Interpretacja indywidualna z dnia 20 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0115-KDIT3.4011.231.2026.3.DP

Interpretacja indywidualna

- stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 marca 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismami z 2 kwietnia i 13 maja 2026 r. – w odpowiedzi na wezwania. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni planuje rozpoczęcie działalności gospodarczej jako Organizator Turystyki (PKD 79.12.Z). W ramach tej działalności zamierza nabyć w drodze leasingu operacyjnego samochód typu kamper (masa do 3,5 t, kategoria M1). Pojazd ten będzie wykorzystywany wyłącznie do celów związanych z prowadzoną działalnością – tj. do świadczenia kompleksowych usług turystycznych (wypraw).

Usługa turystyczna obejmuje pakiet: udostępnienie kampera jako miejsca noclegowego i środka transportu, opracowanie trasy, opłaty kempingowe oraz organizację atrakcji. Pojazd nie będzie wykorzystywany do celów prywatnych Wnioskodawczyni. W celu wykluczenia użytku prywatnego, Wnioskodawczyni będzie prowadziła szczegółową ewidencję przebiegu pojazdu (kilometrówkę) oraz złoży deklarację VAT-26 do właściwego Urzędu Skarbowego. Wnioskodawczyni zaznacza, że udostępnienie pojazdu uczestnikom wyprawy stanowi kluczowy i niezbędny element świadczonej odpłatnie usługi.

Uzupełnienia wniosku z 2 kwietnia 2026 r.

W uzupełnieniu wniosku wskazała Pani, że:

1)Planuje rozpoczęcie pozarolniczej działalności gospodarczej w sierpniu/wrześniu 2026 r.

2)Dochody z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej będą opodatkowane według skali podatkowej (zasady ogólne).

3)Podpisanie umowy leasingu operacyjnego planowane jest na styczeń 2027 r. W okresie od sierpnia 2026 r. do grudnia 2026 r. Wnioskodawczyni zamierza weryfikować model biznesowy przy wykorzystaniu pojazdów wynajmowanych od podmiotów zewnętrznych.

4)Umowa leasingu zostanie zawarta wyłącznie w związku z prowadzoną pozarolniczą działalnością gospodarczą. Pojazd będzie wykorzystywany jako główne narzędzie generowania przychodów w ramach oferowanych usług turystycznych.

5)Planowana umowa spełniać będzie warunki określone w art. 23b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (leasing operacyjny).

6)Przewidywana wartość rynkowa przedmiotu leasingu (pojazdu typu kamper) wynosi około 360 000,00 zł brutto.

7)Opłata wstępna oraz raty leasingowe będą ustalane od wartości rynkowej pojazdu wskazanej w punkcie 6.

8)Sformułowanie „udostępnienie kampera” oznacza, że w ramach kompleksowej usługi turystycznej, uczestniczki wyprawy otrzymują prawo do przebywania i korzystania z przestrzeni mieszkalnej pojazdu (nocleg, przygotowywanie posiłków, zaplecze sanitarne). Jako organizator i jedyny kierowca pojazdu, Wnioskodawczyni zapewnia transport do wyznaczonych punktów na trasie wyprawy. Kamper pełni tu rolę „ruchomego obiektu noclegowego”.

9)Świadczona usługa jest usługą kompleksową o charakterze turystycznym. W jej skład wchodzi: zapewnienie transportu, zakwaterowanie w pojeździe typu kamper, opracowanie autorskiego programu wyprawy (np. warsztaty, joga, termy, zwiedzanie atrakcji), opieka pilota/kierowcy oraz uiszczenie opłat parkingowych i kempingowych. Wszystkie te elementy tworzą jedną całość i nie są sprzedawane oddzielnie. Pojazd jest kluczowym elementem infrastruktury niezbędnym do wykonania tej usługi.

10)Pojazd będący przedmiotem leasingu to samochód typu kamper, który zgodnie z definicją w przepisach o ruchu drogowym jest pojazdem specjalnym o przeznaczeniu kempingowym (kategoria M1). Jest on konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą.

Uzupełnienia wniosku z 13 maja 2026 r.

W uzupełnieniu wniosku wskazała Pani, że:

1)Konstrukcja pojazdu (odpowiedź na pytanie nr 10): Potwierdza Pani, że planowany do nabycia pojazd typu kamper jest pojazdem specjalnym o przeznaczeniu kempingowym (kategoria M1). Jest on konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą. Jednocześnie oświadcza Pani, że pojazd ten nie jest żadnym z pojazdów wymienionych w art. 86a ust. 9 ustawy o VAT, tj:

·Nie jest pojazdem z jednym rzędem siedzeń oddzielonym trwałą przegrodą (van/wielozadaniowy), ani pojazdem z otwartą częścią do przewozu ładunków;

·Nie posiada kabiny kierowcy konstrukcyjnie oddzielonej od nadwozia do przewozu ładunków. Jest to jednolita konstrukcja, w której cała przestrzeń za fotelem kierowcy jest przestrzenią mieszkalną, nierozerwalnie związaną z funkcją rekreacyjno- turystyczną;

·Potwierdza Pani, że jest to pojazd specjalny w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym, przeznaczony do wykonywania specjalnej funkcji (kempingowej), co powoduje konieczność dostosowania nadwozia i posiadania specjalnego wyposażenia (miejsca do spania, gotowania, instalacje sanitarno-bytowe itp.) które jednoznacznie wskazują na jego specjalną funkcję, która dominuje nad funkcją transportową;

·Potwierdza Pani, że pojazd nie jest samochodem osobowym określonym w przepisach o podatku od towarów i usług, lecz pojazdem specjalnym.

2)Definicja udostępniania: Sformułowanie „odpłatne udostępnianie” użyte we własnym stanowisku odnosi się do dwóch form komercyjnego wykorzystania pojazdu wyłącznie w ramach działalności gospodarczej:

·Model A: Świadczenie usług turystycznych (wypraw), gdzie kamper jest narzędziem pracy Wnioskodawcy (kierowcy/przewodnika) i służy jako ruchomy obiekt noclegowy dla uczestniczek;

·Model B: Odpłatny, komercyjny wynajem kampera podmiotom trzecim (najem bez udziału Wnioskodawcy).

·W obu przypadkach pojazd jest udostępniany odpłatnie w celach zarobkowych.

3)Ewidencja przebiegu: Wnioskodawca oświadcza, że będzie prowadził ewidencję przebiegu pojazdu, o której mowa w art. 86a ust. 4 ustawy od podatku od towarów i usług (tzw. pełna ewidencja VAT). Prowadzenie tej ewidencji ma na celu wykluczenie jakiegokolwiek użytku prywatnego i potwierdzenie wykorzystania pojazdu wyłącznie do celów działalności gospodarczej.

4)Wnioskodawca, poza ewidencją przebiegu pojazdu (kilometrówką), będzie prowadził rejestr umów najmu i wypraw turystycznych oraz grafik rezerwacji. Każdy wyjazd w ramach wynajmu lub wyprawy turystycznej będzie dokumentowany protokołem zdawczo-odbiorczym wraz ze stanem licznika, co pozwoli na bezsporne przypisanie każdego kilometra do działalności zarobkowej. Dodatkowo w firmie zostanie wprowadzony Regulamin użytkowania pojazdu, kategorycznie zabraniający wykorzystywania go do celów osobistych.

5)Rodzaj napędu i emisja CO₂:

·Planowany do nabycia pojazd kamper ((...)) posiada silnik spalinowy (wysokoprężny);

·Na podstawie świadectwa homologacji planowanego modelu (...)

Pytanie ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku z 13 maja 2026 r.

Czy w świetle opisanego przeznaczenia pojazdu (usługi turystyczne i najem), Wnioskodawca będzie miał prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów pełnej kwoty wydatków związanych z jego użytkowaniem, tj. odpowiednio całości rat leasingowych (w przypadku leasingu operacyjnego) lub całości odpisów amortyzacyjnych (w przypadku zakupu na własność i ujęcia w ewidencji środków trwałych), bez stosowania limitu 100 000 zł, o którym mowa w art. 23 ust 1 pkt 4 i 47a ustawy o PIT?

Pani stanowisko w sprawie ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku z 13 maja 2026 r.

Zdaniem Wnioskodawczyni, limit 100 000 zł nie znajdzie zastosowania niezależnie od formy finansowania (leasing/amortyzacja), ponieważ pojazd będzie wykorzystywany wyłącznie do odpłatnego udostępnienia (najem) lub świadczenia usług turystycznych (ruchomy hotel), jako narzędzie pracy. Skoro Wnioskodawczyni będzie prowadziła pełną ewidencję przebiegu pojazdu (art. 6a ust 4 ustawy o VAT) spełnione zostaną przesłanki do uznania, że pojazd służy wyłącznie celom biznesowym, co pozwala na pełne odliczenie kosztów bez ograniczeń kwotowych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasady opodatkowania stron umowy leasingu

W myśl art. 23a pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592):

Ilekroć w rozdziale jest mowa o umowie leasingu - rozumie się przez to umowę nazwaną w kodeksie cywilnym, a także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze stron, zwana dalej „finansującym”, oddaje do odpłatnego używania albo używania i pobierania pożytków na warunkach określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej dalej „korzystającym”, podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, a także grunty oraz prawo wieczystego użytkowania gruntów.

Z kolei pkt 2 tego artykułu stanowi, że:

Ilekroć w rozdziale jest mowa o podstawowym okresie umowy leasingu – rozumie się przez to czas oznaczony, na jaki została zawarta ta umowa, z wyłączeniem czasu, na który może być przedłużona lub skrócona; w przypadku zmiany strony lub stron tej umowy podstawowy okres umowy uważa się za zachowany, jeżeli inne postanowienia umowy nie uległy zmianie.

W świetle art. 23b ust. 1 ww. ustawy:

Opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez korzystającego w podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych stanowią przychód finansującego i odpowiednio w przypadku, o którym mowa w pkt 1, koszt uzyskania przychodów korzystającego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, jeżeli:

1)umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym nie jest osoba wymieniona w pkt 2, została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego okresu amortyzacji, jeżeli przedmiotem umowy leasingu są podlegające odpisom amortyzacyjnym rzeczy ruchome lub wartości niematerialne i prawne, albo została zawarta na okres co najmniej 5 lat, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom amortyzacyjnym nieruchomości;

2)umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, została zawarta na czas oznaczony;

3)suma ustalonych opłat w umowie leasingu, o której mowa w pkt 1 lub 2, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, a w przypadku zawarcia przez finansującego następnej umowy leasingu środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej będących uprzednio przedmiotem takiej umowy odpowiada co najmniej jego wartości rynkowej z dnia zawarcia następnej umowy leasingu; przepis art. 19 stosuje się odpowiednio.

Przepis art. 23b ust. 2 wskazanej ustawy określa, że:

Jeżeli finansujący w dniu zawarcia umowy leasingu korzysta ze zwolnień w podatku dochodowym przysługujących na podstawie:

1)art. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,

2)przepisów o specjalnych strefach ekonomicznych,

3)art. 23 i 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1991 r. o spółkach z udziałem zagranicznym (Dz. U. z 1997 r. poz. 143, z 1998 r. poz. 1063 oraz z 1999 r., poz. 484 i 1178)

– do umowy tej stosuje się zasady opodatkowania określone w art. 23f˗23h.

Wobec tego, jeżeli zawarta umowa leasingu spełnia określone w art. 23b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych warunki oraz finansujący w dniu jej zawarcia nie korzysta ze zwolnień wymienionych w art. 23b ust. 2 cytowanej ustawy, to korzystający może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wszelkie poniesione wydatki związane z przedmiotem umowy leasingu.

Definicja samochodu osobowego

Zgodnie z art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Ilekroć w ustawie jest mowa o samochodzie osobowym - oznacza to pojazd samochodowy w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z wyjątkiem:

a) pojazdu samochodowego mającego jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą:

–klasyfikowanego na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van lub

–z otwartą częścią przeznaczoną do przewozu ładunków,

b) pojazdu samochodowego, który posiada kabinę kierowcy z jednym rzędem siedzeń i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu,

c) pojazdu specjalnego, jeżeli z dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu drogowym wynika, że dany pojazd jest pojazdem specjalnym, i jeżeli spełnione są również warunki zawarte w odrębnych przepisach, określone dla następujących przeznaczeń:

–agregat elektryczny/spawalniczy,

–do prac wiertniczych,

–koparka, koparko-spycharka,

–ładowarka,

–podnośnik do prac konserwacyjno-montażowych,

–żuraw samochodowy,

d) pojazdu samochodowego określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 86a ust. 16 ustawy o podatku od towarów i usług.

 Zgodnie z art. 5d ww. ustawy podatkowej:

Spełnienie wymagań dla pojazdów samochodowych określonych w:

1)art. 5a pkt 19a lit. a i b stwierdza się na podstawie dodatkowego badania technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację, oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu zawierającego odpowiednią adnotację o spełnieniu tych wymagań;

2)art. 5a pkt 19a lit. c stwierdza się na podstawie dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

Zgodnie z art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1251 ze zm.):

Pojazd samochodowy to pojazd silnikowy, którego konstrukcja umożliwia jazdę z prędkością przekraczającą 25km/h; określenie to nie obejmuje ciągnika rolniczego.

Natomiast w myśl art. 2 pkt 36 tej ustawy:

Pojazd specjalny to pojazd samochodowy lub przyczepa przeznaczone do wykonywania specjalnej funkcji, która powoduje konieczność dostosowania nadwozia lub posiadania specjalnego wyposażenia; w pojeździe tym mogą być przewożone osoby i rzeczy związane z wykonywaniem tej funkcji.

W myśl cytowanego uprzednio art. 5a pkt 19a lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienione warunki powinny być zrealizowane łącznie, o czym świadczy spójnik „i”. Oznacza to, że pojazdem specjalnym w rozumieniu tej regulacji będzie wyłącznie pojazd o przeznaczeniu określonym w jednym z tiret, spełniający wymagania zawarte we właściwych przepisach, a także (jednocześnie) w przypadku, którego status „pojazdu specjalnego” potwierdza stosowna dokumentacja wydana zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

W związku z tym, na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dla przyznania danemu pojazdowi przymiotu „pojazdu specjalnego” konieczne jest nie tylko wykazanie się wymaganymi dokumentami określonymi w przepisach o ruchu drogowym, ale także jednoczesne zakwalifikowanie pojazdu pod jedno z przeznaczeń wymienionych w przepisie art. 5a pkt 19a lit. c ww. ustawy.

Ponadto w cytowanym uprzednio art. 5d ust. 1 ustawodawca wprowadził obowiązek potwierdzenia statusu pojazdu samochodowego innego niż osobowy, odpowiednio, zaświadczeniem wydanym przez okręgową stację kontroli pojazdów lub odpowiednio dokumentami wydanymi zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług

Zgodnie z art. 86a ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.):

Pojazdy samochodowe są uznawane za wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika, jeżeli:

1)sposób wykorzystywania tych pojazdów przez podatnika, zwłaszcza określony w ustalonych przez niego zasadach ich używania, dodatkowo potwierdzony prowadzoną przez podatnika dla tych pojazdów ewidencją przebiegu pojazdu, wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą lub

2)konstrukcja tych pojazdów wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą lub powoduje, że ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą jest nieistotne.

W myśl art. 86a ust. 16 ustawy o podatku od towarów i usług:

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, inne niż określone w ust. 9 pojazdy samochodowe, o których mowa w ust. 4 pkt 2, uznawane za wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika, wymagania dla tych pojazdów samochodowych oraz dokumenty potwierdzające spełnienie wymagań, uwzględniając specyfikę ich konstrukcji oraz ich zastosowanie, a w przypadku pojazdów mających więcej niż jeden rząd siedzeń – również wymóg, aby dopuszczalna masa całkowita była większa niż 3 tony.

Na podstawie delegacji ustawowej, wynikającej z ww. art. 86a ust. 16 ustawy zostało wydane rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 27 marca 2014 r. w sprawie pojazdów samochodowych uznawanych za wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika (Dz.U. z 2014 r. poz. 407 ).

Zgodnie z § 2 ww. rozporządzenia:

Za pojazdy samochodowe inne niż określone w art. 86a ust. 9 ustawy uznawane za wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika uznaje się pojazdy samochodowe będące pojazdami specjalnymi o przeznaczeniu:

1)pogrzebowy,

2)bankowóz – wyłącznie typu A i B

- jeżeli mają jeden rząd siedzeń albo ich dopuszczalna masa całkowita jest większa niż 3 tony.

Koszty uzyskania przychodów

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami.

Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodów, muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek:

·został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

·jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

·pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

·poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

·został właściwie udokumentowany,

·nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Zatem decydującym czynnikiem pozwalającym zaliczyć dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów jest poniesienie go w celu osiągnięcia przychodów, przy czym każdy wydatek, poza wyraźnie wskazanym w ustawie, wymaga indywidualnej oceny pod kątem adekwatnego związku z przychodami i racjonalności działania dla osiągnięcia przychodów. Przy kwalifikowaniu poniesionych wydatków należy wziąć pod uwagę ich celowość oraz możliwość przyczynienia się wydatku do osiągniecia przychodów, a także racjonalność wydatków, to znaczy ich adekwatność do rzeczywistych potrzeb i zakresu prowadzonej działalności oraz konieczność ich poniesienia dla osiągniecia przychodów.

Warunkiem koniecznym dla uznania wydatków poniesionych na określony składnik majątku – w tym przypadku pojazd typu kamper o dopuszczalnej masie do 3,5 tony (kategoria M1) – za koszty uzyskania przychodów jest ich wykorzystywanie na potrzeby i w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Podkreślam, że wykazanie związku przyczynowo-skutkowego między poniesionym wydatkiem a przychodem uzyskanym z działalności, zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła tego przychodu – każdorazowo spoczywa na podatniku.

Ponadto, zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych wydatki na nabycie środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych nie są jednorazowo zaliczane do kosztów uzyskania przychodów.

Z uwagi na fakt, że składniki majątku są wykorzystywane przez podatników przez dłuższy czas, a nie wyłącznie w roku ich nabycia, ustawodawca przyjął zasadę, że wydatki zaliczane będą do kosztów sukcesywnie, w miarę ich zużycia.

Zgodnie z art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. W przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.

Środki trwałe

W myśl art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1)budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2)maszyny, urządzenia i środki transportu,

3)inne przedmioty

–o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Zatem, aby dany składnik majątku był uznany za środek trwały musi:

·stanowić własność lub współwłasność podatnika,

·zostać nabyty lub wytworzony we własnym zakresie przez podatnika,

·być kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do używania,

·jego przewidywany okres używania być dłuższy niż rok,

·być wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną działalnością albo oddany do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przy czym uznaje się, że składnik majątku spełnia kryterium kompletności, jeżeli jest wyposażony we wszystkie elementy umożliwiające jego funkcjonowanie, zgodnie z przeznaczeniem. Natomiast sformułowanie „zdatny do użytku” należy rozumieć jako możliwość faktycznego oraz prawnego użytkowania.

Stosownie do art. 22d ust. 2 cytowanej ustawy:

Składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4.

W myśl art. 22f ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 22h-22m, gdy wartość początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia do używania jest wyższa niż 10 000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest równa lub niższa niż 10 000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22d ust. 1, mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 22h-22m albo jednorazowo – w miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, albo w miesiącu następnym.

Przy czym pamiętać należy o ograniczeniu kwotowym, o którym mowa w art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dotyczącym odpisów amortyzacyjnych.

Podstawą dokonywania odpisów amortyzacyjnych jest wartość początkowa środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych. Zasady ustalania wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, która stanowi podstawę obliczenia odpisów amortyzacyjnych, określa art. 22g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stosownie do treści art. 22g ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od odrób fizycznych:

Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się w razie odpłatnego nabycia - cenę ich nabycia, a jeżeli były używane przez podatnika przed wprowadzeniem ich do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych i nie były wcześniej amortyzowane - cenę ich nabycia, nie wyższą jednak od ich wartości rynkowej.

Wydatki nieuznane za koszty uzyskania przychodów

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2026 r.:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 22a-22o, w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej kwotę:

a)225 000 zł - w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1289, 1853 i 1881) oraz w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem napędzanym wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej ustawy,

b)150 000 zł - jeśli emisja CO₂ silnika spalinowego samochodu osobowego, określona na podstawie danych zawartych w centralnej ewidencji pojazdów, o której mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, wynosi mniej niż 50 g na kilometr,

c)100 000 zł - jeśli emisja CO₂ silnika spalinowego samochodu osobowego, określona na podstawie danych zawartych w centralnej ewidencji pojazdów, o której mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, jest równa lub wyższa niż 50 g na kilometr.

Stosownie do treści art. 23 ust. 5b ustawy:

Przepisu ust. 1 pkt 4 nie stosuje się do odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego, jeżeli ten samochód został oddany przez podatnika do odpłatnego używania na podstawie umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, a oddawanie w odpłatne używanie na podstawie takiej umowy stanowi przedmiot działalności podatnika.

Żeby przepis ten można było zastosować muszą być spełnione łącznie przesłanki:

·pojazd musi być oddany do używania, które to używanie musi mieć charakter odpłatny;

·oddanie do używania musi być na podstawie umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze;

·oddawanie w odpłatne używanie na podstawie takiej umowy stanowi przedmiot działalności podatnika.

Jednocześnie jak wynika z treści art. 23 ust. 1 pkt 43 lit. a) omawianej ustawy:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów podatku od towarów i usług, z tym że jest kosztem uzyskania przychodów podatek naliczony:

­jeżeli podatnik zwolniony jest od podatku od towarów i usług lub nabył towary i usługi w celu wytworzenia albo odprzedaży towarów lub świadczenia usług zwolnionych od podatku od towarów i usług,

­w tej części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług - jeżeli naliczony podatek od towarów i usług nie powiększa wartości środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej.

 Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2026 r

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków dotyczących samochodu osobowego opłat wynikających z umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, z wyjątkiem opłat z tytułu składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota, o której mowa w pkt 4 odpowiednio w lit. b lub c, pozostaje do wartości samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.

Stosownie do art. 23 ust. 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Poniesione wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 46 i 46a, oraz kwota, o której mowa w ust. 1 pkt 47a, obejmują także podatek od towarów i usług, który zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego, oraz naliczony podatek od towarów i usług, w tej części, w jakiej zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług.

Zgodnie z art. 23 ust. 5c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W przypadku samochodu osobowego oddanego do używania na podstawie umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, ograniczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 47a, stosuje się do tej części opłaty, która stanowi spłatę wartości samochodu osobowego.

Artykuł 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych rozciąga limit rozliczania wydatków na korzystanie z samochodu osobowego na umowy leasingu operacyjnego, umowy najmu, dzierżawy lub inne umowy o podobnym charakterze. Limit ten odnosi się do wartości samochodu, który jest przedmiotem takiej umowy i ma zastosowanie do tej części opłaty, która stanowi spłatę wartości samochodu osobowego – części kapitałowej raty leasingowej.

Zatem, nie stanowią kosztów uzyskania przychodów dotyczące samochodu osobowego opłaty wynikające z umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwoty wynikające z art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2026 r., pozostają do wartości samochodu osobowego, który jest przedmiotem tej umowy.

Należy przy tym podkreślić, że część odsetkowa raty leasingu operacyjnego jest to koszt jaki podatnik ponosi w związku z użytkowaniem przedmiotu leasingu. Odsetki nie mają związku z wartością pojazdu ani nie są kosztem związanym z jego eksploatacją, a co za tym idzie część odsetkowa leasingu operacyjnego będzie kosztem działalności a nie kosztem pojazdu. Oznacza to, że nie należy ograniczać/limitować tej części leasingu.

Zgodnie z art. 23 ust. 5f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W przypadku nieprowadzenia przez podatnika ewidencji, o której mowa w art. 86a ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, uznaje się, że samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą podatnika.

Zgodnie z art. 23 ust. 5g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przepisu ust. 5f nie stosuje się, jeżeli podatnik na podstawie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług nie jest obowiązany do prowadzenia takiej ewidencji, z wyjątkiem przypadku, gdy brak tego obowiązku wynika z art. 86a ust. 5 pkt 2 lit. a) ustawy o podatku od towarów i usług.

Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów 100% wydatków z tytułu używania samochodów osobowych dotyczy zatem wykorzystywania samochodów osobowych wyłącznie w prowadzonej działalności gospodarczej, przy czym podatnik jest zobowiązany prowadzić ewidencję, o której mowa w art. 86a ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, potwierdzającą wykorzystywanie samochodów osobowych wyłącznie do działalności gospodarczej.

Mając na uwadze opisane we wniosku zdarzenie, podkreślić muszę, że kluczowe w tej sprawie jest ustalenie, czy wykorzystywany w Pani działalności pojazd będzie samochodem osobowym, czy też pojazdem innym niż samochód osobowy.

Odnosząc się zatem do kwestii uznania opisanego w zdarzeniu pojazdu za pojazd inny niż samochód osobowy, w pierwszej kolejności należy ustalić, czy pojazd ten mieści się w definicji pojazdów, o których mowa w art. 5a pkt 19a lit. a i b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W kontekście postawionych wątpliwości na szczególną uwagę zwraca artykuł 4c ustawy o CIT, w której ustawodawca wskazuje, jakie warunki musi spełnić pojazd specjalny, aby nie zostać zakwalifikowanym jako samochód osobowy.

W świetle cytowanego uprzednio art. 5a pkt 19a lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wymienione warunki powinny być zrealizowane jednocześnie, o czym świadczy spójnik "i". Oznacza to, że pojazdem specjalnym w rozumieniu ww. regulacji będzie wyłącznie pojazd o przeznaczeniu określonym w jednym z tiret, spełniający wymagania zawarte we właściwych przepisach, a także (jednocześnie) w przypadku którego status "pojazdu specjalnego" potwierdza stosowna dokumentacja wydana zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

Z opisu zdarzenia wynika, że zamierza Pani nabyć pojazd typu kamper o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 tony (kategoria M1), który zgodnie z definicją w przepisach o ruchu drogowym jest pojazdem specjalnym o przeznaczeniu kempingowym (kategoria M1). Jest on konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą. Pojazd ten nie jest żadnym z pojazdów wymienionych w art. 86a ust. 9 ustawy o VAT, tj:

·Nie jest pojazdem z jednym rzędem siedzeń oddzielonym trwałą przegrodą (van/wielozadaniowy), ani pojazdem z otwartą częścią do przewozu ładunków;

·Nie posiada kabiny kierowcy konstrukcyjnie oddzielonej od nadwozia do przewozu ładunków. Jest to jednolita konstrukcja, w której cała przestrzeń za fotelem kierowcy jest przestrzenią mieszkalną, nierozerwalnie związaną z funkcją rekreacyjno-turystyczną

·Jest to pojazd specjalny w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym, przeznaczony do wykonywania specjalnej funkcji (kempingowej), co powoduje konieczność dostosowania nadwozia i posiadania specjalnego wyposażenia (miejsca do spania, gotowania, instalacje sanitarno-bytowe itp.) które jednoznacznie wskazują na jego specjalną funkcję, która dominuje nad funkcją transportową;

·Pojazd nie jest samochodem osobowym określonym w przepisach o podatku od towarów i usług, lecz pojazdem specjalnym

Ponadto wskazała Pani, że będzie prowadziła ewidencję przebiegu pojazdu, o której mowa w art. 86a ust. 4 ustawy od podatku od towarów i usług (tzw. pełna ewidencja VAT). Prowadzenie tej ewidencji ma na celu wykluczenie jakiegokolwiek użytku prywatnego i potwierdzenie wykorzystania pojazdu wyłącznie do celów działalności gospodarczej. Poza ewidencją przebiegu pojazdu (kilometrówką), będzie prowadziła Pani także rejestr umów najmu i wypraw turystycznych oraz grafik rezerwacji. Pojazd, który planuje Pani wziąć w najem lub kupić to kamper, który będzie posiadał silnik spalinowy (wysokoprężny). Na podstawie świadectwa homologacji planowanego modelu kampera, poziom emisji CO₂ wynosi: 318 g/km.

Pojazd typu kamper o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, pomimo że zgodnie z przepisami o ruchu drogowym może zostać uznany za pojazd specjalny to nie mieści się w katalogu wyłączeń tego rodzaju pojazdów z definicji samochodów osobowych zawartym w art. 5a pkt 19a pkt c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Pomocnym dla rozstrzygnięcia czy pojazd opisany we wniosku jest samochodem osobowym będzie przyporządkowanie pojazdu typu kamper do odpowiedniego symbolu Klasyfikacji Środków Trwałych zawartego w rozporządzeniu Rady Ministrów z 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1864 ze zm.) w celu ustalenia właściwej stawki amortyzacji tego typu pojazdu.

W wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych stanowiącym Załącznik 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przewidziano dla samochodów specjalnych należących do rodzaju 743 stawkę 14%, zaś dla samochodów osobowych należących do rodzaju 741 stawkę 20%.

W części 4 Rozporządzenia Rady Ministrów z 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych zawarte są objaśnienia szczegółowe do każdej grupy, podgrupy i rodzaju środków trwałych.

Zgodnie z opisem grupy 7 „Środki transportu” grupa ta obejmuje m.in.: samochody, autobusy, mikrobusy, trolejbusy, motocykle, ciągniki, naczepy, przyczepy i inne pojazdy mechaniczne.

Dalszy podział wyodrębnia m.in. podgrupę 74 „Pojazdy mechaniczne”, a wśród niej rodzaje: 741 „Samochody osobowe” oraz 743 „Samochody specjalne”.

Rodzaj 741 „Samochody osobowe” obejmuje:

·samochody osobowe wyposażone w silnik o pojemności skokowej > 500 cm3,

·pojazdy typu Quad o pojemności skokowej silnika => 49 cm3,

·samochody osobowe zasadniczo przeznaczone do przewozu osób, włącznie z towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi.

Rodzaj 741 nie obejmuje:

·samochodów osobowych przerobionych na samochody ciężarowe, sklasyfikowanych w rodzaju 742,

·samochodów specjalnych, sklasyfikowanych w rodzaju 743,

·pojazdów samochodowych przeznaczonych konstrukcyjnie do przewozu dziewięciu lub więcej osób (włączając kierowcę), sklasyfikowanych w rodzaju 744.

Z kolei rodzaj 743 „Samochody specjalne” obejmuje:

·pojazdy samowyładowcze przeznaczane do użytku poza drogami publicznymi,

·pojazdy-amfibie, samochodziki golfowe, pojazdy przeznaczone do poruszania się po śniegu i podobne,

·samochody sanitarne do transportu chorych, w tym pogotowia ratunkowego,

·pojazdy samochodowe, które ze względu na swą konstrukcję przeznaczone są do wykonywania innych prac niż transport towarów i przewóz osób, takie jak:

·piaskarki, betoniarki samochodowe, pojazdy przepompowujące beton,

·pojazdy strażackie, pojazdy do czyszczenia ulic, kanałów ściekowych, pasów startowych lotnisk (polewaczki, zmywarki, polewarko-zmywarki, samochody asenizacyjne, pługi śnieżne),

·pojazdy stanowiące objazdowe punkty usługowe, kuchnie polowe,

·ciężarówki-warsztaty, pojazdy pogotowia technicznego,

·ruchome przychodnie rentgenowskie i ruchome kliniki medyczne, w tym dentystyczne,

·żurawie samochodowe (dźwigi samojezdne),

·samojezdne wieże wiertnicze,

·generatory przewoźne,

·radiowe wozy transmisyjne, wozy operatorskie i filmowe,

·pozostałe samochody specjalne, gdzie indziej niesklasyfikowane.

Z opisu zawartego we wstępie do klasyfikacji grupy 7 „Środki transportu” o zaliczeniu środka transportu do odpowiedniej podgrupy środków trwałych decyduje zatem jego przeznaczenie oraz konstrukcja i wyposażenie.

Analizując wymienione w poszczególnych rodzajach kategorie pojazdów uznać muszę, że samochód typu kamper nie jest w rozumieniu KŚT samochodem specjalnym zaliczanym do rodzaju 743. Nie jest bowiem żadnym z pojazdów wymienionych w opisie tej kategorii, jak również – biorąc pod uwagę przeznaczenie wymienionych pojazdów – nie można zakwalifikować go do kategorii „pozostałe samochody specjalne, gdzie indziej niesklasyfikowane”. Są to bowiem pojazdy samochodowe, specjalnie skonstruowane albo przystosowane, wyposażone w różne urządzenia umożliwiające wykonywanie pewnych funkcji nie transportowych, co oznacza, że głównym przeznaczeniem pojazdu w tej pozycji nie jest przewóz osób albo towarów.

Pojazd typu kamper należy zaliczyć do rodzaju 741, który obejmuje, zgodnie z opisem, samochody osobowe zasadniczo przeznaczone do przewozu osób. Główną funkcją użytkową takiego samochodu, jaką poprzez określoną konstrukcję nadał temu pojazdowi producent, jest bowiem przewóz osób. Specyficzne wyposażenie takiego pojazdu, tj. miejsce do spania, przygotowywania posiłków i toaleta służy właśnie temu celowi.

Podkreślić muszę, że przy dokonywaniu klasyfikacji środka trwałego do właściwego symbolu KŚT nie jest istotna klasyfikacja dokonywana w świetle ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Klasyfikując pojazd na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych należy opierać się wyłącznie na przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wobec tego, nie mogę zaakceptować Pani stanowiska, że kamper opisany w zdarzeniu, jest pojazdem specjalnym, o którym mowa w art. 5a pkt 19a lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Pojazd typu kamper o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 tony (M1) należy zaliczyć do rodzaju pojazdów, obejmujących samochody osobowe przeznaczone do przewozu osób. Tym samym dla celów podatkowych zastosowanie znajdą ograniczenia dotyczące możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z jego użytkowaniem, tj. odpowiednio całości rat leasingowych (w przypadku leasingu operacyjnego) lub całości odpisów amortyzacyjnych (w przypadku zakupu i ujęcia w ewidencji środków trwałych), o którym mowa w art. 23 ust 1 pkt 4 i 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wobec tego przedstawione przez Panią stanowisko jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

·Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia i zastosuje się Pani do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)z zastosowaniem art. 119a;

2)w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.