Interpretacja indywidualna z dnia 13 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0113-KDIPT2-2.4011.303.2026.2.KK
Wydatkować poniesione na operacje chirurgiczne nie mogą być kwalifikowane jako wydatki na cele rehabilitacyjne ani leczniczo-rehabilitacyjne, w ramach ulgi rehabilitacyjnej przewidzianej w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe
Szanowna Pani,
stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
7 marca 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 1 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełniła go Pani pismem złożonym 13 kwietnia 2026 r. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Posiada Pani orzeczenie o niepełnosprawności wynikające z trwałego uszkodzenia rdzenia kręgowego w odcinku szyjnym kręgosłupa (mielopatia szyjna na poziomach C4-C5 oraz C5-C6).
W wyniku postępującego ucisku struktur nerwowych przez przepuklinę krążków międzykręgowych, doszło do nasilających się objawów neurologicznych, w szczególności drętwienia kończyn górnych i dolnych, osłabienia siły mięśniowej, zaburzeń czucia oraz ograniczeń funkcjonalnych w życiu codziennym.
25 lipca 2025 r. wykonano zabieg przedniej discektomii szyjnej na dwóch poziomach (C4-C5 oraz C5-C6) ze stabilizacją międzytrzonową. Zabieg ten był elementem kompleksowego procesu rehabilitacyjnego, mającego na celu zahamowanie postępu niepełnosprawności, zmniejszenie objawów neurologicznych oraz umożliwienie dalszej intensywnej rehabilitacji.
Z medycznego punktu widzenia, zabieg był niezbędny dla poprawy funkcji organizmu i ograniczenia skutków trwałego uszkodzenia struktur rdzenia kręgowego. Lekarz specjalista wskazał konieczność dalszej intensywnej rehabilitacji pozostającej w bezpośrednim związku z przeprowadzonym zabiegiem.
Wydatek na zabieg został poniesiony w 2025 r. i nie został sfinansowany ani zwrócony w jakiejkolwiek formie.
W uzupełnieniu wniosku wskazała Pani, że posiada orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydane przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w (…) z 15 października 2025 r. Została Pani zaliczona do lekkiego stopnia niepełnosprawności. Symbol przyczyny niepełnosprawności: 10-N. Orzeczenie zostało wydane do 15 października 2028 r. W orzeczeniu wskazano, że niepełnosprawność istnieje od 29 czerwca 2025 r. W orzeczeniu wskazano również, że ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 2 września 2025 r.
W roku podatkowym, w którym zamierza Pani skorzystać z ulgi rehabilitacyjnej, uzyskała dochody podlegające opodatkowaniu w Polsce, w szczególności dochody ze stosunku pracy, wykazane w informacji PIT-11.
25 lipca 2025 r. wykonano u Pani zabieg: przednia discektomia szyjna na poziomach C4/C5 oraz C5/C6 ze stabilizacją międzytrzonową.
Na potwierdzenie charakteru zabiegu przedkłada Pani zaświadczenie lekarza specjalisty, z którego wynika, że zabieg:
·był niezbędny z uwagi na stan Pani zdrowia, nasilające się objawy neurologiczne oraz ryzyko dalszego pogorszenia sprawności,
·pozostawał w bezpośrednim związku z istniejącymi ograniczeniami funkcjonalnymi i niepełnosprawnością,
·stanowił niezbędny element procesu leczenia ukierunkowanego na poprawę funkcji organizmu oraz umożliwienie dalszej rehabilitacji,
·był warunkiem prowadzenia dalszej rehabilitacji funkcjonalnej i ograniczenia następstw schorzenia.
Operacja została wykonana w (…) sp. z o.o. Szpitalu (…) w (…). Jest to podmiot niepubliczny.
Posiada Pani dokument potwierdzający poniesienie wydatku, tj. fakturę VAT wystawioną na Pani dane, zawierającą dane nabywcy i sprzedawcy, rodzaj usługi oraz kwotę zapłaty.
Na pytanie Organu o treści „czy z treści posiadanych przez Panią dokumentów potwierdzających wykonanie zabiegu (operacji) wynika, że był to zabieg rehabilitacyjny lub leczniczo-rehabilitacyjny?”, odpowiedziała Pani: „Z treści zaświadczenia lekarza specjalisty wynika, że wykonany zabieg był medycznie niezbędny, pozostawał w bezpośrednim związku z istniejącymi ograniczeniami funkcjonalnymi i niepełnosprawnością oraz był warunkiem dalszej rehabilitacji funkcjonalnej i ograniczenia następstw schorzenia”.
Pytanie
Czy wydatek poniesiony w 2025 r. na opisany wyżej zabieg, stanowiący element procesu rehabilitacyjnego pozostającego w bezpośrednim związku z Pani niepełnosprawnością, może zostać odliczony od dochodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 26 ust. 7a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
Pani stanowisko w sprawie
Zdaniem Pani, poniesiony wydatek na zabieg operacyjny kręgosłupa polegający na usunięciu przepukliny dysku, przeprowadzony w prywatnej placówce medycznej z uwagi na konieczność pilnego leczenia i brak możliwości uzyskania świadczenia w odpowiednim terminie w ramach NFZ, stanowi wydatek na cele rehabilitacyjne, o których mowa w art. 26 ust. 7a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, i podlega odliczeniu w ramach ulgi rehabilitacyjnej. Zabieg był niezbędny z medycznego punktu widzenia, pozostaje w bezpośrednim związku z posiadaną przez Panią niepełnosprawnością oraz stanowi element procesu leczenia i rehabilitacji, którego celem było przywrócenie sprawności ruchowej oraz ograniczenie dolegliwości bólowych uniemożliwiających funkcjonowanie. Zaniechanie zabiegu wiązałoby się z ryzykiem trwałego pogorszenia stanu zdrowia oraz dalszym ograniczeniem sprawności.
Zabieg był warunkiem koniecznym dalszej rehabilitacji oraz poprawy stanu Pani zdrowia. Posiada Pani orzeczenie o niepełnosprawności, a związek zabiegu z leczeniem i rehabilitacją wynika z dokumentacji medycznej oraz zaświadczenia lekarza specjalisty. W Pani ocenie, pojęcie „zabieg rehabilitacyjny” powinno być interpretowane funkcjonalnie, tj. jako obejmujące również zabiegi lecznicze, które stanowią niezbędny element procesu rehabilitacji i służą przywróceniu sprawności organizmu.
W konsekwencji, wydatek spełnia przesłanki określone w art. 26 ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i może zostać odliczony w ramach ulgi rehabilitacyjnej.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
Podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g i art. 30j-30p, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 23o, art. 23u, art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e, 4-4e, 6 i 21 lub art. 24b ust. 1 i 2, po odliczeniu kwot wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne.
Rodzaje wydatków na cele rehabilitacyjne uprawniające do odliczeń od dochodu przed opodatkowaniem zawiera art. 26 ust. 7a ww. ustawy, zaś zasady i warunki dokonywania tych odliczeń określone zostały w ust. 7b-7g tego artykułu.
Przepis art. 26 ust. 7a ww. ustawy stanowi, że:
Za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6, uważa się wydatki poniesione na:
1) adaptację i wyposażenie mieszkań oraz budynków mieszkalnych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności;
2) przystosowanie pojazdów mechanicznych do potrzeb wynikających z niepełnosprawności;
2a) zakup, naprawę lub najem wyrobów medycznych wymienionych w wykazie wyrobów medycznych określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 38 ust. 4 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych (Dz.U. z 2024 r. poz. 930) oraz wyposażenia umożliwiającego ich używanie zgodnie z przewidzianym zastosowaniem, z wyjątkiem pieluchomajtek, pieluch anatomicznych, chłonnych majtek, podkładów i wkładów anatomicznych;
3) zakup, naprawę lub najem indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, oraz wyposażenia umożliwiającego ich używanie zgodnie z przewidzianym zastosowaniem, niewymienionych w wykazie, o którym mowa w pkt 2a, z wyjątkiem sprzętu gospodarstwa domowego;
3a) pieluchomajtki, pieluchy anatomiczne, chłonne majtki, podkłady, wkłady anatomiczne, w kwocie nieprzekraczającej w roku podatkowym 2280 zł;
4) zakup wydawnictw i materiałów (pomocy) szkoleniowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności;
5) odpłatność za pobyt na turnusie rehabilitacyjnym;
6) odpłatność za pobyt w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego, zakładzie rehabilitacji leczniczej, zakładzie opiekuńczo-leczniczym, zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym;
6a) odpłatność za pobyt opiekuna osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I grupy inwalidztwa lub dzieci niepełnosprawnych do lat 16, przebywającego z osobą niepełnosprawną na turnusie rehabilitacyjnym, w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego lub zakładzie rehabilitacji leczniczej;
6b) odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne lub leczniczo-rehabilitacyjne;
7) opłacenie przewodników osób niewidomych I lub II grupy inwalidztwa oraz osób z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczonych do I grupy inwalidztwa, w kwocie nieprzekraczającej w roku podatkowym 2280 zł;
8) utrzymanie psa asystującego, o którym mowa w ustawie o rehabilitacji zawodowej, w kwocie nieprzekraczającej w roku podatkowym 2280 zł;
9) opiekę pielęgniarską w domu nad osobą niepełnosprawną w okresie przewlekłej choroby uniemożliwiającej poruszanie się oraz usługi opiekuńcze świadczone dla osób niepełnosprawnych zaliczonych do I grupy inwalidztwa;
10) opłacenie tłumacza języka migowego;
11) kolonie i obozy dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej oraz dzieci osób niepełnosprawnych, które nie ukończyły 25. roku życia;
12) leki, o których mowa w ustawie z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz.U. z 2024 r. poz. 686) - w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy faktycznie poniesionymi wydatkami w danym miesiącu a kwotą 100 zł, jeżeli lekarz specjalista stwierdzi, że osoba niepełnosprawna powinna stosować stale lub czasowo te leki;
13) odpłatny przewóz:
a) osoby niepełnosprawnej - karetką transportu sanitarnego,
b) osoby niepełnosprawnej, zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa, oraz dzieci niepełnosprawnych do lat 16 - również innymi środkami transportu niż wymienione w lit. a;
14) używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną albo dziecko niepełnosprawne, które nie ukończyło 16. roku życia - w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2280 zł;
15) odpłatne przejazdy środkami transportu publicznego związane z pobytem:
a) na turnusie rehabilitacyjnym,
b) w zakładach, o których mowa w pkt 6,
c) na koloniach i obozach dla dzieci i młodzieży, o których mowa w pkt 11,
d) opiekuna osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I grupy inwalidztwa lub dzieci niepełnosprawnych do lat 16, przebywającego z osobą niepełnosprawną na turnusie rehabilitacyjnym lub w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego, lub zakładzie rehabilitacji leczniczej.
Stosownie do treści art. 26 ust. 7 pkt 4 ww. ustawy:
Wysokość wydatków na cele określone w ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7c, ustala się na podstawie dokumentu stwierdzającego ich poniesienie, zawierającego w szczególności: dane identyfikujące kupującego (odbiorcę usługi lub towaru) i sprzedającego (towar lub usługę), rodzaj zakupionego towaru lub usługi oraz kwotę zapłaty - w przypadkach innych niż wymienione w pkt 1-3.
Art. 26 ust. 7c ww. ustawy wskazuje, że:
W przypadku wydatków, o których mowa w ust. 7a pkt 7, 8 i 14, nie jest wymagane posiadanie dokumentów stwierdzających ich wysokość. Jednakże na żądanie organów podatkowych podatnik jest obowiązany przedstawić dowody niezbędne do ustalenia prawa do odliczenia, w szczególności:
1)wskazać z imienia i nazwiska osoby, które opłacono w związku z pełnieniem przez nie funkcji przewodnika;
2)okazać certyfikat potwierdzający status psa asystującego.
3)(uchylony)
Zgodnie z art. 26 ust. 7d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Warunkiem odliczenia wydatków, o których mowa w ust. 7a, jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek:
1) orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub
2) decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo
3) orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów.
W myśl art. 26 ust. 7f ww. ustawy:
Ilekroć w przepisach ust. 7a jest mowa o osobach zaliczonych do:
1) I grupy inwalidztwa - należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:
a) całkowitą niezdolność do pracy oraz niezdolność do samodzielnej egzystencji albo
aa) niezdolność do samodzielnej egzystencji, albo
b) znaczny stopień niepełnosprawności;
2) II grupy inwalidztwa - należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:
a) całkowitą niezdolność do pracy albo
b) umiarkowany stopień niepełnosprawności.
Zauważyć należy, że odliczeniu od dochodu podlegają co do zasady wydatki poniesione od daty uzyskania orzeczenia o niepełnosprawności, chyba że w orzeczeniu tym wskazano, że niepełnosprawność datowana jest wcześniej niż data wydania orzeczenia. W takiej sytuacji podatnik może odliczyć wydatki poniesione po dniu wskazanym w orzeczeniu jako data ustalenia niepełnosprawności.
Na podstawie art. 26 ust. 7b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Wydatki, o których mowa w ust. 7a, podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie.
W przypadku gdy wydatki były częściowo sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy (środków), odliczeniu podlega różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie.
Zgodnie z art. 26 ust. 13a ww. ustawy:
Wydatki na cele określone w ust. 1 podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów lub nie zostały odliczone od dochodów opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30c lub nie zostały odliczone od przychodu na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie.
Z treści wniosku wynika, że:
·posiada Pani orzeczenie o niepełnosprawności wynikające z trwałego uszkodzenia rdzenia kręgowego w odcinku szyjnym kręgosłupa (mielopatia szyjna na poziomach C4-C5 oraz C5-C6). Orzeczenie zostało wydane przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z 15 października 2025 r. Została Pani zaliczona do lekkiego stopnia niepełnosprawności. Symbol przyczyny niepełnosprawności: 10-N. Orzeczenie zostało wydane do 15 października 2028 r. W orzeczeniu wskazano, że niepełnosprawność istnieje od 29 czerwca 2025 r. W orzeczeniu wskazano również, że ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 2 września 2025 r.;
·w wyniku postępującego ucisku struktur nerwowych przez przepuklinę krążków międzykręgowych, doszło do nasilających się objawów neurologicznych, w szczególności drętwienia kończyn górnych i dolnych, osłabienia siły mięśniowej, zaburzeń czucia oraz ograniczeń funkcjonalnych w życiu codziennym;
·25 lipca 2025 r. wykonano zabieg przedniej discektomii szyjnej na dwóch poziomach (C4-C5 oraz C5-C6) ze stabilizacją międzytrzonową. Zabieg ten był elementem kompleksowego procesu rehabilitacyjnego, mającego na celu zahamowanie postępu niepełnosprawności, zmniejszenie objawów neurologicznych oraz umożliwienie dalszej intensywnej rehabilitacji. Operacja została wykonana w (…) sp. z o.o. Szpitalu (…) w (…). Jest to podmiot niepubliczny;
·z medycznego punktu widzenia, zabieg był niezbędny dla poprawy funkcji organizmu i ograniczenia skutków trwałego uszkodzenia struktur rdzenia kręgowego. Lekarz specjalista wskazał konieczność dalszej intensywnej rehabilitacji pozostającej w bezpośrednim związku z przeprowadzonym zabiegiem;
·wydatek na zabieg został poniesiony w 2025 r. i nie został sfinansowany, ani zwrócony w jakiejkolwiek formie;
·w roku podatkowym, w którym zamierza Pani skorzystać z ulgi rehabilitacyjnej, uzyskała Pani dochody podlegające opodatkowaniu w Polsce, w szczególności dochody ze stosunku pracy, wykazane w informacji PIT-11;
·z treści zaświadczenia lekarza specjalisty wynika, że wykonany zabieg był medycznie niezbędny, pozostawał w bezpośrednim związku z istniejącymi ograniczeniami funkcjonalnymi i niepełnosprawnością oraz był warunkiem dalszej rehabilitacji funkcjonalnej i ograniczenia następstw schorzenia;
·posiada Pani dokument potwierdzający poniesienie wydatku, tj. fakturę VAT wystawioną na Pani dane, zawierającą dane nabywcy i sprzedawcy, rodzaj usługi oraz kwotę zapłaty.
Mając na uwadze powyższe należy zaznaczyć, że wszelkiego rodzaju ulgi i zwolnienia są wyjątkiem od konstytucyjnej zasady równości i powszechności opodatkowania, dlatego winny być interpretowane ściśle z literą prawa. Niedopuszczalna jest zatem ich interpretacja rozszerzająca. Zatem wydatki poniesione na inne cele – nawet wówczas gdy zostały poniesione w związku z niepełnosprawnością – nie uprawniają do odliczeń w ramach omawianej ulgi.
W katalogu wydatków podlegających odliczeniu w ramach ulgi rehabilitacyjnej w art. 26 ust. 7a pkt 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienione zostały wydatki na odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne lub leczniczo-rehabilitacyjne.
Organ podatkowy nie jest właściwy merytorycznie do stwierdzania, czy dany zabieg można zakwalifikować do zabiegu leczniczo-rehabilitacyjnego, wprowadzono do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych obowiązek przedłożenia przez podatnika dokumentu potwierdzającego zlecenie i odbycie niezbędnych zabiegów leczniczo-rehabilitacyjnych (stosownie do art. 26 ust. 7c cyt. ustawy). Dokument ten stanowi potwierdzenie przez lekarza, czyli podmiot posiadający odpowiednie w tej kwestii kompetencje, charakteru odbytych zabiegów, tj., że są to zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne niezbędne w rehabilitacji osoby niepełnosprawnej.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji pojęcia „zabieg”, „rehabilitacja” oraz „rehabilitacja lecznicza”. Zatem koniecznym jest wyjaśnienie tych pojęć w oparciu o definicje encyklopedyczne oraz wydaną z zakresu rehabilitacji literaturę. Zgodnie z definicją tych pojęć zawartą w „Słowniku wyrazów obcych” (PWN, Warszawa 1991 r.) oraz „Encyklopedii” PWN, zabieg stanowi interwencję mającą na celu wywołanie określonego skutku, zwykle będącą środkiem zaradczym przeciwdziałającym czemuś (np. skutkom choroby); rehabilitacja jest to przywrócenie choremu sprawności fizycznej i psychicznej poprzez stosowanie odpowiednich zabiegów leczniczych; rehabilitacja lecznicza zaś to połączenie leczenia z postępowaniem usprawniającym, które obejmuje zabiegi fizykoterapeutyczne, wodolecznictwo, światłolecznictwo, elektrolecznictwo, mechanoterapię i kinezyterapię. Zatem w ramach ww. ulgi podatkowej mieszczą się z pewnością wydatki na zabiegi rehabilitacyjne i leczniczo-rehabilitacyjne zlecone przez lekarza, poniesione przez osobę niepełnosprawną lub przez osobę mającą na utrzymaniu osobę niepełnosprawną.
W zamkniętym katalogu wydatków uprawniających do skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej (w tym w art. 26 ust. 7a pkt 6b cyt. ustawy) nie mieszczą się jednak wydatki na operacje, które nawet gdy są zlecone przez lekarza specjalistę, są niezbędne i służą poprawie stanu zdrowia w związku z orzeczonym stopniem niepełnosprawności – nie mogą zostać zaliczone do zabiegów rehabilitacyjnych, ani leczniczo-rehabilitacyjnych. Nie ma na to wpływu, także zlecenie operacji przez lekarza specjalistę. Gdyby ustawodawca chciał umożliwić odliczanie od dochodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej wszelkich wydatków ponoszonych w związku z niepełnosprawnością, w tym wydatków na operacje chirurgiczne, to wymieniłby tego rodzaju wydatki w omawianym powyżej przepisie.
Przytoczona przez Panią treść zaświadczenia lekarza specjalisty wskazuje bowiem, z którego wynika, że: „wykonany zabieg był medycznie niezbędny, pozostawał w bezpośrednim związku z istniejącymi ograniczeniami funkcjonalnymi i niepełnosprawnością oraz był warunkiem dalszej rehabilitacji funkcjonalnej i ograniczenia następstw schorzenia”. Zatem z przedstawionego zaświadczenia lekarza specjalisty nie wynika, że wykonany był to zabieg rehabilitacyjny lub leczniczo-rehabilitacyjny. Z ww. zaświadczenia wynika jedynie, że wykonany zabieg był warunkiem prowadzenia dalszej rehabilitacji.
Z treści wniosku wynika, że została Pani poddana zabiegowi kręgosłupa w szpitalu niepublicznym. Zabieg ten był medycznie niezbędny, poprawił funkcjonowanie Pani organizmu i ograniczył skutki trwałego uszkodzenia struktur rdzenia kręgowego. Zabieg był podstawą do dalszej rehabilitacji.
Na uwagę zasługuje przy tym wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1417/10, w którym wyjaśniono: „Nie powinno nasuwać wątpliwości, że zabieg operacyjny jest procedurą leczniczą, a nie rehabilitacyjną. W przepisach art. 26 ust. 7a PDOFizU użyto zwrotów „zabieg rehabilitacyjny” i „zabieg leczniczo – rehabilitacyjny”. Przyjmuje się, że ustawodawca posługuje się określonymi zwrotami w sposób racjonalny, a zatem nie można przyjmować w procesie wykładni, iż określonych słów użyto w tekście prawnym bez wyraźnej ku temu potrzeby, że są one „puste” i nic nie znaczą (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 20 marca 2000 r. sygn. akt FPS 14/99, POP 2001, nr 2, poz. 39). (…).
Przy różnorodności definicji tego pojęcia zawartych w słownikach, encyklopediach medycznych, tekstach aktów prawnych (pozapodatkowych), to właśnie intuicja językowa adresata normy prawnej i organów stosujących prawo ma istotne znaczenie. W języku powszechnym rozumienie pojęcia „rehabilitacja” nie obejmuje operacji chirurgicznych zapobiegających upośledzeniu poruszania się, ale obejmuje zespół działań przystosowujących pacjenta po zabiegu operacyjnym do normalnej lub możliwej do osiągnięcia zdolności do samodzielności ruchowej. Na rehabilitację kieruje lekarz prowadzący i odbywa się ona pod kierunkiem lekarza rehabilitanta lub fizjoterapeuty (lub innych uprawnionych specjalistów)”.
Zatem, nie wszystkie wydatki, które ponosi osoba niepełnosprawna mogą podlegać odliczeniu w ramach przywołanego przepisu, a tylko te, które są w nim wymienione. Odliczenie od dochodu wydatków możliwe jest tylko wówczas, gdy mieszczą się one w katalogu art. 26 ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Biorąc powyższe pod uwagę, należy stwierdzić – nie kwestionując podanych okoliczności, iż zabieg był medycznie niezbędny – że wydatku poniesionego na wskazany zabieg nie można zakwalifikować jako wydatku na zabieg rehabilitacyjny lub leczniczo-rehabilitacyjny. W związku z tym, wydatek ten nie może zostać odliczony przez Panią w ramach ulgi rehabilitacyjnej na podstawie art. 26 ust. 7a pkt 6b w zw. z ust. 7c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne lub leczniczo-rehabilitacyjne. Wskazany wydatek również nie może zostać odliczony z żadnego innego przepisu art. 26 ust. 7a ww. ustawy, traktującego o odliczeniu wydatków poniesionych na cele rehabilitacyjne lub związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych.
W związku z tym, nie przysługuje Pani prawo do odliczenia w 2025 r., od dochodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej wydatku poniesionego na opisany we wniosku zabieg.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Wydając interpretacje opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzę postępowania dowodowego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku.
W związku z załączeniem przez Panią do wniosku dokumentów, informuję, że wydając interpretacje nie przeprowadzam postępowania dowodowego, w związku z czym, nie jestem obowiązany, ani uprawniony do oceny załączonych dokumentów. Jestem związany wyłącznie opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego przedstawionym przez wnioskodawcę i jego stanowiskiem.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

