Interpretacja indywidualna z dnia 22 czerwca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0112-KDWL.4011.52.2026.1.TW

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 21 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

(…) S.A. z siedzibą w (…) (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) prowadzi działalność gospodarczą na terytorium Polski i podlega opodatkowaniu w Polsce od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania (art. 3 ust. 1 Ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych; t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 z późn. zm.; dalej zwana „Ustawą o CIT”). Spółka zatrudnia pracowników i pełni rolę płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych. Spółka co roku zawiera umowę bezimiennego ubezpieczenia w podróży dla pracowników Spółki odbywających zagraniczne podróże służbowe (dalej: „Ubezpieczenie w podróży”). Polisa ubezpieczeniowa (dalej: „Polisa”) jest każdorazowo wykupywana i opłacana na rok, z góry. Wartość Polisy obliczana jest na podstawie liczby delegacji odbytych w poprzednim roku (tzw. osobodni). Po zakończeniu roku składka może się zmienić. Jeżeli się bowiem okaże, że liczba osobodni była wyższa niż brana pod uwagę przy obliczaniu pierwotnej wysokości składki, wówczas ubezpieczyciel zwraca się do Spółki o dopłatę. Z kolei jeżeli po zakończeniu roku okaże się, że liczba osobodni była niższa niż brana pod uwagę przy obliczeniu pierwotnej wysokości składki to w takim przypadku zapłacone przez Spółkę składka ulega zmianie (innymi słowy ubezpieczyciel zwraca Spółce „nadpłaconą” składkę).

Polisa obejmuje łącznie:

1) koszty leczenia i assistance (w tym m.in. hospitalizacja i leczenie ambulatoryjne oraz transport zwłok ubezpieczonego do miejsca pochówku),

2) ubezpieczenie NNW,

3) OC oraz

4) bagaż podróżny.

Nie ma możliwości wyodrębnienia kosztu każdego z pojedynczych elementów ubezpieczenia. Innymi słowy, ubezpieczyciel podaje wysokość łącznej składki bez podziału na poszczególne zakresy ubezpieczenia. Składka płatna jest jednorazowo. Ubezpieczającym jest Wnioskodawca, natomiast ubezpieczonymi są obecni i przyszli pracownicy Spółki odbywający zagraniczne podróże służbowe. Oznacza to, że krąg osób ubezpieczonych jest zmienny. Polisa jest bezimienna. W trakcie trwania umowy krąg osób ubezpieczonych może podlegać zmianom. Zakres odpowiedzialności ubezpieczyciela jest ograniczony do wskazanych w Polisie kwot, które są różne w zależności od ryzyka. Odszkodowanie jest wypłacane (w razie zaistnienia odpowiedniego zdarzenia ubezpieczeniowego) na rzecz pracownika. Ochroną ubezpieczeniową są objęci wszyscy pracownicy przebywający w podróży służbowej, a zakres tej ochrony jest taki sam dla wszystkich pracowników niezależnie od zajmowanego stanowiska. Pracownik nie decyduje o wysokości możliwego do wykupienia świadczenia. Przed podróżą służbową dane pracowników są zgłaszane ubezpieczycielowi. Świadczenie w postaci polisy ubezpieczeniowej nie będzie dla pracowników dobrowolne, pracownik nie będzie mieć możliwości rezygnacji z objęcia ochroną ubezpieczeniową. Do tej pory Wnioskodawca doliczał do przychodu każdego pracownika odbywającego zagraniczną podróż służbową nieodpłatne świadczenie z tytułu wykupionej Polisy. Wartość nieodpłatnego świadczenia Spółka ustalała w sposób następujący:

1. Spółka dzieliła wysokość rocznej składki przez liczbę osobodni. W ten sposób Wnioskodawca otrzymywał wartość przypadającą na jedno osobodzień.

2. Jeśli pracownik udawał się w delegację na kilka dni, do jego przychodu doliczana była kwota w wysokości iloczynu wartości przypadającej na jeden osobodzień i liczbę dni delegacji. Kwota ta była doliczana do przychodu z tytuły stosunku pracy w miesiącu, w którym pracownik odbywał podróż służbową.

Aktualnie Spółka nabrała wątpliwości co do prawidłowości uznawania Ubezpieczenia w podróży jako przysporzenia majątkowego dla pracowników, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w sytuacji gdy Spółka prowadzi zasadę zgodnie, z którą Polisa będzie obowiązkowa dla pracownika. Z tego względu, Spółka postanowiła wystąpić z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej.

Pytanie

Czy z tytułu objęcia pracowników bezimienną Umową Ubezpieczenia w podróży zawartą przez Spółkę, po wprowadzenia zasady, zgodnie z którą ubezpieczenie jest dla pracownika obowiązkowe, po stronie pracowników powstawać będzie przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji czy Spółka, jako płatnik, będzie zobowiązana do pobierania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w odniesieniu do pracowników, odbywających zagraniczne podróże służbowe, którzy to pracownicy zostali objęci Ubezpieczeniem w podróży?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, z tytułu objęcia pracowników bezimienną Umową Ubezpieczenia w podróży zawartą przez Spółkę, po stronie pracowników nie będzie powstawać przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji Spółka, jako płatnik, nie będzie zobowiązana do pobierania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w odniesieniu do pracowników, odbywających zagraniczne podróże służbowe, którzy to pracownicy zostali objęci Ubezpieczeniem w podróży.

W myśl art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz. 111 z późn. zm.): „Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu”.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz. 163 z późn. zm.; dalej: „Ustawa o PIT”): „Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku”.

Powyższy przepis ustanawia generalną zasadę opodatkowania podatkiem dochodowym, zgodnie z którą opodatkowaniu tym podatkiem podlegają wszelkie uzyskane przez podatnika w danym roku korzyści majątkowe, z wyjątkiem tych, które na mocy ustawy wyłączone zostały z tego opodatkowania (np. poprzez wprowadzenie ustawowego zwolnienia z opodatkowania, czy też zaniechanie poboru podatku).

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 Ustawy o PIT:

„Źródłami przychodów są: 1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta; (...)”

W myśl art. 11 ust 1 Ustawy o PIT: „Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń”.

Stosownie do art. 12 ust. 1 Ustawy o PIT: „Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych”.

W myśl art. 12 ust. 3 Ustawy o PIT: „Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b”.

Zgodnie z art. 11 ust. 2a pkt 2 Ustawy o PIT do którego odwołuje się wyżej zacytowany art. 12 ust. 3 Ustawy o PIT: „Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się; (...)

2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu; (...)”

Co ważne, ustawodawca nie zdefiniował w Ustawie o PIT pojęcia „nieodpłatnego świadczenia”. Z tego względu konieczne jest odwołanie się do znaczenia tego pojęcia ukształtowanego w orzecznictwie sądowym, zgodnie z którym nieodpłatnym świadczeniem w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym – generalnie – jest każde zdarzenie prawne i zjawisko gospodarcze, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku danej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. Przysporzenie to może polegać na zwiększeniu majątku (aktywów) bądź uniknięciu jego pomniejszenia (zaoszczędzenie wydatków).

Z powodu niejednolitości stanowisk sądowych dotyczących kwestii „nieodpłatnego świadczenia”, szczególnego znaczenia nabrał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 (Dz. U. z 2014 r. poz. 947), w którym Trybunał Konstytucyjny dokonał ustalenia, jakie kryteria decydują o zakwalifikowaniu nieodpłatnego świadczenia jako przychodu pracownika z tytułu stosunku pracy. Trybunał Konstytucyjny wskazał, że za przychód pracownika mogą być uznane takie świadczenia, które:

- zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie) – WARUNEK NR 1;

- zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść – WARUNEK NR 2;

- korzyść ta jest wymierna (również w postaci zaoszczędzenia wydatku) i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów) – WARUNEK NR 3.

W kontekście WARUNKU NR 1, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w rozumieniu Ustawy o PIT tylko pod warunkiem, że rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji, przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza umknięcie tego wydatku.

Formułując WARUNEK NR 2 Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia, jako przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji, aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała, opodatkowaniu, po stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z przyrostem majątku. Jako przykład Trybunał Konstytucyjny wskazał m.in. dowożenie pracownika z miejsca zamieszkania do pracy. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego zorganizowanie tego rodzaju transportu może oznaczać zaoszczędzenie wydatku po stronie pracownika i w konsekwencji może stanowić przysporzenie objęte podatkiem dochodowym. Taka ocena jest jednak poprawna tylko pod warunkiem, że świadczenia te pracodawca spełniał, dysponując uprzednią zgodą pracownika na ich przyjęcie.

Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy – po stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem dochodowym.

Odnosząc się natomiast do WARUNKU NR 3, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że przychód powstaje, gdy można:

1) zindywidualizować świadczenie,

2) określić jego wartość pieniężną oraz

3) skonkretyzować odbiorcę.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zdaniem Wnioskodawcy:

1) WARUNEK NR 1 nie zostanie spełniony, ponieważ pracownik nie będzie mieć możliwości odmówienia skorzystania z Ubezpieczenia w podróży. Pracownik obejmowany będzie Ubezpieczeniem w podróży automatycznie. Co więcej, pracownik nie będzie mieć możliwości wyboru zakresu Polisy czy też wyboru ubezpieczyciela. Dla przykładu, pracownik nie będzie mieć możliwości oświadczenia, że chce, aby Ubezpieczenie w podróży obejmowało jedynie koszty leczenia i assistance albo został udzielone przez innego ubezpieczyciela niż wybrał pracodawca (Spółka).

2) WARUNEK NR 2 (tj. spełnienie świadczenia w interesie pracownika, a nie w interesie pracodawcy i uzyskanie z tego tytułu korzyści w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku) nie zostanie spełniony, ponieważ wykupienie Ubezpieczenia w podróży pozostaje przede wszystkim w interesie Spółki a nie pracownika.

W tym miejscu wyjaśnić należy, że w myśl art. 775 § 1 Ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 277 z późn. zm.; dalej: „Kodeks pracy”): „Pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową”.

W myśl § 19 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1991, z późn. zm., dalej: „Rozporządzenie”):

1. W przypadku choroby powstałej podczas podróży zagranicznej pracownikowi przysługuje zwrot udokumentowanych niezbędnych kosztów leczenia za granicą.

2. Zwrot kosztów, o których mowa w ust. 1, następuje ze środków pracodawcy, z wyjątkiem świadczeń gwarantowanych udzielonych zgodnie z przepisami o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w Unii Europejskiej, o których mowa w art. 5 pkt 32 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2561, z późn. zm.).

3. Nie podlegają zwrotowi koszty zakupu leków, których nabycie za granicą nie było konieczne, koszty zabiegów chirurgii plastycznej i kosmetycznych oraz koszty nabycia protez ortopedycznych, dentystycznych lub okularów.

4. W razie zgonu pracownika za granicą, pracodawca pokrywa koszty transportu zwłok do kraju.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że Spółka finansując pracownikom Ubezpieczenie w podróży, którego celem jest m.in. zwrot udokumentowanych niezbędnych kosztów leczenia za granicą oraz w razie zgonu pracownika za granicą pokrycia kosztów transportu zwłok do kraju, w gruncie rzeczy zabezpiecza siebie przed ewentualną koniecznością zwrotu tych wydatków z własnych środków, do czego obliguje ją – w przypadku pracowników – wyżej zacytowany przepis § 19 Rozporządzenia. Poniesienie kosztu Ubezpieczenia w podróży jest zatem dokonywane w interesie Spółki jako pracodawcy. Dlatego też, wartość zapłaconej z tego tytułu składki ubezpieczeniowej przez Spółkę nie będzie stanowić przychodu pracownika, w rozumieniu Ustawy o PIT.

3) WARUNEK NR 3 (tj. zindywidualizowanie świadczenia, możliwość określenia wartości pieniężnej oraz skonkretyzowanie odbiorcy) – warunek ten nie będzie spełniony, ponieważ nie będzie możliwości określenia konkretnego przychodu przypadającego na konkretnego pracownika zgodnie z normą wynikającą z art. 11 ust. 2a pkt 2 Ustawy o PIT do którego w zakresie ustalenia wartości pieniężnej świadczenia odsyła art. 12 ust. 3 Ustawy o PIT.

Dla opodatkowania istotne jest bowiem to, czy danemu pracownikowi można przypisać przychód konkretny, a nie statystyczny, czy potencjalny. Brak algorytmu, czy wzoru matematycznego, który w drodze arytmetycznego działania polegającego na podzieleniu kosztów poniesionych przez pracodawcę pozwoliłby na ich przypisanie poszczególnym pracownikom jako uprawnionym do nieodpłatnego świadczenia wyklucza możliwość ustalenia wysokości tego świadczenia, czyli wysokości (ewentualnie) uzyskanego przychodu. Znalezienie wzoru, który pozwoliłby przypisać konkretnemu pracownikowi wysokość uzyskanego przychodu jest niemożliwe, ponieważ opłacana przez Wnioskodawcę składka obejmuje swym zakresem zarówno niezbędne koszty leczenia za granicą wraz z kosztami transportu zwłok do kraju (czyli zdarzenia, kreujące po stronie Spółki obowiązek zwrotu kosztów na rzecz pracownika) jak i ubezpieczenie NNW, OC oraz bagaż podróżny. Nie ma przy tym możliwości ustalenia wartości przypadającej na poszczególne zakresy Ubezpieczenia w podróży.

Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wnioskodawcy przepisy Ustawy o PIT nie dają możliwości przypisania konkretnemu pracownikowi skonkretyzowanej wartości świadczenia, jakie otrzymał. W rezultacie, warunek nr 3 także nie będzie spełniony, co prowadzi do wniosku, że z tytułu objęcia pracowników bezimienną Umową Ubezpieczenia w podróży zawartą przez Spółkę, po stronie pracowników nie będzie powstawać przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji Spółka, jako płatnik, nie będzie zobowiązana do pobierania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w odniesieniu do pracowników, odbywających zagraniczne podróże służbowe, którzy to pracownicy zostali objęci Ubezpieczeniem w podróży. Podsumowując powyższe, Spółka stoi na stanowisku, że nieodpłatne objęcie pracowników Ubezpieczeniem w podróży nie będzie nieodpłatnym świadczeniem rzeczowym i nie będzie powodować dla Wnioskodawcy (tj. płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych) obowiązku doliczenia do przychodu pracownika równowartości tego świadczenia i poboru podatku z tego tytułu. Na potwierdzenie prawidłowości powyższego stanowiska, w tym miejscu Spółka wskazuje na wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny pogląd, które w przedmiotowej sprawie może pełnić rolę pomocniczą przy wykładni ww. przepisów, a mianowicie w wyroku z dnia 8 kwietnia 2025 r., sygn. II FSK 1639/24, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: „Podsumowując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że za przychód pracownika mogą być uznane tylko takie świadczenia, które zostały spełnione za jego zgodą i w jego interesie – a nie w interesie pracodawcy i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść, a korzyść ta jest wymierna i możliwa do przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich pracowników). Przychód powstaje wyłącznie w przypadku uzyskania realnego przysporzenia w postaci, a warunkiem uznania określonego świadczenia za przychód podatkowy jest możliwość przypisania poszczególnemu pracownikowi wymiernej, skonkretyzowanej wielkości uzyskanej korzyści z tego tytułu, ustalonej według zasad określonych w art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. w związku z art. 13 pkt 8 u.p.d.o.f.”.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 8 ustawy 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622):

Zgodnie z generalną zasadą powszechności opodatkowania, wyrażoną w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych(t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają zatem wszelkie dochody osiągane przez podatnika, z wyjątkiem tych dochodów, które zostały enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę jako zwolnione z podatku, bądź od których zaniechano poboru podatku, w drodze rozporządzenia.

Stosownie do art. 11 ust. 1 przywołanej ustawy:

W myśl art. 11 ust. 2a ww. ustawy:

Wobec niezdefiniowania w ustawie podatkowej pojęcia „nieodpłatnego świadczenia” zasadne jest odwołanie się do znaczenia tego pojęcia ukształtowanego w orzecznictwie sądowym, zgodnie z którym, nieodpłatnym świadczeniem w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym – generalnie – jest każde zdarzenie prawne i zjawisko gospodarcze, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku danej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. Przysporzenie to może polegać na zwiększeniu majątku (aktywów) bądź uniknięciu jego pomniejszenia (zaoszczędzenie wydatków).

W art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych określone zostały źródła przychodów, gdzie m.in. w pkt 1 wymieniono:

Stosownie do art. 12 ust. 1 ww. ustawy:

Jak stanowi art. 32 ust. 1 ustawy:

Ponieważ przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji „nieodpłatnych świadczeń” przy interpretacji tego pojęcia należy odwołać się do jego słownikowego znaczenia. W związku z powyższym stwierdzić należy, że zgodnie z Internetowym słownikiem języka polskiego, świadczeniem nieodpłatnym jest świadczenie „niewymagające opłaty, takie za które się nie płaci, bezpłatne” (https://sjp.pwn.pl). W orzecznictwie sądowym przyjmuje się natomiast, że nieodpłatne świadczenie obejmuje nie tylko świadczenie w cywilistycznym znaczeniu, ale w jego zakres wchodzą także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” – w aspekcie świadczeń pracowniczych – była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13, stwierdził, że za przychód pracownika z tytułu „innych nieodpłatnych świadczeń”, o których mowa w art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ww. ustawy, mogą być uznane takie świadczenia, które:

- po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),

- po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,

- po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).

W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji, przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.

Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia, jako przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji, aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała opodatkowaniu, po stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z przyrostem majątku. Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, iż w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy – po stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem dochodowym.

Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę.

Wątpliwość Państwa w tym zakresie budzi kwestia, czy zagwarantowane przez Państwa Ubezpieczenie stanowi przychód dla pracowników i tym samym czy są Państwo zobowiązani jako płatnik podatku dochodowego do obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczek na podatek dochodowy od opłaconego Ubezpieczenia na rzecz pracowników.

Należy w związku z tym wskazać, że zgodnie z treścią art. 805 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):

Stosownie do art. 808 § 1 Kodeksu cywilnego:

Jednocześnie zgodnie z § 2 ww. artykułu:

Celem umowy ubezpieczenia jest więc udzielenie ubezpieczonemu ochrony na wypadek określonego w umowie ryzyka, w zamian za zapłatę składki. Funkcja ochronna jest istotą każdej umowy ubezpieczenia. W konsekwencji opłacenie składki przez inną osobę niż ta, w której interesie majątkowym zawierana jest umowa powoduje powstanie przychodu u osoby, na rzecz której zawierana jest umowa. Świadczenie nieodpłatne stanowi bowiem w tym przypadku ochrona ubezpieczeniowa na wypadek zaistnienia zdarzenia określonego w umowie ubezpieczenia.

Każdorazowo należy odróżniać kwestię powstania przychodu od sposobu ustalania jego wysokości. Okoliczności takie jak zakres obowiązków, uprawnień decyzyjnych i odpowiedzialności poszczególnych ubezpieczonych przekładający się też niewątpliwie na różne prawdopodobieństwo/możliwość spowodowania przez nich zdarzenia rodzącego obowiązek odszkodowawczy mogą wpływać na sposób ustalania jego wysokości. Powinny jednak, tak jak i np. ryczałtowy charakter składki pozostawać bez wpływu na sam fakt powstania przychodu w rozumieniu ustawy. Jeżeli krąg ubezpieczonych jest ograniczony (zamknięty), przychód powstaje, nawet mimo bezimiennego charakteru umowy ubezpieczenia.

Jednakże z powołanego powyżej brzmienia przepisu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że opodatkowaniu może podlegać tylko przychód ze świadczeń nieodpłatnych faktycznie otrzymanych. Ustalenie przychodu z tytułu otrzymania nieodpłatnego świadczenia wymaga wskazania osoby będącej beneficjentem świadczenia.

Wobec powyższego, skoro – jak wynika z wniosku – w rozpatrywanej sprawie Ubezpieczającym są Państwo, natomiast ubezpieczonymi są obecni i przyszli pracownicy Spółki odbywający zagraniczne podróże służbowe, a więc oznacza to, że krąg osób ubezpieczonych jest zmienny, w trakcie trwania umowy krąg osób ubezpieczonych może podlegać zmianom – to opłacenie przez Państwa składki z tytułu umowy ubezpieczenia osób objętych ochroną ubezpieczeniową nie spowoduje powstania po stronie tych osób przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń. Tym samym na Państwu – w związku z opłaceniem ww. polisy – nie będzie ciążył obowiązek naliczania i odprowadzania zaliczki na podatek dochodowy od składki ubezpieczeniowej zapłaconej z tytułu ubezpieczenia osób objętych tą polisą.

Podsumowując, z tytułu objęcia pracowników Umową Ubezpieczenia na zasadach opisanych we wniosku, po stronie pracowników nie powstanie przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji Spółka, jako płatnik, nie będzie zobowiązana do pobierania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.