Interpretacja indywidualna z dnia 5 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP1-2.4012.175.2026.1.JO

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce oraz braku obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu systemu KSeF.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

A. GmbH & Co. KG (dalej: „Spółka”, „Wnioskodawca”) jest spółką z siedzibą w Niemczech i rezydentem podatkowym tamtejszego kraju, podlega w Niemczech nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Zgodnie z treścią umowy Spółki (§ 2) A. GmbH & Co. KG zajmuje się (...) nieruchomości, a także utrzymywaniem i zarządzaniem własnymi nieruchomościami i udziałami w innych przedsiębiorstwach.

W Polsce Spółka posiada nieruchomość, na którą składają się m.in. hale produkcyjno-biurowe oraz działka niezabudowana. Nieruchomość ta wynajmowana jest podmiotowi powiązanemu B. sp. z o.o. (dalej: „najemca”), w zamian za czynsz, do którego doliczany jest podatek VAT.

Spółka nie posiada w Polsce personelu własnego ani udostępnianego jej, który zajmowałby się zarządzaniem nieruchomością i wykonywał jakiekolwiek czynności z nią związane. Za bieżące utrzymanie nieruchomości odpowiedzialny jest najemca, w tym za dokonywanie przeglądów, naprawy, odczyty liczników, obsługę nieruchomości i dostawców usług dotyczących nieruchomości, przy czym Wnioskodawca nie wydaje żadnych poleceń pracownikom B. sp. z o.o. ani w żaden sposób nie sprawuje bezpośredniej kontroli nad nimi.

Z kolei wszelkie istotne decyzje związane z nieruchomością podejmowane są przez Wnioskodawcę w Niemczech, m.in. wybór najemcy, wysokość czynszu, wybór dostawców usług i towarów dotyczących przedmiotowej nieruchomości. B. sp. z o.o. przed podjęciem działań w ważnych kwestiach dotyczących nieruchomości za każdym razem musi uzyskać zgodę wynajmującego – Wnioskodawcy.

Faktury wystawia Wynajmujący w Niemczech i przesyła je najemcy oraz swojemu biuru księgowemu w Polsce.

Wnioskodawca obecnie rozważa wynajęcie nieruchomości również drugiemu najemcy, byłaby to również spółka powiązana. Możliwe są dwa scenariusze – Wnioskodawca będzie bezpośrednio wynajmował drugiej spółce część nieruchomości (najem przebiegałby w ten sam sposób jak dotychczas na rzecz B. sp. z o.o.) lub spółka ta będzie podnajmować część nieruchomości od B. sp. z o.o.

A. GmbH & Co. KG nie posiada w Polsce innych nieruchomości.

W 2020 r. z uwagi na treść art. 28e ustawy o VAT, zgodnie z którym w przypadku usług związanych z nieruchomością, miejscem świadczenia jest miejsce położenia nieruchomości, a więc w tym wypadku Polska, Spółka zarejestrowała się jako podatnik VAT czynny. Od tego czasu składa pliki JPK VAT wykazując w nich podatek należny i naliczony.

Za prowadzenie rejestrów VAT Spółki i składanie plików JPK VAT w zamian za wynagrodzenie odpowiedzialna jest spółka prowadząca księgowość Wynajmującego – C. sp. z o.o. z siedzibą w (…).

W 2024 r. łączna wartość odpłatnego świadczenia usług na terytorium Polski przez Wnioskodawcę wraz z podatkiem VAT nie przekroczyła 200 mln zł. Z kolei miesięczna wysokość czynszu wraz z podatkiem przekracza kwotę 10 000 zł.

Podsumowując, zaplecze którym dysponuje w Polsce spółka ogranicza się do nieruchomości. Pozbawione jest ono drugiego elementu niezbędnego do świadczenia usług najmu jakim jest zaplecze personalne. Tak więc, Wnioskodawca nie dysponuje w Polsce strukturą, która mogłaby samodzielnie świadczyć usługi, co wyklucza jakiekolwiek rozważania co do jej stałości.

Pytanie

Czy w świetle przedstawionego zdarzenia przyszłego prawidłowe jest stanowisko A. GmbH & Co. KG, zgodnie z którym Spółka nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług i w konsekwencji nie jest zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (dalej: „KSeF”) od 1 kwietnia 2026 r. na podstawie art. 106ga ust. 1 w związku z art. 145l ustawy o VAT?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, nie posiada on stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, a tym samym nie będzie zobowiązany w myśl art. 106ga ust. 1 w związku z art. 145l ustawy o VAT do wystawiania faktur za pośrednictwem KSeF od 1 kwietnia 2026 r. Oceny tej nie zmieni ewentualne wynajęcie części nieruchomości drugiemu najemcy (czy to bezpośrednio czy przez B. sp. z o.o.).

Zgodnie z art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT, podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Przy czym w myśl art. 145l ustawy o VAT w okresie od dnia 1 lutego 2026 r. do dnia 31 marca 2026 r. podatnicy obowiązani do wystawiania faktur ustrukturyzowanych mogą wystawiać faktury elektroniczne lub faktury w postaci papierowej, jeżeli łączna wartość sprzedaży wraz z kwotą podatku u tych podatników nie przekroczyła w 2024 r. kwoty 200 000 000 zł.

Obowiązek wystawiania faktur za pośrednictwem KSeF nie dotyczy m.in. wystawiania faktur przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju (art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT). W takim przypadku podatnik wystawia faktury elektroniczne lub faktury w postaci papierowej. Może też zamiast faktur papierowych lub elektronicznych wystawiać faktury ustrukturyzowane (art. 106ga ust. 3 i 4), przy czym jest to jego prawo a nie obowiązek.

Sama ustawa o podatku od towarów i usług pomimo licznych odwołań w swojej treści do stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie zawiera jego definicji. To rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiające środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 15.03.2011 str. 1, z późn. zm.) wskazuje jak należy je interpretować na potrzeby dyrektywy 2006/112/WE oraz samego rozporządzenia.

W myśl artykułu 11 ust. 1 ww. rozporządzenia na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Z kolei ustęp 2 artykułu 11 mówi, że na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje:

a)art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;

b)począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE;

c)do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;

d)art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.

Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej (artykuł 11 ust. 3 ww. rozporządzenia).

Na mocy art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej rozporządzenie ma zasięg ogólny, wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Tak więc, w świetle powyższych zapisów, aby móc mówić o stałym miejscu prowadzenia działalności miejsce musi charakteryzować się:

• stałością,
• odpowiednią strukturą personalno-techniczną;
• umożliwiać odbiór i wykorzystanie usług świadczonych do potrzeb tego miejsca, jak i wykonania usług.

Również Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wielokrotnie rozstrzygał kwestię posiadania przez podmiot stałego miejsca prowadzenia działalności w kraju innym niż siedziba.

I tak w wyroku z dnia 3 czerwca 2021 r. o sygn. C-931/19 Trybunał zauważył, że „wynajmowana w państwie członkowskim nieruchomość nie stanowi stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 43 dyrektywy 2006 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz art. 44 i 45 dyrektywy 2006/112 zmienionej dyrektywą 2008/8, w sytuacji, gdy właściciel tej nieruchomości nie posiada własnego personelu do świadczenia usług związanych z najmem.”

Wyrok ten pokazuje jak ważne jest łączne spełnienie wszystkich warunków, a nie tylko jednego, aby można było uznać dane miejsce za stale miejsce prowadzenia działalności.

Z kolei w wyroku z dnia 13 czerwca 2024 r. sygn. 533/22 TSUE stwierdza, że „nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem podatku od wartości dodanej (VAT), mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług”.

W wyroku z 7 kwietnia 2022 r. o sygn. C-333/20 TSUE potwierdził, że „artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.

Dostępne jest też bogate orzecznictwo krajowe w kwestii stałego miejsca prowadzenia działalności.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 maja 2025 r. o sygn. akt I FSK 213/22 zauważył, że współpraca z podwykonawcami i spółkami zależnymi sama w sobie nie świadczy o prowadzeniu działalności gospodarczej na terenie kraju, skutkującym powstaniem stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Organ podatkowy powinien wykazać istnienie zarówno zaplecza technicznego, jak i kadrowego. Koniecznym jest udowodnienie, że spółka dysponuje lub sprawuje kontrolę nad tym zapleczem – przynajmniej w zakresie umożliwiającym wydawanie wiążących poleceń dotyczących realizacji działań na terytorium kraju.

Również w wyroku z dnia 5 czerwca 2025 r. o sygn. akt I FSK 473/22 Naczelny Sąd Administracyjny zgodził się ze stroną skarżącą co do braku posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Polski. „Skarżąca nie miała tego rodzaju kontroli nad zapleczem personalnym i technicznym polskich producentów, która pozwalałaby przypisać jej stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Samo zaś korzystanie tu przez Spółkę z usług księgowych i bankowych pozostawało bez istotnego wpływu w zakresie ustalenia owego stałego miejsca”.

Zdaniem Wnioskodawcy nie można też pominąć objaśnień podatkowych Ministerstwa Finansów z 28 stycznia 2026 r. w zakresie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla potrzeb KSeF w przypadku niniejszego wniosku. Zgodnie z objaśnieniami przesłankami wskazującymi na posiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności jest posiadanie odpowiedniej struktury w zakresie zaplecze technicznego i personalnego, własnego bądź udostępnionego, która umożliwia świadczenie usług oraz charakteryzuje się wystarczającą stałością.

A. GmbH & Co. KG dysponuje na terytorium Polski jedną nieruchomością, którą wynajmuje podmiotowi powiązanemu. Nie ma na terytorium Polski żadnego innego zaplecza technicznego. Spółce nie jest też udostępniany personel innego podmiotu, a w Polsce Spółka nie ma własnego. Spółka nie może wydawać poleceń personelowi B. sp. z o.o. Wszelkie czynności wykonywane przez pracowników B. sp. z o.o. a dotyczące wynajmowanej nieruchomości wykonywane są w ramach stosunku łączącego ich z najemcą Wnioskodawcy.

Wszelkie decyzje związane z działaniami Spółki w Polsce podejmowane są w miejscu jej siedziby w Niemczech, tj. wysokość czynszu, wybór podmiotu, któremu wynajmowana jest nieruchomość, wybór dostawców usług i towarów związanych z wynajmowaną nieruchomością, itd. Tam też są wystawiane faktury.

Z kolei czynności dotyczące utrzymania czy naprawy nieruchomości wykonywane są przez personel innych podmiotów niepodlegający bezpośrednio Wnioskodawcy. Spółka nie wydaje poleceń pracownikom tych podmiotów. Personel tych podmiotów w żaden sposób nie jest zależny od Wnioskodawcy.

Oczywiście usług najmu nie można świadczyć bez dysponowania nieruchomością i tym elementem niezbędnym do świadczenia usług najmu A. GmbH & Co. KG dysponuje. Jednak drugim elementem, bez którego nie można wykonać usług najmu, jakim jest personel, Spółka już nie dysponuje.

Tak więc Spółka nie dysponuje strukturą niezbędną do samodzielnego świadczenia usług najmu w Polsce. A jeżeli nie ma takowej struktury, to w ogóle nie można prowadzić rozważań co do jej stałości.

Na koniec Spółka zauważa, że fakt zarejestrowania do celów podatku VAT w Polsce nie może w jakikolwiek sposób przesądzać o posiadaniu przez nią stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Wnioskodawca chciałby również zwrócić uwagę na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej nr 0114-KDIP1-2.4012.678.2024.2.JO z 28.02.2025 r., w której organ interpretacyjny uznał, że Wnioskodawca nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski w związku ze świadczonymi w Polsce usługami podnajmu nieruchomości. „Należy zauważyć, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie spełnione zostaną warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego, ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. Wskazać również należy, że kryterium posiadania własnego zaplecza personalnego oraz technicznego może być spełnione także w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. (…) Zatem Wnioskująca oprócz podnajmu nieruchomości w (...) nie posiada żadnego innego zaplecza osobowego i technicznego na terytorium Polski”.

W świetle powyższego A. GmbH & Co. KG zauważa, że nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce i nie będzie zobowiązany do wystawiania faktur za pośrednictwem KSeF, choć może wystawiać faktury za pośrednictwem KSeF.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:

Z opisu sprawy wynika, że Spółka zajmuje się (...) nieruchomości, a także utrzymywaniem i zarządzaniem własnymi nieruchomościami i udziałami w innych przedsiębiorstwach. W Polsce Spółka posiada nieruchomość, na którą składają się m.in. hale produkcyjno-biurowe oraz działka niezabudowana. Nieruchomość ta wynajmowana jest podmiotowi powiązanemu B. sp. z o.o. („najemca”), w zamian za czynsz, do którego doliczany jest podatek VAT. Spółka jest rezydentem podatkowym w Niemczech, gdzie podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. W 2020 r. Spółka zarejestrowała się jako podatnik VAT czynny w Polsce w uwagi na treść art. 28e ustawy o VAT, zgodnie z którym w przypadku usług związanych z nieruchomością, miejscem świadczenia jest miejsce położenia nieruchomości.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy Spółka posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej i w związku z tym jest zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF od 1 kwietnia 2026 r.

Definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w Rozporządzeniu Wykonawczym Rady (UE) Nr 282/2011 z 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2011, str.1, ze zm.) zwanego dalej „rozporządzeniem 282/2011”.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease BV, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

W analizowanej sprawie należy zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 3 czerwca 2021 r., w sprawie C-931/19. Sprawa dotyczyła spółki Titanium z siedzibą na wyspie Jersey zajmującej się wynajmem nieruchomości w Austrii. Z uwagi na brak własnego personelu spółka korzystała z usług austriackiej spółki zarządzającej (zajmującej się pośrednictwem w relacjach z kontrahentami, fakturowaniem czynszu oraz prowadzeniem rozliczeń). Spółka Titanium zachowała jednak uprawnienia decyzyjne do zawierania i rozwiązywania umów najmu, określania ich warunków, a także wyboru dostawców, w tym spółki zarządzającej nieruchomością. Na tle tak przedstawionego opisu stanu TSUE wskazał, że w przypadku, gdy podatnik dysponuje w innym kraju jedynie zapleczem technicznym (nieruchomością) i nie ma na miejscu żadnych zasobów ludzkich umożliwiających samodzielne działanie, w sposób oczywisty nie są spełnione kryteria posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Zatem, wynajmowana w innym państwie członkowskim nieruchomość nie stanowi stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, w sytuacji gdy właściciel tej nieruchomości nie ma własnego personelu niezbędnego do świadczenia usług związanych z najmem.

Z kolei również istotną kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17, wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie zorganizuje bowiem w sposób stały na terytorium kraju odpowiednich zasobów umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie najmu Nieruchomości. Z treści wniosku wynika, że działalność Spółki w Polsce jest ściśle związana z nieruchomością, na którą składają się m.in. hale produkcyjno-biurowe oraz działka niezabudowana. Przedmiotem działalności Spółki w Polsce jest najem tej nieruchomości na rzecz podmiotu powiązanego (B. sp. z o.o. - najemca).

Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego. Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. W analizowanej sprawie Spółka nie posiada w Polsce personelu własnego ani udostępnianego jej, który zajmowałby się zarządzaniem nieruchomością i wykonywał jakiekolwiek czynności z nią związane. Ponadto Spółka nie dysponuje w Polsce żadną inną strukturą, zaś zaplecze jakim dysponuje w Polsce ogranicza się wyłącznie do nieruchomości, będącej przedmiotem wynajmu. Należy jednak wskazać, że jak wynika z cytowanego powyżej wyroku C-931/19 z 3 czerwca 2021 r., brak własnego personelu w kraju, w którym znajduje się wynajmowana nieruchomość, do świadczenia usług związanych z najmem, wyklucza uznanie posiadania przez wynajmującego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Jednakże dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez spółkę z personelu i infrastruktury technicznej podmiotu trzeciego. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla Spółki jak jej własne tj. Spółka musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Z opisu sprawy wynika jednak, że wszelkie istotne decyzje związane z nieruchomością podejmowane są przez Spółkę w Niemczech, m.in. wybór najemcy, wysokość czynszu, wybór dostawców usług i towarów dotyczących przedmiotowej nieruchomości. Zatem Spółka nie nabywa na terytorium Polski żadnych usług związanych z obsługą nieruchomości. W analizowanej sprawie za prowadzenie rejestrów VAT Spółki i składanie plików JPK VAT Spółka nabywa w Polsce usługi księgowe. Natomiast za bieżące utrzymanie nieruchomości odpowiedzialny jest najemca, w tym za dokonywanie przeglądów, naprawy, odczyty liczników, obsługę nieruchomości i dostawców usług dotyczących nieruchomości, przy czym Spółka nie wydaje żadnych poleceń pracownikom B. sp. z o.o. ani w żaden sposób nie sprawuje bezpośredniej kontroli nad nimi.

Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających.

Ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada na stałe w Polsce żadnych zasobów personalnych i technicznych/rzeczowych. Natomiast wynajmowana nieruchomość nie posiada własnego ani udostępnianego Spółce personelu do świadczenia usług związanych z najmem. Dodatkowo Spółka nie podejmuje żadnych działań zarządczych w Polsce, w tym np. nie podejmuje istotnych decyzji dotyczących nieruchomości Spółki. Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów niezbędnych do prowadzenia działalności w zakresie wynajmu nieruchomości nie można uznać, że jest spełnione kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności ww. zasobów.

Tym samym, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy, a także orzecznictwo TSUE szczególnie w kontekście wyroku C-931/19 z 3 czerwca 2021 r., należy stwierdzić, że Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Odnośnie Państwa wątpliwości związanych z obowiązkiem wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:

Ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024 r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - termin wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.

Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy, który wszedł w życie od 1 lutego 2026 r.:

Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy, który wszedł w życie od 1 lutego 2026 r.:

Natomiast zgodnie z art. 145l ustawy:

Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który obowiązuje od 1 lutego 2026 r. wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego powyżej przepisu przewiduje wyłączenie z przedmiotowego obowiązku podmiotów nieposiadających w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Natomiast art. 145l ustawy wprowadza okres przejściowy od 1 lutego 2026 r. do dnia 31 marca 2026 r. dla podatników, których łączna wartość sprzedaży wraz z kwotą podatku nie przekroczyła w 2024 r. kwoty 200 000 000 zł.

Mając na uwadze powyższe przepisy należy stwierdzić, że skoro Spółka posiada siedzibę działalności gospodarczej na terytorium Niemiec i jak ustaliłem nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 1 kwietnia 2026 r. Przy czym, Spółka jest zarejestrowana jako podatnik VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.

W konsekwencji Państwa stanowisko uznaję za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.