Interpretacja indywidualna z dnia 18 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0112-KDIL2-1.4011.158.2026.2.TR

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 lutego 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 12 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 12 maja 2026 r. (wpływ 12 maja 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca jest osobą fizyczną, która od wielu lat posiada nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce. Należy podkreślić, iż Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym przez łącznie 5 lat w okresie 10 lat poprzedzających dzień złożenia niniejszego wniosku, w myśl art. 30da ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 z późn. zm.; dalej: „ustawa o PIT”) .

Zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy o PIT, Wnioskodawca ma w Polsce centrum interesów osobistych i gospodarczych. Powyższe wynika z jego aktywności zawodowej, rodzinnej oraz sytuacji majątkowej.

Wnioskodawca pełni funkcję Prezesa Zarządu w sp. z o.o. (dalej: „X”) i jest większościowym wspólnikiem w tej spółce. Wartość rynkowa udziałów w spółce X istotnie przekracza (…) złotych. Na podstawie umowy Spółki Wnioskodawca wykonuje na jej rzecz świadczenia za wynagrodzeniem, zgodnie z art. 176 Kodeksu spółek handlowych, co stanowi jego podstawowe źródło dochodów.

Jednorazowo w 2025 r. uzyskał też wynagrodzenie za pełnienie funkcji w zarządzie X. Dodatkowo Wnioskodawca uzyskiwał dotąd dochody z dywidend wypłacanych ze spółki X oraz dywidendy i udziały w zyskach z innych spółek, w których posiada udziały. Wnioskodawca posiadał udziały w spółce Y sp. z o.o. oraz był i pozostaje wspólnikiem w spółce Z sp.k.

Wnioskodawca posiada w Polsce istotny majątek nieruchomy, w tym dom położony oraz apartament przeznaczony na wynajem. W 2025 r., wraz z małżonką, ustanowił Fundację Rodzinną (dalej jako: „Fundacja”), do której wniósł aktywa pieniężne (gotówkę oraz certyfikaty funduszy inwestycyjnych) oraz udziały w spółce Y sp. z o.o. Wartość aktywów wniesionych do Fundacji Rodzinnej istotnie przekracza (…) złotych.

Jeśli chodzi o zobowiązania w Polsce to jedynym istotnym jest kredyt hipoteczny.

Wnioskodawca jest trakcie nabywania nieruchomości mieszkalnej w Hiszpanii (finalizacja transakcji ma nastąpić w najbliższych miesiącach) i rozważa zmianę miejsca zamieszkania na terytorium tego kraju. W ramach planowanej relokacji rozważa również wysłanie małoletniej córki do szkoły w Hiszpanii (w latach 2026-2028). Małżonka Wnioskodawcy również planuje przeprowadzkę do Hiszpanii wraz z nim oraz córką. Jej sytuacja majątkowa w zakresie nieruchomości oraz aktywów jest zbliżona do sytuacji Wnioskodawcy, a jej głównym źródłem dochodów jest jednoosobowa działalność gospodarcza prowadzona w Polsce.

Na moment sporządzania wniosku Wnioskodawca i jego małżonka nie podjęli wiążącej decyzji o dacie definitywnej przeprowadzki do Hiszpanii, ale prawdopodobnie nastąpi ona w drugiej połowie 2026 r., co jednak uzależnione jest od uzyskania decyzji hiszpańskich organów skarbowych opisanej poniżej. Tym samym w bieżącym roku planują funkcjonowanie w dwóch lokalizacjach: w Polsce i w Hiszpanii, natomiast w 2027 r. zamierzają mieszkać i przebywać w Hiszpanii ponad 183 dni w roku, natomiast w Polsce ok. 3-4 miesięcy w roku – stosownie do zaistniałych potrzeb.

Wnioskodawca nie planuje zbywania polskich aktywów, w szczególności zmian w zakresie funkcjonowania Fundacji Rodzinnej, natomiast w związku z planowaną przeprowadzką do Hiszpanii zamierza zrezygnować z pełnienia funkcji Prezesa Zarządu w spółce X pozostając w niej nadal wspólnikiem większościowym.

Wnioskodawca posiada istotne powiązania rodzinne i gospodarcze w Polsce, w tym pełnienie funkcji w spółkach, zarządzanie majątkiem Fundacji Rodzinnej oraz prowadzenie działalności gospodarczej przez członków rodziny, zatem niewątpliwie w obecnym roku jest polskim rezydentem podatkowym Zgodnie z objaśnieniami podatkowymi Ministerstwa Finansów z dnia 29 kwietnia 2021 r. „Rezydencja podatkowa oraz zakres obowiązku podatkowego osób fizycznych w Polsce”, ośrodek interesów życiowych należy rozumieć jako miejsce, z którym podatnik ma najściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze, w tym więzy rodzinne, szkołę dziecka, miejsce wykonywania pracy zarobkowej, źródła dochodów posiadane inwestycje i majątek nieruchomy.

Wnioskodawca rozpoczął współpracę z doradcą podatkowym w Hiszpanii. Po analizie przepisów hiszpańskich i praktyki organów podatkowych ustalono, że plan relokacji Wnioskodawcy wraz z rodziną do Hiszpanii na przełomie 2026 r. i 2027 r. może być realizowany w formule pracy zdalnej i zastosowania szczególnego reżimu podatkowego znanego jako tzw. Beckham Law. Jego podstawą będzie zamieszkanie w Hiszpanii oraz uzyskiwanie dochodów z tzw. międzynarodowego teleworkingu tzn. na podstawie umowy o pracę zdalną lub świadczenie usług na warunkach zlecenia dla polskiej spółki X, jako strategiczny doradca zarządu Spółki. Wnioskodawca zakłada w związku z tym rezygnację z pełnienia funkcji członka zarządu spółki X w połowie roku, z uwagi na faktyczne przebywanie od tego czasu w Hiszpanii.

Wnioskodawca nie będzie tworzył w Hiszpanii nowej spółki ani wykonywał działalności jako przedsiębiorca w Hiszpanii. Wnioskodawca nie będzie zatrudniony przez podmiot hiszpański ani powoływany do jakiegokolwiek organu spółki prowadzącej działalność w Hiszpanii.

W związku z rozważaną zmianą miejsca zamieszkania Wnioskodawca przewiduje wystąpienie do właściwych organów podatkowych w Hiszpanii o zastosowanie szczególnego reżimu podatkowego przewidzianego dla osób przenoszących czasowo – na okres do 6 lat – miejsce zamieszkania do Hiszpanii, tj. Beckham Law w wariancie teleworkingowym, z zachowaniem zatrudnienia u polskiego pracodawcy.

W celu uzyskania tego reżimu Wnioskodawca zobowiązany będzie przedłożyć organom hiszpańskim m.in.:

·umowę o pracę lub umowę o świadczenie usług na warunkach zlecenia,

·zaświadczenie od spółki X potwierdzające istnienie stosunku prawnego oraz zgodę na wykonywanie pracy zdalnej z terytorium Hiszpanii,

·certyfikat A1 w zakresie ubezpieczeń społecznych, o ile będzie wymagany,

·potwierdzenia wypłat wynagrodzenia z tytułu wskazanej umowy tzw. „paski wynagrodzenia” za 6 miesięcy jej wykonywania,

·oraz podstawową dokumentację korporacyjną pracodawcy, w tym potwierdzającą rezygnację z pełnienia funkcji w zarządzie spółki.

Zgodnie z informacjami uzyskanymi od doradcy podatkowego w Hiszpanii, w okresie stosowania Beckham Law Wnioskodawca będzie podlegał w Hiszpanii opodatkowaniu w zakresie dochodów z pracy zdalnej oraz działalności o charakterze zawodowym, natomiast inne dochody zagraniczne, takie jak dywidendy, odsetki lub zyski kapitałowe, nie będą tam opodatkowane. W tym okresie hiszpańskie organy podatkowe nie będą stosowały umów o unikaniu podwójnego opodatkowania z perspektywy hiszpańskiej i nie wydadzą certyfikatu rezydencji potwierdzającego pełną rezydencję podatkową w Hiszpanii, jednakże z uwagi na zamieszkanie w Hiszpanii wraz z rodziną ponad 183 dni w roku podatkowym oraz wykonywanie stamtąd pracy, Wnioskodawca stanie się rezydentem podatkowym w Hiszpanii.

Uzyskanie przez Wnioskodawcę zatwierdzenia ze strony hiszpańskich organów skarbowych, szczególnych zasad opodatkowania opisanych powyżej, jest kluczowym czynnikiem dla podjęcia przez Wnioskodawcę ostatecznej decyzji o zmianie miejsca zamieszkania na Hiszpanię oraz związanej z tym zmiany rezydencji podatkowej.

Wnioskodawca nie zamierza zbywać polskich aktywów, w tym w szczególności udziałów w spółce X, ani przenosić ich poza terytorium Polski. Zarządzanie majątkiem Fundacji rodzinnej, majątkiem prywatnym (nieruchomościami) oraz wykonywanie praw właścicielskich ma odbywać się z zachowaniem istniejących struktur prawnych w Polsce, przy wykorzystaniu możliwości wykonywania czynności zdalnie.

Wnioskodawca planuje również kontynuowanie wypłat dywidendy ze spółki X oraz zakłada, że będą one nadal opodatkowane w Polsce, na zasadach wynikających z art. 30a ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych tzn. 19% zryczałtowanym podatkiem dochodowym (ewentualnie, jeśli wypłaty dotyczyły będą zysków wypracowanych w okresie opodatkowania spółki X zryczałtowanym podatkiem od dochodów spółek, podatek naliczany będzie z uwzględnieniem zasad wynikających z art. 28m-28t ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych). Oczywiście w obu wypadkach Wnioskodawca zakłada, że płatnikiem podatku będzie spółka X w myśl art. 41 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wnioskodawca planuje regularnie przyjeżdżać do Polski z wykorzystaniem w tym celu posiadanych w Polsce nieruchomości, jednakże łączny czas pobytu w Polsce w latach 2027-2032 nie przekroczy 183 dni w danym roku podatkowym.

Po wskazanym okresie czasu lub nawet wcześniej Wnioskodawca planuje powrót wraz z rodziną do Polski, co jest dla niego kluczowe w kontekście posiadanych udziałów w spółce X oraz zarządzania powołaną Fundacją Rodzinną.

Wnioskodawca, w związku z treścią art. 30da-30dh ustawy o PIT, powziął wątpliwość, czy planowana zmiana rezydencji podatkowej na hiszpańską może rodzić skutki podatkowe w Polsce w postaci opodatkowania dochodów z niezrealizowanych zysków (tzw. exit tax), jeżeli Polska teoretycznie utraci prawo do opodatkowania dochodów z określonych składników majątku, w szczególności udziałów w spółkach, które znajdują się w katalogu aktywów objętych tym podatkiem, na skutek zmiany rezydencji podatkowej.

W uzupełnieniu wniosku podał Pan, co następuje.

Wskazał Pan, iż drugie z zadanych pytań dotyczy opodatkowania dochodów z niezrealizowanych zysków w zakresie udziałów w spółce X sp. z o.o. Otwarty sposób sformułowania pytania wynikał z faktu, iż Wnioskodawca jest również wspólnikiem innych spółek (opisanych w stanie faktycznym) i nie sposób wykluczyć, iż w roku 2027 (którego dotyczy pytanie) i latach kolejnych może dojść do nabycia innych udziałów, objętych dyspozycją art. 30da ust. 2 i ust. 3 ustawy o PIT. 

Odpowiadając na pytania z wezwania wskazał Pan, iż przedstawia Pan następujące informacje i plany zaznaczając, iż są to Pana zamierzenia oparta na dotychczasowych założeniach.

Posiada Pan obywatelstwo polskie.

Po wielu latach pełnienia funkcji CEO i zarządzania operacyjnego grupą X planuje Pan zmianę modelu swojej aktywności zawodowej poprzez rezygnację z funkcji zarządczych oraz skoncentrowanie się na działalności doradczej i rozwojowej związanej z określonym projektem. W związku z możliwością wykonywania tej działalności w modelu zdalnym, planuje Pan czasowy pobyt w Hiszpanii wraz z rodziną.

Z uwagi na jeden z najbardziej rozwiniętych systemów hotelowo-restauracyjnych przez Hiszpanię, jednym z elementów planowanej analizy rozwojowej dla X jest ocena sensu jak i możliwości na zbudowanie rozpoznawalności wiodącej marki X, jaką jest O (produkty dziecięce), poprzez nawiązanie współpracy z hotelami i restauracjami. Oprócz nawiązania relacji z działami zakupu w hotelach, jak i restauracjach, wymagana w fazie pierwszej potencjalnego projektu rozwoju jest obserwacja konsumentów usług hotelowych i restauracyjnych, aby zrozumieć dobrze potrzeby klientów i dopasować właściwie ofertę.

Po wyjeździe z Pana żoną i córką do Hiszpanii, cała Pana rodzina tj. rodzice, siostra, brat, Pana teściowa, teść, szwagier z żoną i najbliżsi przyjaciele pozostają w Polsce

Podczas pobytu w Hiszpanii Pana relacje z Pana rodzicami pozostają bliskie i będą polegały na opiece nad nimi, odwiedzinach.

Z Pana bratem, oprócz bliskich więzi czysto rodzinnych (spotkania) łączy Państwa więź zawodowa.

Pana teściowa jest po udarze, niezdolna do samodzielnego funkcjonowania – wymaga stałej opieki, którą w większej ilości czasu świadczy Pana teść, jednak Pan wraz z żoną istotnie im pomagają w bieżących sprawach, w decyzjach dotyczących procesu leczenia Pana teściowej. Pana teść także wymaga bliskiej i dość częstej relacji z Pana żoną oraz z Panem.

Podczas pobytu w Hiszpanii będzie czuł Pan bliższą więź definitywnie z Polską, ponieważ tutaj będzie Pana i żony najbliższa rodzina oraz wszyscy najbliżsi i „najstarsi” przyjaciele, znajomi.

Istotne jest także środowisko zawodowe, które tymczasowo opuszcza Pan, ale z którym czuje się Pan doskonale.

W okresie pobytu w Hiszpanii będzie Pan wykazywał aktywność społeczną i kulturalną zarówno w Hiszpanii, jak i w Polsce, przy czym aktywności te będą miały odmienny charakter.

Z uwagi na czasowy pobyt wraz z rodziną w Hiszpanii, część bieżącej Pana aktywności społecznej i życia codziennego będzie naturalnie realizowana na miejscu, w szczególności w zakresie funkcjonowania rodzinnego, edukacji córki, aktywności sportowej i integracji lokalnej.

Jednocześnie zamierza Pan utrzymywać istotne i regularne relacje społeczne, towarzyskie oraz biznesowe w Polsce, gdzie pozostanie Pana główny majątek, spółka X oraz wieloletnie środowisko zawodowe i społeczne budowane przez lata prowadzenia działalności gospodarczej.

Planuje Pan regularne przyjazdy do Polski związane zarówno z wsparciem Pana teściów, Pana rodziców, jak i utrzymywaniem relacji rodzinnych z bratem, szwagrem i jego rodziną, i społecznych, jak również z aktywnością zawodową dotyczącą projektu realizowanego dla X.

Pobyt w Hiszpanii ma charakter czasowy i związany jest przede wszystkim ze zmianą modelu aktywności zawodowej – rezygnacją z funkcji CEO oraz skoncentrowaniem się na działalności doradczej i rozwojowej realizowanej w formule zdalnej.

Podczas pobytu w Hiszpanii Pana hobby to przede wszystkim sport, jazda na rowerze, bieganie długodystansowe, czytanie książek. To wykonuje Pan 5-6 dni w tygodniu, więc Pana hobby realizuje Pan zawsze tam gdzie akurat się znajduje.

Wypoczynek planuje Pan realizować tak jak dotychczas, w wielu miejscach na świecie, zatem również w Polsce i Hiszpanii.

W okresie pobytu w Hiszpanii będzie Pan wraz z żoną i córką korzystał przede wszystkim z bieżącej opieki medycznej dostępnej na miejscu, co wynikać będzie z czasowego pobytu w Hiszpanii oraz codziennego funkcjonowania rodziny w tym państwie.

Jednocześnie planuje Pan utrzymywać dotychczasowe relacje z wybranymi lekarzami, dentystami, oraz placówkami medycznymi w Polsce, z których korzysta Pan od wielu lat, w szczególności w zakresie konsultacji specjalistycznych oraz profilaktyki zdrowotnej realizowanej podczas regularnych pobytów w Polsce.

Podczas pobytu w Hiszpanii prawdopodobnie będzie Pan korzystał z Pana telefonu, którego numer posiada Pan już 25 lat, zarejestrowanego w Polsce. Nie może Pan jednak wykluczyć posiadania drugiego hiszpańskiego numeru, jeśli będzie on potrzebny do funkcjonowania zawodowego i prywatnego.

Podczas pobytu w Hiszpanii prawdopodobnie będzie Pan korzystał z samochodu należącego do spółki X i zarejestrowanego w Polsce, ale kwestia ta nie została jeszcze ostatecznie przesądzona.

Pana „regularne przyjazdy do Polski”- będą miały kluczowe cele pobytów, takie jak:

·odwiedziny rodziców;

·odwiedziny teściów – pomoc w zakresie procesu leczenia teściowej oraz teścia;

·spotkania z rodzeństwem oraz szwagrem i jego rodziną;

·spotkania towarzyskie z Pana wieloletnimi przyjaciółmi;

·spotkania w siedzibie X z zarządem spółki oraz osobami odpowiedzialnymi za działania rozwojowe;

·wakacje letnie w Polsce.

Podczas pobytu w Hiszpanii będzie Pan zameldowany w Polsce.

Pytania

1)Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że pomimo przeprowadzki do Hiszpanii i faktycznego przebywania w niej ponad 183 dni w roku podatkowym, Wnioskodawca nadal posiadał będzie rezydencję podatkową w Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy o PIT?

2)Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że pomimo uzyskania przez Wnioskodawcę od 2027 r. ograniczonego obowiązku podatkowego w Hiszpanii, na okres do 6 lat i objęcia go w tym okresie w Hiszpanii szczególnym reżimem opodatkowania tzw. Beckham Law, który skutkował będzie opodatkowaniem w Hiszpanii jedynie dochodów z pracy zdalnej, Wnioskodawca nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem od dochodów z niezrealizowanych zysków, na podstawie art. 30da ust. 2 i ust. 3 ustawy o PIT, w szczególności w zakresie udziałów w spółce X sp. z o.o.?

Pana stanowisko w sprawie

W Pana ocenie, pomimo przebywania od 2027 r. w Hiszpanii ponad 183 dni w roku podatkowym, centrum interesów życiowych Wnioskodawcy pozostanie w Polsce, zatem będzie nadal rezydentem podatkowym w Rzeczypospolitej Polskiej.

W konsekwencji powyższego, uzyskanie przez Wnioskodawcę ograniczonego obowiązku podatkowego w Hiszpanii, w połączeniu z zatwierdzeniem przez hiszpańskie organy podatkowe szczególnego reżimu podatkowego przewidzianego dla osób przenoszących czasowo miejsce zamieszkania do Hiszpanii, tj. Beckham Law, która skutkowała będzie opodatkowaniem w Hiszpanii jedynie dochodów z pracy zdalnej, spowoduje, iż Wnioskodawca nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem od dochodów z niezrealizowanych zysków, na podstawie art. 30da ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wynika to z faktu, iż pomimo faktycznego przebywania w Hiszpanii, przez okres przekraczający 183 dni w roku podatkowym, Hiszpania nie będzie traktowała Wnioskodawcy jako rezydenta podatkowego w pełni, lecz obejmie opodatkowaniem jedynie wskazane w ramach reżimu Beckham Law i zatwierdzone w decyzji hiszpańskiego organu podatkowego dochody ze źródeł położonych w Hiszpanii. Tym samym mając nadal centrum interesów życiowych w Polsce, wykonując usługi wyłącznie na podstawie pracy zdalnej dla spółki X Wnioskodawca nie utraci polskiej rezydencji podatkowej, a w konsekwencji Polska nie utraci straci prawa do opodatkowania ewentualnych dochodów ze zbycia udziałów Wnioskodawcy w spółce X.

Kwestia rezydencji podatkowej Wnioskodawcy

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o PIT, osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (zwanego dalej: „terytorium RP”), podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP, zgodnie z art 3 ust. 1a ustawy o PIT, uważa się osobę fizyczną, która:

1)posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2)przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Spójnik „lub” (tzw. alternatywa łączna) użyty w treści tego przepisu wskazuje na to, iż do uznania konkretnej osoby fizycznej za posiadającą miejsce zamieszkania na terytorium RP wystarczającym jest, aby spełniała ona przynajmniej jeden z wymienionych w nim warunków.

Wnioskodawca planuje przebywać większość roku podatkowego w Królestwie Hiszpanii (tj. ponad 183 dni), tym niemniej Wnioskodawca posiadał będzie nadal w Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów życiowych.

Opisane powyżej kryteria stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Stosownie zaś do art. 4 ust. 1 umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Hiszpanii o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, podpisanej w Madrycie dnia 15 listopada 1979 r zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę oraz Hiszpanię dnia 7 czerwca 2017 r (dalej: „Konwencja MLI”).

W rozumieniu wskazanej umowy określenie "osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie" oznacza osobę, która według prawa tego Państwa podlega tam obowiązkowi podatkowemu z uwagi na jej miejsce zamieszkania, jej miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryteria o podobnym charakterze, wyłączając jednakże osoby, które podlegają obowiązkowi podatkowemu w tym Państwie tylko w zakresie dochodu ze źródeł znajdujących się w tym Państwie lub położonego tam majątku

Na podstawie art. 4 ust. 2 ww. umowy:

Jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wtedy taki wypadek jest rozstrzygany zgodnie z następującymi zasadami:

a)osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania. Jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);

b)jeżeli nie można ustalić, w którym Umawiającym się Państwie osoba ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze, albo jeżeli nie ma ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Umawiających się Państw, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym zwykle przebywa;

c)jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obydwu Umawiających się Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich wówczas będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, którego jest obywatelem;

d)jeżeli sytuacji tej osoby nie można określić zgodnie z postanowieniami litery c), właściwe władze Umawiających się Państw rozstrzygną zagadnienie w drodze wzajemnego porozumienia.

Definicja "osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie" odnosi się zatem bezpośrednio do określenia "miejsce zamieszkania" przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Przy tym wskazać należy, iż normy kolizyjne zawarte w ust. 2 art. 4 Konwencji mogą mieć zastosowanie w sytuacji, gdy osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w obu umawiających się państwach, co jak uzasadniono poniżej nie będzie miało miejsca w analizowanym przypadku.

Ustalenie ośrodka interesów życiowych osoby fizycznej ocenia się poprzez analizę jej warunków ekonomicznych oraz prywatnych. Zdaniem orzecznictwa, żadna z tych sfer życia osoby fizycznej nie ma decydującego znaczenia przy ocenie, które z państw jest ośrodkiem jej interesów życiowych (wyrok NSA z dnia 15 maja 2015 r, sygn. akt 964/13, Legalis nr 1310716).

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku II FSK 2653/16 stwierdził: „Przy ocenie, gdzie znajduje się ośrodek interesów życiowych podatnika, należy wziąć pod uwagę wszystkie powiązania osobiste i gospodarcze, a nie tylko długość pobytu”.

W orzecznictwie polskich sądów administracyjnych podkreśla się, że ustawodawca celowo umieścił kryterium ośrodka interesów jako pierwsze, nadając mu prymat interpretacyjny. Kryterium 183 dni ma charakter pomocniczy - stosuje się je, gdy nie można jednoznacznie określić ośrodka interesów.

Należy pokreślić, iż celem przepisów o rezydencji jest przypisanie osoby do systemu podatkowego państwa, z którym jest rzeczywiście związana. Mechaniczne liczenie dni może prowadzić do absurdalnych rezultatów sprzecznych z ekonomiczną rzeczywistością tak np. WSA w Krakowie (I SA/Kr 579/23)

Warto także przytoczyć objaśnienia podatkowe MF z dnia 29 kwietnia 2021 r. "REZYDENCJA PODATKOWA ORAZ ZAKRES OBOWIĄZKU PODATKOWEGO OSÓB FIZYCZNYCH W POLSCE", w których wskazano, iż:

Centrum, czyli "skoncentrowanie" interesów osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania osobiste to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej, itp. W praktyce, czynnikiem branym najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci.

Do analogicznych wniosków prowadzi analiza wyroku NSA z 14 czerwca 2022 r, II FSK 2692/19, w której Sąd przyjął, iż dokonując oceny, w którym z państw znajduje się centrum interesów osobistych i gospodarczych osoby fizycznej, należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki osobiste i ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są więzi rodzinne, towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczna, kulturalna i wszelka inna działalność, miejsce wykonywania działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, a także miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd.

Reasumując kluczową rolę pełni funkcjonalna interpretacja spójnika „lub”.

Spójnik „lub” w art. 3 ust. 1a nie tworzy równorzędnych kryteriów, lecz hierarchię:

·Kryterium podstawowe: ośrodek interesów życiowych (tzw. test jakościowy);

·Kryterium subsydiarne: 183 dni (tzw. test ilościowy, gdy brak jednoznacznego ośrodka)

Na zakończenie warto odnieść się do elementu, jakim są zamiary Podatnika, jego plany lub intencje, gdyż jak podkreśla się w interpretacjach podatkowych nie przesądzają one o rezydencji podatkowej. Decydują okoliczności obiektywne. Zamiar ma znaczenie wyłącznie pomocnicze, jako element wyjaśniający konkretne działania podatnika, a nie jako samodzielne kryterium (tak, np. interpretacja z dnia 8 maja 2023 r. Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej 0112-KDIL2-1.4011.30.2023.3.AK).

Analizując przedstawione w stanie faktycznym wniosku plany Wnioskodawcy pod kątem art. 3 ust. 1 i 1a ustawy o PIT, przy uwzględnieniu orzecznictwa sądowego i dotychczasowych stanowisk Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w podobnych sprawach należy zauważyć, iż:

1)przeniesie się on z Polski do Hiszpanii celem zamieszkania w tym kraju oraz wysłania Córki do szkoły. Planuje jednakże powrót najpóźniej za 6 lat, natomiast może on nastąpić szybciej, ze względu na czynniki losowe;

2)będzie mieszkał przez większość dni roku podatkowego w Hiszpanii razem ze swoją małżonką oraz dzieckiem, natomiast pozostała jego rodzina (szczególnie rodzice) znajdowała się będzie w Polsce i z tego też względu regularnie będzie odwiedzał swój ojczysty kraj, celem utrzymywania z tą rodziną więzi;

3)będzie przyjeżdżał do Polski również w celach zawodowych w związku z zarządzaniem udziałami w spółce X, w której pozostanie większościowym właścicielem oraz w związku z zarządzaniem majątkiem Fundacji Rodzinnej;

4)wszelkie środki konieczne do utrzymania siebie i swojej rodziny Wnioskodawca pozyskiwał będzie w Polsce, gdzie pozostanie wspólnikiem spółek z ograniczoną odpowiedzialnością i spółki komandytowej. Jego małżonka również pozyskiwała będzie nadal te środki wyłącznie w Polsce, również prowadząc tutaj jednoosobową działalność gospodarczą (zarządzaną zdalnie);

5)przychody, które Wnioskodawca opodatkowywał będzie w Hiszpanii ograniczać się będą wyłącznie do przychodów z tzw. międzynarodowego teleworkingu tzn. na podstawie umowy o pracę zdalną lub świadczenie usług na warunkach zlecenia dla polskiej spółki X, jako strategiczny doradca zarządu Spółki. Z tego też względu nie będzie on traktowany – co do zasady – w Królestwie Hiszpanii jako rezydent podatkowy, ale tylko w zakresie określonych w decyzji organów podatkowych przychodów ze źródłem położonych w Hiszpanii;

6)pozostawi w Polsce istotny majątek nieruchomy, w tym dom Poznaniu oraz dom letniskowy, z których będzie nadal korzystał w okresie pobytów w Polsce;

7)nie angażuje się on w działalność społeczną, kulturową czy polityczną w żadnym kraju, a jeżeli już się doszukiwać jej w którymkolwiek z krajów, to będzie ona miejsce wyłącznie w Polsce (udział w wyborach powszechnych);

8)będzie opłacał składki na ubezpieczenie społeczne w Hiszpanii, z uwagi na faktyczne przebywanie w tym kraju oraz konieczność przedstawienia zaświadczenia A1 (o ile będzie wymagany);

9)nie posiada i nie będzie posiadał w żadnym z krajów kredytów;

10)będzie posiadał konto bankowe w Hiszpanii, służące do opłacania codziennych wydatków;

11)posiada i będzie nadal utrzymywał w Polsce rachunki bankowe służące pokrywaniu wydatków związanym m.in. z posiadanym majątkiem, ale także pobytami w Polsce.

Biorąc powyższe pod uwagę należy uznać, iż Wnioskodawca posiada oraz będzie nadal posiadał ośrodek interesów życiowych w Rzeczypospolitej Polskiej, a w konsekwencji pozostanie polskim rezydentem podatkowym. Przemawia za tym fakt, iż całość jego interesów gospodarczych będzie nadal powiązana z Polską i Polska będzie stanowiła wyłączne źródło pozyskiwanych dochodów. Pomimo zamieszkania w Hiszpanii z żoną i córką, Wnioskodawca pozostawi w Polsce większość rodziny (a także przyjaciół) i będzie z nimi utrzymywać więź poprzez regularne przyjazdy w celach prywatnych oraz zawodowych.

Skoro zatem uznaje się. że pojęcie "ośrodka interesów życiowych" należy interpretować szeroko i do ustalenia które z państw jest takim ośrodkiem dla konkretnej osoby fizycznej powinno się uwzględniać całość jej aktywności życiowej i zawodowej to w sytuacji Wnioskodawcy pozostanie nim Polska. Jak bowiem stwierdził WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. akt: I SA/Sz 1063/17 (Legalis nr 1731485): „W tym względzie (ustalenia ośrodka interesów życiowych – przyp. red.) należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki osobiste i ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są więzi rodzinne, towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczna kulturalna i wszelka inna działalność, miejsce wykonywania działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd. Z powyższego wynika, iż przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych” (podobnie m.in.: interpretacja indywidualna z dnia 1 lutego 2022 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej znak 0115-KDIT1.4011.807.2021.2.MR, interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z dnia 4 maja 2021 r., znak 0113-KDIPT2-3.4011 46.2021.2.IR, interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z dnia 16 czerwca 2020 r, znak 0112-KDIL2-1.4011 449.2020.1 .KF).

Regulacje Exit tax

Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 8b ustawy o PIT, źródłami przychodów są niezrealizowane zyski, o których mowa w art. 30da.

Zgodnie z art 30da ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatek od dochodów z niezrealizowanych zysków wynosi:

·19% podstawy opodatkowania – gdy ustalana jest wartość podatkowa składnika majątku;

·3% podstawy opodatkowania – gdy nie ustala się wartości podatkowej składnika majątku.

Jak stanowi art. 30da ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, opodatkowaniu podatkiem od dochodów z niezrealizowanych zysków podlega:

1)przeniesienie składnika majątku poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w wyniku którego Rzeczpospolita Polska traci prawo do opodatkowania dochodów ze zbycia tego składnika majątku, przy czym przenoszony składnik majątku pozostaje własnością tego samego podmiotu;

2)zmiana rezydencji podatkowej przez podatnika podlegającego w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, w wyniku której Rzeczpospolita Polska traci prawo do opodatkowania dochodów ze zbycia składnika majątku będącego własnością tego podatnika, w związku z przeniesieniem jego miejsca zamieszkania do innego państwa.

Przepis art. 30da ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że, w przypadku składnika majątku niezwiązanego z działalnością gospodarczą opodatkowaniu podatkiem od dochodów z niezrealizowanych zysków w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, podlegają tylko składniki majątku stanowiące: ogół praw i obowiązków w spółce niebędącej osobą prawną, udziały w spółce, akcje i inne papiery wartościowe, pochodne instrumenty finansowe oraz tytuły uczestnictwa w funduszach kapitałowych, zwane dalej "majątkiem osobistym", jeżeli podatnik ma miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez łącznie co najmniej pięć lat w dziesięcioletnim okresie poprzedzającym dzień zmiany rezydencji podatkowej.

W myśl art. 30da ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, opodatkowanie podatkiem od dochodów z niezrealizowanych zysków w wyniku zmiany rezydencji podatkowej, o której mowa w ust. 2 pkt 2, nie dotyczy składników majątku, które po zmianie rezydencji podatkowej pozostają związane z położonym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagranicznym zakładem podatnika, który zmienił rezydencję podatkową.

Stosownie do art. 30da ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dochód z niezrealizowanych zysków stanowi nadwyżka wartości rynkowej składnika majątku ustalanej na dzień jego przeniesienia albo na dzień poprzedzający dzień zmiany rezydencji podatkowej ponad jego wartość podatkową.

Zgodnie z art. 30db ust 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przepisów art. 30da nie stosuje się, jeżeli łączna wartość rynkowa przenoszonych składników majątku nie przekracza kwoty 4 000 000 zł.

Omawiane przepisy – dotyczące dochodów z niezrealizowanych zysków – zostały wprowadzone mocą ustawy z dnia 23 października 2018 r o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 2193; dalej: ustawa zmieniająca). Wprowadzenie opodatkowania dochodów z niezrealizowanych zysków (tzw. exit tax) było elementem uszczelnienia systemu podatków dochodowych. Celem projektowanej nowelizacji było również dostosowanie polskich przepisów podatkowych do wprowadzonych w 2016 r. zmian w prawie Unii Europejskiej (Sejm VIII kadencji. Druk Sejmowy nr 2860).

Należy przede wszystkim zwrócić uwagę na fakt, iż art. 30da ust. 2 pkt 1 Ustawy o PIT mówi o powstaniu obowiązku podatkowego z tytułu exit tax w sytuacji zmiany rezydencji podatkowej podatnika, jednakże efektem której ma być utrata przez Polskę prawa do opodatkowania dochodów ze zbycia składnika majątku będącego własnością tego podatnika.

Przepis powyższy kładzie zatem nacisk na efekt zmiany rezydencji podatkowej, w postaci utraty prawa do opodatkowania dochodów ze zbycia składnika majątku będącego własnością tego podatnika. Co bowiem wynika z uzasadnienia do ustawy nowelizującej Ustawę o PIT, na mocy której ustawodawca wprowadził do tej ustawy przepisy o opodatkowaniu dochodów z niezrealizowanych zysków (tj. ustawy z dnia 23 października 2018 r., o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw – Dz. U. z 2018 r. poz. 2193, z późn. zm.), to okoliczność, że powodem wprowadzenia w życie tych przepisów jest opodatkowanie niezrealizowanych jeszcze zysków kapitałowych w związku z przeniesieniem przez podatnika do innego państwa aktywów, w tym wchodzących w skład zagranicznego zakładu, lub ze zmianą rezydencji podatkowej.

Tym samym dotyczyć to miało przypadków utraty przez dotychczasowe państwo siedziby podatnika bądź miejsca prowadzenia działalności prawa do opodatkowania dochodów, które zostały faktycznie wypracowane w okresie, w którym dany podatnik podlegał jurysdykcji podatkowej tego państwa (VIII kadencja, druk sejm, nr 2860. s. 18).

Identyczne stanowisko zajął Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej nr 0115-KDIT1.4011.432.2022.1.MR z dnia 8 września 2022 r., stwierdzając: istotą przepisów o exit tax jest opodatkowanie nierealizowanych jeszcze zysków kapitałowych w związku z przeniesieniem przez podatnika do innego państwa aktywów, w tym wchodzących w skład zagranicznego zakładu lub ze zmianą rezydencji podatkowej. Chodzi zatem o przypadki utraty przez dotychczasowe państwo siedziby podatnika bądź miejsca prowadzenia działalności (Polskę) prawa do opodatkowania dochodów, które zostały faktycznie wypracowane w okresie, w którym dany podatnik (składnik aktywów) podlegał jurysdykcji podatkowej tego państwa. Podatek od niezrealizowanych zysków ze swej istoty nie dotyczy zatem każdego przeniesienia aktywów, a jedynie takiego, z którym wiąże się utrata przez dane państwo prawa do opodatkowania dochodu efektywnie wygenerowanego przed przeniesieniem. Projekt zawiera regulacje odpowiadające przepisom przewidzianym w Dyrektywie Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiającej przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U.UE. L 193 z 19.7.2016 str. 1) – tzw. dyrektywy ATAD, w zakresie art. 5 regulującego opodatkowanie niezrealizowanych zysków kapitałowych w przypadku przeniesienia aktywów, rezydencji podatkowej lub stałego zakładu (...). Jak wskazano w motywie 10 preambuły do dyrektywy, podatki od niezrealizowanych zysków kapitałowych mają na celu zapewnienie, aby w przypadku przeniesienia przez podatnika aktywów lub rezydencji podatkowej poza jurysdykcję podatkową danego państwa, państwo to mogło opodatkować wartość ekonomiczną ewentualnych zysków kapitałowych osiągniętych na jego terytorium, chociaż zyski te nie zostały jeszcze zrealizowane w chwili dokonania zmiany jurysdykcji podatkowej (druk sejmowy nr 2860).

W sytuacji opisanej we wniosku, nie dojdzie jednak do zmiany rezydencji podatkowej skutkującej utratą przez Polskę prawa do opodatkowania dochodów ze zbycia składnika majątku będącego własnością Wnioskodawcy, gdyż jak wynika ze stanu faktycznego Wnioskodawca pomimo faktycznego przebywania w Hiszpanii, przez okres przekraczający 183 dni w roku podatkowym, nie będzie traktowany jako rezydent podatkowy w Hiszpanii, lecz będzie tam miał jedynie ograniczony obowiązek podatkowy w stosunku do przychodów wskazanych i zatwierdzonych w decyzji hiszpańskiego organu podatkowego w ramach reżimu Beckham Law. Z punktu widzenia hiszpańskiego systemu podatkowego Wnioskodawca, będzie traktowany jako nierezydent, z wyjątkiem dochodów z „zatrudnienia”, które będą opodatkowane w Hiszpanii w ramach reżimu Beckham Law. Tym samym mając nadal centrum interesów gospodarczych w Polsce, wykonując usługi wyłącznie na podstawie pracy zdalnej dla spółki X Wnioskodawca nie utraci polskiej rezydencji podatkowej, a w konsekwencji Polska nie utraci prawa do opodatkowania ewentualnych dochodów ze zbycia udziałów Wnioskodawcy w spółce X.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592):

Stosownie do art. 30da ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jak stanowi art. 30da ust. 2 ww. ustawy:

Przepis art. 30da ust. 3 ww. ustawy stanowi, że:

W myśl art. 30da ust. 5 ww. ustawy:

Zgodnie z art. 30da ust. 7 ww. ustawy:

Na podstawie art. 30db ust. 1 powyższej ustawy:

Omawiane przepisy – dotyczące dochodów z niezrealizowanych zysków – zostały wprowadzone mocą ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 2193). Wprowadzenie opodatkowania dochodów z niezrealizowanych zysków (tzw. exit tax) było elementem uszczelnienia systemu podatków dochodowych. Celem projektowanej nowelizacji było również dostosowanie polskich przepisów podatkowych do wprowadzonych w 2016 r. zmian w prawie Unii Europejskiej (Sejm VIII kadencji. Druk Sejmowy nr 2860).

Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych):

Stosownie zaś do art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Według art. 3 ust. 2a ww. ustawy:

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynika to z użycia w przywołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.

Na mocy art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Ustalając Pana miejsce zamieszkania dla celów podatkowych należy odnieść się również do przepisów umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Hiszpanii o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, podpisanej w Madrycie 15 listopada 1979 r. (Dz.U. z 1982 r. Nr 17 poz. 127; dalej zwana: „Umowa”), zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę oraz Hiszpanię 7 czerwca 2017 r. (dalej zwana: „Konwencją MLI”).

Na podstawie art. 4 ust. 1 ww. umowy:

Z kolei na podstawie art. 4 ust. 2 ww. umowy:

Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się więc bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Jeżeli chodzi o koncepcję określenia „ognisko domowe”, należy zaznaczyć, że każda forma mieszkania może być wzięta pod uwagę (dom lub apartament będący własnością lub wynajęty przez zainteresowanego, wynajęty pokój umeblowany). Istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały.

Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania należy rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeżeli osoba, mająca ognisko domowe w jednym państwie, utworzyła ognisko domowe w drugim państwie z zachowaniem w całej pełni pierwszego ogniska, to fakt, iż pierwsze z nich zostało zachowane w środowisku, w którym osoba ta zawsze mieszkała, pracowała i w którym znajduje się jej rodzina i mienie, może w połączeniu z innymi elementami wskazywać, że osoba ta zachowała ośrodek swych życiowych interesów w pierwszym państwie.

Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby. W przypadku zaś jeżeli osoba jest obywatelem obydwu państw lub nie jest obywatelem żadnego z tych państw, właściwe organy tych państw rozstrzygną sprawę w drodze wzajemnego porozumienia.

Wyjazd do innego państwa wraz z całą rodziną w większości przypadków powodować będzie przeniesienie centrum interesów osobistych do tego państwa. Natomiast wyjazd do pracy za granicę, podczas gdy małżonek/partner życiowy oraz dzieci pozostają w Polsce, powodować będzie najczęściej utrzymanie centrum interesów osobistych na terytorium Polski.

Powyższe znajduje potwierdzenie w treści Objaśnień podatkowych z 29 kwietnia 2021 r. wydanych przez Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2a ustawy PIT. Celem objaśnień jest przedstawienie sposobu prawidłowego wypełnienia obowiązków podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce, bowiem rezydencja podatkowa nie ma charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności.

Centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania osobiste to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej itp. W praktyce czynnikiem branym najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci. W przypadku osób żyjących samodzielnie należy w szczególności uwzględnić, w którym państwie prowadzone jest samodzielne gospodarstwo domowe i w którym państwie podatnik uczestniczy w życiu towarzyskim, kulturalnym lub politycznym.

W zakresie centrum interesów gospodarczych Objaśnienia wskazują, że w praktyce chodzi o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej, główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd.

Przekładając powyższe na całokształt opisanych przez Pana okoliczności, zauważam, że:

Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzam, że na gruncie opisanego zdarzenia Pana wyjazd do Hiszpanii będzie skutkował utratą Pana miejsca zamieszkania w Polsce, ponieważ do Hiszpanii wyjedzie Pan wraz z najbliższą rodziną i do czasu powrotu do Polski to tam będzie Pan zamieszkiwał, mając tamże swój ośrodek interesów życiowych i przebywając ponad 183 dni w roku. Pana pobyty w Polsce – mimo że regularne – w istocie będą sprowadzały się do odwiedzin dalszej rodziny oraz zarobkowania.

Zatem, przeprowadzka do Hiszpanii i faktyczne przebywania w niej ponad 183 dni w roku podatkowym spowodują, że zmieni Pan rezydencję podatkową na hiszpańską.

W konsekwencji stwierdzam, że będzie Pan podlegał reżimowi opodatkowania podatkiem od dochodów z niezrealizowanych zysków na podstawie art. 30da ust. 2 i ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.