tematy:

Interpretacja indywidualna z dnia 21 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0113-KDWPT.4011.204.2026.2.MH

Odliczenie wydatków na cele rehabilitacyjne, poniesionych w latach poprzednich, może nastąpić jedynie w roku ich poniesienia, nawet jeśli podatnik uzyskał skumulowany dochód w późniejszym czasie.

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 kwietnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Posiada Pan orzeczenie o stopniu niepełnosprawności st. umiarkowany wydane przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności, które potwierdza status osoby niepełnosprawnej w okresie od 2020 r. do marca 2027 r. Prowadzi Pan również działalność gospodarczą, która w latach 2020-2024 nie generowała dochodu podlegającego opodatkowaniu (działalność zawieszona lub wykazująca stratę).

Na mocy prawomocnego wyroku: Sądu Okręgowego w (…)(sygn. akt…, w tym Sądu Apelacyjnego w …) oraz Sądu Okręgowego w …, (sygn. akt…), przyznano Panu prawo do świadczenia rentowego z ZUS z wyrównaniem za okres od dnia 1 maja 2020 r. do 31 sierpnia 2025 r.

W wykonaniu powyższego wyroku, w kwietniu oraz lipcu 2025 r. organ rentowy (ZUS) wypłacił Panu skumulowane wyrównanie renty za ten okres. Przychód ten został opodatkowany w roku wypłaty, tj. w 2025 r.

Pytanie

Czy w związku z otrzymaniem w 2025 r. skumulowanego wyrównania renty za lata 2020-2024 ma Pan prawo odliczyć od tego przychodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej (art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT) skumulowane wydatki poniesione w latach 2020-2024 (za które to wyrównanie przysługuje), w zeznaniu rocznym (lub jego korekcie) za rok 2025?

Pana stanowisko w sprawie

Pana zdaniem, w opisanej sytuacji przysługuje Panu prawo do odliczenia skumulowanych wydatków rehabilitacyjnych poniesionych w latach 2020-2024 od dochodu uzyskanego w 2025 r. z tytułu skumulowanego wyrównania renty wypłaconego przez ZUS.

Posiadał Pan w tym okresie orzeczenie o niepełnosprawności, które uprawniało Pana do korzystania z ulgi rehabilitacyjnej, jednak brak dochodu w latach 2020-2024 uniemożliwił faktyczne dokonanie odliczeń w latach poniesienia wydatków.

W Pana ocenie, skoro wyrównanie renty zostało wypłacone w 2025 r. kumulatywnie, to właśnie w tym roku powstał - przychód/dochód uzyskany w 2025 r. z tytułu wyrównania renty z lat 2020– 2024 r., od którego to 2025 r. możliwe jest dokonanie odliczeń w ramach ulgi rehabilitacyjnej.

Moment rozliczenia wydatków rehabilitacyjnych powinien być zatem powiązany z rokiem faktycznego uzyskania przychodu, tj. z rokiem wypłaty wyrównania przez ZUS. W Pana ocenie moment odliczenia ulgi za lata wsteczne jest ściśle powiązany z rokiem, w którym podatnik faktycznie uzyskał dochód/przychód podlegający opodatkowaniu (rok wypłaty wyrównania przez ZUS). Ponadto wskazuje Pan, że wydatki rehabilitacyjne ponoszone w latach 2020-2024 były rzeczywiście związane z posiadanym orzeczeniem o niepełnosprawności, a ich nierozliczenie w latach ubiegłych wynikało wyłącznie z braku dochodu podlegającego opodatkowaniu.

W konsekwencji uważa Pan, że ma prawo uwzględnić w rozliczeniu za 2025 r. również skumulowane wydatki rehabilitacyjne w tym ulgi rehabilitacyjne dotyczące lat 2020-2024, które nie zostały wcześniej odliczone.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g i art. 30j-30p, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 23o, art. 23u, art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e, 4-4e, 6 i 21 lub art. 24b ust. 1 i 2, po odliczeniu kwot wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne.

Rodzaje wydatków na cele rehabilitacyjne uprawniające do odliczeń od dochodu przed opodatkowaniem zawiera art. 26 ust. 7a ww. ustawy, zaś zasady i warunki dokonywania tych odliczeń określone zostały w ust. 7, 7b-7g i 13a tego artykułu.

Zgodnie z art. 26 ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6, uważa się wydatki poniesione m.in. na:

pkt 3 – zakup, naprawę lub najem indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, oraz wyposażenia umożliwiającego ich używanie zgodnie z przewidzianym zastosowaniem, niewymienionych w wykazie, o którym mowa w pkt 2a, z wyjątkiem sprzętu gospodarstwa domowego;

pkt 12 - leki, o których mowa w ustawie z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz.U. z 2022 r. poz. 2301 oraz z 2023 r. poz. 605, 650, 1859 i 1938) – w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy faktycznie poniesionymi wydatkami w danym miesiącu a kwotą 100 zł, jeżeli lekarz specjalista stwierdzi, że osoba niepełnosprawna powinna stosować stale lub czasowo te leki;

pkt 14 - używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną albo dziecko niepełnosprawne, które nie ukończyło 16. roku życia - w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2280 zł.

Zgodnie z art. 26 ust. 7 pkt 4 tej ustawy:

Wysokość wydatków na cele określone w ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7c, ustala się na podstawie dokumentu stwierdzającego ich poniesienie, zawierającego w szczególności: dane identyfikujące kupującego (odbiorcę usługi lub towaru) i sprzedającego (towar lub usługę), rodzaj zakupionego towaru lub usługi oraz kwotę zapłaty - w przypadkach innych niż wymienione w pkt 1-3.

Jak stanowi art. 26 ust. 7c ww. ustawy:

W przypadku wydatków, o których mowa w ust. 7a pkt 7, 8 i 14, nie jest wymagane posiadanie dokumentów stwierdzających ich wysokość. Jednakże na żądanie organów podatkowych podatnik jest obowiązany przedstawić dowody niezbędne do ustalenia prawa do odliczenia, w szczególności:

1) wskazać z imienia i nazwiska osoby, które opłacono w związku z pełnieniem przez nie funkcji przewodnika;

2) okazać certyfikat potwierdzający status psa asystującego.

W myśl art. 26 ust. 7b tejże ustawy:

Wydatki, o których mowa w ust. 7a, podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. W przypadku gdy wydatki były częściowo sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy (środków), odliczeniu podlega różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie.

Wedle art. 26 ust. 7d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Warunkiem odliczenia wydatków, o których mowa w ust. 7a, jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek:

1)orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub

2)decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo

3)orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów.

Jak wynika zaś z art. 26 ust. 7f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Ilekroć w przepisach ust. 7a jest mowa o osobach zaliczonych do:

1)I grupy inwalidztwa – należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:

a)całkowitą niezdolność do pracy oraz niezdolność do samodzielnej egzystencji albo

aa) niezdolność do samodzielnej egzystencji, albo

b)znaczny stopień niepełnosprawności;

2)II grupy inwalidztwa – należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:

a)całkowitą niezdolność do pracy albo

b)umiarkowany stopień niepełnosprawności.

Stosownie do art. 26 ust. 13a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wydatki na cele określone w ust. 1 podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów lub nie zostały odliczone od dochodów opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30c lub nie zostały odliczone od przychodu na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie.

Należy podkreślić, że zgodnie z powołanymi powyżej przepisami wydatki w ramach ulgi rehabilitacyjnej mogą podlegać odliczeniu od dochodu jedynie w roku podatkowym, w którym zostały poniesione.

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że na mocy prawomocnego wyroku sądu przyznano Panu prawo do świadczenia rentowego z ZUS z wyrównaniem za okres od dnia 1 maja 2020 r. do 31 sierpnia 2025 r. W wykonaniu powyższego wyroku, w kwietniu oraz lipcu 2025 r. organ rentowy (ZUS) wypłacił Panu skumulowane wyrównanie renty za ten okres. Przychód ten został opodatkowany w roku wypłaty, tj. w 2025 r.

W latach 2020-2024 ponosił Pan wydatki na cele rehabilitacyjne (leki, sprzęt, używanie własnego samochodu osobowego), których ze względu na brak dochodu nie mógł Pan odliczyć w latach ubiegłych, posiada Pan faktury imienne dokumentujące te wydatki, wystawione w okresie posiadania ważnego orzeczenia o niepełnosprawności. Posiada Pan orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności wydane przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności, które potwierdza status osoby niepełnosprawnej w okresie od 2020 r. do marca 2027 r. Prowadzi Pan również działalność gospodarczą, która w latach 2020-2024 nie generowała dochodu podlegającego opodatkowaniu (działalność zawieszona lub wykazująca stratę).

Pana wątpliwość budzi możliwość skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej w zeznaniu za 2025 r. (lub korekcie za 2025 r.) w odniesieniu do wydatków poniesionych w latach 2020-2024 na leki, sprzęt oraz używanie własnego samochodu osobowego, które ze względu na brak w tym okresie dochodów nie zostały odliczone.

Należy stwierdzić, że samo spełnienie warunków dokonywania odliczeń, określonych w ust. 7, 7b-7g i 13a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie jest wystarczające, aby móc skorzystać z ulgi rehabilitacyjnej. Ważny jest też rok, gdyż zeznanie podatkowe dotyczy przychodów i ulg danego roku, chyba, że są to ulgi, które można rozliczać w kolejnych latach. Jednakże do tych ulg nie należy ulga rehabilitacyjna. Wydatki na cele rehabilitacyjne podlegają odliczeniu tylko w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym zostały poniesione.

W związku z powyższym, nie przysługuje Panu prawo do odliczenia w ramach ulgi rehabilitacyjnej, o której mowa w art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, skumulowanych wydatków poniesionych w latach 2020-2024 na leki, sprzęt, używanie własnego samochodu osobowego w zeznaniu podatkowym składanym za rok 2025 (ani korekcie za 2025 r.)

Wobec powyższego, Pana stanowisko uznałem za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…).

Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Zobacz także