Interpretacja indywidualna z dnia 22 czerwca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP2-2.4011.56.2026.3.KW

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie opodatkowania sprzedaży nieruchomości, tj. działek nr 1/1 i 2/1 – jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 kwietnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 15 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości.

Uzupełnił go Pan w odpowiedzi na wezwanie pismem z 3 czerwca 2026 r. (wpływ 3 czerwca 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawcą lub Podatnikiem, jest polskim rezydentem podatkowym, podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych.

Wnioskodawca od 1992 roku prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą (…), a od 2002 roku jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.

Głównym przedmiotem działalności jest obecnie wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi.

W drodze umowy darowizny z dnia 12 marca 2012 r. Wnioskodawca nabył od swojego ojca do swojego majątku osobistego udział w wysokości ½ w niezabudowanej nieruchomości gruntowej położonej przy ulicy A. w miejscowości C. oznaczonej wówczas w ewidencji gruntów jako działka nr 1.

Na mocy tej samej umowy darowizny Wnioskodawca nabył udział wynoszący ½ we własności działki położonej przy ulicy B. w miejscowości C. oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 8.

Właścicielką pozostałych udziałów w obu działkach została na mocy tej samej umowy darowizny siostra Wnioskodawcy.

W dniu 29 października 2013 r. Wnioskodawca oraz jego siostra zawarli umowę o zniesienie współwłasności oraz umowę darowizny, dotyczącą działki nr 1, ulicy A. w miejscowości C. oraz działki położonej przy ulicy B. w miejscowości C. oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 8.

Na mocy umowy Wnioskodawca stał się jedynym właścicielem nieruchomości niezabudowanej przy ulicy ulicy A. w miejscowości C. oznaczonej jako działka nr 1. Natomiast siostra Wnioskodawcy nabyła własność działki położonej przy ulicy B. w miejscowości C. oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 8.

Zniesienia współwłasności dokonano nieodpłatnie, bez spłat i dopłat.

Dodatkowo na mocy umowy z dnia 29 października 2013 r. Wnioskodawca otrzymał od swojej siostry w drodze darowizny nieruchomość niezabudowaną oznaczoną jako działka nr 2/1 ulicy A. w miejscowości C. Czynności objęte umową darowizny z dnia 12 marca 2012 r. oraz umową o zniesienie współwłasności i darowizny z dnia 29 października 2013 roku nie były opodatkowane podatkiem od towarów i usług.

Wnioskodawca na części działki nr 1 położonej przy ulicy A. w miejscowości C. stanowiącej około połowę jej powierzchni wzniósł myjnię samochodową samoobsługową czterostanowiskową. Nieruchomość nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych w prowadzonej działalności gospodarczej. W ewidencji środków trwałych ujęto jedynie urządzenia myjni samochodowej. Wnioskodawca uzyskiwał przychody z prowadzenia myjni samochodowej w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej.

Działalność w zakresie prowadzenia myjni samochodowej była opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Konsekwentnie, w związku z tym, że działki nr 1 i nr 2/1 zostały nabyte w wyniku czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie odliczano podatku naliczonego związanego z nabyciem tych nieruchomości.

Pozostała cześć działki nr 1 była niezabudowana i nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej, była porośnięta krzakami i chwastami. Do części działki nr 1, która nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej przylegała bezpośrednio działka nr 2/1 stanowiąca wąski pas gruntu o powierzchni 32 m².

Wnioskodawca wystąpił o dokonanie podziału działki nr 1. Decyzją z dnia (…) Prezydent Miasta C. potwierdził podział nieruchomości położonej przy ulicy A. w miejscowości C. oznaczonej w rejestrze gruntów jako działka nr 100 o powierzchni 0,1458 ha. W wyniku podziału powstały działki nr 1/1 o powierzchni 0,0640 ha i nr 1/2 o powierzchni 0,0820 ha.

Podział oparto na kryterium faktycznego wykorzystywania. Na działce nr 1/2 znalazły się urządzenia myjni oraz plac manewrowy, a działka nr 1/1 była terenem porośniętym roślinnością. Nawet przed formalnym podziałem część działki wykorzystywana na prowadzenie działalności była faktycznie wyodrębniona i różniła się od działki nr 1/1. Tylko działka 1/2 była wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej. Działka nr 1/1 nie była wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej.

W dniu 2 października 2025 r. Wnioskodawca dokonał sprzedaży działki oznaczonej nr 1/1 oraz działki oznaczonej nr 2/1 na rzecz osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej. W akcie notarialnym przenoszącym własność nieruchomości określono działki jako niezabudowane. Nie wskazano na jakiekolwiek budynki, budowle lub urządzenia budowlane będące przedmiotem sprzedaży.

Wnioskodawca traktował działkę nr 1/1 oraz działkę nr 2/1 jako część majątku osobistego. Częściowo teren działki 1/1 przylegający do ulicy ulicy A. w miejscowości C. utwardzony był kruszywem i stanowił miejsca postojowe. Przez działkę 1/1 przechodził podziemny przewód gazowy przeznaczony do obsługi sąsiednich nieruchomości. Na terenie działki nr 1/1 znajdowała się skrzynka z przyłączem gazowym i gazomierzem.

Przed sprzedażą działki Wnioskodawca rozpoczął formalne starania o przeniesienie usytuowania skrzynki z gazomierzem, które zostały zakończone wydaniem pozwolenia na przeniesienie tablicy gazomierza w dniu (…) roku.

Na działce znajdowała się również studnia kopana, tradycyjna, która służyła kiedyś zaopatrzeniu mieszkańców w wodę na cele bytowe – w ten sposób nieruchomość była pierwotnie zaopatrywania w wodę. Nie było w niej hydroforu, ani innego urządzenia. Przykryta była betonowymi płytami dla zabezpieczenia przed osobami trzecimi.

Miejsca postojowe utwardzone kruszywem, przewody gazowe, skrzynka z przyłączem gazowym i gazomierzem i studnia powstały ponad 2 lata przed sprzedażą działki nr 1/1.

Działki nr 1/1 i 2/1 na dzień sprzedaży nie były objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nie zostały również wydane decyzje o warunkach zabudowy. Wnioskodawca składał wniosek o objęcie działki nr 1/1 decyzją o warunkach zabudowy, ale do dnia sprzedaży decyzja nie została wydana. Działki nr 1/1 oraz nr 2/1 nie były przedmiotem umów najmu lub dzierżawy i nie były wykorzystywane na cele gospodarcze.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego

Nieruchomości były wykorzystywane w majątku prywatnym w celach osobistych, w tym rekreacyjnych, typu spotkania ze znajomymi, odpoczynek, cały czas stały puste, koszona była początkowo trawa. Działki położone były na spokojnej ulicy, niektóre okoliczne działki służą jako rekreacyjne.

Wnioskodawca traktował działkę nr 1/1 oraz działkę nr 2/1 jako część majątku osobistegooznacza, że stanowiły w poczuciu Wnioskodawcy część jego majątku prywatnego, Wnioskodawca nigdy nie zamierzał czerpać i nie czerpał korzyści materialnych z posiadania działek 1/1 i 2/1. Nie wykorzystywał ich czynnie w prowadzonej działalności gospodarczej ani nie czerpał korzyści zarobkowych z samego ich posiadania np. przez najem lub dzierżawę. Wszedł w ich posiadanie w drodze umowy darowizny a następnie umowy zniesienia współwłasności zawartej ze swoją siostrą. Była to pierwotnie część majątku jego ojca, stanowiąca majątek rodzinny.

Wnioskodawca dokonywał wcześniej sprzedaży nieruchomości stanowiących lokale w budynku położonym przy ulicy D. w miejscowości C., które nabył w drodze dziedziczenia jako jedyny spadkobierca po swoim ojcu. Sprzedaż tych lokali stanowiła zarząd majątkiem prywatnym.

Nieruchomość A – lokal mieszkalny. Lokal Wnioskodawca nabył w drodze dziedziczenia jako jedyny spadkobierca po swoim ojcu na podstawie aktu poświadczenia dziedziczenia.

Nieruchomość B – lokal mieszkalny. Lokal Wnioskodawca nabył w drodze dziedziczenia jako jedyny spadkobierca po swoim ojcu na podstawie aktu poświadczenia dziedziczenia.

Nieruchomość C – lokal niemieszkalny. Lokal Wnioskodawca nabył w drodze dziedziczenia jako jedyny spadkobierca po swoim ojcu na podstawie aktu poświadczenia dziedziczenia.

Nieruchomość D – lokal niemieszkalny. Lokal Wnioskodawca nabył w drodze dziedziczenia jako jedyny spadkobierca po swoim ojcu na podstawie aktu poświadczenia dziedziczenia.

Nieruchomość E – lokal mieszkalny. Lokal Wnioskodawca nabył w drodze dziedziczenia jako jedyny spadkobierca po swoim ojcu na podstawie aktu poświadczenia dziedziczenia.

Wnioskodawca nabył nieruchomości w drodze dziedziczenia jako jedyny spadkobierca po swoim ojcu.

Nieruchomości mieszkalne (A, B i E) nie były używane. Ze względu na stan techniczny nadawały się tylko do generalnego remontu. Lokale niemieszkalne (C i D) były wynajmowane.

Nieruchomości A i B zostały zbyte na rzecz tego samego nabywcy – osoby fizycznej w drodze jednej transakcji w dniu 6 marca 2019 r. Przyczyną sprzedaży było to, że lokale te nie były Wnioskodawcy potrzebne. Korzystanie z nich wymagałoby przeprowadzenia remontu, ponieważ były w złym stanie technicznym i nie nadawały się do przeznaczonego użytku, w tym wynajmu, stąd decyzja o sprzedaży.

Nieruchomości C i D zostały zbyte na rzecz tych samych nabywców – małżeństwa w drodze jednej transakcji w dniu 10 września 2021 r. Przyczyną sprzedaży była chęć pozyskania środków pieniężnych, w tym na remonty nieruchomości znajdującej się w majątku prywatnym.

Nieruchomość E została zbyta na rzecz osoby fizycznej w dniu 23 października 2019 r. Przyczyną sprzedaży było to, że lokal ten nie był Wnioskodawcy potrzebny. Korzystanie z niego wymagałoby przeprowadzenia remontu, ponieważ był w złym stanie technicznym i nie nadawał się do przeznaczonego użytku, w tym wynajmu, stąd decyzja o sprzedaży.

Sprzedanych zostało 5 lokali (3 mieszkalne i 2 niemieszkalne) w budynku wielolokalowym. Nie były przeprowadzane sprzedaże nieruchomości niezabudowanych. Ze sprzedawanymi lokalami związany był udział w nieruchomości wspólnej.Środki ze sprzedaży nieruchomości zostały przeznaczone na remont własnej nieruchomości oraz inwestycje w działalność gospodarczą.

Wnioskodawca zamieścił ogłoszenie o sprzedaży na portalu internetowym oraz powiesił na ogrodzeniu działki baner informujący o tym, że działka przeznaczona jest na sprzedaż. Nabywca nieruchomości zgłosił się w odpowiedzi na ogłoszenie Wnioskodawcy. Rodzina nabywcy zamieszkiwała w sąsiedztwie i brat nabywcy zauważył baner na ogrodzeniu.

Wnioskodawca przed sprzedażą działek nie podejmował działań marketingowych wykraczających poza zwykłe ogłoszenia.

Wnioskodawca nie udzielał innemu podmiotowi pełnomocnictwa do działania w jego imieniu w związku ze sprzedażą działek.Wnioskodawca nie podejmował działań wymagających zaangażowania własnych środków zmierzających do podniesienia wartości działek. Wykonywane były na ich terenie zwykłe prace porządkowe. Początkowo koszono trawę, potem zaniechano tych czynności a na działkach wyrosły zarośla i krzewy. Działka ze względów porządkowych ogrodzona była agrowłókniną rozpiętą na drewnianych słupkach. Nie wydzielano dróg. Nie doprowadzano mediów. Na działce nr 1/1 w chwili jej nabycia znajdowała się studnia tradycyjna kopana – pozostałość po znajdującym się kiedyś na działce budynku mieszkalnym. Wniosek o objęcie działki nr 1/1 decyzją o warunkach zabudowy składany był w momencie, w którym Wnioskodawca znalazł już nabywcę działki. Wnioskodawca chciał pójść nabywcy na rękę i przyspieszyć procedury, więc wniosek składany był w interesie przyszłych nabywców i dotyczył nieruchomości budynkowej, którą chcieli wznieść na działce, czyli budynku mieszkalnego. Ostatecznie nie doszło do wydania decyzji, a nabywca dopełniał już tej procedury we własnym zakresie.

Działki zostały wycofane z prowadzonej działalności gospodarczej w momencie podziału działki nr 1 na działki 1/1 i 1/2, czyli w którym zatwierdzono faktyczne odrębne przeznaczenie części działki nr 1 zajętej na myjnię samochodową i części niewykorzystywanej w działalności gospodarczej, czyli z dniem 2 września 2025 r.

Działania związane z formalnym podziałem działki nr 1 były w pierwszej kolejności podejmowane w celu wykazania, że faktycznie do działalności gospodarczej jest wykorzystywana tylko część działki nr 1. Wnioskodawca musiał opłacać podatek od nieruchomości w stawce właściwej dla działalności gospodarczej dla całej działki nr 1, stąd w pierwszej kolejności decyzja o jej podziale. Wycofanie działki nr 1/1 z działalności gospodarczej zostało dokonane w pierwszym możliwym momencie, w którym było to możliwe, czyli z chwilą jej wydzielenia z działki nr 1. Jednocześnie Wnioskodawca myślał też o sprzedaży części działki nr 1 niewykorzystywanej w działalności gospodarczej, więc jednym z celów wycofania działki była też jej sprzedaż.

Działka nr 2/1 nie była wykorzystywana w żaden sposób. Wnioskodawca zaznacza, że stanowi ona wąski pas gruntu o powierzchni 32 m², który oddziela działkę 1/1 od sąsiedniej nieruchomości. Działka nr 2/1 nie była wykorzystywana do czynności podatkowych podatkiem od towarów i usług, zwolnionych od podatku od towarów i usług oraz niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Wnioskodawca nie podejmował żadnych z tych czynności wymagających zaangażowania własnych środków finansowych w odniesieniu do działki nr 2/1.

Miejsca postojowe utwardzone kruszywem stanowią urządzenia budowlane w myśl art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W myśl tych przepisów urządzenia budowlane to urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Miejsca postojowe położone są przy ulicy i służą obsłudze sąsiedniej nieruchomości, w której znajduje się klinika dentystyczna należąca do innego podmiotu, który nie jest powiązany z Wnioskodawcą. Klienci kliniki dentystycznej zajmowali pobocze ulicy i sprawiali, że były trudności z przejazdem. Wnioskodawca nieodpłatnie udostępnił część działki nr 1/1 przylegającej do ulicy na potrzeby kliniki dentystycznej. Wnioskodawca nie pobierał za to wynagrodzenia. Podmiot będący właścicielem kliniki dentystycznej wykonał utwardzenie miejsc postojowych znajdujących się przy ulicy własnym kosztem.

Studnia tradycyjna znajdująca się na działce stanowi urządzenie budowlane. W przeszłości na działce znajdował się stary budynek mieszkalny. Studnia tradycyjna służyła do dostawy wody dla budynku. Budynek został zburzony w okresie, w którym właścicielem działki był ojciec Wnioskodawcy.Miejsca postojowe i studnia stanowią urządzenia budowlane.

Wnioskodawca przed sprzedażą działki był właścicielem podziemnego przewodu gazowego przebiegającego przez tę działkę ze skrzynką z przyłączem gazowym i gazomierzem.Przewód gazowy ze skrzynką z przyłączem gazowym i gazomierzem nie był przedmiotem sprzedaży. Urządzenia te służyły obsłudze myjni znajdującej się na działce nr 1/2.

Wnioskodawca w związku z zawarciem umowy sprzedaży działek nr 100/1 i 36/4 zobowiązał się do usunięcia tych urządzeń z działki nr 1/1 i przeniesienia na pozostającą jego własnością działkę nr 1/2. Obecnie urządzenia są przeniesione na teren myjni, czyli działki 1/2 pozostającej własnością Wnioskodawcy.

Przewód gazowy ze skrzynką z przyłączem gazowym i gazomierzem był własnością Wnioskodawcy, ale nie był przedmiotem sprzedaży.

Pytania

1.Czy sprzedaż działek nr 1/1 oraz nr 2/1 powinna być opodatkowana podatkiem dochodowym od osób fizycznych jako przychód z działalności gospodarczej?

2.Czy sprzedaż działek nr 1/1 oraz nr 2/1 nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

3.Czy sprzedaż działki nr 1/1 oraz nr 2/1 podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

4.Czy wycofanie działki nr 1/1 oraz nr 2/1 do majątku osobistego podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

5.Czy sprzedaż działki nr 1/1 oraz nr 2/1 była zwolniona z podatku od towarów i usług?

Przedmiotem niniejszej interpretacji jest ocena stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytań nr 1-2 dotyczących podatku dochodowego od osób fizycznych. W zakresie pytań nr 3, 4, 5 zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Państwa stanowisko w sprawie

Ad 1

Sprzedaż działek nr 1/1 oraz nr 2/1 nie powinna być opodatkowana podatkiem dochodowym od osób fizycznych jako przychód z działalności gospodarczej.

Uzasadnienie

Źródłem przychodu jest zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT pozarolnicza działalność gospodarcza.

Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT źródłami przychodu są odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

a.nieruchomościlubichczęściorazudziałuwnieruchomości(…)jeżeliodpłatnezbycienienastępujewwykonaniudziałalnościgospodarczejizostałodokonanewprzypadkuodpłatnegozbycianieruchomościiprawmajątkowychokreślonychwlit.a-c-przedupływempięciulat,liczącodkońcarokukalendarzowego,wktórymnastąpiłonabycielubwybudowanie,ainnychrzeczy–przedupływempółroku,liczącodkońcamiesiąca,wktórymnastąpiłonabycie;wprzypadkuzamianyokresyteodnosząsiędokażdejzosóbdokonującejzamiany.

Przepisów ust. 1 pkt 8 na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 3 ustawy o PIT nie stosuje się do odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, z zastrzeżeniem ust. 3, nawet jeżeli przed zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z działalności i dniem ich odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat.

W art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o PIT wskazano, że przychodem z działalności gospodarczej są również:

1)przychodyzodpłatnegozbyciaskładnikówmajątkubędących:

a) środkamitrwałymialbowartościaminiematerialnymiiprawnymi,podlegającymiujęciuwewidencjiśrodkówtrwałychorazwartościniematerialnychiprawnych,

b) składnikamimajątku,októrychmowawart.22dust.1,zwyłączeniemskładników,którychwartośćpoczątkowaustalonazgodniezart.22gnieprzekracza1500zł,

c) składnikamimajątku,którezewzględunaprzewidywanyokresużywaniarównylubkrótszyniżrokniezostałyzaliczonedośrodkówtrwałychalbowartościniematerialnychiprawnych,

d) składnikamimajątkustanowiącymispółdzielczeprawodolokaluużytkowegolubudziałwtakimprawie,którezgodniezart.22nust.3niepodlegająujęciuwewidencjiśrodkówtrwałychorazwartościniematerialnychiprawnych.

e) wykorzystywanychnapotrzebyzwiązanezdziałalnościągospodarcząlubprzyprowadzeniudziałówspecjalnychprodukcjirolnej,zzastrzeżeniemust.2c;przyokreślaniuwysokościprzychodówprzepisyust.1iart.19stosujesięodpowiednio.

Co do zasady regulacją art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych objęty został przychód z odpłatnego zbycia tych składników majątku, które spełniają ustawową definicję środka trwałego oraz wartości niematerialnej i prawnej, podlegających ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, niezależnie od tego, czy podatnik wprowadził, czy też nie wprowadził te składniki do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, jak również od tego, czy zaliczał do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne dokonywane od ich wartości początkowej.

Na podstawie art. 22c ustawy o PIT amortyzacji nie podlegają grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uzależniają możliwości uznania danego składnika majątku za środek trwały od ujęcia go w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, ani zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych dokonywanych od jego wartości początkowej dokonywania jego amortyzacji (zwłaszcza, że część środków trwałych objęta jest ustawowym wyłączeniem z amortyzacji podatkowej).

Powyższe przepisy odwołują się w sposób wyraźny do odrębnego opodatkowania składników majątku wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej, w tym w okresie 6 lat od ich wycofania z działalności.

W ocenie Wnioskodawcy mimo, że do 2 września 2025 roku zarówno część działki nr 1 wykorzystywana do prowadzenie działalności gospodarczej, jak i część działki nr 1, która nie była wykorzystywana do działalności gospodarczej stanowiły formalnie i geodezyjnie jedną działkę gruntu, to nie możemy mówić o wykorzystywaniu działki nr 1 w całości do działalności gospodarczej. Przeprowadzony we wrześniu 2025 r. podział geodezyjny tylko formalnie usankcjonował podział faktyczny z uwagi na różne funkcje i sposoby wykorzystywania działki nr 1.

Wobec tego, że grunt będący przedmiotem sprzedaży stanowiący w momencie sprzedaży działkę nr 1/1 nigdy nie był wykorzystywany do działalności gospodarczej, nie możemy mówić o wykorzystywaniu tego składnika majątku do prowadzenia działalności gospodarczej.

Nie możemy mówić również o wykorzystywaniu do prowadzenia działalności gospodarczej działki nr 2/1, która tylko przylegała do działki nr 1, a następnie 1/1. Działka nr 2/1 nigdy nie była wykorzystywana do działalności gospodarczej.

Wobec powyższego w ocenie Wnioskodawcy w związku ze sprzedażą działek nr 1/1 oraz nr 2/1 nie powstanie przychód z działalności gospodarczej.

Można zauważyć, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w podobnych sytuacjach dopuszcza nawet proporcjonalny podział przychodów ze sprzedaży działek, które nie zostały formalnie podzielone geodezyjnie, jeżeli tylko ich część była wykorzystywana do działalności gospodarczej:

•interpretacjazdnia11kwietnia2025r.nr0112-KDSL1-2.4011.100.2025.2.AP,

•interpretacjazdnia22grudnia2025r.nr0113-KDIPT2-3.4011.782.2025.2.AK,

•interpretacjazdnia22sierpnia2024r.nr0114-KDIP3-2.4011.494.2024.3.MG.

W związku z powyższym tym bardziej po przeprowadzeniu formalnego podziału w przypadku sprzedaży działki, która nie byłą wykorzystywana do działalności gospodarczej, przestaje mieć znaczenie, że stanowiła kiedyś geodezyjnie jedną działkę z inną – do takiej działalności wykorzystywaną.

Ad 2

Sprzedaż działek nr 1/1 oraz nr 2/1 nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Uzasadnienie

Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT źródłami przychodu są odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

a)nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości (…) jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.

Wnioskodawca nie wykonywał przez sprzedażą działki nr 1/1 czynności, które mogłyby świadczyć o wykonywaniu w ramach tej sprzedaży działalności gospodarczej. Formalny podział działki był tylko odzwierciedleniem jej faktycznego częściowego wykorzystywania do działalności gospodarczej.

Przepisy ustawy o PIT uznają, że jeżeli sprzedaż nieruchomości nie była dokonywana w wykonaniu działalności gospodarczej a upłynęło ponad 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie nieruchomości, to sprzedaż taka nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Wnioskodawca nabył udział w wysokości 1/2 w nieruchomości stanowiącej działkę nr 100 w drodze darowizny w 2012 roku. Następnie nabył pozostały udział w 2013 roku w drodze umowy o zniesieniu współwłasności.

Działka nr 2/1 została przez niego nabyta w 2013 roku w drodze darowizny od siostry. Formalny podział działki nr 1 na działki nr 1/1 i nr 1/2 nie ma wpływu na ustalenie daty nabycia – nie można uznać tego zdarzenia za nabycie nieruchomości. Fakt podziału działki nie ma znaczenia, gdyż w jego wyniku nie zmienił się właściciel działki.

Wobec powyższego Wnioskodawca sprzedał działki nr 100/1 oraz nr 36/4 po upływie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym zostały nabyte, czyli roku 2013 roku. Nie został spełniony został warunek określony w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT, od którego uzależnione jest opodatkowania przychodów z odpłatnego zbycia – zatem sprzedaż działek nr 1/1 oraz nr 2/1 w ocenie Wnioskodawcy nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz.592 ze zm.). Zgodnie z jego treścią:

Konstrukcja podatku dochodowego od osób fizycznych zakłada zróżnicowanie sposobu opodatkowania poszczególnych rodzajów dochodów (przychodów) osób fizycznych w oparciu o system przyporządkowywania ich do odpowiedniego źródła przychodów. Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów.

Źródła przychodów

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww. ustawy źródłem przychodu jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

Odrębnym źródłem przychodu, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy jest:

Art. 10 ust. 2 pkt 3 omawianej ustawy stanowi, że:

W myśl art. 10 ust. 3 ustawy:

Zgodnie z art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Działalność jest wtedy zarobkowa, gdy jest zdolna do potencjalnego generowania zysku, a jej przeznaczeniem jest zapewnienie określonego dochodu. Działalność musi być tak prowadzona i ukierunkowana, aby była w stanie zyski faktycznie osiągnąć. Jednakże brak zysku z podjętych działań noszących znamiona działalności gospodarczej nie oznacza, że działalność taka nie była faktycznie prowadzona. Prowadzenie bowiem działalności gospodarczej zawsze wiąże się z ryzykiem nieosiągnięcia dochodów. Zarobkowego charakteru nie mają działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie własnych potrzeb osoby podejmującej określone czynności.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymagają również, aby czynności wykonywane były w sposób zorganizowany i ciągły, przy czym możliwe jest osiąganie dochodów z tego rodzaju działalności bez spełnienia niektórych formalnych elementów organizacji (np. rejestracji urzędowej), gdyż prowadzenie działalności gospodarczej jest kategorią obiektywną, niezależnie od tego, jak działalność tę ocenia sam prowadzący ją podmiot i jak ją nazywa oraz czy dopełnia ciążących na nim obowiązków z działalnością tą związanych.

Za takim rozumieniem pojęcia „zorganizowany” przemawia również definicja słownikowa. Zgodnie z Nowym Słownikiem Poprawnej Polszczyzny, Wydawnictwo Naukowe PWN, pod redakcją Andrzeja Markowskiego, Warszawa 2000, „organizować” to „przygotowywać, zakładać jakieś przedsięwzięcie”, bądź w znaczeniu drugim „nadawać czemuś reguły, wprowadzać porządek” (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 7 maja 2008 r. I SA/Op18/08).

Co do kryterium ciągłości w wykonywaniu działalności gospodarczej, to jego wprowadzenie przez ustawodawcę miało na celu wyeliminowanie z pojęcia działalności gospodarczej przedsięwzięć o charakterze incydentalnym i sporadycznym. Ciągłość w wykonywaniu działalności gospodarczej oznacza względnie stały zamiar jej wykonywania. Nie wyklucza on jednak możliwości prowadzenia działalności gospodarczej tylko sezonowo lub do czasu osiągnięcia postawionego przez dany podmiot celu i to bez względu na okres, w którym cel ten miałby być realizowany. Do zachowania ciągłości wystarczające jest, aby z całokształtu okoliczności sprawy wynikał zamiar powtarzania określonego zespołu konkretnych działań w celu osiągnięcia efektu w postaci zarobku.

Przez powtarzalność rozumie się cały szereg wielokrotnie powtarzanych czynności podejmowanych w konkretnym celu. Taki zespół wielokrotnie powtarzanych czynności (nie zaś czynności sporadyczne, oderwane od siebie, nie powiązane ze sobą), w dziedzinie wytwórczej, usługowej lub handlowej podejmowanych w celach zarobkowych i na własny rachunek można uznać za prowadzenie działalności gospodarczej.

Stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Na podstawie art. 14 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy:

W przytoczonym art. 14 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienione zostały szczególne kategorie przychodów, które – w przypadku uzyskania ich przez podatnika – stanowią przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej. Takimi przychodami są m.in. przychody uzyskane z odpłatnego zbycia składników majątku, tj. środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, co wynika z treści art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) ww. ustawy.

W stanie prawnym obowiązującym do dnia 31 grudnia 2014 r. przepis ten wskazywał, że przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej składników majątku będących środkami trwałymi - ujętych w ewidencji środków trwałych.

Od dnia 1 stycznia 2015 r. przepis ten stanowi jednak, że przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych – wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą (…).

Zmiana treści powyższego przepisu wynikała z przyjętej ostatecznie przez sądy administracyjne linii orzeczniczej, ukształtowanej uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2014 r., sygn. akt II FPS 8/13. W ocenie Sądu, poprzednie brzmienie art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych obejmowało swoim zakresem przychód z odpłatnego zbycia wyłącznie tych składników majątku, które podatnik wprowadził do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a nie wszystkich składników majątku.

Tym samym, przychód ze sprzedaży składników majątku spełniających ustawową definicję środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, których podatnik nie ujął w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, nie stanowił przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej, mimo że zbyciu podlegały składniki majątku w rzeczywistości służące tej działalności, a nie celom prywatnym podatnika. Ustawą z dnia 29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r., poz. 1328), ustawodawca doprecyzował brzmienie ww. przepisu i objął jego zakresem skutki podatkowe odpłatnego zbycia wszystkich składników majątku spełniających ustawowe kryteria uznania ich za środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, bez względu na to, czy podatnik wpisał je do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, czy też nie. Jak wynika z uzasadnienia do projektu ww. ustawy zmieniającej, zmiana dotycząca sposobu ustalenia przychodów z odpłatnego zbycia składników majątku wykorzystywanych w działalności gospodarczej ma charakter doprecyzowujący. Jej celem jest wyraźne wskazanie, że zbycie składnika majątku wykorzystywanego w działalności gospodarczej stanowi przychód z tej działalności. Dotyczy to składników, które z uwagi na przewidywany okres ich używania krótszy niż rok nie zostały zaliczone do środków trwałych, jak również składników, których podatnik - pomimo takiego obowiązku - nie ujął w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Podkreślić należy, że ww. przepis art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2015 r., nie reguluje ani kwestii kwalifikowania składnika majątku do kategorii środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, ani obowiązku ujmowania go w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, ani też dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Reguluje on wyłącznie kwestię skutków podatkowych zbycia wskazanych w nim składników majątku, podlegających ujęciu w ewidencji środków trwałych.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że co do zasady regulacją art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2015 r. objęty został przychód z odpłatnego zbycia tych składników majątku, które spełniają ustawową definicję środka trwałego oraz wartości niematerialnej i prawnej, podlegających ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, niezależnie od tego, czy podatnik wprowadził, czy też nie wprowadził te składniki do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, jak również od tego, czy zaliczał do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne dokonywane od ich wartości początkowej.

Jak stanowi art. 22a ust. 1 ww. ustawy:

W myśl art. 22c ww. ustawy:

Stosownie natomiast do art. 22d ust. 2 ww. ustawy:

Stosownie do art. 22f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W myśl art. 22f ust. 4 ww. ustawy:

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uzależniają możliwości uznania danego składnika majątku za środek trwały od ujęcia go w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, ani zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych dokonywanych od jego wartości początkowej dokonywania jego amortyzacji (zwłaszcza, że część środków trwałych objęta jest ustawowym wyłączeniem z amortyzacji podatkowej).

Należy przy tym podkreślić, że mimo tego, że nieruchomość, o której mowa we wniosku, była wykorzystywana w działalności gospodarczej, ale nie została ujęta w ewidencji środków trwałych, to dotyczą jej wszelkie konsekwencje związane z jej statusem jako środka trwałego, w szczególności miał Pan obowiązek wprowadzić nieruchomość do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Stanowi o tym przepis art. 22d ust. 2 cytowanej ustawy.

W świetle powyższego, zaliczenie przychodu ze sprzedaży składnika majątku wykorzystywanego w prowadzonej działalności do przychodów z działalności gospodarczej jest możliwe, jeśli spełnione zostaną łącznie następujące warunki:

·składnik majątku wykorzystywano dla celów prowadzonej działalności gospodarczej,

·składnik ten stanowi/stanowił środek trwały w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,

·składnik majątku podlegał ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Po spełnieniu łącznie wszystkich ww. przesłanek określony składnik majątku spełnia definicję środka trwałego. Ponadto wszystkie składniki majątku (poza składnikami wymienionymi w art. 22d ust. 1 ustawy), które stanowią środki trwałe w rozumieniu ustawy, powinny zostać wprowadzone do ewidencji środków trwałych – niezależnie od tego czy podlegają amortyzacji, czy też nie.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że co do zasady regulacją art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) objęty został przychód z odpłatnego zbycia tych składników majątku, które spełniają ustawową definicję środka trwałego oraz wartości niematerialnej i prawnej, podlegających ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, niezależnie od tego, czy podatnik wprowadził, czy też nie wprowadził te składniki do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, jak również od tego, czy zaliczał do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne dokonywane od ich wartości początkowej.

Mając na uwadze powyższe zauważyć należy, że przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących środkami trwałymi w prowadzonej działalności gospodarczej stanowią przychód z działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 14 ustawy.

Zgodnie z art. 24 ust. 2 pkt 1 (zdanie drugie) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Określenie przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej

Z przedstawionych we wniosku okoliczności wynika, że od 1992 roku prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą. Głównym przedmiotem działalności jest obecnie wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi.

W drodze umowy darowizny z dnia 12 marca 2012 r. nabył Pan od swojego ojca do swojego majątku osobistego udział w wysokości ½ w niezabudowanej nieruchomości gruntowej położonej przy ulicy (…) w C. oznaczonej wówczas w ewidencji gruntów jako działka nr 1.

Na mocy tej samej umowy darowizny nabył Pan również udział wynoszący ½ we własności działki położonej przy (…) w C. Właścicielką pozostałych udziałów w obu działkach została na mocy tej samej umowy darowizny jest Pana siostra.

W dniu 29 października 2013 r. zawarł Pan ze swoją siostrą umowę o zniesienie współwłasności oraz umowę darowizny, dotyczącą działki nr 100, położonej przy ulicy (…) w C. oraz działki położonej przy (…) w C. oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 8.

Na mocy umowy stał Pan się jedynym właścicielem nieruchomości niezabudowanej przy ulicy (…) w C. oznaczonej jako działka nr 1. Natomiast Pana siostra nabyła własność działki położonej przy (...) oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 8. Zniesienia współwłasności dokonano nieodpłatnie, bez spłat i dopłat. Dodatkowo na mocy umowy z dnia 29 października 2013 r. otrzymał Pan od swojej siostry w drodze darowizny nieruchomość niezabudowaną oznaczoną jako działka nr 2/1.

Czynności objęte umową darowizny z dnia 12 marca 2012 r. oraz umową o zniesienie współwłasności i darowizny z dnia 29 października 2013 roku nie były opodatkowane podatkiem od towarów i usług.

Na części działki nr 1 położonej przy ulicy K. (...) stanowiącej około połowę jej powierzchni wzniósł Pan myjnię samochodową samoobsługową czterostanowiskową. Nieruchomość nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych w prowadzonej działalności gospodarczej. W ewidencji środków trwałych ujęto jedynie urządzenia myjni samochodowej. Wnioskodawca uzyskiwał przychody z prowadzenia myjni samochodowej w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej.

Pozostała cześć działki nr 1 była niezabudowana i nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej, była porośnięta krzakami i chwastami. Do części działki nr 1, która nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej przylegała bezpośrednio działka nr 2/1 stanowiąca wąski pas gruntu o powierzchni 32 m².

Wystąpił Pan o dokonanie podziału działki nr 1. Decyzją z dnia 2 września 2025 r. Prezydent Miasta (...)potwierdził podział nieruchomości położonej przy ulicy (...) oznaczonej w rejestrze gruntów jako działka nr 1. W wyniku podziału powstały działki nr 1/1 i nr 1/2. Podział oparto na kryterium faktycznego wykorzystywania. Na działce nr 1/2 znalazły się urządzenia myjni oraz plac manewrowy, a działka nr 1/1 była terenem porośniętym roślinnością.

W dniu 2 października 2025 r. Wnioskodawca dokonał sprzedaży działki nr 1/1 oraz nr 2/1 na rzecz osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej.

Działki nr 1/1 i 2/1 na dzień sprzedaży nie były objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nie zostały również wydane decyzje o warunkach zabudowy. Złożył Pan wniosek o objęcie działki nr 1/1 decyzją o warunkach zabudowy, ale do dnia sprzedaży decyzja nie została wydana. Działki nr 1/1 oraz nr 2/1 nie były przedmiotem umów najmu lub dzierżawy i nie były wykorzystywane na cele gospodarcze.

Nieruchomości były wykorzystywane w majątku prywatnym w celach osobistych, w tym rekreacyjnych, typu spotkania ze znajomymi, odpoczynek, cały czas stały puste, koszona była początkowo trawa. Działki położone były na spokojnej ulicy, niektóre okoliczne działki służą jako rekreacyjne.

Działki nr 1/1 oraz działkę nr 2/1 w Pana ocenie stanowiły część majątku osobistego, prywatnego. Nie wykorzystywał Pan czynnie działek 1/1 i 2/1 w prowadzonej działalności gospodarczej ani nie czerpał korzyści zarobkowych z samego ich posiadania np. przez najem lub dzierżawę.

Zamieścił Pan ogłoszenie o sprzedaży na portalu internetowym oraz powiesił na ogrodzeniu działki baner informujący o tym, że działka przeznaczona jest na sprzedaż. Nabywca nieruchomości zgłosił się w odpowiedzi na Pana ogłoszenie. Przed sprzedażą działek:

-nie podejmował Pan działań marketingowych wykraczających poza zwykłe ogłoszenia,

-nie udzielał Pan innemu podmiotowi pełnomocnictwa do działania w jego imieniu w związku ze sprzedażą działek,

-nie podejmował działań wymagających zaangażowania własnych środków zmierzających do podniesienia wartości działek,

-wykonywane były na ich terenie zwykłe prace porządkowe. Początkowo koszono trawę, potem zaniechano tych czynności a na działkach wyrosły zarośla i krzewy.

Działka nr 2/1 nie była wykorzystywana w żaden sposób. Wskazał Pan, że stanowi ona wąski pas gruntu o powierzchni 32 m², który oddziela działkę 1/1 od sąsiedniej nieruchomości. Działka nr 2/1 nie była wykorzystywana do czynności podatkowych podatkiem od towarów i usług, zwolnionych od podatku od towarów i usług oraz niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Wnioskodawca nie podejmował żadnych z tych czynności wymagających zaangażowania własnych środków finansowych w odniesieniu do działki nr 2/1.

Odnosząc powyższe do przedstawionych we wniosku okoliczności stwierdzić należy, że skoro opisana we wniosku nieruchomość oznaczona jako działka nr 1/1 (powstała z podziału działki nr 1) była wykorzystywana w działalności gospodarczej, to nie budzi wątpliwości, że ta nieruchomość powinna stanowić środek trwały w działalności gospodarczej. Fakt ten wynika z samej definicji środka trwałego.

Nieistotny dla opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych jest sam fakt podziału nieruchomości, jeżeli przez podział nieruchomości rozumie się proces mający na celu np. zyskanie korzystniejszej konfiguracji poszczególnych nieruchomości (działek).

Jeżeli zatem właściciel dokonuje podziału nieruchomości, nie mamy do czynienia z żadnym nabyciem, bo chodzi o nieruchomość, której ta osoba jest już właścicielem. Sam podział nieruchomości (działek) nie stanowi przy tym daty nowego nabycia. W wyniku podziału właściciel nie nabędzie żadnych nowych nieruchomości ponad to, czego jest już właścicielem. W wyniku samego podziału działek nie zmieni się struktura własności każdej z mniejszych działek wydzielonych w drodze podziału. Właściciel nadal będzie posiadał takiej samej wielkości nieruchomości jak przed podziałem, tyle że w mniejszych działkach. Stąd czynność ta nie ma wpływu na określenie początku biegu terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Pana wątpliwości dotyczą skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości, tj. działki nr 1/1, która faktycznie nie była wykorzystywana do działalności gospodarczej, oraz działki 2/1 w stosunku do której podejmowane były tylko czynności mieszczące się w zwykłym zarządzie własnym majątkiem.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości wskazać należy, że przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości może zatem stanowić przychód z dwóch źródeł, tj. z pozarolniczej działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) lub z odpłatnego zbycia nieruchomości, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c tej ustawy.

Zakwalifikowanie do źródła przychodów ma ogromne znaczenie dla ustalenia chociażby takich kwestii, jak sposób opodatkowania przychodów, możliwość odliczenia kosztów ich uzyskania, możliwość skorzystania ze zwolnień przedmiotowych itp.

W celu ustalenia prawidłowego źródła przychodów z tytułu przychodów uzyskanych z planowanej sprzedaży działki numer 1/1 należy rozważyć, czy czynność sprzedaży tej działki będzie miała znamiona pozarolniczej działalności gospodarczej.

Na związek uzyskiwanych przychodów ze źródłem wymienionym w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych może wskazywać rozpatrywany całościowo zespół powiązanych ze sobą działań podatnika, powtarzalnych, uporządkowanych, konsekwentnie prowadzących do osiągnięcia zysku, w szczególności łącznie polegających na wielokrotnym nabywaniu nieruchomości, ich zaawansowanym przygotowaniu do sprzedaży (tzn. w sposób wykraczający poza zwykły zarząd mieniem), wielokrotnym zbywaniu w celu zarobkowym odpowiednio przygotowanych nieruchomości. Brak jest natomiast podstaw, aby podejmowane przez podatnika czynności mieszczące się w zwykłym zarządzie własnym majątkiem, tzn. mające na celu prawidłowe, racjonalne gospodarowanie tym majątkiem, kwalifikować jako prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 tej ustawy.

Zarobkowego charakteru nie mają działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie własnych potrzeb osoby podejmującej określone czynności, czy też jej rodziny. Zatem sprzedaż przedmiotów z majątku prywatnego osoby fizycznej, które nie są związane z działalnością gospodarczą oraz nie były nabyte w celu ich odsprzedaży, nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Okoliczności przedstawione we wniosku wskazują, że przedmiotowe działki numer 1/1 ( powstała z podziału działki nr 1) i 2/1 nie zostały nabyte przez Pana dla celów prowadzenia działalności gospodarczej i nie była w takiej działalności czynnie wykorzystywane. Czynności podejmowane przez Pana wskazują, że mieszczą się one w zwykłych działaniach związanych z właściwym zarządem własnym majątkiem.

Całokształt podjętych przez Pana czynności, a w szczególności sposób i cel nabycia nieruchomości, sposób jej wykorzystywania w czasie posiadania, brak przygotowania do sprzedaży (przez czynności mające na celu zwiększenie jej wartości) sugerują, że są to działania należące do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

Działki nr 1/1 była niezabudowana i nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej, była porośnięta krzakami i chwastami. Do części działki nr 1( aktualnie po podziale nr 1/1), która nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej przylegała bezpośrednio działka nr 2/1 stanowiąca wąski pas gruntu o powierzchni 32 m².

W celu dokonania sprzedaży zamieścił Pan ogłoszenie o sprzedaży na portalu internetowym oraz powiesił na ogrodzeniu działki baner informujący o tym, że działka przeznaczona jest na sprzedaż. Przed sprzedażą działek:

-nie podejmował Pan działań marketingowych wykraczających poza zwykłe ogłoszenia,

-nie udzielał Pan innemu podmiotowi pełnomocnictwa do działania w jego imieniu w związku ze sprzedażą działek,

-nie podejmował działań wymagających zaangażowania własnych środków zmierzających do podniesienia wartości działek,

-wykonywane były na ich terenie zwykłe prace porządkowe. Początkowo koszono trawę, potem zaniechano tych czynności a na działkach wyrosły zarośla i krzewy.

Potencjalny nabywca zgłosił się sam i nie poszukiwali go Państwo aktywnie.

Działka nr 2/1 nie była wykorzystywana w żaden sposób. Wskazał Pan, że stanowi ona wąski pas gruntu o powierzchni 32 m², który oddziela działkę 1/1 od sąsiedniej nieruchomości. Działka nr 2/1 nie była wykorzystywana do czynności podatkowych podatkiem od towarów i usług, zwolnionych od podatku od towarów i usług oraz niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Wnioskodawca nie podejmował żadnych z tych czynności wymagających zaangażowania własnych środków finansowych w odniesieniu do działki nr 2/1.

Okoliczności dotyczące nabycia ww. działek i planowanej sprzedaży nie dają zatem podstaw do przyjęcia, że spełnione zostaną przesłanki wymienione w art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych warunkujące zaliczenie sprzedaży działek do działalności gospodarczej. Państwa działania należy wpisać w zarząd majątkiem prywatnym i są wystarczające do uznania, że sprzedaż działek numer 1/1 i 2/1 nie nosi przymiotów działalności gospodarczej.

Należy się z Panem zgodzić, że przychody ze sprzedaży ww. działeknie będą kwalifikowane do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W konsekwencji, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać za prawidłowe.

Skutki podatkowe tych czynności sprzedaży działek numer 1/1 oraz nr 2/1 należy więc ocenić w kontekście przesłanek wynikających z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania ma forma prawna ich nabycia oraz moment nabycia.

Aby stwierdzić, czy sprzedaż przez Państwa działek 1/1 oraz nr 2/1 podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, istotne jest ustalenie, czy jej odpłatne zbycie nastąpiło po upływie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęcia nabycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy. Należy zatem wskazać, że nabyciem w rozumieniu tego przepisu jest każda czynność, na mocy której na osobę fizyczną – nabywcę – przechodzi własność nieruchomości, bez względu na to, czy nabycie następuje w sposób odpłatny czy nieodpłatny. Natomiast moment przeniesienia prawa własności w prawie podatkowym określony jest zgodnie z normami prawa cywilnego.

Przepis art. 155 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), stanowi, że:

Zgodnie z art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego:

Podstawową cechą umowy darowizny jest bezpłatne świadczenie darczyńcy na rzecz obdarowanego kosztem jego majątku. Darowizna należy do czynności, których celem jest dokonanie aktu przysporzenia majątkowego (świadczenie musi wzbogacić obdarowanego) i zobowiązanie darczyńcy musi być zamierzone, jako nieodpłatne.

Z opisu sprawy wynika, w drodze umowy darowizny z dnia 12 marca 2012 r. nabył Pan od swojego ojca do swojego majątku osobistego udział w wysokości ½ w niezabudowanej nieruchomości gruntowej położonej przy ulicy A. w miejscowości C. oznaczonej wówczas w ewidencji gruntów jako działka nr 1.

Na mocy tej samej umowy darowizny nabył Pan również udział wynoszący ½ we własności działki położonej przy ulicy B. w miejscowości C.. Właścicielką pozostałych udziałów w obu działkach została na mocy tej samej umowy darowizny jest Pana siostra.

W dniu 29 października 2013 r. zawarła Pan ze swoją siostrą umowę o zniesienie współwłasności oraz umowę darowizny, dotyczącą działki nr 1, położonej przy ulicy ulicy A. w miejscowości C. oraz działki położonej przy ulicy B. w miejscowości C. oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 8.

Na mocy umowy stał Pan się jedynym właścicielem nieruchomości niezabudowanej przy ulicy A. w miejscowości C. oznaczonej jako działka nr 1. Natomiast Pana siostra nabyła własność działki położonej przy ulicy B. w miejscowości C. oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 8. Zniesienia współwłasności dokonano nieodpłatnie, bez spłat i dopłat. Dodatkowo na mocy umowy z dnia 29 października 2013 r. otrzymał Pan od swojej siostry w drodze darowizny nieruchomość niezabudowaną oznaczoną jako działka nr 2/1.

Czynności objęte umową darowizny z dnia 12 marca 2012 r. oraz umową o zniesienie współwłasności i darowizny z dnia 29 października 2013 roku nie były opodatkowane podatkiem od towarów i usług.

Decyzją z dnia (…) Prezydent Miasta C. potwierdził podział nieruchomości położonej przy ulicy A. w miejscowości C. oznaczonej w rejestrze gruntów jako działka nr 1 o powierzchni 0,1458 ha. W wyniku podziału powstały działki nr 1/1 o powierzchni 0,0640 ha i nr 1/2 o powierzchni 0,0820 ha.

Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz opis sprawy wskazać należy, że sprzedaż przez Pana działek numer 1/1 oraz nr 2/1, nie ma związku z działalnością gospodarczą i nie nastąpi w wykonywaniu działalności gospodarczej. Zatem przychód ze sprzedaży tej działki nie będzie stanowić źródła przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a więc nie będzie stanowić przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej.

Jednocześnie, sprzedaż przez Pana ww. działek, nie będzie stanowić źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z uwagi na fakt, że od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie przez Pana w drodze darowizny, tj. w 2013 r., upłynął pięcioletni okres, o którym mowa w ww. przepisie.

Podsumowując, zbycie działki numer 1/1 powstałej z wydzielenia nabytej w drodze darowizny nieruchomości oraz działki 2/1 również nabytej w drodze darowizny nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych z uwagi na upływ pięcioletniego okresu wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Oznacza to, że przychód uzyskany z odpłatnego zbycia tych nieruchomości (niewykorzystywanych w działalności gospodarczej) nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W konsekwencji Pana stanowisko w zakresie pytania nr 2 należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Pana i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych należy stwierdzić, iż zostały one wydane w indywidualnych sprawach podmiotów, które o ich wydanie wystąpiły, zatem nie są one wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo wnieść skargę na tę interpretację indywidualną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622).