Interpretacja indywidualna z dnia 26 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB2-1.4010.93.2026.3.AS

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe  

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 lutego 2026 r. za pośrednictwem usługi e-US wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy wydatki ponoszone przez A sp. z o.o. na opłaty za aplikację radcowską wspólnika zobowiązanego do świadczenia na rzecz Spółki powtarzających się świadczeń niepieniężnych o charakterze prawnym (art. 176 KSH) mogą stanowić dla Spółki koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 25 marca 2026 r.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami, pośrednictwa w obrocie nieruchomościami oraz zarządzania nieruchomościami.

Na podstawie postanowień umowy spółki, wprowadzonych zgodnie z art. 176 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych, jeden ze wspólników Spółki zobowiązany jest do świadczenia na rzecz Spółki powtarzających się świadczeń niepieniężnych o charakterze prawnym, obejmujących w szczególności:

- sporządzanie projektów umów sprzedaży, najmu, dzierżawy oraz innych umów związanych z obrotem nieruchomościami,

- sporządzanie opinii prawnych i analiz ryzyka prawnego transakcji,

- bieżące doradztwo prawne dla zarządu Spółki,

- reprezentowanie Spółki przed organami administracji publicznej w sprawach związanych z jej działalnością,

- monitorowanie zmian w przepisach prawa dotyczących rynku nieruchomości oraz ich wdrażanie w działalności Spółki.

Świadczenia te mają charakter stały i odpłatny. Wynagrodzenie wspólnika zostało określone w umowie spółki.

Wspólnik odbywa aplikację radcowską. Zakres merytoryczny aplikacji pozostaje w bezpośrednim związku z wykonywanymi na rzecz Spółki świadczeniami.

Spółka zamierza pokrywać opłaty roczne za aplikację radcowską wspólnika jako element podnoszenia kwalifikacji osoby wykonującej na jej rzecz świadczenia prawne.

Celem ponoszenia wydatku jest:

- podniesienie jakości obsługi prawnej Spółki,

- ograniczenie kosztów zewnętrznej obsługi prawnej,

- zmniejszenie ryzyk prawnych związanych z działalnością na rynku nieruchomości,

- zabezpieczenie źródła przychodów Spółki.

W uzupełnieniu wniosku ujętym w piśmie z 25 marca 2026 r., wskazali Państwo m.in., że:

Wspólnik Spółki jest zobowiązany na podstawie postanowień umowy Spółki do wykonywania na rzecz Spółki powtarzających się świadczeń niepieniężnych za wynagrodzeniem. Obowiązek ten został przewidziany w umowie Spółki. Świadczenia mają charakter bezterminowy.

Zakres tych świadczeń nie jest tożsamy z czynnościami wykonywanymi przez wspólnika jako członka zarządu Spółki. Wspólnik jest jednocześnie członkiem zarządu Spółki, jednak czynności wykonywane w ramach powtarzających się świadczeń niepieniężnych mają charakter odrębny, specjalistyczny i operacyjny. Nie polegają na prowadzeniu spraw Spółki ani na jej reprezentacji jako organu osoby prawnej, lecz na wykonywaniu merytorycznych świadczeń na rzecz Spółki.

Świadczenia wspólnika obejmują:

 1. przygotowywanie, analizę i opiniowanie projektów umów związanych z obrotem nieruchomościami, pośrednictwem, najmem, dzierżawą, współpracą z kontrahentami oraz obsługą klientów Spółki,

 2. weryfikację poprawności formalnoprawnej dokumentacji transakcyjnej i dokumentacji wewnętrznej Spółki,

 3. analizę ryzyk prawnych związanych z prowadzonymi projektami, relacjami z klientami, kontrahentami oraz obrotem nieruchomościami,

 4. przygotowywanie projektów pism, wezwań, odpowiedzi, regulaminów, procedur i wzorców dokumentów stosowanych w działalności Spółki,

 5. wsparcie w zakresie zgodności działań operacyjnych Spółki z obowiązującymi przepisami prawa cywilnego, handlowego, konsumenckiego, administracyjnego i podatkowego w zakresie niezbędnym dla działalności Spółki,

 6. bieżące doradztwo prawno-organizacyjne związane z realizacją usług świadczonych przez Spółkę

W odpowiedzi na pytania Organu wskazali Państwo m.in., że: 

1. Odbycie przez wspólnika aplikacji radcowskiej jest z perspektywy zakresu powtarzających się świadczeń niepieniężnych funkcjonalnie niezbędne dla wykonywania tych świadczeń na wymaganym przez Spółkę poziomie jakościowym i merytorycznym. Zakres świadczeń obejmuje czynności wymagające pogłębionej i aktualnej wiedzy prawniczej, umiejętności praktycznego stosowania prawa oraz prawidłowej identyfikacji i ograniczania ryzyk prawnych w działalności Spółki.

2. Aplikacja radcowska wpłynie na realizację świadczeń poprzez zwiększenie kompetencji wspólnika w zakresie sporządzania i analizy umów, identyfikowania ryzyk prawnych, opracowywania bezpiecznych rozwiązań kontraktowych oraz bieżącej obsługi prawnej zagadnień występujących w działalności Spółki. Bez odbywania aplikacji radcowskiej wykonywanie tych świadczeń byłoby istotnie utrudnione, w szczególności pod względem jakości, kompletności i bezpieczeństwa prawnego.

3. Opłata roczna za aplikację radcowską wspólnika zostanie poniesiona przez Spółkę w celu osiągnięcia przychodów, zachowania oraz zabezpieczenia źródła przychodów. Wydatek ten pozostaje w związku z działalnością gospodarczą Spółki, ponieważ podniesienie kwalifikacji wspólnika służy wykonywaniu na rzecz Spółki specjalistycznych, powtarzających się świadczeń niepieniężnych niezbędnych w jej działalności operacyjnej. Dzięki temu Spółka uzyskuje bieżące wsparcie prawne przy przygotowywaniu i obsłudze transakcji, ograniczaniu ryzyk kontraktowych, standaryzacji dokumentacji oraz zabezpieczaniu interesów Spółki w relacjach z klientami i kontrahentami.

4. Wynagrodzenie za powtarzające się świadczenia niepieniężne zostało wprowadzone do umowy Spółki odpowiednim postanowieniem. Świadczenia te oraz odpowiadające im wynagrodzenie zostały przewidziane jako bezterminowe.

5. Usługi świadczone przez wspólnika będą niezbędne w prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej. W przypadku braku wykonywania tych świadczeń przez wspólnika Spółka musiałaby nabywać analogiczne usługi na rynku od podmiotów zewnętrznych, w szczególności kancelarii prawnych lub innych profesjonalnych doradców. Świadczenia te służą bieżącej obsłudze działalności Spółki, ograniczaniu ryzyk prawnych i zapewnieniu bezpieczeństwa transakcji realizowanych przez Spółkę.

6. Wartość świadczonych przez wspólnika usług będzie określana w formie ryczałtu za określony zakres czynności, przy uwzględnieniu rodzaju powierzonych czynności, stopnia ich złożoności, nakładu pracy oraz rynkowej wartości analogicznych usług świadczonych przez podmioty profesjonalne.

7. Wynagrodzenie wypłacane wspólnikowi z tytułu wykonywania powtarzających się świadczeń niepieniężnych zostanie ustalone na warunkach rynkowych, z uwzględnieniem zakresu obowiązków, stopnia specjalizacji, wartości świadczonych czynności oraz cen stosowanych przy świadczeniu porównywalnych usług przez podmioty zewnętrzne.

8. Usługi w ramach powtarzających się świadczeń niepieniężnych będą wykonywane także w przypadku, gdy sprawozdanie finansowe Spółki nie będzie wykazywać zysku. Obowiązek świadczenia tych usług wynika z umowy Spółki i pozostaje związany z bieżącymi potrzebami operacyjnymi Spółki, a nie z osiągnięciem przez Spółkę dodatniego wyniku finansowego w danym okresie.

9. Wspólnik zobowiązany do świadczeń na rzecz Spółki nie prowadzi działalności gospodarczej.

10. Wynagrodzenie z tytułu powtarzających się świadczeń niepieniężnych na rzecz Spółki będzie zaliczane do przychodów z innych źródeł.

11. Wspólnik będzie świadczyć pracę własną na rzecz Spółki stale, w zakresie wynikającym z bieżących potrzeb działalności Spółki, a także w zwiększonym zakresie w sytuacjach, gdy realizowane przez Spółkę zlecenia lub projekty będą wymagały wykorzystania jego szczególnych kompetencji.

12. Wspólnik, wykonując świadczenia niepieniężne, będzie zobowiązany przede wszystkim do starannego działania, polegającego na bieżącym wykonywaniu czynności objętych zakresem świadczeń oraz pozostawaniu w gotowości do ich wykonania w zakresie uzasadnionym potrzebami Spółki. W zależności od rodzaju konkretnej czynności niektóre działania mogą prowadzić do powstania określonego rezultatu, jak sporządzenie projektu dokumentu, opinii lub analizy, jednak zasadniczy charakter świadczeń ma charakter starannego działania.

13. Wspólnik zobowiązany do świadczenia na rzecz Spółki powtarzających się świadczeń niepieniężnych jest jednocześnie członkiem zarządu Spółki.

14. Zakres czynności wykonywanych przez wspólnika w ramach powtarzających się świadczeń niepieniężnych nie jest tożsamy i nie pokrywa się z czynnościami wykonywanymi przez niego jako członka zarządu Spółki. Czynności członka zarządu obejmują prowadzenie spraw Spółki i jej reprezentację. Natomiast czynności wykonywane w ramach powtarzających się świadczeń niepieniężnych mają charakter odrębnych, specjalistycznych świadczeń merytorycznych, ukierunkowanych na wsparcie prawne i organizacyjne działalności Spółki.

15. Świadczenia wykonywane przez wspólnika będą miały charakter powtarzalny i periodyczny, ponieważ będą realizowane stale, w sposób regularny, stosownie do bieżących potrzeb działalności Spółki, a ich wykonywanie wynika z trwałego uregulowania zawartego w umowie Spółki.

Pytanie

Czy wydatki ponoszone przez A Sp. z o.o. na opłaty za aplikację radcowską wspólnika zobowiązanego do świadczenia na rzecz Spółki powtarzających się świadczeń niepieniężnych o charakterze prawnym (art. 176 KSH) mogą stanowić dla Spółki koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki te stanowią koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów albo zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy.

W przedmiotowej sprawie spełnione są wszystkie przesłanki uznania wydatku za koszt podatkowy:

1. Związek z działalnością gospodarczą

Aplikacja radcowska pozostaje w bezpośrednim związku z działalnością Spółki w zakresie obrotu nieruchomościami, która wymaga stałej analizy prawnej umów i ryzyk transakcyjnych.

2. Brak charakteru osobistego

Świadczenia wspólnika wynikają z umowy spółki (art. 176 KSH) i mają charakter odpłatny. Nie są wykonywane w ramach uprawnień właścicielskich, lecz jako zobowiązanie kontraktowe wobec Spółki.

Wydatki na aplikację służą podniesieniu kwalifikacji osoby wykonującej świadczenia na rzecz Spółki, a nie prywatnemu celowi wspólnika.

3. Cel zabezpieczenia źródła przychodów

Podniesienie kwalifikacji osoby świadczącej usługi prawne na rzecz Spółki przyczynia się do:

- ograniczenia ryzyk prawnych,

- poprawy jakości dokumentacji transakcyjnej,

- minimalizacji sporów,

- zabezpieczenia przychodów Spółki.

4. Brak wyłączenia ustawowego

Wydatek ten nie został wymieniony w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT jako koszt niestanowiący kosztu uzyskania przychodu.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554, dalej: „ustawa o CIT”):

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod tym warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

- został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

- jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

- pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

- poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

- został właściwie udokumentowany,

- nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

A zatem, jednym z warunków uznania poniesionego wydatku za koszt uzyskania przychodu jest jego właściwe udokumentowanie.

Kosztami będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu osiągnięcia przychodów, nawet wówczas, gdy z obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty.

Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów powinna brać pod uwagę:

- przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu) oraz

- potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu.

W tym miejscu należy zauważyć, że ustawodawca nie definiuje, co należy rozumieć pod pojęciami: „w celu” osiągnięcia przychodu, jak i „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła przychodów.

Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN, pojęcie:

 1. „celowość” oznacza: „przydatność do jakichś potrzeb”, „świadome zmierzanie do celu”, „taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju zmierzały one do określonego celu”,

 2. „zabezpieczyć” oznacza: „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub szkodliwym”, „uczynienie bezpiecznym”, „zapewnienie utrzymania czegoś w dotychczasowym stanie”, „zapewnienie komuś środków do życia”, „zapewnienie zaspokojenia roszczenia lub wykonanie kary”, natomiast

 3. „zachować” oznacza: „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w niezmienionym stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”, „uchronić przed zapomnieniem”.

Można więc przyjąć, że koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów to takie koszty, które są poniesione w trakcie dążenia do uzyskania przychodów. Określony cel musi być widoczny w momencie ponoszenia kosztu. Ponadto, poniesione koszty winny omawiany cel realizować lub co najmniej zakładać jego realność. Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.

Podatnik, oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą, winien zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodu. Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik, uznając wydatek za koszt uzyskania przychodu, odnosi ewidentne korzyści, ponieważ o ten koszt zmniejsza podstawę opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodu.

Jak wynika z opisu sprawy, Państwa Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami, pośrednictwa w obrocie nieruchomościami oraz zarządzania nieruchomościami.

Na podstawie postanowień umowy spółki, wprowadzonych zgodnie z art. 176 § 1 KSH, , jeden ze wspólników Spółki zobowiązany jest do świadczenia na rzecz Spółki powtarzających się świadczeń niepieniężnych o charakterze prawnym, obejmujących:

- przygotowywanie, analizę i opiniowanie projektów umów związanych z obrotem nieruchomościami, pośrednictwem, najmem, dzierżawą, współpracą z kontrahentami oraz obsługą klientów Spółki,

- weryfikację poprawności formalnoprawnej dokumentacji transakcyjnej i dokumentacji wewnętrznej Spółki,

- analizę ryzyk prawnych związanych z prowadzonymi projektami, relacjami z klientami, kontrahentami oraz obrotem nieruchomościami,

- przygotowywanie projektów pism, wezwań, odpowiedzi, regulaminów, procedur i wzorców dokumentów stosowanych w działalności Spółki,

- wsparcie w zakresie zgodności działań operacyjnych Spółki z obowiązującymi przepisami prawa cywilnego, handlowego, konsumenckiego, administracyjnego i podatkowego w zakresie niezbędnym dla działalności Spółki,

- bieżące doradztwo prawno-organizacyjne związane z realizacją usług świadczonych przez Spółkę.

Wspólnik jest jednocześnie członkiem zarządu Spółki, jednak czynności wykonywane w ramach powtarzających się świadczeń niepieniężnych mają charakter odrębny, specjalistyczny i operacyjny. Nie polegają na prowadzeniu spraw Spółki ani na jej reprezentacji jako organu osoby prawnej, lecz na wykonywaniu merytorycznych świadczeń na rzecz Spółki.

Wspólnik odbywa aplikację radcowską. Zakres merytoryczny aplikacji pozostaje w bezpośrednim związku z wykonywanymi na rzecz Spółki świadczeniami.

Spółka zamierza pokrywać opłaty roczne za aplikację radcowską wspólnika jako element podnoszenia kwalifikacji osoby wykonującej na jej rzecz świadczenia prawne.

Celem ponoszenia wydatku jest:

- podniesienie jakości obsługi prawnej Spółki,

- ograniczenie kosztów zewnętrznej obsługi prawnej,

- zmniejszenie ryzyk prawnych związanych z działalnością na rynku nieruchomości,

- zabezpieczenie źródła przychodów Spółki.

Aplikacja radcowska wpłynie na realizację świadczeń poprzez zwiększenie kompetencji wspólnika w zakresie sporządzania i analizy umów, identyfikowania ryzyk prawnych, opracowywania bezpiecznych rozwiązań kontraktowych oraz bieżącej obsługi prawnej zagadnień występujących w działalności Spółki.

Opłata roczna za aplikację radcowską wspólnika zostanie poniesiona przez Spółkę w celu osiągnięcia przychodów, zachowania oraz zabezpieczenia źródła przychodów. Wydatek ten pozostaje w związku z działalnością gospodarczą Spółki, ponieważ podniesienie kwalifikacji wspólnika służy wykonywaniu na rzecz Spółki specjalistycznych, powtarzających się świadczeń niepieniężnych niezbędnych w jej działalności operacyjnej. Dzięki temu Spółka uzyskuje bieżące wsparcie prawne przy przygotowywaniu i obsłudze transakcji, ograniczaniu ryzyk kontraktowych, standaryzacji dokumentacji oraz zabezpieczaniu interesów Spółki w relacjach z klientami i kontrahentami.

Państwa wątpliwości dotyczą kwestii ustalenia, czy wydatki ponoszone przez Państwa Spółkę na opłaty za aplikację radcowską wspólnika zobowiązanego do świadczenia na rzecz Spółki powtarzających się świadczeń niepieniężnych o charakterze prawnym (art. 176 KSH) mogą stanowić dla Spółki koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości, w pierwszej kolejności wskazać należy na treść art. 16 ust. 1 pkt 38 i pkt 38a, zgodnie z którymi do kosztów uzyskania przychodów nie zalicza się:

Przepisy podatkowe nie definiują pojęcia „jednostronne świadczenie”. Z orzecznictwa sądowego wynika, że są to świadczenia dokonywane przez jedną ze stron na rzecz drugiej, bez jakiejkolwiek ekwiwalentności świadczenia tej drugiej strony (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 17 lutego 2004 r., sygn. akt I SA/Łd 45/2003). W wyroku z 28 lipca 2005 r., sygn. akt FSK 1720/04 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził:

Jako jednostronne świadczenia uważane są więc sytuacje, gdy spółka wykonuje świadczenie na rzecz swojego wspólnika, nie otrzymując w zamian żadnych świadczeń wzajemnych, czyli tylko jedna ze stron jest uprawniona, a druga tylko zobowiązana.

Nie znajdzie on więc zastosowania w tym przypadku, ponieważ występuje tu obustronne świadczenie (wzajemne): Spółka finansuje opłaty za aplikację radcowską, a wspólnik podnosi swoje kwalifikacje i wykonuje świadczenia na rzecz Spółki, korzystając z pozyskanych podczas aplikacji radcowskiej kompetencji.

Nie ma w niniejszej sprawie zastosowania również art. 16 ust. 1 pkt 38a, ponieważ zarząd spółki, w tym członek zarządu, pełni funkcję wykonawczą i nie jest organem stanowiącym. W ten sposób ustawodawca nie wyłącza możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu wydatków ponoszonych na rzecz członków zarządu.

W Państwa przypadku finansowanie aplikacji radcowskiej przez Spółkę wynika z decyzji Spółki dotyczącej podnoszenia kwalifikacji osoby pełniącej funkcję członka zarządu i wykonującej na rzecz Spółki wskazane we wniosku powtarzające się świadczenia niepieniężne o charakterze prawnym. Decyzją Spółki jest rozwój i podnoszenie kwalifikacji członka zarządu, w celu wykonywania przez niego na rzecz Spółki świadczeń na wymaganym przez Spółkę poziomie jakościowym i merytorycznym.

Zatem wydatki poniesione przez Spółkę na finansowanie aplikacji radcowskiej dla członka zarządu mogą stanowić koszty uzyskania przychodów Spółki, gdyż pozostaną w bezpośrednim związku z profilem działalności Spółki, której przedmiotem jest obrót nieruchomościami, pośrednictwo w obrocie nieruchomościami oraz zarządzanie nieruchomościami i wykazują związek przyczynowo-skutkowy na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Jednocześnie wydatki te nie kwalifikują się do katalogu wydatków nie uznawanych za koszty uzyskania przychodu a określonych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Wobec powyższego Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwo i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.