Interpretacja indywidualna z dnia 10 czerwca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0115-KDST2-1.4011.234.2026.3.NC

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 marca 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przekazany zgodnie z właściwością rzeczową przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego (...). Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwania – pismami z 28 kwietnia 2026 r. (data wpływu 6 maja 2026 r.) oraz 29 maja 2026 r. (data wpływu). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Bank wystawił i przekazał do Urzędu Skarbowego formularz PIT-11, w którym wykazał kwotę 9 492 zł jako Pani przychód. Kwota ta została zakwalifikowana jako przychód podlegający opodatkowaniu.

Jednocześnie, w dniu 2 września 2025 r., podpisała Pani z bankiem (...) ugodę dotyczącą kredytu mieszkaniowego. Zgodnie z § 1 ust. 7 oraz § 5 przedmiotowej ugody zapisy brzmią następująco:

(...)

Uzupełnienie I

Wyjaśniła Pani, że Bank, z którym zawarła umowę kredytową, jest podmiotem prowadzącym działalność bankową, podlegającym nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, tj. Komisji Nadzoru Finansowego, oraz jest uprawniony do udzielania kredytów na podstawie przepisów prawa bankowego.

Umowa kredytowa została zawarta z X w dniu 25 lipca 2011 r. na okres 360 miesięcy indeksowaną do EUR.

Następnie w dniu 2 września 2025 r. wraz z mężem zawarli Państwo z bankiem umowę ugody, na podstawie której zobowiązali się do ostatecznego rozliczenia kredytu do dnia 5 marca 2027 r.

Kredyt, o którym mowa we wniosku, został udzielony przez X S.A. (dawniej Y) (...), tj. podmiot podlegający nadzorowi Komisji Nadzoru Finansowego oraz uprawniony do udzielania kredytów na podstawie przepisów ustawy – Prawo bankowe.

Jest Pani współwłaścicielem nieruchomości – mieszkania, na nabycie którego, został zaciągnięty kredyt w banku X.

Kredyt został zaciągnięty w ramach wspólności majątkowej małżeńskiej przez Panią oraz męża. Zgodnie z umową kredytową odpowiadają Państwo za jego spłatę solidarnie – do pełnej wysokości.

Kwota kredytu została udzielona w wysokości 259 616,78 PLN indeksowaną do EUR.

Kredyt hipoteczny został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej.

Kredyt został zaciągnięty na zakup jednego gospodarstwa domowego.

Zabezpieczenie hipoteczne kredytu zostało ustanowione na nieruchomości będącej przedmiotem kredytowania, tj. mieszkaniu nabytym ze środków kredytu, a dodatkowo ustanowiono hipotekę na nieruchomości (mieszkaniu) stanowiącej odrębną własność Pani męża.

Następnie, w wyniku ugody zawartej z X w dniu 2 września 2025 r. w związku ze zmniejszeniem kwoty kredytu oraz wzrostem wartości nieruchomości, hipoteka ustanowiona na nieruchomości należącej do Pani męża została wykreślona. Aktualnie zabezpieczenie hipoteczne kredytu obejmuje wyłącznie nieruchomość będącą przedmiotem kredytowania, tj. mieszkanie nabyte ze środków kredytu hipotecznego.

Umowa została zawarta na 360 miesięcy od daty uruchomienia kredytu.

Zgodnie z zapisami umowy kredytowej zawartej z bankiem kredyt hipoteczny został zaciągnięty przeze Panią oraz Pani męża na zakup lokalu mieszkalnego na rynku wtórnym, adres nieruchomości: (...), posiadającą Księgę Wieczystą nr (...), prowadzoną przez Sąd Rejonowy (...) oraz refinansowanie kredytów i pożyczek (niemieszkaniowych). Kwota zakupu lokalu mieszkalnego na rynku wtórnym w wysokości 198 000 PLN oraz refinansowanie kredytów i pożyczek w wysokości 61 616,78 PLN.

Kredyt został zaciągnięty na własne cele mieszkaniowe stanowiące odrębną nieruchomość.

Zgodnie z zawartym aneksem do umowy ugody z X z dnia 9 października 2025 r., cyt:

(...)

Kwota 9 492 PLN wykazana przez bank w informacji PIT-11 stanowi wartość przychodu powstałego w wyniku częściowego umorzenia zobowiązania przez Bank (zwolnienia z części długu).

Zgodnie z przepisami, umorzenie części kredytu skutkuje powstaniem po stronie kredytobiorcy przychodu, który co do zasady podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

Jednocześnie w umowie ugody zawartej z bankiem złożyła Pani wraz z mężem oświadczenie o zamiarze skorzystania z zaniechania poboru podatku, w związku ze spełnieniem warunków określonych w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych przychodów związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.

Taką samą kwotę przychodu, tj. 9.492,00 PLN wykazaną w informacji PIT-11 otrzymał również Pani mąż.

Potwierdziła Pani, że kredyt został zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na lokalu mieszkalnym nabytym ze środków kredytu hipotecznego.

Nigdy wcześniej – zarówno Pani, jak i mąż – nie korzystali z umorzenia wierzytelności z tytułu innego kredytu hipotecznego zaciągniętego na własne cele mieszkaniowe, o którym mowa w powołanym rozporządzeniu.

Powyższe zostało również oświadczone w zawartej umowie ugody z X.

Uzupełnienie II

Przedmiotowy kredyt hipoteczny został zaciągnięty i przeznaczony zarówno na zakup lokalu mieszkalnego, jak i spłatę kredytów.

Kredyty, których spłata została objęta przedmiotowym kredytem hipotecznym, obejmowały:

-kredyt samochodowy w kwocie 35.873,18 zł z dnia 22 kwietnia 2008 r.;

-kredyt odnawialny w kwocie 16.000 zł z dnia 4 lipca 2011 r;

-kredyt gotówkowy w kwocie 9.743,60 zł (brak informacji o dacie zawarcia umowy).

W związku z przedmiotowymi kredytami nie zostały ustanowione żadne zabezpieczenia.

Udzielając odpowiedzi na pytanie, jaką faktycznie kwotę umorzył Pani bank, przedstawiła Pani odpowiedź banku, z której wynika:

„W odpowiedzi na zgłoszenie informujemy, że zgodnie z prośbą przedstawiamy kalkulację kwoty wykazanej w informacji PIT-11 za 2025 w wysokości 9 492 PLN. Na przedmiotową kwotę składa się część umorzenia zgodnie z podpisaną ugodą – kwota umorzenia 80 000,01 PLN – w jakiej udzielony kredyt został przeznaczony na cele nie mieszkaniowe – w sprawie 23,73% (metodologia części kwoty zwolnionej z podatku, oraz części podlegającej opodatkowaniu). Tak wyliczona kwota została podzielona proporcjonalnie na dwóch kredytobiorców, zgodnie z pkt 3) – kredytobiorcy nie korzystali wcześniej ze zwolnienia (...) – oświadczenia podatkowego poniższe ma zastosowanie. Podstawą prawną obowiązującą do wyliczenia jest rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego (...) z dnia 17 listopada 2025, jak również obowiązującą bank interpretacją podatkową o nr 0114-KDIP3-2.4011.1078.2023.2.AC z 16 lutego 2024 r. Metodologia i sposób wyliczenia kwoty umorzenia jest informacją objętą tajemnicą bankową, przez co nie podlega rozpowszechnianiu.”

Pytanie

Czy wskazana w formularzu PIT-11 kwota 9 492 zł powinna zostać uznana za przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych? (Czy w opisanej sytuacji powstaje obowiązek podatkowy, czy też kwota wynikająca z ugody dotyczącej kredytu mieszkaniowego nie stanowi przychodu w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?)

Pani stanowisko w sprawie

W Pani opinii, w przedstawionej sytuacji spełnia Pani warunki określone w przepisach dotyczących zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych. Zaniechanie poboru podatku dotyczy kwot umorzonych osobie fizycznej – wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w przypadku gdy kredyt został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu nie korzystała wcześniej z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego dotyczącego innej inwestycji mieszkaniowej.

Jednocześnie wskazuje Pani, że kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej oraz nie korzystała Pani wcześniej z zaniechania poboru podatku w odniesieniu do innego kredytu mieszkaniowego.

W związku z powyższym, prosi Pani o potwierdzenie, czy wskazana w formularzu PIT-11 kwota 9 492 zł powinna zostać uznana za przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, czy też w opisanej sytuacji znajduje zastosowanie zaniechanie poboru podatku.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.

Zgodnie z jego treścią:

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma dochodów z wszystkich źródeł przychodów.

Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Ogólne pojęcie przychodu zostało wyjaśnione w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Ustawodawca przyjął zasadę, że przychodami są:

1)pieniądze i wartości pieniężne, które:

·zostały otrzymane przez podatnika – czyli takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;

·zostały postawione do dyspozycji podatnika – czyli takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.

2)wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń – czyli takie przysporzenia majątkowe, które mają postać:

·świadczeń w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa);

·nieodpłatnych świadczeń innych niż świadczenia w naturze (np. otrzymane usługi).

Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Z uwagi na wyróżnienie przez ustawodawcę przychodów o charakterze niepieniężnym, uznaje się, że przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy jest nie tylko uzyskanie przez podatnika nowych aktywów, ale także zmniejszenie jego pasywów.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji pojęcia „nieodpłatnego świadczenia”. Dokonując zatem wykładni gramatycznej, za „nieodpłatne świadczenie” uznać należy świadczenia „nie wymagające opłaty, takie, za które się nie płaci, bezpłatne”. Zatem należy przyjąć, że nieodpłatnym świadczeniem jest takie zdarzenie, którego skutkiem (następstwem) jest nieodpłatne przysporzenie majątku jednej osobie kosztem majątku innej osoby, innego podmiotu. Nieodpłatne świadczenie w znaczeniu prawa podatkowego obejmuje nie tylko świadczenie w rozumieniu prawa cywilnego (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony), ale w jego zakres wchodzą także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne oraz gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku mające konkretny wymiar finansowy.

Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.

Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy:

Źródłami przychodów są:

-inne źródła.

Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:

Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.

Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej ustawy:

Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Zgodnie z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę w przytoczonym już wcześniej art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.

Z kolei umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli zrzeczenia się przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że zobowiązanie wygasa.

Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy Kodeks cywilny:

Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie przyjmuje.

Tak więc, dla umorzenia wierzytelności konieczna jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).

Tym samym, umorzoną kwotę wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego należy zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Kwestia zaniechania poboru podatku od kwoty umorzonych wierzytelności została uregulowana w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 102).

Zgodnie z § 1 ust. 1 tego rozporządzenia:

Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:

1)umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w przypadku gdy:

a)kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz

b)osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;

2)otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania.

Na gruncie § 1 ust. 2 rozporządzenia:

Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:

1)kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);

2)odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;

3)opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń.

Jak stanowi § 1 ust. 3 rozporządzenia:

W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.), zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.

Stosownie do § 1 ust. 4 rozporządzenia:

W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.

Według § 1 ust. 5 rozporządzenia:

Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:

1)jednego gospodarstwa domowego albo

2)więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).

Zgodnie § 1 ust. 6 przywołanego rozporządzenia:

Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.

W myśl § 1 ust. 7 ww. rozporządzenia:

W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.

Z § 3 ust. 1 rozporządzenia wynika, że:

Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to rozumieć kredyt, który został:

1)udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz

2)zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz

3)zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W myśl § 4 ww. rozporządzenia:

Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2 ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.

Art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:

Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki poniesione na:

a)nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,

b)nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,

c)nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie, prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,

d)budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,

e)rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego pomieszczenia niemieszkalnego

–położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej.

Prawo do zaniechania poboru podatku jest wyjątkiem od zasady powszechności opodatkowania, dlatego do interpretacji przepisów ustanawiających to prawo należy stosować wykładnię ścisłą, która nie wychodzi poza literalne brzmienie przepisów.

Zaniechanie poboru podatku znajduje zastosowanie do umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na cele mieszkaniowe i zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw, w przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy hipotecznego kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej inwestycji mieszkaniowej (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. b w zw. z § 3 rozporządzenia). Istotne jest, żeby kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym artykułem, wydatkiem uznawanym za cel mieszkaniowy jest m.in. nabycie lokalu mieszkalnego. Jeśli natomiast kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ww. ustawy zaniechanie obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.

Z opisu okoliczności sprawy wynika, że jest Pani współwłaścicielem nieruchomości – mieszkania, na nabycie którego, zaciągnęła wraz z mężem kredyt w ramach wspólności majątkowej małżeńskiej. Zgodnie z umową kredytową odpowiadają Państwo za jego spłatę solidarnie – do pełnej wysokości. Umowę kredytową indeksowaną do EUR zawarła Pani w dniu 25 lipca 2011 r. z Bankiem X na okres 360 miesięcy. Kwota kredytu została udzielona w wysokości 259 616,78 PLN. Przedmiotowy kredyt hipoteczny został zaciągnięty i przeznaczony na zakup lokalu mieszkalnego oraz spłatę innych kredytów, tj.: kredytu samochodowego w kwocie 35.873,18 zł, kredytu odnawialnego w kwocie 16.000 zł, oraz kredytu gotówkowego w kwocie 9.743,60 zł. Kredyt hipoteczny został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej – dotyczy jednego gospodarstwa domowego. Zabezpieczenie hipoteczne kredytu obecnie obejmuje wyłącznie nieruchomość będącą przedmiotem kredytowania, tj. mieszkanie nabyte ze środków kredytu hipotecznego. Nigdy wcześniej nie korzystała Pani z umorzenia wierzytelności z tytułu innego kredytu hipotecznego zaciągniętego na własne cele mieszkaniowe. W dniu 2 września 2025 r., podpisała Pani z bankiem Y ugodę dotyczącą kredytu mieszkaniowego. Wskazała Pani, że zgodnie z zawartym aneksem do umowy ugody Bank zwalnia Panią z długu co do części kwoty kapitału kredytu w wysokości 80 000,01 PLN.

W związku z częściowym umorzeniem zobowiązania, bank wystawił dla Pani informację PIT-11, w którym wykazał kwotę 9 492 PLN, jako stanowiącą wartość przychodu powstałego w wyniku częściowego umorzenia. Z przedstawionej przez Panią odpowiedzi Banku wynika, że ww. kwota przychodu stanowi – zgodnie z podpisana ugodą – część umorzenia, w jakiej Pani kredyt został udzielony i przeznaczony na cele inne niż mieszkaniowe i stanowi 23,73% (metodologia części kwoty zwolnionej z podatku, oraz części podlegającej opodatkowaniu). Tak wyliczona kwota została podzielona proporcjonalnie na dwóch kredytobiorców.

Pani wątpliwość dotyczy ustalenia, czy kwota wykazana przez bank w informacji PIT-11 stanowi dla Pani przychód podlegający opodatkowaniu.

Mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis sprawy oraz powołane przepisy prawa stwierdzić należy, że umorzenie przez bank części wierzytelności z tytułu kredytu zaciągniętego przez Panią na sfinansowanie zakupu lokalu mieszkalnego, jak i spłatę kredytów, stanowi dla Pani przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z tytułu nieodpłatnych świadczeń klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy.

Zaznaczyć należy przy tym, że do uzyskanego przez Panią przychodu związanego z umorzeniem wierzytelności z tytułu kredytu, o którym mowa we wniosku, wyłącznie w odniesieniu do tej części kwoty umorzonej wierzytelności, która odpowiada udziałowi kredytu udzielonego i przeznaczonego na sfinansowanie nabycia lokalu mieszkalnego, a więc wydatków poniesionych na cele określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w całkowitej kwocie zaciągniętego kredytu, zastosowanie ma zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe. Wobec tego, wyłącznie w odniesieniu do ww. części kwoty umorzenia nie jest Pani zobowiązana do opodatkowania przychodu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Natomiast do pozostałej, umorzonej przez Bank kwoty wierzytelności nie będzie miało zastosowania zaniechanie poboru podatku dochodowego, stosownie do dyspozycji § 1 ust. 3 ww. rozporządzenia, co oznacza, że będzie Pani zobowiązana do obliczenia oraz zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych w odniesieniu do tej części przychodu.

Stosownie bowiem do dyspozycji § 1 ust. 3 ww. rozporządzenia, zaniechanie poboru podatku nie ma zastosowania do tej części kwoty umorzenia wierzytelności, która odpowiada udziałowi udzielonego kredytu zaciągniętego na wydatki inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W Pani sprawie wydatkami innymi niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych były wydatki na spłatę kredytu samochodowego, kredytu odnawialnego oraz kredytu gotówkowego. Tym samym, do uzyskanego przez Panią przychodu związanego z umorzeniem wierzytelności z tytułu kredytu, o którym mowa we wniosku, w odniesieniu do części kwoty umorzonej wierzytelności, która odpowiada udziałowi kredytu udzielonego i przeznaczonego na spłatę kredytu samochodowego, kredytu odnawialnego oraz kredytu gotówkowego, a więc wydatków poniesionych na inne cele, niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w całkowitej kwocie zaciągniętego kredytu, nie znajdzie zastosowania zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego, wobec czego, w odniesieniu do ww. części kwoty umorzenia jest Pani zobowiązana do opodatkowania przychodu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Zatem, od części umorzonej kwoty wykazanej w wystawionej przez bank informacji PIT-11 powinna Pani zapłacić podatek dochodowy, o ile faktycznie wskazana na ww. formularzu kwota (przy uwzględnieniu jej podziału proporcjonalnie na dwóch kredytobiorców) stanowi część kwoty umorzonej wierzytelności, która odpowiada udziałowi kredytu udzielonego i przeznaczonego na spłatę kredytu samochodowego, kredytu odnawialnego oraz kredytu gotówkowego, a więc wydatków poniesionych na inne cele, niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w całkowitej kwocie zaciągniętego kredytu.

Z tego też względu Pani stanowisko, odnoszące się do sformułowanego pytania: „Czy wskazana w formularzu PIT-11 kwota 9 492 zł powinna zostać uznana za przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych”, uznano za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Ponadto należy podkreślić, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z treści art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. W związku z tym, interpretacje te wywierają skutki prawne jedynie w stosunku do tego podmiotu, do którego są skierowane. Zatem, niniejsza interpretacja indywidualna dotyczy wyłącznie Pani jako osoby występującej z wnioskiem, natomiast nie wywołuje skutków prawnych dla innych osób (Pani męża). Ponadto informujemy, że w zakresie udzielanych odpowiedzi nie dokonujemy wyliczeń matematycznych ani nie potwierdzamy wyliczeń dokonanych przez podatników. Z uwagi na to, w interpretacji nie odniesiono się do wyliczeń matematycznych zawartych w treści wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

Niniejszą interpretację wydano w oparciu o opis stanu faktycznego przedstawionego we wniosku. Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretację opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego oraz nie analizuje załączonych dokumentów. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Pełna weryfikacja prawidłowości Pani stanowiska może być dokonana jedynie w toku ewentualnego postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub postępowania kontrolnego organu kontroli celno-skarbowej, będącego poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej, do której zastosowanie mają przepisy określone w art. 14h (w zamkniętym katalogu) ustawy Ordynacja podatkowa. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pani chroniła.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)z zastosowaniem art. 119a;

2)w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.