Interpretacja indywidualna z dnia 13 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0115-KDWT.4011.71.2026.2.DS

Interpretacja indywidualna

 – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 marca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy kosztów uzyskania przychodów. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego wraz z uzupełnieniem

Prowadzi Pan działalność gospodarczą opodatkowaną podatkiem liniowym (19%) i posiada Pan księgi rachunkowe (pełna księgowość).

W ramach działalności wykorzystywał Pan pojazdy ciężarowe na podstawie umów leasingu finansowego. Umowy leasingu finansowego spełniały warunki określone w art. 23f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Pojazdy te zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych i były amortyzowane, natomiast część odsetkowa rat leasingowych była zaliczana do kosztów uzyskania przychodu.

Z uwagi na trudną sytuację finansową był Pan zmuszony do wcześniejszej spłaty zobowiązań wynikających z umów leasingu finansowego oraz powiązanych umów i zabezpieczeń.

Po spłacie zobowiązań pojazdy stały się Pana własnością, jednak nie zostały w pełni zamortyzowane. W celu poprawy płynności finansowej dokonał Pan sprzedaży pojazdów na rzecz podmiotu finansującego, co zostało udokumentowane fakturami VAT, a następnie zawarł umowy leasingu operacyjnego na te same pojazdy (leasing zwrotny).

Przebieg zdarzeń był następujący:

(…)04.2025 r. – przejęcie pojazdów przez Wnioskodawcę

(…)05.2025 r. – zawarcie warunkowej umowy sprzedaży pojazdów

(…)05.2025 r. – zawarcie porozumienia regulującego sposób rozliczenia zobowiązań

(…)06.2025 r. – dokonanie rozliczenia finansowego

(…)06.2025 r. – ujęcie operacji w księgach rachunkowych.

W momencie sprzedaży pojazdów utracił Pan prawo własności pojazdów, zaprzestał ich amortyzacji, rozpoznał przychód podatkowy, zaliczył do kosztów uzyskania przychodu niezamortyzowaną część wartości początkowej środków trwałych.

Następnie korzysta Pan z pojazdów na podstawie leasingu operacyjnego i zalicza raty leasingowe do kosztów uzyskania przychodu.

Wyjaśnił Pan, że umowy leasingu finansowego zostały zawarte (…) 2022 roku. Pojazdy zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych od (…) 2022 roku. Wcześniejsza spłata zobowiązań nastąpiła (…) 2025 roku. Umowy leasingu finansowego były zawarte na 48 miesięcy. Po spłacie zobowiązań nie kontynuował Pan dokonywania odpisów amortyzacyjnych, ponieważ dokonano sprzedaży pojazdów.

Podstawa amortyzacji (…) odpis miesięczny za jeden pojazd, odpis (...) za (…) pojazdów (…) zł. Podstawa naliczenia amortyzacji za (…) pojazdów (…) zł.

odpis w roku 2022 – (…)

odpis w roku 2023 – (…)

odpis w roku 2024 – (…)

odpis w roku 2025 – (…)

wartość zamortyzowana – (…)

wartość nie wykorzystanej amortyzacji – (…)

Na moment sprzedaży pojazdów pozostała niezamortyzowana część wartości początkowej środków trwałych. Umowy leasingu finansowego i umowy leasingu operacyjnego były zawierane z innymi podmiotami, które nie były ze sobą powiązane.

Umowa leasingu operacyjnego trwa nadal. Umowa została zawarta (…) 2025 r. na okres (…) miesięcy. Był Pan jedynym właścicielem pojazdów w trakcie trwania leasingu finansowego.

Po sprzedaży pojazdów zostały zawarte umowy leasingu operacyjnego i zostały wystawione faktury sprzedaży na każdy pojazd oddzielnie z dniem (…) 2025. tj. (…) pojazdów. Kwota sprzedaży każdego z pojazdów opiewała na kwotę (…) netto. Sprzedaż skutkowała przeniesieniem własności pojazdów na podmiot finansujący.

Sprzedaż pojazdów była bezpośrednio związana z koniecznością spłaty zadłużenia wobec finansującego – A. Pojazdy stanowiły przedmiot zabezpieczenia zobowiązań (zastaw), dlatego ich sprzedaż była możliwa wyłącznie po uregulowaniu zadłużenia i zwolnieniu zabezpieczenia przez Pana jako właściciela pojazdów, transakcja została udokumentowana fakturami VAT, kwota netto wynikająca ze sprzedaży pojazdów została przeznaczona bezpośrednio na spłatę zadłużenia wobec finansującego (leasing finansowy), środki te nie zostały przekazane do Pana swobodnej dyspozycji, lecz zostały zaliczone na poczet zobowiązania, kwota podatku VAT wynikająca z faktur sprzedaży została rozliczona zgodnie z obowiązującymi przepisami i odprowadzona do urzędu skarbowego.

Zastosowany sposób rozliczenia wynikał z wymogów finansującego i miał na celu skuteczne uregulowanie zobowiązań oraz zwolnienie zabezpieczenia. Po sprzedaży pojazdów zawarł Pan umowy leasingu operacyjnego, co stanowiło odrębną decyzję gospodarczą, umożliwiającą dalsze prowadzenie działalności.

Nie był Pan zobowiązany do zawarcia leasingu operacyjnego, decyzja ta była niezależna od sprzedaży pojazdów. Transakcja miała rzeczywisty charakter gospodarczy.

Pytanie

Czy ma Pan prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu niezamortyzowaną część wartości początkowej pojazdów sprzedanych w ramach leasingu zwrotnego, pomimo że następnie korzysta Pan z tych samych pojazdów na podstawie leasingu operacyjnego?

Pana stanowisko w sprawie

Pana zdaniem ma Pan prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu niezamortyzowanej części wartości początkowej sprzedanych pojazdów. Sprzedaż pojazdów skutkowała definitywną utratą ich własności, a tym samym zakończeniem amortyzacji zgodnie z art. 22a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o PIT niezamortyzowana część wartości początkowej środka trwałego stanowi koszt uzyskania przychodu w przypadku jego odpłatnego zbycia. Przepis ten nie uzależnia możliwości zaliczenia kosztu od dalszego sposobu wykorzystania przedmiotu sprzedaży. Zawarcie umowy leasingu operacyjnego po sprzedaży pojazdów stanowi odrębne zdarzenie gospodarcze i nie wpływa na skutki podatkowe sprzedaży środka trwałego. Leasing operacyjny dotyczy składnika majątku będącego własnością leasingodawcy i nie stanowi kontynuacji amortyzacji. Leasing zwrotny składa się z dwóch odrębnych czynności sprzedaży oraz leasingu które należy rozpatrywać niezależnie. W związku z powyższym brak jest podstaw prawnych do odmowy zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu niezamortyzowanej części wartości początkowej sprzedanych pojazdów.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21,52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 14 ust. 1 ww. ustawy, przychodem z działalności gospodarczej są:

(…) kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.

Zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy, przychodem z działalności gospodarczej są również:

przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących:

a) środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,

b) składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników, których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1.500 zł,

c) składnikami majątku, które ze względu na przewidywany okres używania równy lub krótszy niż rok nie zostały zaliczone do środków trwałych albo wartości niematerialnych i prawnych,

d) składnikami majątku stanowiącymi spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego lub udział w takim prawie, które zgodnie z art. 22n ust. 3 nie podlegają ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych

- wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą lub przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio;

Definicja środka trwałego została natomiast zawarta w art. 22a ust. 1-2 ww. ustawy:

1. Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2) maszyny, urządzenia i środki transportu,

3) inne przedmioty

- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

2. Amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 22c, niezależnie od przewidywanego okresu używania:

1) przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych, zwane dalej "inwestycjami w obcych środkach trwałych",

2) budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie,

3) składniki majątku, wymienione w ust. 1, niestanowiące własności lub współwłasności podatnika, wykorzystywane przez niego na potrzeby związane z prowadzoną działalnością na podstawie umowy określonej w art. 23a pkt 1, zawartej z właścicielem lub współwłaścicielami tych składników - jeżeli zgodnie z przepisami rozdziału 4a odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający

- zwane także środkami trwałymi;

4) tabor transportu morskiego w budowie (PKWiU ex 30.11).

Zatem, środkami trwałymi - zgodnie z powyższą definicją - są także tzw. obce środki trwałe, które zostały przyjęte do używania przez podatnika na podstawie wymienionych w cytowanym powyżej art. 22a ust. 2 stosunków prawnych, o ile zgodnie z przepisami rozdziału 4a odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający.

Rozdział 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dotyczy opodatkowania stron umowy leasingu i obejmuje art. 23a-23l.

Zgodnie z art. 23a pkt 1 ww. ustawy:

Ilekroć w rozdziale jest mowa o:

1) umowie leasingu - rozumie się przez to umowę nazwaną w kodeksie cywilnym, a także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze stron, zwana dalej "finansującym", oddaje do odpłatnego używania albo używania i pobierania pożytków na warunkach określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej dalej "korzystającym", podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, a także grunty oraz prawo wieczystego użytkowania gruntów;

Natomiast z art. 23a pkt 3 ww. ustawy wynika, że:

Ilekroć w rozdziale jest mowa odpisach amortyzacyjnych - rozumie się przez to odpisy amortyzacyjne dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 22a-22m, z uwzględnieniem art. 23;

Umowa leasingu finansowego została uregulowana w art. 23f ust. 1 ww. ustawy:

1. Do przychodów finansującego, z zastrzeżeniem ust. 3, i odpowiednio do kosztów uzyskania przychodów korzystającego nie zalicza się opłat, o których mowa w art. 23b ust. 1, w części stanowiącej spłatę wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki:

1) umowa leasingu została zawarta na czas oznaczony;

2) suma ustalonych w umowie leasingu opłat, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, a w przypadku zawarcia przez finansującego następnej umowy leasingu środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej będących uprzednio przedmiotem takiej umowy odpowiada co najmniej jego wartości rynkowej z dnia zawarcia następnej umowy leasingu; przepis art. 19 stosuje się odpowiednio;

3) umowa zawiera postanowienie, że w podstawowym okresie umowy leasingu:

a) odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający, w przypadku gdy nie jest osobą wymienioną w lit. b, albo

b) finansujący rezygnuje z dokonywania odpisów amortyzacyjnych, w przypadku gdy korzystającym jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej.

W związku z powyższym o umowie leasingu finansowego można mówić, jeżeli łącznie spełnia ona następujące warunki:

- została zawarta na czas oznaczony,

‒ suma ustalonych w niej opłat, pomniejszona o należny VAT, odpowiada co najmniej wartości początkowej pojazdu,

‒ zawiera postanowienie, że odpisów amortyzacyjnych w podstawowym okresie umowy leasingu dokonuje korzystający.

W opisie sprawy wskazał Pan, że wykorzystywał Pan pojazdy ciężarowe na podstawie umów leasingu finansowego, które spełniały warunki określone w art. 23f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Pojazdy zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych od (…) 2022 roku i były amortyzowane. W 2025 roku dokonał Pan wcześniejszej spłaty zobowiązań wynikających z ww. umów, stał się właścicielem pojazdów i dokonał ich sprzedaży. Na moment sprzedaży pojazdów nie były one w pełni zamortyzowane. Następnie zawarł Pan umowę leasingu operacyjnego, na podstawie której nadal korzysta Pan z tych pojazdów.

Pana wątpliwość dotyczy możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów niezamortyzowanej części wartości początkowej ww. środków trwałych.

Ogólna definicja kosztów uzyskania przychodów została zawarta w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym:

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów:

1) wydatków na:

a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za wieczyste użytkowanie gruntów,

b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,

c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych

- wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów przy określaniu dochodu z odpłatnego zbycia rzeczy określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d, oraz gdy odpłatne zbycie rzeczy i praw jest przedmiotem działalności gospodarczej, a także w przypadku odpłatnego zbycia składników majątku związanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, bez względu na czas ich poniesienia;

Jak wynika z art. 22h ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:

Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się:

od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art. 22e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których, zgodnie z art. 23 ust. 1, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów;

Zgodnie z art. 22ł ust. 4 ww. ustawy:

Od środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, przekazanych do używania na podstawie innych umów niż wymienione w ust. 1, odpisów amortyzacyjnych od tych składników dokonują odpowiednio finansujący lub korzystający na zasadach określonych w art. 22h-22k i art. 22m, z uwzględnieniem przepisów rozdziału 4a.

Według art. 22h ust. 2 ww. ustawy:

Podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l i 22ł, dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji określonej w art. 22i-22k dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego.

Biorąc pod uwagę powyższe należy wskazać, że jeżeli podatnik, wprowadzając do ewidencji środek trwały wykorzystywany przez niego na podstawie umowy leasingu finansowego, ustalił stawki amortyzacyjne, to wybraną metodę amortyzacji stosuje przez cały okres amortyzacji, tj. nawet wówczas, gdy przedmiot umowy leasingu po zakończeniu umowy leasingu finansowego przeszedł na jego własność.

Natomiast z powołanego art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, że wydatki poniesione na nabycie środka trwałego, pomniejszone o dokonane zgodnie z art. 22h ust. 1 pkt 1 odpisy amortyzacyjne, stanowią koszt uzyskania przychodów w momencie sprzedaży tego środka trwałego (tzw. niezamortyzowana część wartości początkowej środka trwałego).

Stosownie do treści art. 24 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

U podatników, którzy prowadzą księgi rachunkowe, za dochód z działalności gospodarczej uważa się dochód wykazany na podstawie prawidłowo prowadzonych ksiąg, zmniejszony o dochody wolne od podatku i zwiększony o wydatki niestanowiące kosztów uzyskania przychodów, zaliczone uprzednio w ciężar kosztów uzyskania przychodów.

Reasumując powyższe rozważania należy wskazać, że w związku ze sprzedażą „wykupionych” przez Pana z leasingu finansowego pojazdów stanowiących - do momentu ich sprzedaży - środki trwałe, ma Pan prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów tzw. „niezamortyzowanej części wartości początkowej” tych środków trwałych.

Na powyższe nie ma wpływu fakt, że pojazdy te są nadal wykorzystywane w Pana działalności gospodarczej na podstawie leasingu operacyjnego. W przypadku tzw. leasingu operacyjnego odpisów amortyzacyjnych dokonuje bowiem finansujący, a nie korzystający. Z przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie można wywieść, by zawarcie takich umów leasingu operacyjnego miało wpływ na możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów „niezamortyzowanej części wartości początkowej” sprzedanych środków trwałych.

Wobec powyższego Pana stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Wydając interpretacje indywidualną nie dokonuję wyliczeń. Zgodnie bowiem z zasadą samoopodatkowania, obowiązującą w polskim systemie podatkowym, na podatniku spoczywa obowiązek dokonania oceny własnej sytuacji prawnopodatkowej, a po jej dokonaniu zachowania się zgodnie z przepisami prawa podatkowego, bowiem prawidłowość takiego wyliczenia podlega weryfikacji przez organ podatkowy w postępowaniu podatkowym. Dlatego też, nie odniosłem się do kwot wskazanych we wniosku.

Dodatkowo informujemy, że rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie pełniła funkcji ochronnej.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pan sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawyz dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.