Interpretacja indywidualna z dnia 18 czerwca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP1-1.4012.384.2026.1.ESZ

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 maja 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie uznania, że sprzedaż dwóch działek dokonana w 2024 r. oraz planowana sprzedaż trzeciej działki stanowi wykonywanie prawa własności w ramach zarządu majątkiem prywatnym, a tym samym nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni jest osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej i niebędącą podatnikiem VAT. W 2014 r. na mocy prawomocnego wyroku rozwodowego i podziału majątku wspólnego stała się właścicielką nieruchomości gruntowej o powierzchni 2 ha oraz trzech działek o powierzchni po 1000 m² każda.

Nieruchomości te weszły do majątku prywatnego Wnioskodawczyni w wyniku podziału majątku, a nie w wyniku nabycia w celach inwestycyjnych czy handlowych. Wnioskodawczyni ma czterech synów, urodzonych w latach 1997, 2000 oraz 2003 (bliźnięta). Wnioskodawczyni przez wiele lat nie planowała sprzedaży działek, gdyż zamierzała w przyszłości przekazać je dzieciom na cele mieszkaniowe. Przez okres około 10 lat od momentu uzyskania praw własności nie podejmowała żadnych działań zmierzających do sprzedaży nieruchomości ani zwiększania ich atrakcyjności handlowej. Nieruchomości stanowiły wyłącznie składnik majątku osobistego.

W 2023 r. Wnioskodawczyni doprowadziła przyłącze energetyczne do działek. Czynność ta miała charakter techniczny i porządkowy oraz była związana z możliwością korzystania z nieruchomości w przyszłości na potrzeby dzieci, a nie w celu przygotowania działek do sprzedaży.

Sytuacja życiowa rodziny uległa zmianie po śmierci rodziców Wnioskodawczyni, dziadków wspomnianych wcześniej dzieci w latach 2022 oraz 2024. Trzej synowie Wnioskodawczyni zamieszkali w nieruchomości po dziadkach, która wymaga znacznych nakładów remontowych. Ponadto w 2025 r. Wnioskodawczyni rozpoczęła współfinansowanie budowy domu dla najstarszego syna na posesji jego ojca. Syn ten posiada orzeczenie o niepełnosprawności, w związku z czym wymaga wsparcia i stałej bliskości rodziców. Budowa odbywa się na działce graniczącej bezpośrednio z domem Wnioskodawczyni.

Sprzedaż części działek ma na celu zapewnienie środków finansowych na remont domu po dziadkach i na inwestycję dla najstarszego syna, a nie na działalność handlową. W czerwcu 2024 r. Wnioskodawczyni sprzedała jedną z działek, natomiast we wrześniu 2024 r. kolejną. Sprzedaże te miały charakter incydentalny i wynikały z bieżących potrzeb życiowych (pomoc dzieciom).

Wnioskodawczyni obecnie rozważa sprzedaż trzeciej działki, stanowiącej nadal element jej majątku prywatnego, ponieważ nie wystarczyło jej środków na zakończenie budowy domu dla syna.

Wnioskodawczyni oświadcza, że nie podejmowała żadnych profesjonalnych działań marketingowych. Nie ogłaszała sprzedaży w internecie, nie korzystała z usług biur nieruchomości, nie prowadziła reklamy ani innych działań charakterystycznych dla podmiotów zajmujących się obrotem nieruchomościami.

Działki sprzedane w 2024 r. mają numery ewidencyjne 1 i 2. Działka, którą chciałaby Wnioskodawczyni sprzedać obecnie nosi numer 3.

Nieruchomości gruntowe, w odniesieniu do których w 2014 r. na mocy prawomocnego wyroku rozwodowego i podziału majątku wspólnego Wnioskodawczyni stała się właścicielką, nabyła w wyniku kupna od osób prywatnych. Były to grunty rolne nabyte w latach 2000 – 2008. Wnioskodawczyni nie przysługiwało ani jej ówczesnemu małżonkowi prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Ww. nabycie nie zostało udokumentowane fakturą z wykazanym podatkiem należnym. Działki zostały nabyte na mocy notarialnych aktów kupna - sprzedaży. Celem nabycia działek było przyłączenie nieruchomości do gospodarstwa rolnego. Działki wykorzystywane był do prowadzenia gospodarstwa rolnego i nie były wykorzystywane w działalności gospodarczej.

Nieruchomości gruntowe będące przedmiotem wniosku wykorzystywane były/są przez Wnioskodawczynię w całym okresie posiadania na cele prywatne. Zaspokajały jej potrzeby żywieniowe i egzystencjalne w całym okresie ich posiadania. Należały do gospodarstwa rolnego.

Nabywców sprzedanych w 2024 r. działek Wnioskodawczyni znalazła w sposób następujący:

• nabywca pierwszej działki zagadną Wnioskodawczynię, kiedy pracowała na działce i zapytał czy czasem nie chce jej sprzedać,
• drugiej działki przez polecenie sąsiada.

Wnioskodawczyni nie udzieliła i nie zamierza udzielić pełnomocnictwa podmiotowi, który na jej zlecenie i na jej rzecz przygotuje nieruchomość do sprzedaży. Nie oddawała w najem, dzierżawę albo do używania na podstawie innych umów o podobnym charakterze, nieruchomości gruntowych opisanych we wniosku. Nie dokonywała wcześniej sprzedaży nieruchomości, z tytułu której była podatnikiem podatku VAT.

Wnioskodawczyni przyłącze energetyczne doprowadziła do działek nr 1 i 2 i 3 ponieważ w planach było przeznaczenie ich dla synów w celach budowlanych.

Działki są objęte miejscowym planem zagospodarowania terenu i figurują w nim jako nieruchomości rolne z prawem do zabudowy.

Wnioskodawczyni nie wystąpiła z wnioskiem o uzyskanie warunków zabudowy dla przedmiotowych nieruchomości gruntowych.

Pytanie

Czy sprzedaż działek opisanych w stanie faktycznym, w szczególności sprzedaże dokonane w 2024 r. oraz planowana sprzedaż trzeciej działki, stanowi wykonywanie prawa własności w ramach zarządu majątkiem prywatnym, a tym samym nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT na podstawie art. 15 ustawy o VAT?

Pani stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawczyni sprzedaż działek następuje w ramach zwykłego wykonywania prawa własności i zarządu majątkiem prywatnym. Nieruchomości zostały nabyte w wyniku podziału majątku po rozwodzie i przez wiele lat nie były przedmiotem żadnych działań o charakterze handlowym.

Wnioskodawczyni nie podejmowała żadnych aktywnych działań charakterystycznych dla podmiotów profesjonalnie zajmujących się obrotem nieruchomościami. Doprowadzenie przyłącza energetycznego miało charakter techniczny i było związane z możliwością wykorzystania nieruchomości na potrzeby dzieci, a nie z przygotowaniem działek do sprzedaży.

Sprzedaż działek wynikała wyłącznie ze zmiany sytuacji rodzinnej po śmierci dziadków dzieci, konieczności uzyskania środków na remont nieruchomości zamieszkiwanej przez synów oraz współfinansowania budowy domu dla syna z orzeczeniem o niepełnosprawności.

W konsekwencji sprzedaż działek nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT i nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:

Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:

Zgodnie z przedstawionymi wyżej przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:

W świetle przytoczonych wyżej przepisów zauważyć należy, że status podatnika podatku od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia czy podmiot dokonujący transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

Powyższe przepisy pozwalają stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji.

Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.

Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT, jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006 r. str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady:

Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie:

• po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
• po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Zatem w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży działek istotne jest, czy w świetle zaprezentowanego opisu sprawy, w celu dokonania sprzedaży działek, podjęła Pani aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania Pani za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług.

Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został wykorzystany do działalności gospodarczej.

Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

Co istotne – jak wskazał TSUE – dla uznania, że czynność sprzedaży działek następuje poza działalnością gospodarczą nie ma znaczenia fakt, że podmiot dokonujący dostawy jest „rolnikiem ryczałtowym”. Trybunał nie uznał za podatnika VAT w rozumieniu prawa UE osoby fizycznej dokonującej sprzedaży gruntu, która prowadziła działalność rolniczą na tym gruncie nabytym ze zwolnieniem od podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, jeżeli nie wykonywała ona dodatkowych czynności (oprócz podziału) w związku z tą sprzedażą.

Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów (w tym nieruchomości gruntowej) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce również w odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo. Dla uznania czynności za wykonywaną w ramach działalności gospodarczej nie ma bowiem znaczenia częstotliwość jej wykonywania, lecz zamiar, z jakim została zrealizowana i okoliczności, w jakich ją wykonano. Oznacza to, że w niniejszej sprawie należy przeanalizować całokształt działań, jakie Pani podjęła/podejmie w odniesieniu do gruntu będącego przedmiotem sprzedaży.

Z opisu sprawy wynika, że jest Pani osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej i niebędącą podatnikiem VAT. W 2014 r. na mocy prawomocnego wyroku rozwodowego i podziału majątku wspólnego stała się Pani właścicielką nieruchomości gruntowej o powierzchni 2 ha oraz trzech działek o powierzchni po 1000 m² każda. Nieruchomości te weszły do Pani majątku prywatnego w wyniku podziału majątku.

Przez wiele lat nie planowała Pani sprzedaży działek, gdyż zamierzała Pani w przyszłości przekazać je dzieciom na cele mieszkaniowe. W 2023 r. doprowadziła Pani przyłącze energetyczne do działek - czynność ta miała charakter techniczny i porządkowy oraz była związana z możliwością korzystania z nieruchomości w przyszłości na potrzeby dzieci.

W czerwcu 2024 r. sprzedała Pani jedną z działek, natomiast we wrześniu 2024 r. kolejną. Działki sprzedane w 2024 r. mają numery ewidencyjne 1 i 2. Sprzedaże te miały charakter incydentalny i wynikały z bieżących potrzeb życiowych (pomoc dzieciom). Obecnie rozważa Pani sprzedaż trzeciej działki (nr 3), stanowiącej nadal element Pani majątku prywatnego, ponieważ nie wystarczyło Pani środków na zakończenie budowy domu dla syna.

Ponadto, we wniosku wskazała Pani, że:

·nie podejmowała Pani żadnych profesjonalnych działań marketingowych, nie ogłaszała sprzedaży w internecie, nie korzystała z usług biur nieruchomości, nie prowadziła reklamy ani innych działań charakterystycznych dla podmiotów zajmujących się obrotem nieruchomościami,

·nabycie działek nr 1, 2 i 3 nie zostało udokumentowane fakturą z wykazanym podatkiem należnym, działki zostały nabyte na mocy notarialnych aktów kupna-sprzedaży. Nie przysługiwało Pani ani Pani ówczesnemu małżonkowi prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Celem nabycia działek było przyłączenie nieruchomości do gospodarstwa rolnego (były to grunty rolne nabyte w latach 2000 - 2008),

·nie wykorzystywała Pani działek w działalności gospodarczej, działki wykorzystywane były do prowadzenia gospodarstwa rolnego, wykorzystywane były/są przeze Panią w całym okresie posiadania na cele prywatne, zaspokajały Pani potrzeby żywieniowe i egzystencjalne w całym okresie ich posiadania,

·działki należały do gospodarstwa rolnego,

·nie udzieliła i nie zamierza Pani udzielić pełnomocnictwa podmiotowi, który na Pani zlecenie i na Pani rzecz przygotuje nieruchomość do sprzedaży,

·nie oddawała Pani w najem, dzierżawę albo do używania na podstawie innych umów o podobnym charakterze działek nr 1, 2 i 3,

·nie dokonywała Pani wcześniej sprzedaży nieruchomości, z tytułu której była Pani podatnikiem podatku VAT,

·doprowadziła Pani przyłącze energetyczne do działek nr 1 i 2 i 3 ponieważ w planach było przeznaczenie ich dla synów w celach budowlanych,

·działki są objęte miejscowym planem zagospodarowania terenu i figurują w nim jako nieruchomości rolne z prawem do zabudowy,

·nie wystąpiła Pani z wnioskiem o uzyskanie warunków zabudowy dla przedmiotowych nieruchomości gruntowych.

Pani wątpliwości dotyczą tego, czy sprzedaż działek nr 1 i 2 dokonana w 2024 r. oraz planowana sprzedaż trzeciej działki nr 3 stanowi wykonywanie prawa własności w ramach zarządu majątkiem prywatnym, a tym samym nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

Dla ustalenia, czy sprzedaż towaru (działki) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w pierwszej kolejności należy ustalić, czy osoba dokonująca sprzedaży nieruchomości występuje z tytułu tej transakcji w charakterze podatnika podatku VAT prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga zatem oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Analiza sprawy w kontekście powołanych przepisów oraz wyroków TSUE prowadzi do wniosku, że dostawa działek nr 1, 2 i 3 nie podlegała/ nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż brak jest przesłanek, aby w związku z tymi transakcjami uznać Panią za podatnika tego podatku.

Skala Pani zaangażowania, w odniesieniu do sprzedaży działek opisanych we wniosku nie wykracza poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W analizowanej sprawie brak jest przesłanek świadczących o takiej Pani aktywności w przedmiocie sprzedaży ww. działek, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego – stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności). Nie wystąpił bowiem taki ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że sprzedaż ww. działek wypełniać będzie przesłanki działalności gospodarczej.

W stosunku do działek nr 1, 2 i 3, jak wynika z opisu sprawy, nie ponosiła Pani nakładów w celu ich uatrakcyjnienia np. na wytyczenie dróg dojazdowych, ogrodzenie, nie wynajmowała ani nie dzierżawiła Pani działek, nie występowała Pani o pozwolenie na budowę, nie udzielała i nie zamierza udzielić pełnomocnictwa. W 2023 r. doprowadziła Pani przyłącze energetyczne do działek, jednak czynność ta miała charakter techniczny i porządkowy oraz była związana z możliwością korzystania z nieruchomości w przyszłości na potrzeby dzieci a nie w celu przygotowania działek do sprzedaży.

Ponadto, należy podkreślić, że działki nie były przez Panią ani przez Pani byłego męża wykorzystywane w działalności gospodarczej. Działki były wykorzystywane do prowadzenia gospodarstwa rolnego, w celach prywatnych, do zaspokojenia Pani potrzeb żywieniowych i egzystencjalnych w całym okresie ich posiadania.

W związku z powyższymi okolicznościami stwierdzić należy, że w odniesieniu do dokonanej sprzedaży dwóch działek nr 1 i 2 oraz planowanej sprzedaży działki nr 3 nie wystąpił i nie wystąpi taki ciąg zdarzeń, który jednoznacznie przesądzałby, że sprzedaż ww. działek wypełni w momencie jej dokonania przesłanki działalności gospodarczej. Nie podjęła Pani i nie planuje podjąć takich aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Brak jest w sprawie przesłanek do uznania, że mamy tu do czynienia z działalnością o charakterze zawodowym, stałym i zorganizowanym. Nie zachowuje się Pani w żadnej mierze jak przedsiębiorca handlujący nieruchomościami, który swoimi działaniami zmierza do uzyskania jak najkorzystniejszej ceny i maksymalizacji zysku. Całokształt okoliczności przedstawionych we wniosku wskazuje, że Pani aktywność w pełni mieści się w granicach zarządu majątkiem prywatnym, a stanowisko to pozostaje w zgodzie z przywołanym wyrokiem TSUE w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10.

Zatem dokonując sprzedaży działek nr 1, 2 i 3 korzysta Pani z przysługującego prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego statusu pozbawia Panią cech podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w zakresie sprzedaży ww. działek, a dostawę - cech czynności podlegającej opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Opisana we wniosku sprzedaż oznacza działanie w sferze prywatnej, do której nie mają zastosowania przepisy ustawy o podatku od towarów i usług.

W konsekwencji, dokonana przez Panią sprzedaż działek nr 1 i 2 oraz planowana sprzedaż działki nr 3 nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Tym samym Pani stanowisko, zgodnie z którym sprzedaż działek następuje w ramach zwykłego wykonywania prawa własności i zarządu majątkiem prywatnym uznaję za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

• zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym,
• zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (zdarzeniem przyszłym). Pani ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Panią w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.