Interpretacja indywidualna z dnia 21 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0115-KDIT1.4011.306.2026.2.ASZ

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 marca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 24 kwietnia 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Od początku października 2014 do końca listopada 2021 przebywał Pan wraz z żoną (a potem z synem urodzonym w roku 2016) w Niemczech. Przez cały ten okres posiadał Pan umowę o pracę u jednego, niemieckiego pracodawcy i wykonywał stosunek pracy w jego pełnym wymiarze. Polskę odwiedzał Pan sporadycznie przy okazji niektórych urlopów wypoczynkowych, jednak Pana centrum interesów gospodarczych oraz życiowych znajdowało się w Niemczech.

W 2021 roku podjął Pan decyzję, iż na jakiś czas wynoszący kilka miesięcy wróci do Polski celem dłuższego pobytu w ojczystych stronach, przy czym żona wraz z synem wrócili do Polski w sierpniu 2021, natomiast Pan zakończył stosunek pracy z niemieckim pracodawcą z końcem listopada 2021, jak również z końcem ww. miesiąca wypowiedziana została umowa najmu mieszkania w Niemczech.

Po tym czasie, tj. 1 grudnia 2021 roku, przyjechał Pan do Polski z zamiarem odszukania korzystniejszej oferty pracy u niemieckiego pracodawcy, korzystając jednocześnie z niemieckiego zasiłku dla bezrobotnych, który pobierał do końca maja 2022 roku. W tym czasie korzystał Pan wciąż również z niemieckiego ubezpieczenia zdrowotnego.

Na przełomie marca/kwietnia razem podjął Pan z żoną decyzję o tym, iż nie wracają do Niemiec, a poszukiwania ofert pracy zostały ukierunkowane przez Pana wyłącznie na polski rynek, zatem nie powrócił Pan już za granicę. Z początkiem czerwca 2022 roku przeszedł Pan na polskie ubezpieczenie zdrowotne, w tym samym miesiącu rozpoczął również pracę na terytorium Polski.

Wyjeżdżając za granicę nie poinformował Pan polskiego Urzędu Skarbowego o zmianie rezydencji podatkowej będąc przekonanym, iż sam fakt przebywania w Niemczech, wynajmowania tam mieszkania wraz z najbliższymi członkami rodziny, przebywania powyżej 183 dni w roku oraz pozostawaniu w stosunku pracy w pełnym wymiarze powoduje automatyczną zmianę rezydencji podatkowej na niemiecką. W czasie przebywania za granicą otrzymywał Pan jedynie (nie rokrocznie) PIT-8C z tytułu nabycia i zbycia papierów wartościowych korzystając z polskiego brokera/domu maklerskiego.

Interpretacja, którą Pan przyjął, bazowała na fakcie, iż faktycznie dopiero w roku 2022 – dokładnie od 1 czerwca 2022 roku – oficjalnie całkowicie przeniósł Pan swoje centrum interesów życiowych oraz gospodarczych do Polski.

Z tzw. ulgi na powrót, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152, postanowił Pan skorzystać poczynając od roku następującego po roku, w którym nastąpiło przeniesienie miejsca zamieszkania skutkujące podleganiu nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce, tj. roku 2023, przez cztery następujące po sobie lata kalendarzowe – do roku 2026 włącznie.

Biorąc pod uwagę rok ubiegły, tj. 2025, nie przekroczył Pan sumy przychodów w wysokości 85 528 zł. Nie posiada Pan niemieckiego certyfikatu rezydencji, dysponuje natomiast umową o pracę zawartą z niemieckim pracodawcą oraz listem referencyjnym, umową najmu mieszkania w Niemczech oraz jej wypowiedzeniem, drukami przekazywanymi przy każdorazowej wypłacie od niemieckiego pracodawcy czy potwierdzeniami uiszczania składek na ubezpieczenie społeczne podczas lat spędzonych za granicą. Posiada Pan również potwierdzenie wypłaty niemieckiego zasiłku dla osób bezrobotnych oraz pismo z Narodowego Funduszu Zdrowia informujące o podleganiu niemieckiej kasie chorych, które zakończyło się z końcem maja 2022 roku – ostatniego miesiąca, za który przysługiwał ww. zasiłek.

Uzupełnienie wniosku

Przed wyjazdem do Niemiec, przez okres około dwóch lat, razem z żoną wynajmował Pan wspólnie pokój w mieszkaniu (stancję) w A., natomiast miejscami zameldowania stałego były: B. (dla Pana) i C. (dla żony).

Być może istotnym uzupełnieniem będzie, iż od 1 grudnia 2025 roku nie są już Państwo małżeństwem – z tego dnia jest wyrok w sprawie rozwodowej, jednak w stanie faktycznym na omawiany przedział czasowy pozostawał Pan w związku małżeńskim.

Po Pana wyjeździe do Niemiec w październiku 2014, przez okres około dwóch miesięcy przebywał Pan tam sam w wynajętym lokalu w miejscowości D., natomiast po tym okresie była żona dołączyła do Pana, aby zamieszkiwać w kolejnym, wspólnie wynajmowanym mieszkaniu, również w D.

14 października 2016 urodził się syn i krótko przed tym – od 1 sierpnia 2016 – wynajął Pan z żoną kolejne, nieco większe mieszkanie, także w D. i było wynajmowane wspólnie do 30 listopada 2021 (umowa najmu była na oboje).

Po powrocie żony i dziecka do Polski w sierpniu 2021 roku oboje mieszkali w domu rodzinnym byłej żony w C., natomiast Pan zamieszkał z nimi w tym samym miejscu od 1 grudnia 2021. Zamieszkiwał Pan jej dom rodzinny razem z rodziną, następnie w roku 2022 po podjęciu decyzji o pozostaniu w Polsce zakupili Państwo wspólne mieszkanie, również w C.

Wyjazd do Niemiec podyktowany był chęcią stałego pobytu w tym kraju.

W okresie zamieszkiwania w Niemczech na gruncie wewnętrznego prawa niemieckiego był Pan traktowany jako osoba, która podlega tam opodatkowaniu z uwagi na miejsce zamieszkania i stałego zameldowania – to w Niemczech uzyskiwane były Pana dochody ze stosunku pracy, odprowadzane były podatki oraz miało miejsce korzystanie z niemieckiej opieki zdrowotnej; innymi słowy, to tam znajdowało się centrum Pana interesów życiowych. Rezydentem podatkowym niemieckim był Pan w latach 2015-2021.

Miał Pan stałe miejsce zamieszkania w mieście D. Było to mieszkanie wynajmowane. Poza pracą opłacał Pan również składki na prywatne ubezpieczenie emerytalne, tzw. Riester Rente, polegające na regularnym wpłacaniu części dochodów, co wiązało się z pewnymi benefitami, w szczególności przy dłuższym opłacaniu składek.

Nie prowadził Pan w Niemczech aktywności społecznej, politycznej, kulturalnej, obywatelskiej. Regularnie korzystał Pan z niemieckiej służby zdrowia. Otrzymywał Pan również tzw. Kindergeld (odpowiednik polskiego 500+, a następnie 800+). Posiadał Pan niemiecki nr telefonu, który był Pana drugim numerem. Zawsze jednak posiadał Pan dodatkowo ten sam, polski numer telefonu celem kontaktów z rodziną i znajomymi w Polsce. Miał Pan zarejestrowany samochód w Niemczech – auto (...) zostało zakupione w Polsce, następnie już po około pół roku spędzonym za granicą tablice zostały zmienione na niemieckie. W roku 2016 zakupił Pan inne auto – (...) – już za granicą i na niemieckich tablicach.

Posiadał Pan umowy dotyczące mediów, takie jak m.in. obowiązkowy podatek radiowo-telewizyjny, opłacał również rachunki za prąd, wodę, ogrzewanie, wywóz śmieci.

Pana syn uczęszczał do niemieckiego przedszkola przez dwa lata.

Z racji tego, że do Niemiec wyjechał Pan w październiku 2014, to w tym roku przebywał w Polsce dłużej niż 183 dni. Natomiast w żadnym z lat 2015-2021 Pana pobyt w Polsce nie przekroczył 183 dni w roku.

Podczas pobytów, zazwyczaj tygodniowych lub raz w roku dwutygodniowych, w Polsce na zmianę odwiedzał Pan dom rodzinny byłej żony oraz swój. Nie posiadał Pan nieruchomości w Polsce, ani przed, ani podczas pobytu w Niemczech. Polskie konto bankowe w (...) posiadał Pan przed, w trakcie pobytu w Niemczech, a także posiada do chwili obecnej. Będąc w Niemczech od czasu do czasu wykonywał Pan na nie przelewy, aby łatwiej rozporządzać tymi pieniędzmi podczas wizyt w Polsce. Podczas pobytu w Niemczech nie korzystał Pan z polskiej służby zdrowia, ani świadczeń społecznych. Ciągle posiadał Pan swój polski numer telefonu. Auto zakupione krótko przed wyjazdem za granicę zostało wkrótce przerejestrowane na Niemcy, aby uniknąć ewentualnych kar za długotrwałą jazdę na zagranicznych tablicach rejestracyjnych. Nie posiadał Pan umów w Polsce dotyczących mediów.

Reasumując: z ewentualnej ulgi na powrót chciał Pan skorzystać począwszy od roku 2023 (czyli roku następującego po roku, w którym nastąpiła faktyczna zmiana rezydencji podatkowej na polską) i przez kolejne 3 lata, tj. 2024, 2025 (rok, którego dotyczy interpretacja podatkowa) oraz 2026.

Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym ma Pan prawo do zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 152, tj. „ulgi na powrót” w zeznaniu rocznym za rok 2025?

Pana stanowisko w sprawie

Stoi Pan na stanowisku, iż pomimo fizycznego powrotu do Polski 1 grudnia 2021 roku i braku wcześniejszego poinformowania Urzędu Skarbowego o zmianie rezydencji podatkowej na niemiecką, zmiana miejsca zamieszkania skutkująca zmianą rezydencji podatkowej z niemieckiej nastąpiła dopiero w roku 2022, kiedy to nastąpiła ostateczna decyzja o pozostaniu w Polsce, a tym samym przeniesieniu centrum interesów życiowych i gospodarczych do Polski, co ze względu na pobieranie niemieckiego zasiłku dla bezrobotnych wypłacanego przez polski Urząd Pracy, podleganiu pod niemiecką kasę chorych oraz zamiar powrotu wraz z rodziną za granicę, w grudniu 2021 roku nie miało jeszcze miejsca.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 ze zm.):

Wolne od podatku dochodowego są przychody podatnika, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte:

a)ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku pracy,

b)z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8,

c)z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych,

d)z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa

–w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.

Na podstawie art. 21 ust. 39 ustawy:

Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej ustawy, zwolnionych od podatku dochodowego oraz od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 21 ust. 43 ustawy:

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że:

1)w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz

2)podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obejmującym:

a)trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz

b)okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz

3)podatnik:

a)posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej lub

b)miał miejsce zamieszkania:

–nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub

–na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 2, oraz

4)posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia, oraz

5)nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia - w przypadku podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ustawy:

Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł.

Ponadto z art. 53 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105) wynika, że:

Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy zmienianej w art. 1, ma zastosowanie do podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r.

Ulga, o której mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, polega na zwolnieniu od podatku dochodowego niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Dla zastosowania ww. zwolnienia przedmiotowego jest więc istotne m.in. aby przeniesienie miało miejsce po 31 grudnia 2021 r.

Kwestie związane z posiadaniem miejsca zamieszkania na terytorium Polski zostały uregulowane w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy:

Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1)posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2)przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Stosownie do art. 3 ust. 2a ustawy:

Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

W myśl natomiast art. 4a ustawy:

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP, przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynika to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP.

Powyższe znajduje potwierdzenie w treści Objaśnień podatkowych z 29 kwietnia 2021 r. wydanych przez Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2a ustawy PIT. Celem objaśnień jest przedstawienie sposobu prawidłowego wypełnienia obowiązków podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce, bowiem rezydencja podatkowa nie ma charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności.

Centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania osobiste to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej itp. W praktyce czynnikiem branym najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci. W przypadku osób żyjących samodzielnie należy w szczególności uwzględnić, w którym państwie prowadzone jest samodzielne gospodarstwo domowe i w którym państwie podatnik uczestniczy w życiu towarzyskim, kulturalnym lub politycznym.

W zakresie centrum interesów gospodarczych Objaśnienia wskazują, że w praktyce chodzi o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej, główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.

Z opisu Pana sprawy wynika, że Pana żona wraz z Państwa synem powrócili do Polski w sierpniu 2021 r. i zamieszkali w domu rodzinnym Pana żony. Natomiast Pan zakończył pracę w Niemczech 30 listopada 2021 r. i z końcem tego samego miesiąca zakończył Pan najem mieszkania w Niemczech. Od 1 grudnia 2021 r. zamieszkał Pan w Polsce wraz z żoną i synem. Tym samym nie posiadał Pan już miejsca zamieszkania ani zatrudnienia w Niemczech. Samo pobieranie zagranicznego zasiłku dla bezrobotnych nie przesądza o rezydencji podatkowej.

Posiadanie w Polsce centrum interesów osobistych jest jednym z warunków pozwalających na uznanie, że podatnik ma w Polsce miejsce zamieszkania. Jednocześnie – jak wskazano w wyżej powołanych Objaśnieniach wydanych przez Ministerstwo Finansów – w praktyce czynnikiem branym najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci. W konsekwencji od 1 grudnia 2021 r. dołączył Pan jedynie do Pana żony i syna realizując podjęty wcześniej zamiar zmiany miejsca zamieszkania na Polskę. Pana twierdzeniu o planach powrotu wraz z rodziną za granicę przeczy wypowiedzenie umowy najmu mieszkania w Niemczech – jeśli rzeczywiście miałby Pan takie plany, nie pozbawiałby się Pan możliwości korzystania z lokalu, w którym Pan mieszkał.

Podsumowując, nie sposób zgodzić się z Pana stanowiskiem, że zmiana miejsca zamieszkania skutkująca zmianą rezydencji podatkowej z niemieckiej na polską nastąpiła dopiero w roku 2022. Pana ośrodek interesów życiowych został przeniesiony do Polski w momencie powrotu i zamieszkania z rodziną, jak również zakończenia umowy z niemieckim pracodawcą i wypowiedzenia umowy najmu w Niemczech.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z 25 listopada 2025 r., sygn. I SA/Gd 708/25 wskazał, że rezydencję podatkową ustala się na podstawie zaistniałych faktów, nie zaś zamiarów czy woli podatnika. W Pana przypadku nie tylko fakty, ale nawet Pana wola potwierdza, że do zmiany rezydencji podatkowej na polską doszło w 2021 r.

Oznacza to, że niezależnie od ewentualnego spełnienia pozostałych przesłanek określonych przepisami prawa nie przysługuje Panu prawo do skorzystania z ulgi, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W Pana przypadku zmiana miejsca zamieszkania nie nastąpiła bowiem po dniu wskazanym w art. 53 ustawy zmieniającej, tj. po 31 grudnia 2021 r.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)z zastosowaniem art. 119a;

2)w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

•w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

•w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.