Interpretacja indywidualna z dnia 21 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0115-KDIT1.4011.241.2026.2.JG

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 marca 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 19 lutego 2026 r. przesłany przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (...) o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem 13 maja 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca od 30 sierpnia 2019 r. do 8 września 2024 r. stale przebywał i zamieszkiwał poza granicami Polski.

Okres 30 sierpnia 2019 r. – 31 grudnia 2020 r.: Wnioskodawca pełnił posługę duchowną na terytorium Austrii. Wiązało się to z pełną rezydencją podatkową w tym kraju, posiadaniem tam ośrodka interesów życiowych oraz oficjalnym zameldowaniem. Wnioskodawca posiada dokumenty Meldezettel oraz Sozialversicherungsnummer – (...).

Okres 1 stycznia 2021 r. – 8 września 2024 r.: po rezygnacji z kapłaństwa Wnioskodawca pozostał za granicą, podejmując pracę jako kierowca zawodowy w transporcie międzynarodowym – pracodawcy w Niemczech. Wnioskodawca nie posiada dzieci, co pozwalało na pełną mobilność zawodową. Miejscem przebywania były hotele, lokale mieszkalne wynajmowane przez firmy transportowe, baza transportowa oraz kabina pojazdu poza granicami Polski. Wnioskodawcy ID steuernummer to (...).

Posiadana w Polsce od połowy listopada 2020 r. do 28 lutego 2021 r. (3,5 miesiąca) niewielka firma wysyłkowa była zarządzana zdalnie i nie wymagała obecności Wnioskodawcy w kraju – jej pełną obsługę księgową i administracyjną sprawowało zewnętrzne biuro rachunkowe, a procesy sprzedaży były zautomatyzowane. Założenie jej i zakończenie również było zdalne z zagranicy.

13 maja 2022 r. Wnioskodawca zawarł związek małżeński w Polsce, jednak nie zmieniło to jego centrum interesów życiowych, które nadal znajdowało się za granicą. Tam generowane były jedyne dochody Wnioskodawcy, planowane było również znalezienie pracy w Niemczech dla nowej żony. Wnioskodawca aktywnie podejmował starania mające na celu stałe osiedlenie się małżonki za granicą, co obejmowało między innymi poszukiwanie dla niej zatrudnienia na terenie Niemiec, czy lekcje języka niemieckiego, które pobierała. Miała nawet nadany zagraniczny numer identyfikacyjny podatkowy – (...).

Przeniesienie centrum interesów życiowych do Polski nastąpiło 8 września 2024 r. w związku z podjęciem przez Wnioskodawcę służby w (...). Nawet umowa zlecenia w dniach 20 maja 2024 r. – 31 sierpnia 2024 r. jako doręczyciel poczty, którą Wnioskodawca wykonywał sporadycznie w czasie krótkotrwałej wizyty w Polsce, nie oznaczała jeszcze wtedy przeniesienia ośrodka życiowego do Polski, ponieważ Wnioskodawca nieprzerwanie pracował w Niemczech do 8 września 2024 r. i tam przebywał na stałe.

Uzupełnienie wniosku

Wnioskodawca posiada obywatelstwo polskie. Przed wyjazdem Wnioskodawca mieszkał na stałe w Polsce.

Wyjazd do Austrii 30 sierpnia 2019 r. był związany z pełnieniem posługi duszpasterskiej. Następnie wyjazd do Niemiec od 1 stycznia 2021 r. wiązał się z podjęciem stałej pracy. W obu przypadkach celem było stałe przebywanie i życie poza granicami RP.

Wnioskodawca posiadał pełną rezydencję podatkową w Austrii (2019-2020) oraz w Niemczech (2021-2024) i był traktowany jako osoba, która podlega tam opodatkowaniu z uwagi na miejsce zamieszkania w Austrii i Niemczech. Wnioskodawca przebywał w tych krajach powyżej 183 dni w roku. Wnioskodawca podlegał tam nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od całości swoich światowych dochodów jako rezydent tych państw.

W Austrii Wnioskodawca mieszkał pod adresami:

(...)

Wnioskodawca posiada wszystkie dokumenty Meldezettel oraz Anmeldebescheinigung. Tytuł prawny do zamieszkiwania w lokalu na terenie parafii wynikał z przydziału służbowo-funkcyjnego dokonanego przez właściwą władzę kościelną w (...) w związku z pełnioną posługa duszpasterską. Jest to specyficzny rodzaj stosunku prawnego, w którym prawo do stałego zamieszkania jest nierozerwalnie związane z pełnieniem obowiązków kapłańskich w danej jednostce administracyjnej Kościoła w (...). Zakwaterowania te stanowiły miejsca zamieszkania i centra życiowe Wnioskodawcy w okresie 30 sierpnia 2019 r. - 31 grudnia 2020 r.

W Niemczech miejscem zamieszkania były hotele i mieszkania pracownicze wynajmowane przez pracodawców, bazy transportowe oraz kabiny pojazdów. Brak indywidualnych umów najmu wynikał ze specyfiki mobilnej pracy kierowcy oraz braku potrzeby wynajmu. Dodatkowe najmy nie były Wnioskodawcy potrzebne gdyż miał gdzie mieszkać w Niemczech i miejsca te były wystarczające dla jego potrzeb.

Poza pracą Wnioskodawca miał wiele powiązań gospodarczych z Austrią i Niemcami:

•zagraniczne numery identyfikacji podatkowej w obu krajach,

•ubezpieczenia na życie, ubezpieczenia społeczne i zdrowotne opłacane pełnymi składkami w Austrii i Niemczech,

•konta bankowe w Austrii, na które wpływały Wnioskodawcy wynagrodzenia,

•zobowiązania finansowe i kredytowe – kredyt hipoteczny na mieszkanie w Polsce został Wnioskodawcy przyznany przez polski bank w walucie euro wyłącznie dzięki jego wiarygodności finansowej i zarobkom uzyskiwanym w Niemczech. Bank wymógł na Wnioskodawcy założenie konta walutowego w Polsce i przelewy z wynagrodzeń na to konto mimo, że nie było to dla Wnioskodawcy komfortowe,

•oszczędności Wnioskodawca trzymał na koncie austriackim, a potem w Niemczech na koncie walutowym w euro w polskim banku ze względu tylko i wyłącznie na obowiązki z umowy kredytowej. Wnioskodawca nie dublował kont ze względu na opłaty i wygodę,

•auto Wnioskodawca posiadał zarejestrowane na siebie w Austrii w czasie całej posługi i potem to samo auto przez część pobytu w Niemczech,

•Wnioskodawca nie posiadał nieruchomości w Austrii i w Niemczech,

•koszty utrzymania austriackiego i niemieckiego numeru telefonu, bieżących kosztów życia, wydatki na codzienne utrzymanie w bazach transportowych oraz hotelach i mieszkaniach pracowniczych w Niemczech, opłaty za media w Austrii,

•wszystkie zarobki, ubezpieczenia i podatki płacone w Austrii i w Niemczech,

•Wnioskodawca nie posiadał innych dochodów oprócz czasu 3,5 miesiąca firmy w Polsce, o której już wspominał. Założona zdalnie w połowie listopada 2020 r. na terenie Austrii, zarządzana zdalnie, nie wymagała obecności w Polsce, jej pełną obsługę księgową i administracyjną sprawowało zewnętrzne biuro rachunkowe, a procesy były zautomatyzowane. Zakończenie również zdalne 28 lutego 2021 r. na terenie Niemiec.

W Austrii Wnioskodawca nie posiadał partnerki i żony, a inne osoby jak siostra i rodzice przebywali w Polsce. Wnioskodawca nie odwiedzał ich ze względu na obowiązki, jedynie oni Wnioskodawcę. W czasie pobytu w Niemczech Wnioskodawca wziął ślub 13 maja 2022 r. Żona Wnioskodawcy przebywała w Polsce, ale przygotowywała się do wyjazdu, uczyła języka, często Wnioskodawcę odwiedzała i szukali wspólnie pracy dla niej zakładając dla niej nawet numer podatkowy w Niemczech – (...). Wnioskodawca aktywnie podejmował starania mające na celu stałe osiedlenie się małżonki w Niemczech. Rodziców i siostrę Wnioskodawca odwiedzał w Polsce raz do roku.

W Austrii jako ksiądz Wnioskodawca pełnił centralną rolę w życiu lokalnej społeczności Steiermark. Aktywność Wnioskodawcy wykraczała daleko poza obowiązki liturgiczne. Wnioskodawca był organizatorem oraz aktywnym uczestnikiem licznych imprez gminnych, szpitalnych, domów seniora, festynów oraz spotkań integracyjnych dla mieszkańców. Codziennie Wnioskodawca intensywnie uczestniczył w życiu kulturalnym i społecznym regionu. Całe życie towarzyskie i społeczne toczyło się wyłącznie w Austrii.

W Niemczech mimo mobilnego charakteru pracy jako kierowca zawodowy Wnioskodawca aktywnie uczestniczył w weekendy w życiu społeczności firmowej. Wnioskodawca brał udział w imprezach firmowych, spotkaniach integracyjnych czy wydarzeniach branżowych. Relacje koleżeńskie i zawodowe Wnioskodawcy były osadzone w strukturach niemieckich firm, w których był zatrudniony, a czas wolny spędzał głównie w środowisku osób związanych z miejscem swojej pracy za granicą.

W całym okresie zatrudnienia w Austrii i w Niemczech Wnioskodawca podlegał pełnemu ubezpieczeniu zdrowotnemu i społecznemu. Wnioskodawca posiadał numery ubezpieczeń socjalnych, karty ubezpieczeń kas chorych i korzystał tylko i wyłącznie w tych obu krajach z tamtejszej opieki medycznej - lekarze pierwszego kontaktu i specjaliści, zwolnienia lekarskie, zakup lekarstw. Wszystkie możliwe składki były odprowadzane z niemieckich i austriackich wynagrodzeń.

W latach 2019-2024 Wnioskodawca nie korzystał z publicznej służby zdrowia w Polsce.

W Austrii i w Niemczech Wnioskodawca posiadał zarejestrowany austriacki i niemiecki numer telefonu (zarówno prywatne, jak i służbowe). W Austrii Wnioskodawca posiadał również zarejestrowany tam samochód. Media w Austrii, z których Wnioskodawca korzystał (woda, ścieki, gaz, telefon, opłaty za kursy językowe) pobierała kuria w (...). W Niemczech Wnioskodawca ponosił opłaty za telefon i Internet zarówno służbowy jak i prywatny, opłaty hotelowe, opłaty za mieszkania pracownicze, kursy językowe, posiłki.

Kraje te stanowiły wyłączne i stałe miejsce pobytu oraz centrum aktywności życiowej Wnioskodawcy, aż do momentu ostatecznego podjęcia decyzji o powrocie do Polski we wrześniu 2024 r.

Związki Wnioskodawcy z Polską były incydentalne. Przyjazdy Wnioskodawcy do Polski w latach 2019-2024 miały charakter wyłącznie sporadyczny, incydentalny i przede wszystkim krótkotrwały. Były to typowe wizyty o charakterze turystyczno-jubileuszowym. Odbywały się w okresach urlopowych (nie wszystkich) lub rodzinnych jubileuszowych imprez. Wnioskodawca przyjeżdżał do kraju kilka razy do roku na maksymalnie kilka dni. Łączny czas wszystkich pobytów Wnioskodawcy w Polsce w żadnym z wymienionych lat 2019-2024 nie zbliżył się nawet do maksymalnych wymaganych prawem 183 dni. Przez zdecydowaną część roku Wnioskodawca przebywał, pracował i żył w Austrii lub Niemczech. Podczas krótkich wizyt w Polsce Wnioskodawca korzystał wyłącznie z gościnności najbliższej rodziny lub wynajmował hotele.

Siostra i rodzice Wnioskodawcy od zawsze mieszkają w Polsce. Odwiedziny były tylko kilkukrotne, częściej oni odwiedzali Wnioskodawcę. 13 maja 2022 r. Wnioskodawca zawarł ślub z mieszkającą w Polsce kobietą. Wnioskodawca nie posiada dzieci, co w tamtym czasie zapewniało mu pełną mobilność zawodową i pozwalało na stałe przebywanie poza granicami RP. Mimo fizycznej obecności żony w Polsce, która często Wnioskodawcę odwiedzała, ich wspólnym celem i zamiarem było życie za granicą. Żona aktywnie uczyła się języka niemieckiego oraz podejmowała starania o znalezienie zatrudnienia na terenie Niemiec, aby do Wnioskodawcy dołączyć na stałe. Otrzymała nawet numer podatkowy w Niemczech. Fakt przebywania małżonki w kraju był stanem zastanym, przejściowym, a nie dowodem na posiadanie centrum interesów życiowych w Polsce. Zgodnie z linią orzeczniczą organów podatkowych, posiadanie małżonka w kraju (tym bardziej, gdy wzięło się ślub z osobą zamieszkałą w innym kraju) nie uniemożliwia posiadania ośrodka interesów życiowych za granicą, jeśli to tam podatnik faktycznie przebywa, zarabia i planuje przyszłość rodziny. Centrum interesów gospodarczych Wnioskodawcy znajdowało się w całości za granicą, gdzie uzyskiwał dochody pozwalające na zaciągnięcie kredytu hipotecznego w walucie euro. Dopiero podjęcie służby w (...) skłoniło Wnioskodawcę do powrotu 9 września 2024 r., przenosząc ośrodek interesów do Polski.

We wrześniu 2021 r. Wnioskodawca otrzymał kredyt na mieszkanie budujące się w (...), a 11 lipca 2022 r. nabył aktem notarialnym nieruchomość wyłącznie jako długoterminowa lokata kapitału oraz inwestycja środków finansowych wypracowanych podczas pracy za granicą. Zakup ten miał na celu zabezpieczenie oszczędności przed inflacją, a nie realizację celów mieszkaniowych przez Wnioskodawcę w tamtym czasie. Potwierdzeniem silnego związku gospodarczego z Niemcami jest fakt, że kredyt hipoteczny za zakup tego mieszkania został Wnioskodawcy przyznany przez bank wyłącznie w walucie euro na podstawie udokumentowanych dochodów uzyskiwanych wyłącznie z tytułu pracy za granicą. Bank uznał Niemcy za główne źródło utrzymania Wnioskodawcy i centrum finansowe nie pozwalając na kredyt w walucie polskiej. W latach 2022-2024 Wnioskodawca nie mieszkał w tej nieruchomości. Przez większość tego czasu przebywał w Niemczech wykonując obowiązki zawodowe. Lokal w tym okresie był albo w trakcie wykańczania, albo służył jako miejsce pobytu małżonki, która przygotowywała się do wyjazdu do Niemiec. Posiadanie majątku w Polsce w postaci nieruchomości nie świadczy o przeniesieniu tu centrum interesów życiowych, zwłaszcza że ta nieruchomość została sfinansowana z pracy za granicą i kredytowi w euro, a Wnioskodawca fizycznie przebywał i pracował poza granicami RP. Powrót wymuszony podjęciem służby w (...) 9 września 2024 r. Od tego dnia w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej Wnioskodawca podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.

Poza wyżej wymienionym mieszkaniem Wnioskodawca nie posiadał w Polsce majątku, źródeł dochodu innych niż 3,5-miesięczna firma wymieniona wyżej z 2020 r. oraz pracy jako dostarczyciel poczty w ostatnim 3-miesięcznym okresie przed wrześniem 2024 r. Konto bankowe w euro i w złotówkach wymógł na Wnioskodawcy polski bank pod rygorem nieotrzymania kredytu mieszkaniowego. Na to konto w euro Wnioskodawca otrzymywał niemieckie wynagrodzenie. Innych kredytów Wnioskodawca nie posiadał. Oszczędności Wnioskodawca nie posiadał. Ubezpieczeń polskich Wnioskodawca nie posiadał, oprócz obowiązkowego ubezpieczenia nieruchomości do kredytu.

Wnioskodawca nie prowadził w Polsce aktywności społecznej, politycznej, kulturalnej i obywatelskiej, ponieważ nie przebywał w Polsce. Nie przynależał do żadnych polskich organizacji i klubów. Wnioskodawca nie korzystał w Polsce ze służby zdrowia i świadczeń społecznych.

Telefon Wnioskodawca miał zarejestrowany na firmę w Polsce w 2020 r., który potem posiadał bo nie chciał zrywać umowy ze względu na karę umowną. Wnioskodawca miał w tym czasie również niemiecki i austriacki numer telefonu. Media w posiadanym mieszkaniu (prąd, woda) były zarejestrowane na nazwisko Wnioskodawcy jako właściciela wynikające z prawa. W czasie pobytu w Austrii Wnioskodawca nie posiadał samochodu zarejestrowanego w Polsce. Podczas pobytu w Niemczech Wnioskodawca posiadał okresowo samochód zarejestrowany w Polsce. Były to bardzo tanie stare auta. Wybór miejsca rejestracji był podyktowany wyłącznie względami ekonomicznymi – stare auta w Niemczech mają bardzo wysokie stawki opłat, oraz łatwością obsługi administracyjnej. Pojazdy te służyły Wnioskodawcy wyłącznie do dojazdów między ośrodkami firm transportowych w Niemczech.

Jako oficjalne potwierdzenie rezydencji w Austrii Wnioskodawca posiada dokument Anmeldebescheinigung. Dokument ten w połączeniu z posiadanym austriackim numerem ubezpieczenia społecznego (...) oraz zaświadczenia Meldezettel stanowią jednoznaczny dowód na posiadanie ośrodka interesów życiowych i rezydencji podatkowej w Austrii.

Rezydencję podatkową w Niemczech Wnioskodawca może udokumentować za pomocą posiadanych pasków wypłat Lohnabrechnung, które potwierdzają odprowadzania pełnych składek na ubezpieczenia oraz podatku dochodowego do niemieckiego Urzędu Skarbowego. Niemieckim numerem identyfikacji podatkowej Wnioskodawcy jest (...). Jako kierowca zawodowy w transporcie międzynarodowym Wnioskodawca podlegał w Niemczech nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Dokumenty te w sposób wystarczający i obiektywny dokumentują status rezydenta podatkowego Wnioskodawcy w rozumieniu przepisów w okresie 30 sierpnia 2019 r. – 8 września 2024 r. Certyfikaty rezydencji wydane przez zagraniczne organy nie były wymagane do bieżących rozliczeń, gdyż bezspornie urzędy traktowały Wnioskodawcę jako swojego rezydenta.

Składane w Polsce zeznania podatkowe (tylko lata podatkowe 2020, 2021 i 2024) dotyczyły: lat 2020 - 2021: firmy zarządzanej zdalnie z zagranicy – zeznania składane przez wynajęte biuro rachunkowe, roku 2024: okresu powrotu. Miały charakter wyłącznie informacyjny. Aktywność podatkowa Wnioskodawcy w Polsce była jedynie wynikiem rzetelnego dopełnienia obowiązków formalnych, a nie dowodem na posiadanie tutaj centrum interesów życiowych. Wnioskodawca posługiwał się polskim adresem ze względów czysto technicznych i korespondencyjnych. Wynikało to z faktu, że żona lub znajomi przebywali w kraju i mogli na bieżąco dawać znać o oficjalnej korespondencji z urzędów, co przy pracy kierowcy za granicą było jedynym skutecznym sposobem komunikacji z organami administracji. Podanie polskiego adresu w nagłówkach nie było równoznaczne z deklarowaniem Polski jako centrum interesów życiowych. Dochody z zagranicy Wnioskodawca wskazywał w polskich zeznaniach wyłącznie w celu dopełnienia obowiązków wynikających z progresywnej stopy podatkowej jeśli występował taki wymóg, a nie z tytułu bycia polskim rezydentem podatkowym w tamtym czasie. Używanie polskiego adresu miało charakter pomocniczy i nie odzwierciedlało rzeczywistego stanu faktycznego, jakim był stały pobyt i praca poza granicami RP. Potwierdzeniem było nieskładanie deklaracji podatkowych w latach 2022 i 2023 w Polsce, ponieważ Wnioskodawca przebywał na stałe w Niemczech, a jego jedyne dochody pochodziły z umowy o pracę w Niemczech. Zgodnie z brakiem jakichkolwiek dochodów w Polsce w tym czasie, nie ciążył na Wnioskodawcy obowiązek składania PIT w kraju byłego zamieszkania. Potwierdza to fakt, że centrum interesów życiowych znajdowało się wówczas całkowicie poza granicami RP.

W okresie od 20 maja 2024 r. do 31 sierpnia Wnioskodawca przebywał przez pojedyncze dni w Polsce pod adresem posiadanego mieszkania. Była to umowa zlecenie wykonywana tylko przez kilkanaście dni podczas urlopu – nie była to praca na etat od poniedziałku do piątku, tylko dni umówione z szefem podczas pobytu Wnioskodawcy w Polsce na urlopie, gdyż cały czas Wnioskodawca pracował w Niemczech. Dni te nie są dowodem na posiadanie rezydencji w Polsce.

Wnioskodawca zamierza skorzystać z ulgi na powrót w latach 2025, 2026, 2027 i 2028.

Pytanie

Czy w opisanym w stanie faktycznym Wnioskodawca spełnia warunki do skorzystania z tzw. ulgi na powrót (zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) w rozliczeniu za rok 2025 oraz lata kolejne?

Pana stanowisko w sprawie

Pana zdaniem, spełnia Pan wszystkie warunki do skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT (tzw. ulga na powrót).

Wnioskodawca posiada udokumentowany co najmniej 3-letni – w praktyce 5-letni – okres rezydencji podatkowej za granicą (Austria i Niemcy) bezpośrednio w roku powrotu. Mimo zawarcia związku małżeńskiego 13 maja 2022 r. i posiadanej zarejestrowanej w Polsce przez 3,5 miesiąca zdalnej działalności gospodarczej, jako faktyczne centrum interesów życiowych pozostawało poza granicami RP, co potwierdza m.in. brak osobistego odbierania korespondencji w Polsce oraz aktywna nauka języka niemieckiego przez małżonkę i aktywne poszukiwanie przez nią zatrudnienia na terenie Niemiec w celu dołączenia do męża. Definitywne przeniesienie ośrodka interesów życiowych do Polski nastąpiło dopiero we wrześniu 2024 r. wraz z podjęciem służby w (...). W związku z powyższym Wnioskodawca ma prawo do zwolnienia przychodów ze stosunku służbowego w roku 2025 i kolejnych latach objętych ulgą.

Stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w licznych rozstrzygnięciach organów podatkowych oraz wyrokach sądów administracyjnych, m.in.:

•w kwestii pracy kierowcy: zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą, np. wyrok NSA z 11 maja 2020 r., sygn. akt II FSK 3415/18, sam fakt posiadania mieszkania czy rodziny w Polsce nie przesądza o rezydencji, jeśli centrum interesów gospodarczych, osobistych (miejsce wykonywania pracy, przebywanie w kabinie pojazdu czy bazie transportowej) znajduje się za granicą;

•w kwestii małżonka w kraju: Dyrektor KIS w licznych interpretacjach (np. 0111-KDIB3.4011.51.2023.1.ASZ) potwierdza, że posiadanie małżonka w Polsce nie uniemożliwia posiadania ośrodka interesów życiowych za granicą, jeśli podatnik tam faktycznie przebywa, zarabia i planuje przyszłość rodziny poza Polską (co potwierdzają Wnioskodawcy zatrudnienie oraz jego starania o pracę dla żony w Niemczech);

•w kwestii firmy 3,5-miesięcznej w Polsce: sam fakt bycia właścicielem firmy lub nieruchomości w Polsce nie oznacza posiadania tu centrum interesów życiowych, jeżeli aktywność ta nie wymaga osobistej obecności i jest zarządzana zdalnie (zgodnie z konwencją modelową OECD).

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):

Wolne od podatku dochodowego są przychody podatnika, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte:

a)ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku pracy,

b)z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8,

c)z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych,

d)z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa

–w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.

Na podstawie art. 21 ust. 39 ww. ustawy:

Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej ustawy, zwolnionych od podatku dochodowego oraz od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 21 ust. 43 ww. ustawy:

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że:

1)w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz

2)podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obejmującym:

a)trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz

b)okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz

3)podatnik:

a)posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej lub

b)miał miejsce zamieszkania:

-nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub

-na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 2, oraz

4)posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia, oraz

5)nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia – w przypadku podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ww. ustawy:

Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł.

W celu skorzystania z ww. preferencji podatkowej, tj. tzw. „ulgi na powrót”, spełnione muszą być wszystkie dodatkowe warunki wskazane w art. 21 ust. 43 ustawy. Przy czym w świetle przepisów regulujących omawiane zwolnienie znaczenie ma takie przeniesienie miejsca zamieszkania, w wyniku którego podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce (zmiana rezydencji podatkowej). Wprost stanowi o tym art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Dla zastosowania ww. zwolnienia przedmiotowego jest więc istotne m.in. aby podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Polski zarówno w okresie obejmującym trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na Polskę, jak i w okresie od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Polski, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Kwestie związane z posiadaniem miejsca zamieszkania na terytorium Polski zostały uregulowane w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jak wynika z art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1)posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2)przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Definicja miejsca zamieszkania zawarta w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych obejmuje dwa kryteria: pobyt na terytorium Polski dłużej niż 183 dni w roku podatkowym lub posiadanie na terytorium Polski ośrodka interesów życiowych, rozumianego jako centrum interesów osobistych lub centrum interesów gospodarczych. Przepisy te stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest Polska. Zatem w świetle przepisów prawa podatkowego miejsce zamieszkania nie jest tożsame z miejscem zameldowania.

Z analizy sprawy wynika, że do Polski wrócił Pan 8 września 2024 r. i w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest Pan polskim rezydentem podatkowym, tj. podlega Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych został więc spełniony.

Z przedstawionych we wniosku okoliczności wynika, że w okresie 3 lat kalendarzowych poprzedzających rok 2024, w którym przeprowadził się Pan na stałe do Polski, oraz w okresie od początku 2024 r. do momentu przeprowadzki do Polski nie miał Pan miejsca zamieszkania na terytorium Polski, bowiem w tym okresie mieszkał Pan w Austrii i w Niemczech, a Polskę odwiedzał sporadycznie, w celach krótkotrwałych wizyt rodzinnych i turystycznych. Tak więc zrealizował Pan także wymagania wskazane w art. 21 ust. 43 pkt 2 ustawy.

Jako polski obywatel spełnił Pan również wymóg z art. 21 ust. 43 pkt 3 ww. ustawy.

Kolejnym istotnym kryterium umożliwiającym zastosowanie „ulgi na powrót” jest – stosownie do art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy – posiadanie certyfikatu rezydencji lub innych dowodów dokumentujących miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia.

Zgodnie z art. 5a pkt 21 ww. ustawy:

Ilekroć w ustawie mowa jest o certyfikacie rezydencji - oznacza to zaświadczenie o miejscu zamieszkania podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania podatnika.

Z treści ww. regulacji wynika, że dokumentowanie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do „ulgi na powrót” może alternatywnie nastąpić posiadanym przez podatnika certyfikatem rezydencji lub innym dowodem. Wystarczy zatem, że podatnik posiada inne dokumenty, które potwierdzą jego miejsce zamieszkania w innym państwie, niemniej muszą być to dokumenty potwierdzające miejsce zamieszkania dla celów podatkowych. Takimi dokumentami mogą być np. umowa o pracę, historia zatrudnienia, zagraniczne zeznania podatkowe, zagraniczna umowa najmu nieruchomości, paski wynagrodzeń, wyciągi bankowe czy też zagraniczne zaświadczenie od pracodawcy. Można w tym zakresie przedstawić również inne dowody.

Posiada Pan dowody dokumentujące, że Pana miejsce zamieszkania dla celów podatkowych przed przyjazdem do Polski znajdowało się poza Polską (w Austrii i w Niemczech), spełnił Pan zatem warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ponadto prowadzenie w Polsce działalności gospodarczej w okresie pobytu za granicą, przy jednoczesnym utrzymaniu miejsca zamieszkania w Austrii i w Niemczech, nie wyklucza Pana z prawa do ulgi podatkowej dla osób powracających do Polski. Prowadzenie w Polsce działalności gospodarczej w okresie pobytu za granicą nie oznacza zmiany rezydencji podatkowej i przeniesienia jej do Polski. Istotne jest posiadanie certyfikatu rezydencji podatkowej lub innego dowodu potwierdzającego poprzednie miejsce zamieszkania w Austrii i w Niemczech.

Podsumowując, przysługuje Panu prawo do skorzystania z tzw. „ulgi na powrót”, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przedmiotowe zwolnienie z opodatkowania obejmuje przychody do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym przeniósł Pan to miejsce zamieszkania, albo od początku roku następnego. Pana działalność prowadzona w Polsce nie wpływa na utratę prawa do zwolnienia podatkowego.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)z zastosowaniem art. 119a;

2)w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego . Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.