Postanowienie NSA z dnia 20 maja 2026 r., sygn. I OZ 201/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Sobieralski po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 lutego 2026 r., sygn. akt II SA/Łd 952/24, o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi H.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 16 października 2024 r., nr SKO.4115.290.2024, w przedmiocie przyznania zasiłku celowego postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 18 lutego 2026 r., sygn. akt II SA/Łd 952/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, zwany dalej "Sądem I instancji", odmówił H.S., zwanemu dalej "skarżącym", przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi, zwanego dalej "Kolegium", z dnia 16 października 2024 r., nr SKO.4115.290.2024, w przedmiocie przyznania zasiłku celowego.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że we wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi nie została zawarta żadna argumentacja na poparcie wniesionego żądania. Równocześnie Sąd I instancji, przy ocenie złożonego wniosku, oparł się na wyjaśnieniach zawartych w zażaleniu z dnia 3 listopada 2025 r. Z wyjaśnień tych wynikało, że w grudniu 2024 r. skarżący zakończył leczenie szpitalne prowadzone w dwóch placówkach medycznych w związku z dolegliwościami bólowymi kręgosłupa spowodowanymi uszkodzeniem odcinka lędźwiowego i szyjnego. Po wypisie ze szpitala (w dniu 13 grudnia 2024 r.) stan zdrowia skarżącego nadal był poważny – utrzymywały się znaczne dolegliwości bólowe, osłabienie organizmu, zaburzenia równowagi oraz ograniczenie sprawności prawej ręki i dolegliwości bólowe wynikające z zespołu cieśni nadgarstka i uszkodzenia nerwu łokciowego, co uniemożliwiało skarżącemu normalne funkcjonowanie. Skarżący kontynuował leczenie i diagnostykę w poradni podstawowej opieki zdrowotnej oraz u lekarzy specjalistów, do których był kierowany przez lekarza internistę. Nadto w trakcie leczenia szpitalnego i po jego zakończeniu skarżący został obciążony licznymi wezwaniami do dokonania czynności i udzielenia odpowiedzi przez sądy, organy procesowe i organy administracyjne, a wobec złego stanu zdrowia nie był w stanie w sposób terminowy podejmować wszystkich wymaganych czynności. W ocenie strony skarżącej uchybienie terminowi nastąpiło z przyczyn niezawinionych przez skarżącego, a nadto skarżący wskazał, że przyczyny te nie ustały do chwili obecnej, o czym świadczy skierowanie na dalsze leczenie szpitalne wystawione w dniu 16 października 2025 r., a także hospitalizacja skarżącego w maju i lipcu 2025 r.