Interpretacja indywidualna z dnia 20 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0115-KDST2-2.4011.239.2026.2.KK

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 marca 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych z związku wypłatą kwoty dodatkowej w wyniku zawarcia ugody z bankiem. Uzupełniła go Pani 16 i 17 kwietnia 2026 r. (daty wpływu). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

(...) 2006 r. A.A oraz Wnioskodawczyni (B.A - obecnie A), pozostający wówczas w ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej, zawarli z Bankiem X. umowę pożyczki hipotecznej „(...)” nr (...) na kwotę 140.000,00 zł, denominowaną w CHF, zabezpieczoną hipoteką na lokalu mieszkalnym. Środki z pożyczki zostały przeznaczone na wykończenie i wyposażenie wcześniej nabytego mieszkania.

W dniu (...) 2013 r., na podstawie aktu notarialnego, pomiędzy małżonkami ustała wspólność majątkowa małżeńska. Pomimo ustania wspólności majątkowej oboje pozostawali stronami umowy pożyczki jako pożyczkobiorcy.

(...) 2025 r. A.A oraz Wnioskodawczyni zawarli z Bankiem X ugodę dotyczącą wskazanej umowy pożyczki. Na podstawie ugody bank zobowiązał się zwrócić pożyczkobiorcom kwotę 130.000,00 zł tytułem częściowego zwrotu spłaconych rat pożyczki hipotecznej.

Jednocześnie bank umorzył zadłużenie pożyczkobiorców wynikające z umowy w kwocie 7.077,98 CHF, stanowiącej równowartość 31.516,83 zł.

Łączne koszty poniesione przez pożyczkobiorców na rzecz banku wyniosły 286.589,40 zł.

W wyniku wzajemnych rozliczeń pomiędzy byłymi małżonkami Wnioskodawczyni otrzymała kwotę 24.240,64 zł. Wnioskodawczyni powzięła wątpliwość, czy otrzymana kwota stanowi przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Kwota ta stanowi część środków wcześniej wpłaconych do banku w ramach spłaty kredytu hipotecznego i wynika z rozliczenia ugody zawartej z bankiem.

Uzupełnienie

Wnioskodawczyni wskazuje, że we wniosku jest mowa o pożyczce hipotecznej.

Zgodnie z zaświadczeniem o poniesionych kosztach wystawionym przez X dnia 22 marca 2025 r. łączna wysokość spłat wyniosła:

-wysokość spłaconej raty kapitałowej w PLN 196.210,32 zł,

-wysokość spłaconej raty odsetkowej w PLN 83.439,08 zł,

Razem: 279.649,40 zł.

W wyniku zawarcia ugody bank zwrócił kwotę 130.000,00 zł tytułem „kwoty pieniężnej stanowiącej częściowy zwrot spłaconych przez Pożyczkobiorcę rat pożyczkowych”. Kwota ta nie stanowi nadwyżki ponad sumę wpłat dokonanych na rzecz banku, przy uwzględnieniu wartości udostępnionej pożyczki. W konsekwencji nie stanowi ona odszkodowania, wynagrodzenia, zadośćuczynienia ani świadczenia z tytułu kredytu mieszkaniowego. Kwota ta ma inny charakter - stanowi częściowy zwrot uprzednio poniesionych wydatków związanych ze spłatą pożyczki.

W związku z ustanowieniem rozdzielności majątkowej (...) 2013 r. za wszelkie dalsze spłaty odpowiadał wyłącznie były mąż Wnioskodawczyni A.A, zgodnie z § 4 pkt 4 aktu notarialnego, w brzmieniu: „A.A przejmie w całości zobowiązanie stron wobec Banku X z siedzibą w (...), wynikające z Umowy o (...) Nr (...) z dnia (...) 2006 roku, wynoszące 155.000,00 zł (sto pięćdziesiąt pięć tysięcy złotych), i zobowiąże się zwolnić B.A od obowiązku świadczenia z tytułu powołanej umowy pożyczki, stosownie do treści art. 392 kodeksu cywilnego, i będzie odpowiedzialny względem B.A za to, że Bank nie będzie od niej żądał spełnienia świadczenia, a w przypadku, gdy B.A na żądanie Banku spełni świadczenie zamiast A.A, A.A będzie ponosił z tego tytułu wobec B.A odpowiedzialność odszkodowawczą”. W konsekwencji, po ustanowieniu rozdzielności majątkowej, Wnioskodawczyni nie ponosiła faktycznego ciężaru ekonomicznego spłaty zobowiązania.

Umorzenie - ze względu na zawartą umowę rozdzielności majątkowej i przejęcie całości zobowiązań, dotyczyło wyłącznie byłego męża Wnioskodawczyni. Umorzenie wierzytelności jest opisane w § 2 ugody, o treści: „W księgach rachunkowych Banku na dzień 04.03.2025 wysokość zadłużenia Pożyczkobiorcy z tytułu Umowy wynosi 7 077,98 CHF (słownie: siedem tysięcy siedemdziesiąt siedem 98/100 franków szwajcarskich), z czego kwota kapitału pożyczki wynosi 7 062,80 CHF (słownie: siedem tysięcy sześćdziesiąt dwa 80/100 franków szwajcarskich), a kwota odsetek naliczonych do dnia 04.03.2025 wynosi 15,18 CHF (słownie: piętnaście 18/100 franków szwajcarskich), co oznacza, że po przeliczeniu na walutę polską po kursie 4,4528, zadłużenie Pożyczkobiorcy na dzień 04.03.2025 wynosi 31 516,83 PLN (słownie: trzydzieści jeden tysięcy pięćset szesnaście 83/100 złotych polskich). Bank zwalnia Pożyczkobiorcę z długu (umarza zadłużenie Pożyczkobiorcy) w zakresie kwoty 7 077,98 CHF, tj. w całości, a Pożyczkobiorca to zwolnienie z długu przyjmuje. Tym samym Strony oświadczają, że uznają Umowę za wykonaną w całości i żadna ze stron nie będzie dochodziła od drugiej w przyszłości jakichkolwiek roszczeń związanych z wykonaniem Umowy.”

Wypłata kwoty pieniężnej stanowiącej częściowy zwrot spłaconych przez Pożyczkobiorcę rat pożyczkowych regulował § 6 ugody. Wypłacone przez bank środki wpłynęły na rachunek bankowy kancelarii prawnej, która w całości zatrzymała kwotę opisaną w p. 1 (zwrot kosztów postepowania sądowego), a z kwoty 130.000,00 zł przelała na rachunek bankowy Wnioskodawczyni kwotę 24.240,64 zł.

Pełne brzmienie § 6 ugody: „Wobec zawarcia Ugody Bank zobowiązuje się do zapłaty na rzecz Pożyczkobiorcy następujących kwot:

1)11 800,00 PLN tytułem zwrotu części kosztów postępowania sądowego, o którym mowa w § 1 ust. 3 Ugody, w tym zwrotu opłaty od pozwu oraz kosztów zastępstwa procesowego wynikających z Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2018.265)/ Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015.1800). Zapłata należności nastąpi w ciągu 14 dni od dnia zawarcia Ugody na rachunek bankowy pełnomocnika Pożyczkobiorców (...). w (...) o numerze: (...).;

2)130 000,00 PLN tytułem dodatkowej kwoty pieniężnej stanowiącej częściowy zwrot spłaconych przez Pożyczkobiorcę rat pożyczkowych płatnej w ciągu 14 dni od dnia zawarcia Ugody na bankowy pełnomocnika Pożyczkobiorców (...) w (...) o numerze: (...).”

Kwota 24.240,64 zł stanowi część kwoty 130.000,00 zł wypłaconej przez bank tytułem częściowego zwrotu spłaconych rat pożyczkowych. Kwota ta, po potrąceniu wynagrodzenia kancelarii prawnej oraz po rozliczeniu pomiędzy Wnioskodawczynią, a byłym mężem, została przekazana na rachunek bankowy Wnioskodawczyni i stanowi jedyną kwotę, jaką faktycznie otrzymała w związku z zawartą ugodą.

Pytanie

Czy kwota 24.240,64 zł otrzymana przez Wnioskodawczynię w wyniku rozliczenia środków wynikających z ugody zawartej w dniu (...) 2025 r. z Bankiem X stanowi przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

Pani stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawczyni, kwota 24.240,64 zł otrzymana w wyniku rozliczenia środków wynikających z ugody zawartej w dniu (...) 2025 r. z Bankiem X nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Kwota ta stanowi część środków wynikających z ugody zawartej z bankiem dotyczącej „kredytu hipotecznego” zaciągniętego przez Wnioskodawczynię i byłego męża w czasie trwania wspólności majątkowej małżeńskiej.

Środki uzyskane w wyniku ugody stanowią w istocie częściowy zwrot kwot wcześniej wpłaconych przez kredytobiorców na rzecz banku w ramach spłaty kredytu hipotecznego, a zatem mają charakter restytucyjny, a nie dochodowy.

Łączne koszty poniesione przez kredytobiorców na rzecz banku wyniosły 286.589,40 zł, a zatem środki uzyskane w wyniku ugody nie stanowią definitywnego przysporzenia majątkowego.

Ponadto kwota 24.240,64 zł została otrzymana przez Wnioskodawczynię w wyniku rozliczenia pomiędzy byłymi małżonkami, a nie bezpośrednio od banku. W związku z powyższym otrzymana przez Wnioskodawczynię kwota nie stanowi przychodu w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią:

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma dochodów z wszystkich źródeł przychodów.

Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Ogólne pojęcie przychodu zostało wyjaśnione w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Ustawodawca przyjął zasadę, że przychodami są:

1)pieniądze i wartości pieniężne, które:

·zostały otrzymane przez podatnika – czyli takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;

·zostały postawione do dyspozycji podatnika – czyli takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.

2)wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń – czyli takie przysporzenia majątkowe, które mają postać:

·świadczeń w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa);

·nieodpłatnych świadczeń innych niż świadczenia w naturze (np. otrzymane usługi).

Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Z uwagi na wyróżnienie przez ustawodawcę przychodów o charakterze niepieniężnym, uznaje się, że przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy jest nie tylko uzyskanie przez podatnika nowych aktywów, ale także zmniejszenie jego pasywów.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji pojęcia „nieodpłatnego świadczenia”. Dokonując zatem wykładni gramatycznej, za „nieodpłatne świadczenie” uznać należy świadczenia „nie wymagające opłaty, takie, za które się nie płaci, bezpłatne”. Zatem należy przyjąć, że nieodpłatnym świadczeniem jest takie zdarzenie, którego skutkiem (następstwem) jest nieodpłatne przysporzenie majątku jednej osobie kosztem majątku innej osoby, innego podmiotu. Nieodpłatne świadczenie w znaczeniu prawa podatkowego obejmuje nie tylko świadczenie w rozumieniu prawa cywilnego (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony), ale w jego zakres wchodzą także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne oraz gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku mające konkretny wymiar finansowy.

Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.

Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy źródłem przychodów są:

inne źródła.

Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:

Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.

Umowa pożyczki została uregulowana w przepisach ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061).

Zgodnie z art. 720 § 1 Kodeksu cywilnego:

Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

Stosownie do art. 720 § 2 ww. Kodeksu:

Umowa pożyczki, której wartość przekracza tysiąc złotych, wymaga zachowania formy dokumentowej.

Podkreślić należy, że otrzymanie pożyczki i jej spłata na warunkach przewidzianych w umowie pożyczki są obojętne podatkowo. Przychód po stronie pożyczkobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia pożyczki, jej części lub odsetek. Wtedy bowiem pożyczkobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę w przytoczonym już wcześniej art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.

Stosownie natomiast do treści art. 917 Kodeksu cywilnego:

Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać.

Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.

Otrzymanie pożyczki i jej spłata na warunkach przewidzianych w umowie pożyczki są obojętne podatkowo. Przychód po stronie pożyczkobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia pożyczki, jego części lub odsetek. Wtedy pożyczkobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić gdy podatnik uzyskuje przysporzenie majątkowe – czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia następuje zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów.

Z treści wniosku wynika, że (...) 2006 r. zawarła Pani wraz z mężem umowę pożyczki hipotecznejdenominowanej w CHF. Środki z pożyczki w wysokości 140.000,00 zł zostały przeznaczone na wykończenie i wyposażenie wcześniej nabytego mieszkania. Łączna suma rat kapitałowo-odsetkowych wpłaconych do Banku wyniosła 286.589,40 zł. Wraz z już byłym mężem (...) 2025 r. zawarli Państwo ugodę z Bankiem, na podstawie której Bank zobowiązał się zwrócić kwotę 130.000,00 zł tytułem częściowego zwrotu spłaconych rat pożyczki hipotecznej. Wskazała Pani, że Bank dokonał wpłaty ww. kwoty na rachunek bankowy kancelarii prawnej, która w całości zatrzymała zwrot kosztów postepowania sądowego, a z kwoty 130.000,00 zł, w wyniku rozliczeń między byłymi małżonkami, przelała na Pani konto kwotę 24.240,64 zł.

W świetle przedstawionych okoliczności sprawy stwierdzić należy, że skoro kwota dodatkowa nie przekroczyła różnicy pomiędzy dokonanymi wpłatami na rzecz Banku z tytułu spłaty rat kapitałowo-odsetkowych, a kwotą kapitału wypłaconego przez Bank w ramach umowy pożyczki, to jej otrzymanie (w przypadającej Pani części) nie powoduje po Pani stronie faktycznego przyrostu majątku. Tym samym – jak słusznie Pani wskazała – z tego tytułu nie powstaje po Pani stronie przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wypłata ta jest zatem neutralna podatkowo.

Dodatkowe informacje

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Niniejsza interpretacja rozstrzyga wyłącznie zagadnienia objęte pytaniem. Inne kwestie poruszane we wniosku nie były przedmiotem oceny przez tut. organ.

Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretację indywidualną w trybie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Należy wskazać, że przy wydawaniu interpretacji organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Jeżeli zatem, przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego będzie różnił się od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Pani w zakresie przedstawionego zdarzenia przyszłego.

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.