nie posiada na terytorium Polski własnego zaplecza personalnego. Istotne decyzje dotyczące działalności Spółki są podejmowane w siedzibie Spółki w Niemczech.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że Spółka nie posiada w Polsce zaplecza osobowego i rzeczowego, które umożliwiałoby, w sposób niezależny i samodzielny, na prowadzenie działalności gospodarczej na terytorium Polski. Warunek prowadzenia działalności w sposób niezależny sprawia, że zaplecze składające się na stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi być w stanie zawierać umowy w zakresie zwykłego zarządu (bieżącej działalności) tego miejsca jak np. umowy na dostarczanie towaru czy też wykonywanie usług. W analizowanej sprawie działalność jaka jest prowadzona na terytorium Polski nie cechuje się samodzielnością i niezależnością w stosunku działalności prowadzonej w kraju siedziby Spółki. Jak już powyżej wskazano wszelkie kluczowe decyzje dotyczące działalności Spółki w Polsce podejmowane są w Niemczech. W konsekwencji nie są spełnione przesłanki do uznania, że Spółka na terytorium Polski posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne, tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym.

Spółka zawarła z odpowiednim podmiotem trzecim umowę narzędziową („(…)”), która reguluje ogólne ramy relacji między stronami. Przedmiotem umowy jest wytworzenie, modyfikacja oraz wykorzystanie Narzędzia do celów produkcyjnych. Narzędzie jest projektowane i wytwarzane na podstawie specyfikacji klienta oraz uzgodnionej specyfikacji technicznej. Umowa reguluje również wykorzystanie narzędzia po zakończeniu częściowych zamówień produkcyjnych składanych przez Spółkę. Udział Spółki ogranicza się do określenia wymagań biznesowych, technicznych i jakościowych dotyczących zamówionego Narzędzia, a następnie do weryfikacji zgodności końcowego efektu z uzgodnioną specyfikacją oraz akceptacji tzw. green sample approval. Spółka nie uczestniczy natomiast w bieżącym zarządzaniu procesem produkcyjnym, nie prowadzi nadzoru operacyjnego nad personelem Producenta i nie organizuje procesu wytwarzania po stronie Producenta. Rola Spółki ma zatem charakter typowy dla relacji handlowej pomiędzy zamawiającym a niezależnym producentem i sprowadza się do określenia oczekiwanego rezultatu oraz jego odbioru. Jak już wcześniej wspomniano wszelkie czynności związane z wykonaniem narzędzia oraz procesem produkcyjnym realizowane są przez Producenta przy wykorzystaniu jego własnego personelu. Powyższe warunki nie wskazują więc, aby Spółka miała możliwość korzystania z zasobów personalnych i technicznych podmiotu trzeciego (Producenta) jak z zasobów własnych.

Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.

Ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada w Polsce zasobów osobowych oraz technicznych. Dodatkowo wszelkie decyzje dotyczące działalności gospodarczej Spółki są podejmowane w Niemczech. Zatem, nie można uznać, że będzie spełnione kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności zasobów osobowych i technicznych. Spółka zamierza realizować działalność na terytorium Polski wyłącznie jako projekt tymczasowy, do momentu zakończenia „próbnego uruchomienia” i sprzedaży Narzędzia klientowi, co przewiduje się do końca 2026 r. lub początku 2027 r. Tym samym nie można uznać, ze Spółka na terytorium Polski ma do dyspozycji takie siły i środki, które pozwalałyby na samodzielną dostawę towarów lub świadczenie usług.

W konsekwencji, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w świetle aktualnego orzecznictwa TSUE, Spółka A. GmbH nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Przechodząc do wątpliwości dotyczących obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:

Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy:

Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy:

Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy:

Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego przepisu przewiduje wyłączenie z tego obowiązku tych podmiotów, które nie posiadają w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zatem, skoro jak ustaliłem, Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 1 lutego 2026 r. Przy czym, Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy.

Natomiast kwestię otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF reguluje przepis art. 106gb ust. 4 ustawy który wskazuje m.in. że w przypadku gdy nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony. Zatem skoro Spółka, jak ustaliłem w niniejszej interpretacji, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to na podstawie art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy, nie będzie zobowiązana do odbioru faktur od polskich kontrahentów przy użyciu KSeF. Jednocześnie Spółka powinna uzgodnić z danym kontrahentem inny sposób odbioru ustrukturyzowanej faktury.

Tym samym stanowisko, zgodnie z którym Spółka nie będzie posiadała na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, a w konsekwencji nie będzie zobowiązana do wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF należy uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.