Interpretacja indywidualna z dnia 14 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB3-3.4012.192.2026.1.MW

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 kwietnia 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 22 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieuznania Pani za podatnika podatku VAT w związku ze sprzedażą udziału w działce nr (…).

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

W dniu 5 lipca 2022 r. Wnioskodawczyni zawarła umowę przenoszącą własność udziału wynoszącego 1/2 części we współwłasności nieruchomości gruntowej niezabudowanej położonej w (…). stanowiącą działkę ewidencyjną nr (…). Kupującym była spółka pod firmą (…) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa. Sprzedaż nieruchomości nastąpiła z inicjatywy drugiego współwłaściciela.

Wnioskodawczyni wskazuje, że nieruchomość została nabyta do majątku prywatnego. Celem jej nabycia nie było prowadzenie działalności gospodarczej, wykorzystywanie nieruchomości do czynności opodatkowanych ani jej dalsza odsprzedaż z zyskiem. Nieruchomość została nabyta z zamiarem realizacji celów osobistych. Zamierzenie to nie zostało jednak zrealizowane. Sprzedaż nie była wynikiem zamiaru handlowego ani elementem zorganizowanej aktywności gospodarczej, lecz konsekwencją rezygnacji z pierwotnie planowanego prywatnego sposobu wykorzystania nieruchomości.

Nieruchomość ta nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych, nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej, nie była przedmiotem najmu, dzierżawy, użyczenia ani innego odpłatnego lub nieodpłatnego udostępnienia na rzecz osób trzecich. Wnioskodawczyni nie odliczała podatku VAT w związku z nabyciem tej nieruchomości ani w związku z wydatkami dotyczącymi tej nieruchomości. W odniesieniu do tej Nieruchomości Wnioskodawczyni nie ponosiła również nakładów inwestycyjnych.

Wnioskodawczyni nie podejmowała także aktywnych działań charakterystycznych dla podmiotów profesjonalnie zajmujących się obrotem nieruchomościami. W szczególności nie dokonywała działań zmierzających do zwiększenia atrakcyjności nieruchomości przed sprzedażą, nie występowała o decyzje administracyjne związane z przygotowaniem nieruchomości do inwestycji lub sprzedaży, nie inicjowała zmian planistycznych.

Wnioskodawczyni od 2017 r. jest czynnym podatnikiem VAT, jednak status ten wynika z wynajmu innych nieruchomości należących do niej, tj. pokoju hotelowego oraz mieszkania wynajmowanego na cele biurowe. Nieruchomości te zostały nabyte z zamiarem prowadzenia działalności zarobkowej. Natomiast nieruchomość będąca przedmiotem niniejszego wniosku, nie była nabyta ani wykorzystywana w takim celu.

Pytanie

Czy sprzedaż przez Wnioskodawczynię nieruchomości nr (…) stanowiła czynność dokonywaną przez Wnioskodawczynię w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, a w konsekwencji czy podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT?

Pani stanowisko w sprawie

Sprzedaż w dniu 5 lipca 2022 r. udziału wynoszącego 1/2 części we współwłasności niezabudowanej nieruchomości gruntowej położonej w (…), stanowiącej działkę ewidencyjną nr (…), nie została dokonana w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. W konsekwencji transakcja ta nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu tym podatkiem podlega odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju. Jednocześnie art. 7 ust. 1 ustawy przewiduje, że przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, zaś na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy towarem jest rzecz, a więc również nieruchomość gruntowa. Oznacza to, że sprzedaż nieruchomości może co do zasady stanowić dostawę towarów w rozumieniu ustawy o VAT. Sama kwalifikacja przedmiotu sprzedaży jako towaru nie jest jednak wystarczająca do objęcia transakcji VAT. Konieczne jest jeszcze ustalenie, czy sprzedający działa przy tej konkretnej czynności jako podatnik VAT.

Powyższe wynika z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. Podatnikami są bowiem podmioty wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, a działalność gospodarcza obejmuje m.in. działalność handlowców oraz wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Definicja ta ma charakter szeroki, ale nie oznacza, że każda sprzedaż składnika majątku przez osobę fizyczną automatycznie jest działalnością gospodarczą. Dla uznania danej osoby za podatnika VAT w odniesieniu do konkretnej transakcji konieczne jest ustalenie, że działa ona w sposób właściwy dla profesjonalnego obrotu gospodarczego, a nie jedynie wykonuje przysługujące jej prawo własności.

W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej utrwalone jest stanowisko, że osoba fizyczna może posiadać majątek prywatny, pozostający poza zakresem działalności gospodarczej, nawet jeśli w innym obszarze swojej aktywności ma status podatnika VAT. Z wyroku w sprawie C-291/92 Armbrecht wynika, że istotne jest odróżnienie składników wykorzystywanych do działalności gospodarczej od tych, które służą celom osobistym. Z kolei w wyroku w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 Trybunał podkreślił, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności same przez się nie stanowią działalności gospodarczej, a sama liczba i zakres transakcji nie mogą być jedynym kryterium oceny. O uznaniu danej osoby za podatnika VAT mogłyby przesądzać dopiero aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażujące środki podobne do wykorzystywanych przez handlowców.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego powyższe kryteria przemawiają za uznaniem, że Wnioskodawczyni nie działała w charakterze podatnika VAT. Nieruchomość została bowiem nabyta do majątku prywatnego. Celem jej nabycia nie było prowadzenie działalności gospodarczej, wykonywanie czynności opodatkowanych ani odprzedaż z zyskiem. Nabycie służyło realizacji celów osobistych Wnioskodawczyni. Zamierzenie to nie zostało następnie zrealizowane, a sprzedaż była konsekwencją rezygnacji z pierwotnie planowanego prywatnego sposobu wykorzystania nieruchomości, a nie rezultatem przyjętego modelu działalności handlowej.

Istotne jest również, że nieruchomość nie została włączona do działalności gospodarczej Wnioskodawczyni. Nie została ujęta w ewidencji środków trwałych, nie była wykorzystywana do działalności zarobkowej, nie była przedmiotem najmu, dzierżawy, użyczenia ani innego udostępniania. Wnioskodawczyni nie odliczała podatku VAT w związku z jej nabyciem ani z wydatkami dotyczącymi tej nieruchomości. Nie ponosiła również nakładów inwestycyjnych odnoszących się do tej nieruchomości. Taki sposób postępowania jest charakterystyczny dla majątku prywatnego, a nie dla składnika wykorzystywanego w działalności gospodarczej.

Za brakiem statusu podatnika VAT przemawia także to, że Wnioskodawczyni nie podejmowała aktywnych działań typowych dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami. W szczególności nie dokonywała działań zmierzających do zwiększenia atrakcyjności nieruchomości przed sprzedażą, nie występowała o decyzje administracyjne związane z przygotowaniem nieruchomości do inwestycji lub sprzedaży, nie inicjowała zmian planistycznych ani nie organizowała procesu sprzedaży w sposób wskazujący na zawodowy, stały i zorganizowany charakter takiej aktywności. Sprzedaż została przy tym zainicjowana przez drugiego współwłaściciela, co dodatkowo potwierdza, że po stronie Wnioskodawczyni nie występowała samodzielna aktywność handlowa ukierunkowana na obrót nieruchomościami.

Nie zmienia tej oceny okoliczność, że Wnioskodawczyni od 2017 r. jest czynnym podatnikiem VAT. Status ten wynika bowiem z wynajmu innych nieruchomości, tj. pokoju hotelowego oraz mieszkania wynajmowanego na cele biurowe. Sam fakt, że dana osoba jest podatnikiem VAT w innym obszarze swojej aktywności, nie oznacza automatycznie, że każda dokonana przez nią sprzedaż nieruchomości również następuje w takim charakterze. Dla oceny skutków podatkowych konkretnej czynności decydujące znaczenie ma bowiem to, czy dana nieruchomość była związana z działalnością gospodarczą, czy też stanowiła element majątku prywatnego. Takie podejście pozostaje zgodne zarówno z art. 15 ustawy o VAT, jak i z orzecznictwem TSUE.

W niniejszej sprawie brak jest zatem przesłanek pozwalających uznać, że Wnioskodawczyni przy sprzedaży udziału w nieruchomości działała jak handlowiec lub podmiot profesjonalnie uczestniczący w obrocie gospodarczym. Sprzedaż miała charakter jednorazowy, dotyczyła składnika majątku prywatnego i nie była poprzedzona działaniami typowymi dla działalności gospodarczej. Była to czynność mieszcząca się w granicach zwykłego wykonywania prawa własności.

W konsekwencji należy uznać, że sprzedaż dokonana w dniu 5 lipca 2022 r. przez Wnioskodawczynię udziału wynoszącego 1/2 części we współwłasności niezabudowanej nieruchomości gruntowej położonej w (…), stanowiącej działkę ewidencyjną nr (…),została dokonana w sferze prywatnej, a nie w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Tym samym Wnioskodawczyni nie występowała przy tej czynności jako podatnik VAT, a transakcja nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE Rady”:

Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:

a. określone udziały w nieruchomości,

b. prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,

c. udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.

Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, również zbycie udziału w towarze (np. współwłasności nieruchomości gruntowej) stanowi odpłatną dostawę towarów. Potwierdził to Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uchwale 7 sędziów z 24 października 2011 r. sygn. akt I FPS 2/11.

Zatem, na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości (gruntów), jak również udziału we współwłasności nieruchomości traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Wskazać jednak należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Jak stanowi art. 15 ust. 2 ustawy:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły do celów zarobkowych.

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem, czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.

Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE:

„Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w ramach majątku osobistego.

Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE. Przykładowo podane zostały działania polegające na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu planowanej sprzedaży działki nr: (…) istotne jest, czy w celu dokonania jej dostawy podjęła Pani aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Skutkowałoby to koniecznością uznania Pani za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatników podatku od towarów i usług.

Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został wykorzystany do działalności gospodarczej.

Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.

Z wniosku wynika, działka nr (…), została nabyta do majątku prywatnego. Celem jej nabycia nie było prowadzenie działalności gospodarczej, wykorzystywanie nieruchomości do czynności opodatkowanych ani jej dalsza odsprzedaż z zyskiem. Nieruchomość została nabyta z zamiarem realizacji celów osobistych. Zamierzenie to nie zostało jednak zrealizowane. Sprzedaż nie była wynikiem zamiaru handlowego ani elementem zorganizowanej aktywności gospodarczej, lecz konsekwencją rezygnacji z pierwotnie planowanego prywatnego sposobu wykorzystania nieruchomości. Nieruchomość ta nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych, nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej, nie była przedmiotem najmu, dzierżawy, użyczenia ani innego odpłatnego lub nieodpłatnego udostępnienia na rzecz osób trzecich. Nie odliczała Pani podatku VAT w związku z nabyciem tej nieruchomości ani w związku z wydatkami dotyczącymi tej nieruchomości. W odniesieniu do tej Nieruchomości nie ponosiła Pani również nakładów inwestycyjnych. Nie podejmowała Pani także aktywnych działań charakterystycznych dla podmiotów profesjonalnie zajmujących się obrotem nieruchomościami. W szczególności nie dokonywała działań zmierzających do zwiększenia atrakcyjności nieruchomości przed sprzedażą, nie występowała o decyzje administracyjne związane z przygotowaniem nieruchomości do inwestycji lub sprzedaży, nie inicjowała zmian planistycznych.

Na tle przedstawionego opisu sprawy Pani wątpliwości dotyczą ustalenia, czy sprzedaż udziału w działce nr (…) podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Jak wynika z dokonanej wyżej analizy przepisów, warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie - czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT - co do zasady - mają dla określenia jego praw i obowiązków zastosowanie przepisy ustawy o VAT. Należy zatem ustalić, czy w odniesieniu do opisanej czynności planowanej sprzedaży działki niezabudowanej, będzie Pani spełniać przesłanki do uznania Pani za podatnika podatku od towarów i usług. Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy należy stwierdzić, że z zawartego we wniosku opisu sprawy nie wynika taka Pani aktywność, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Nie wystąpił bowiem ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że przyszła sprzedaż wskazanej we wniosku działki wypełnia przesłanki działalności gospodarczej.

Działka nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej. Nie ponosiła Pani nakładów inwestycyjnych, nie podejmowała aktywnych działań charakterystycznych dla podmiotów profesjonalnie zajmujących się obrotem nieruchomościami. Działka nie były wykorzystywana do działalności gospodarczej.

W związku z powyższymi okolicznościami stwierdzić należy, że w odniesieniu do przyszłej sprzedaży udziału w działce nie wystąpił ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że sprzedaż wypełnia przesłanki działalności gospodarczej. Nie podjęła Pani aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Całokształt powyższych okoliczności wskazuje, że Pani aktywność w pełni mieści się w granicach zarządu majątkiem prywatnym, a stanowisko to pozostaje w zgodzie z przywołanym wyrokiem TSUE C-180/10, C-181/10.

W efekcie należy stwierdzić, że w odniesieniu do sprzedaży udziału w działce nr (…) korzystała Pani z przysługującego prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której nie mają zastosowania przepisy ustawy o podatku od towarów i usług i nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Tym samym, nie była Pani podatnikami podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w odniesieniu do powyższej transakcji, a przyszła dostawa wskazanej działki nie będzie podlegała opodatkowaniu VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Zatem, Pani stanowisko uznaję za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Zaznaczam, że organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego. Ponosi Pani ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego. Podkreślam, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.

-Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a i art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.