Interpretacja indywidualna z dnia 12 czerwca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP1-2.4012.181.2026.2.RST

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe w zakresie oznaczenia w ewidencji VAT importu towarów znacznikiem DI oraz nieprawidłowe w zakresie oznaczenia w ewidencji VAT wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów i importu usług również znacznikiem DI.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy prawidłowego oznaczenia w ewidencji VAT wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, importu usług oraz importu towarów. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 20 maja 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

A. S.A.. (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest polską spółką kapitałową, posiadającą siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i będącą czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT), a także zarejestrowana jako podatnik VAT UE. Spółka prowadzi działalność gospodarczą obejmującą w szczególności (...), a także (...). Funkcjonuje jako przedsiębiorstwo wielooddziałowe, w którego strukturę organizacyjną wchodzi osiem zakładów produkcyjnych oraz jednostki odpowiedzialne za procesy produkcji, logistyki, magazynowania, zakupów i sprzedaży.

W ramach prowadzonej działalności Spółka dokonuje licznych transakcji transgranicznych, w tym wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (WNT). W przypadku dostaw towarów realizowanych przez kontrahentów z innych państw członkowskich UE dostawca wykazuje transakcję jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów (WDT), natomiast Spółka A. S.A. wykazuje ją po swojej stronie jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów (WNT). Dokumentowaniem WNT jest faktura wystawiona przez podatnika podatku od wartości dodanej (kontrahenta unijnego). Spółka ujmuje transakcję w ewidencji VAT na podstawie tej faktury, przy czym — zgodnie z art. 20 ust. 5 ustawy o VAT — obowiązek podatkowy z tytułu WNT powstaje z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towarów, stosując zasadę zgodnie z art. 30a ust. 1 ustawy o VAT, w której podstawą opodatkowania dla WNT jest kwota, którą nabywca jest obowiązany zapłacić. W konsekwencji Spółka, dokonując WNT, jest zobowiązana do wykazania: z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów Spółka rozpoznaje VAT należny (art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT). Jest to mechanizm tzw. odwrotnego obciążenia, w którym podatnikiem zobowiązanym do rozliczenia podatku jest nabywca. Spółka wykazuje VAT należny w deklaracji JPK_V7 za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu WNT. Jednocześnie, zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 4 lit. c ustawy o VAT, kwota podatku należnego z tytułu WNT stanowi dla Spółki podatek naliczony — o ile nabyte towary są wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Oznacza to, że Spółka ma prawo do odliczenia podatku naliczonego w tym samym okresie rozliczeniowym, w którym rozpoznaje VAT należny, pod warunkiem spełnienia warunków ustawowych.

Spółka nabywa również usługi, dla których miejsce świadczenia ustalane jest zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, a więc w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy. Oznacza to, że w przypadku usług nabywanych od podmiotów zagranicznych miejscem ich opodatkowania jest terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jako miejsce, w którym Spółka prowadzi działalność gospodarczą.

Takie okoliczności, w szczególności status usługodawcy jako podmiotu nieposiadającego w Polsce ani siedziby działalności gospodarczej, ani stałego miejsca prowadzenia działalności, stanowią wystarczającą przesłankę do rozpoznania po stronie Spółki importu usług. W rezultacie to Spółka jest zobowiązana do rozliczenia podatku należnego z tytułu nabycia tych usług w Polsce, przy jednoczesnym prawie do odliczenia podatku naliczonego — o ile spełnione są ogólne przesłanki wynikające z art. 86 ustawy o VAT.

Spółka nabywa również usługi od podmiotów mających siedzibę poza terytorium Unii Europejskiej, co w wielu przypadkach skutkuje koniecznością rozpoznania importu usług w Polsce. Spółka rozlicza import usług zarówno w odniesieniu do usług nabywanych od kontrahentów unijnych, jak i od podmiotów z państw trzecich, każdorazowo analizując właściwy przepis określający miejsce świadczenia, w celu prawidłowego ustalenia obowiązku podatkowego w Polsce.

Dokumentowaniem importu usług jest faktura wystawiona przez zagranicznego usługodawcę, na podstawie której Spółka ujmuje transakcję w ewidencji VAT.

Spółka dokonuje również importu towarów spoza Unii Europejskiej, który rozlicza na podstawie dokumentów celnych (SAD, PZC). Standardowy import towarów, w którym VAT należny jest rozliczany w procedurach celnych, nie powoduje obowiązku wykazywania podatku należnego w części sprzedażowej JPK_VAT. W ewidencji JPK Spółka ujmuje więc taki import wyłącznie po stronie podatku naliczonego, o ile Spółce przysługuje prawo do jego odliczenia. Jedynie w przypadku stosowania procedury uproszczonej z art. 33a ustawy o VAT import towarów może generować zapis także w części sprzedażowej, ponieważ podatnik rozlicza wtedy zarówno VAT należny, jak i naliczony w ramach JPK. Spółka nie korzysta z procedury, o której mowa w art. 33a ustawy o VAT oraz nie dokonuje importu towarów w tym trybie. W konsekwencji import towarów spoza Unii Europejskiej jest wykazywany przez Spółkę wyłącznie po stronie podatku naliczonego, na podstawie dokumentów celnych i nie generuje zapisów w części dotyczącej podatku należnego w pliku JPK_VAT.

W związku z wejściem w życie nowej struktury logicznej pliku JPK_V7M (3), dostosowanej do obowiązywania Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF), wzór ewidencji został rozszerzony o węzeł KSeF obejmujący m.in. oznaczenia: NrKSeF, czyli numer identyfikujący fakturę w Krajowym Systemie e-Faktur; OFF, czyli oznaczenie faktury, o której mowa w art. 106nf ustawy o VAT, nieposiadającej numeru identyfikującego nadanego w KSeF na dzień złożenia ewidencji; BFK czyli oznaczenie faktury elektronicznej lub papierowej niebędącej fakturą ustrukturyzowaną; a także DI czyli oznaczenie dowodu innego niż faktura wystawiona za pośrednictwem KSeF.

Nowy schemat JPK wymaga każdorazowego wskazania rodzaju dokumentu ujmowanego w ewidencji VAT oraz określenia, czy dana transakcja jest powiązana z KSeF. Spółka jako podmiot realizujący dużą liczbę transakcji transgranicznych, powzięła wątpliwości co do prawidłowego sposobu oznaczania dokumentów w strukturze JPK_V7M (3). Dotyczy to w szczególności transakcji, które nie są dokumentowane fakturami ustrukturyzowanymi oraz co do zasady nie podlegają zgłoszeniu w KSeF, tj. wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, importu towarów oraz importu usług, zarówno z UE, jak i spoza UE.

W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo, że w związku z dokonywanym importem towarów spoza Unii Europejskiej Spółka jest w posiadaniu faktur od dostawców dokumentujących te transakcje.

Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym, w którym Spółka ujmuje w ewidencji VAT transakcje wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (WNT), importu usług (zarówno z UE, jak i spoza UE) oraz importu towarów niewykazywanego po stronie VAT należnego, prawidłowe jest stosowanie oznaczenia „DI” – jako dowodu innego niż faktura wystawiona w KSeF – zarówno po stronie podatku VAT należnego, jak i po stronie podatku VAT naliczonego w strukturze JPK_V7M (3), w odniesieniu do wszystkich dokumentów wykorzystywanych do rozliczenia tych transakcji, w szczególności faktur od kontrahentów unijnych, faktur zagranicznych usługodawców oraz dokumentów celnych?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Spółki A. S.A., zagraniczne dokumenty księgowe dotyczące transakcji stanowiących m.in. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów (WNT) oraz import towarów i usług powinny być ujmowane w ewidencji VAT oraz w części ewidencyjnej pliku JPK_VAT z zastosowaniem oznaczenia DI. Oznaczenie to powinno być stosowane zarówno po stronie podatku należnego (w ewidencji sprzedaży), jak i po stronie podatku naliczonego (w ewidencji zakupów).

Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż państwo członkowskie rozpoczęcia wysyłki lub transportu, przy czym transport może być realizowany przez dokonującego dostawę, nabywcę lub na ich rzecz.

W przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury przez podatnika podatku od wartości dodanej, nie później jednak niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towarów będących przedmiotem WNT.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Usługobiorcą jest – w przypadku usług, do których stosuje się art. 28b - podatnik, o którym mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15, zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4 ustawy.

Zgodnie z art. 28b miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n. W przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 106a. (Faktura)

1.Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do sprzedaży, z wyjątkiem:

a. przypadków, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1a ustawy, w których usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego i faktura dokumentująca te transakcje nie jest wystawiana przez usługobiorcę lub nabywcę towarów w imieniu i na rzecz usługodawcy lub dokonującego dostawy towarów,

b.czynności rozliczanych w procedurach szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a, 7 i 9, dla których państwem członkowskim identyfikacji w rozumieniu przepisów tych rozdziałów jest państwo członkowskie inne niż Rzeczpospolita Polska;

2.dostawy towarów i świadczenia usług dokonywanych przez podatnika posiadającego na terytorium kraju siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonywane są te czynności, a w przypadku braku na terytorium kraju siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej - posiadającego na terytorium kraju stałe miejsce zamieszkania albo zwykłe miejsce pobytu, z którego dokonywane są te czynności, w przypadku gdy miejscem świadczenia jest terytorium:

a.państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a osobą zobowiązaną do zapłaty podatku od wartości dodanej jest nabywca towaru lub usługobiorca i faktura dokumentująca te czynności nie jest wystawiana przez tego nabywcę lub usługobiorcę w imieniu i na rzecz podatnika,

b.państwa trzeciego.

Z dniem 1 lutego 2026 r. podatnicy mają obowiązek wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur zgodnie z art. 106ga ustawy o VAT. W myśl Rozporządzenia Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia 15 października 2019 r. w sprawie szczegółowego zakresu danych zawartych w deklaracjach podatkowych i w ewidencji w zakresie podatku od towarów i usług w wersji obowiązującej od 1 lutego 2026 r. podatnicy mają obowiązek ujmowania w ewidencji VAT oraz w pliku JPK_VAT informacji dotyczących numeru KSeF albo właściwego oznaczenia wskazującego brak numeru identyfikującego. Na podstawie § 10 ust. 5 Ewidencja zawiera następujące oznaczenia dla:

1)faktur:

a.„OFF” - faktura, o której mowa w art. 106nf ust. 1 ustawy, która na dzień złożenia ewidencji nie posiada numeru identyfikującego tę fakturę w Krajowym Systemie e-Faktur,

b.„BFK” - faktura elektroniczna oraz faktura w postaci papierowej,

c.„FP” - faktura, o której mowa w art. 106h ust. 1 ustawy;

2)innych dowodów sprzedaży:

a.„DI” - dowód inny niż faktura,

b.„RO” - zbiorczy dowód sprzedaży z kas rejestrujących,

c.„WEW” - dowód wewnętrzny.

Zgodnie z broszurą informacyjną struktury JPK_V7M (3) oznaczenie ewidencji sprzedaży:

• BFK dotyczy faktury elektronicznej oraz faktury w postaci papierowej, które zostały wystawione poza KSeF, np. faktura na rzecz konsumenta lub faktury wystawione przed obowiązkiem fakturowania za pośrednictwem KSeF. Oznaczenie należy stosować także do faktur wystawionych w trakcie awarii całkowitej KSeF (art. 106ng ustawy).
• DI dotyczy dowodu innego niż faktura, dla której istnieje obowiązek wystawienia za pośrednictwem KSeF. Będą to dokumenty nieobjęte oznaczeniami OFF i BFK oraz faktury wystawione w trybie offline24 (art. 106nda ustawy) oraz w trakcie niedostępności systemu (art. 106nh ust. 1 ustawy), które na dzień przesłania ewidencji nie posiadają nadanego numeru identyfikującego tę fakturę w KSeF.

Zgodnie z broszurą informacyjną struktury JPK_V7M (3) oznaczenie ewidencji zakupu:

• BFK dotyczy faktur elektronicznych i faktur w postaci papierowej wystawionych bez użycia Krajowego Systemu e-Faktur, tj. w przypadku braku obowiązkowego wystawiania faktur przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.
• DI dotyczy wszystkich innych przypadków dokumentów, które nie będą posiadały numeru KSeF i nie zostały przesłane do KSeF, ani nie będzie można ich oznaczyć BFK i OFF.

W myśl art. 2 pkt 31 ustawy o VAT fakturą jest dokument w formie papierowej lub w formie elektronicznej zawierający dane wymagane ustawą o VAT i przepisami wydanymi na jej podstawie. Faktury zagraniczne, w tym faktury zagraniczne dotyczące zakupów stanowiących u polskich podatników m.in. wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów, nie stanowią tak rozumianych faktur, gdyż nie są wystawiane w oparciu o przepisy ustawy o VAT ani przepisy wydane na ich podstawie (w świetle art. 106a ustawy o VAT do takich dokumentów polskie przepisy o wystawianiu faktur nie mają zastosowania).

W konsekwencji:

• zagraniczne dokumenty nie spełniają definicji „faktury” w rozumieniu polskich przepisów,
• nie mogą być klasyfikowane jako dokumenty oznaczane BFK, ponieważ oznaczenie to dotyczy wyłącznie faktur krajowych, zarówno elektronicznych, jak i papierowych,
• dokumenty te należy uznać za „dowody inne niż faktury”, a więc ujmować w ewidencji z oznaczeniem DI.

Spółka zauważa jednocześnie, że w praktyce pojawiają się interpretacje sugerujące stosowanie oznaczenia BFK dla zagranicznych dokumentów zakupowych. Spółka podkreśla jednak, że zagadnienie to może zostać w przyszłości jednoznacznie doprecyzowane przez Ministerstwo Finansów. Na moment sporządzania niniejszego wniosku Spółka stoi na stanowisku, że prawidłowe jest stosowanie oznaczenia DI.

W odniesieniu do importu towarów, który w ewidencji VAT ujmowany jest na podstawie dokumentów celnych, a nie faktur handlowych, Spółka wskazuje, że także po stronie podatku naliczonego transakcje te powinny być wykazywane z oznaczeniem DI.

Analizując obowiązujące przepisy rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu danych w JPK_VAT oraz treść broszury informacyjnej dotyczącej struktury JPK_V7M (3), Spółka stoi na stanowisku, że dokumenty dotyczące wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (WNT) oraz importu towarów i usług powinny być kwalifikowane jako „dokumenty inne niż faktura”, ponieważ nie spełniają definicji faktury w rozumieniu art. 2 pkt 31 ustawy o VAT.

W konsekwencji dokumenty te należy ujmować w ewidencji VAT oraz w pliku JPK_VAT z oznaczeniem DI, jako właściwym i zgodnym z konstrukcją zarówno rozporządzenia, jak i broszury informacyjnej JPK_V7M (3).

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) – zwanej dalej ustawą:

Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju, przez które - w myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 3 i 5 ustawy:

W świetle art. 2 pkt 6 ustawy:

Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy:

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:

Z kolei art. 2 pkt 7 ustawy stanowi, że:

Jednocześnie zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy:

Zasady dokumentowania czynności podlegających opodatkowaniu regulują przepisy art. 106a-106q ustawy.

Zgodnie z art. 106a ustawy:

Ustawą z 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie wystawiania faktur ustrukturyzowanych w Krajowym Systemie e-Faktur, dalej zwanym KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z 9 maja 2024 r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), termin wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r. (ustawa zmieniająca weszła w życie z 1 lipca 2024 r.).

Zgodnie z art. 2 pkt 31 ustawy:

Zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:

Stosownie do treści art. 106ga ust. 1 ustawy:

Według art. 106gb ust. 1 ustawy:

Ponadto, na mocy art. 99 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 109 ust. 3 ustawy:

W myśl art. 109 ust. 3b ustawy:

Szczegółowy zakres danych, jaki powinien być zawarty w deklaracjach podatkowych i w ewidencji w zakresie podatku od towarów i usług reguluje Rozporządzenie Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia 15 października 2019 r. w sprawie szczegółowego zakresu danych zawartych w deklaracjach podatkowych i w ewidencji w zakresie podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2019 r. poz. 1988 ze zm.).

Ww. rozporządzenie Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia 15 października 2019 r. w § 10 zobowiązuje podmioty do wskazywania określonych danych w celu prawidłowego rozliczenia podatku należnego.

Zgodnie z § 10 ust. 1 pkt 8 cyt. rozporządzenia:

Na podstawie § 10 ust. 3 pkt 3-6 ww. rozporządzenia:

Stosownie do przepisów § 10 ust. 5 ww. rozporządzenia:

Jednocześnie w § 10 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia wskazano, że:

Natomiast w § 11 ust. 6 powyższego rozporządzenia przewidziano, że:

W prowadzonej ewidencji dla celów prawidłowego rozliczenia podatku należnego, symbolem „BFK” powinny być oznaczone faktury elektroniczne oraz faktury w postaci papierowej, natomiast symbolem „DI” – dowody inne niż faktura.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest polską spółką kapitałową, posiadającą siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i będącą czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT), a także zarejestrowana jako podatnik VAT UE.  W ramach prowadzonej działalności Spółka dokonuje licznych transakcji transgranicznych, w tym wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (WNT). Transakcje WNT dokumentowane są fakturą wystawioną przez podatnika podatku od wartości dodanej (kontrahenta unijnego). Spółka ujmuje transakcję w ewidencji VAT na podstawie tej faktury. Z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów Spółka rozpoznaje VAT należny (art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT). Jest to mechanizm tzw. odwrotnego obciążenia, w którym podatnikiem zobowiązanym do rozliczenia podatku jest nabywca. Jednocześnie, zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 4 lit. c ustawy o VAT, kwota podatku należnego z tytułu WNT stanowi dla Spółki podatek naliczony — o ile nabyte towary są wykorzystywane do czynności opodatkowanych.

Spółka nabywa również usługi, dla których miejsce świadczenia ustalane jest zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, a więc w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy. Takie transakcje stanowią dla Spółki import usług. W rezultacie to Spółka jest zobowiązana do rozliczenia podatku należnego z tytułu nabycia tych usług w Polsce, przy jednoczesnym prawie do odliczenia podatku naliczonego — o ile spełnione są ogólne przesłanki wynikające z art. 86 ustawy o VAT. Spółka nabywa również usługi od podmiotów mających siedzibę poza terytorium Unii Europejskiej, co w wielu przypadkach skutkuje koniecznością rozpoznania importu usług w Polsce. Spółka rozlicza import usług zarówno w odniesieniu do usług nabywanych od kontrahentów unijnych, jak i od podmiotów z państw trzecich. Dokumentowaniem importu usług jest faktura wystawiona przez zagranicznego usługodawcę, na podstawie której Spółka ujmuje transakcję w ewidencji VAT. Spółka jest zobowiązana do rozliczenia podatku należnego z tytułu nabycia tych usług w Polsce, przy jednoczesnym prawie do odliczenia podatku naliczonego — o ile spełnione są ogólne przesłanki wynikające z art. 86 ustawy o VAT.

Spółka dokonuje również importu towarów spoza Unii Europejskiej, który rozlicza na podstawie dokumentów celnych (SAD, PZC). Ponadto Spółka w związku z dokonywanym importem towarów spoza Unii Europejskiej posiada faktury od dostawców dokumentujących te transakcje. Standardowy import towarów, w którym VAT należny jest rozliczany w procedurach celnych, nie powoduje obowiązku wykazywania podatku należnego w części sprzedażowej JPK_VAT. W ewidencji JPK Spółka ujmuje więc taki import wyłącznie po stronie podatku naliczonego, o ile Spółce przysługuje prawo do jego odliczenia. Jedynie w przypadku stosowania procedury uproszczonej z art. 33a ustawy o VAT import towarów może generować zapis także w części sprzedażowej, ponieważ podatnik rozlicza wtedy zarówno VAT należny, jak i naliczony w ramach JPK. Spółka nie korzysta z procedury, o której mowa w art. 33a ustawy o VAT oraz nie dokonuje importu towarów w tym trybie. W konsekwencji import towarów spoza Unii Europejskiej jest wykazywany przez Spółkę wyłącznie po stronie podatku naliczonego, na podstawie dokumentów celnych i nie generuje zapisów w części dotyczącej podatku należnego w pliku JPK_VAT.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy w przedstawionym stanie faktycznym, w którym Spółka ujmuje w ewidencji VAT transakcje wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (WNT), importu usług (zarówno z UE, jak i spoza UE) oraz importu towarów niewykazywanego po stronie VAT należnego, prawidłowe jest stosowanie oznaczenia „DI” – jako dowodu innego niż faktura wystawiona w KSeF – zarówno po stronie podatku VAT należnego, jak i po stronie podatku VAT naliczonego w strukturze JPK_V7M (3), w odniesieniu do wszystkich dokumentów wykorzystywanych do rozliczenia tych transakcji, w szczególności faktur od kontrahentów unijnych, faktur zagranicznych usługodawców oraz dokumentów celnych.

Mając na uwadze powyższe Państwa wątpliwości wskazać należy, że w pliku JPK_VAT z deklaracją część ewidencyjna – sprzedaż, oznaczenie BFK dotyczy faktury elektronicznej oraz faktury w postaci papierowej wystawionych bez użycia Krajowego Systemu e-Faktur, tj. w przypadku wystawienia faktury poza Krajowym Systemem e-Faktur.

W opisie sprawy wskazali Państwo, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka realizuje liczne transakcje transgraniczne w tym m.in. wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów (WNT), import usług oraz import towarów. Przy czym WNT jest dokumentowane fakturą wystawioną przez podatnika podatku od wartości dodanej (kontrahenta unijnego), natomiast import usług jest dokumentowany fakturą wystawioną przez zagranicznego usługodawcę, na podstawie której Spółka ujmuje transakcję w ewidencji VAT. Zatem skoro WNT oraz import usług są dokumentowane i rozliczane na podstawie faktur to prawidłowe jest stosowanie oznaczenia BFK – jako faktura elektroniczna oraz faktura w postaci papierowej wystawiona bez użycia KSeF.

Jednocześnie wskazać należy, że znacznik BFK nie będzie miał zastosowania do oznaczania realizowanych przez Państwa transakcji importu towarów. Jak wskazali Państwo we wniosku import towarów Spółka rozlicza na podstawie dokumentów celnych (SAD, PZC). Import towarów spoza Unii Europejskiej jest wykazywany przez Spółkę wyłącznie po stronie podatku naliczonego, na podstawie dokumentów celnych i nie generuje zapisów w części dotyczącej podatku należnego w pliku JPK_VAT. Zatem w przypadku importu towarów dokonywanego na zasadach ogólnych gdzie odliczenia dokonuje się na podstawie dokumentu celnego właściwym oznaczeniem każdorazowo będzie znacznik DI - jako dowód inny niż faktura.

W konsekwencji Państwa stanowisko jest prawidłowe w zakresie oznaczenia w ewidencji VAT importu towarów znacznikiem DI oraz nieprawidłowe w zakresie oznaczenia w ewidencji VAT wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów oraz importu usług również znacznikiem DI.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.