Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 maja 2026 r. X i Minister van Asiel en Migratie, anciennement Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid przeciwko Y., sygn. C-877/24

Artykuły 6, 8 i 9 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich w związku z zasadą proporcjonalnościnależy interpretować w ten sposób, że:nie stoją one na przeszkodzie wydaniu decyzji nakazującej powrót wobec nielegalnie przebywającego obywatela państwa trzeciego, jeżeli ze względu na wykonanie kary długoterminowego lub dożywotniego pozbawienia wolności, na którą został skazany, nie będzie on mógł ani dobrowolnie opuścić terytorium danego państwa członkowskiego, ani zostać wydalony przez dłuższy czas, pod warunkiem że uregulowania krajowe przewidują wystarczające gwarancje zapewniające przestrzeganie art. 5 tej dyrektywy oraz Karty praw podstawowych Unii Europejskiej podczas wykonywania tej decyzji.Dyrektywę 2008/115 należy interpretować w ten sposób, że nie nakłada ona na państwo członkowskie obowiązku wydania zezwolenia na pobyt obywatelowi państwa trzeciego nielegalnie przebywającemu na jego terytorium, w sytuacji gdy powinien on odbyć tam karę długotrwałego lub dożywotniego pozbawienia wolności.