Interpretacja indywidualna z dnia 23 czerwca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0115-KDIT2.4011.285.2026.3.MM

Interpretacja indywidualna

 – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 kwietnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.

Uzupełnił go Pan pismami z 12 maja 2026 r. (wpływ 15 maja 2026 r.) z 16 czerwca 2026 r. (wpływ) oraz 17 czerwca 2026 r. (wpływ) – w odpowiedzi na wezwania.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

W 2017 r. wyjechał Pan wraz z aktualną małżonką do pracy za granicą do Holandii i przebywał Pan tam nieprzerwanie do 2023 r. Był Pan tam rezydentem podatkowym i centrum Pana interesów życiowych również znajdowało się w Holandii. Jest Pan w stanie to udokumentować wieloma dowodami.

W kwietniu 2017 r. rozpoczął Pan pracę w Holandii i nieprzerwanie pracował Pan tam do 30 marca 2023 r. Na dowód tego załącza Pan dokument, który uzyskał Pan dla Powiatowego Urzędu Pracy (...) wydany w imieniu Marszałka Województwa (...), który wyraźnie dokumentuje Pana lata pracy nieprzerwanej za granicą z podziałem na lata i miesiące, w których Pan tam pracował (...).

Po powrocie na stałe do Polski, czyli 30 marca 2023 r., aż do 2024 r. nie podjął Pan pracy, żyjąc z oszczędności.

W 2024 r., na początku maja, podjął Pan pracę w firmie X, mieszczącej się w Y, gdzie aktualnie Pan pracuje na podstawie umowy na czas nieokreślony.

Po roku czasu został Pan rozliczony przez księgową z podatku dochodowego i za jej namową skorzystał Pan z ulgi dla powracających do Polski. Według Pana księgowej ulga ta Panu przysługiwała i dlatego Pan z niej skorzystał.

Uzupełnienie opisu stanu faktycznego

Przeniesienie Pana centrum interesów osobistych oraz centrum interesów gospodarczych nastąpiło w momencie powrotu do kraju (Polski), czyli 30 marca 2023 r. Pana żona powróciła do Polski 30 marca 2023 r. wraz z Panem.

Kluczowe kryteria rezydencji podatkowej w Holandii to:

·centrum interesów życiowych (ośrodek interesów życiowych) – o rezydencji decyduje to, gdzie podatnik faktycznie mieszka, ma dom, rodzinę i gdzie koncentruje swoje życie osobiste oraz zawodowe,

·fizyczny pobyt i meldunek – Pana meldowanie w gminie (...) jest silną przesłanką, ale nie ostatecznym dowodem, kluczowe jest faktyczne przebywanie w Holandii,

·miejsce pracy – stałe miejsce wykonywania pracy w Holandii jest ważnym wyznacznikiem.

Od pierwszego dnia pobytu do ostatniego spełniał Pan wszystkie kryteria rezydentury podatkowej w Holandii.

W Holandii był Pan zameldowany od 2022 r. aż do powrotu do Polski, czyli do 2023 r.

W latach 2020, 2021, 2022 i w 2023 r. nie wyjeżdżał Pan do Holandii, po prostu od 2017 r. do 2023 r. mieszkał Pan i pracował nieprzerwanie w Holandii. Było to centrum Pana życia, gdzie Pan mieszkał i pracował.

W latach 2020-2022 oraz w okresie od 1 stycznia do dnia Pana powrotu do Polski w 2023 r. miał Pan stałe miejsce zamieszkania w Holandii i przebywał Pan tam praktycznie bez przerwy.

W latach 2020-2022 oraz w okresie od 1 stycznia do dnia Pana powrotu do Polski w 2023 r. Holandia była „całym Pana światem”. Miał Pan tam rodzinę, partnerkę, mieszkanie na wynajem, zrobił Pan holenderskie prawo jazdy i kupił Pan tam samochód. Miał Pan kontrakt zawarty na czas nieokreślony w pracy, posiadał Pan holenderskie konto bankowe, płacił Pan tam rachunki np. za dom, energię itp. W Holandii przebywali również Pana najbliżsi przyjaciele, znajomi oraz partnerka, czyli wszyscy najważniejsi dla Pana ludzie.

Nie posiada Pan dzieci.

W latach 2020-2022 oraz w okresie od 1 stycznia do dnia Pana powrotu do Polski w 2023 r. z Polską nie posiadał Pan absolutnie żadnych powiązań majątkowych, nie posiadał Pan nawet w pewnym momencie polskiego konta bankowego, gdyż nie było Panu to do niczego potrzebne, bowiem na stałe mieszkał Pan za granicą. Nie posiadał Pan ani samochodu w Polsce, ani nieruchomości, ani żadnego dochodu, czy czegokolwiek w Polsce, gdyż od wiele lat Pana tu nie było.

W latach 2020-2022 oraz w okresie od 1 stycznia do dnia Pana powrotu do Polski w 2023 r. nie posiadał Pan żadnej współwłasności w Polsce ani żadnego majątku.

Od 2017 r. do 2023 r. w Polsce przebywał Pan wyłącznie wakacyjnie – urlopowo, maksymalnie w okresach dwóch do trzech tygodni. Przebywał Pan w różnych miejscach nigdzie na stałe – raz np. parę dni u teściów, a parę dni u mamy i nic poza tym.

W latach 2020-2022 oraz w okresie od 1 stycznia do dnia Pana powrotu do Polski w 2023 r. Pana powiązania z Holandią były następujące: posiadał Pan tam stałą pracę w pewnym momencie na czas nie określony, posiadał Pan holenderskie konto bankowe w Q, miał Pan tam zameldowanie oraz holenderskie prawo jazdy. Kupił Pan tam samochód. Wraz z aktualną małżonką wynajmował Pan socjalne mieszkanie w mieście C. Tam Państwo żyli i pracowali. Holandia „była całym Państwa światem”.

W latach 2020-2022 oraz w okresie od 1 stycznia do dnia Pana powrotu do Polski w 2023 r. zarządzał Pan swoim majątkiem z Holandii, gdyż nic Pana z Polską nie łączyło.

W latach 2020-2022 oraz w okresie od 1 stycznia do dnia Pana powrotu do Polski w 2023 r. w żadnym kraju nie prowadził Pan aktywności społecznej.

W latach 2020-2022 oraz w okresie od 1 stycznia do dnia Pana powrotu do Polski w 2023 r. prowadził Pan swoje gospodarstwo domowe w Holandii.

W 2020 r., 2021 r., 2022 r. oraz w okresie od 1 stycznia do dnia Pana powrotu do Polski w 2023 r. zazwyczaj przebywał Pan w Holandii.

W Polsce spędzał Pan następującą liczbę dni:

·w roku 2020 – od 14 do 21 dni,

·w roku 2021 – 14 do 21 dni,

·w roku 2022 – 14 do 21 dni,

·w okresie od 1 stycznia do dnia Pana powrotu do Polski w 2023 r. – tydzień czasu maksymalnie.

Ze świadczeń zdrowotnych lub społecznych w latach 2020-2022 oraz w okresie od 1 stycznia do dnia Pana powrotu do Polski w 2023 r. korzystał Pan wyłącznie w Holandii.

Nie posiada Pan holenderskiego certyfikatu rezydencji, gdyż nie jest to obowiązkowy dokument aby potwierdzić rezydenturę podatkową.

Dokumenty, które wskazał Pan we wniosku, potwierdzają Pana zamieszkiwanie dla celów podatkowych w Holandii za okres od kwietnia 2017 r. do marca 2023 r.

W 2024 r. uzyskiwał Pan wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę.

W latach 2020-2022 oraz okresie od 1 stycznia do dnia powrotu Pana do Polski, czyli 30 marca 2023 r., Pana miejsce zamieszka do celów podatkowych znajdowało się w Holandii zgodnie z ich obowiązującym prawem i Holandia traktowała Pana jako swojego rezydenta podatkowego.

Zameldowany był Pan w Holandii w mieście C na ulicy D od 25 lutego 2022 r. aż do 30 marca 2023 r.

Na potwierdzenie swojego zameldowania dla celów podatkowych w Holandii w latach 2020-2022 oraz od 1 stycznia 2023 r. do 30 marca 2023 r. jest Pan w stanie przedstawić następujące dokumenty: dokument z urzędu gminy (...) miasta C potwierdzający Pana zameldowanie i jego datę, Holenderskie prawo jazdy w języku holenderskim (aby otrzymać Holenderskie prawo jazdy trzeba być osobą zameldowaną w tym kraju), dokumenty z urzędu skarbowego potwierdzające zamieszkanie przy Pana adresie itp.

Wszystkie dokumenty wyżej wymienione potwierdzają również Pana miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Holandii za okres, w którym nie posiadał Pan tam zameldowania, tj. od 1 stycznia 2020 r. do 2022 r., jak również inne dokumenty jak: umowa o pracę na czas nieokreślony w Holenderskim mieście C, wszelkiego rodzaju papiery, listy oraz dokumenty w przedstawionym okresie, które potwierdzają Pana przebywanie w tym miejscu, w których jest Pan w posiadaniu i jest Pan wstanie to udowodnić.

W latach 2020, 2021, 2022 i 2023 nie składał Pan zeznań podatkowych w Polsce, gdyż w tym okresie żył, mieszkał i pracował Pan w Holandii i tam również Pan zarabiał. Nic nie łączyło Pana z Polską. Pana centrum życia był w Holandii. Tam Pan mieszkał, zarabiał i funkcjonował. Tam Pan płacił podatki i tam również się Pan rozliczał.

Jedyne, co składał Pan w związku z rozliczeniem podatkowym w Polsce, to zaświadczenie o zerowych dochodach w Polsce, czyli PIT zero, bo nie miał Pan w tym okresie żadnego dochodu w Polsce, gdyż mieszkał Pan w Holandii.

Dla potrzeb rozliczeń podatkowych w Holandii za lata 2020, 2021, 2022 i 2023 nie wskazywał Pan, że jest polskim rezydentem podatkowym, ponieważ był Pan holenderskim rezydentem podatkowym.

Posiada Pan obywatelstwo polskie.

W związku z powrotem 30 marca 2023 r. podlega Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Pytanie

Czy w opisanym zdarzeniu w rozliczeniu za 2024 r. mógł Pan skorzystać z ulgi na powrót na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Pana stanowisko w sprawie

W Pana ocenie, skoro pracował Pan od 2017 r. do 2023 r. nieprzerwanie w Holandii, tam również Pan mieszkał i nic kompletnie nie łączyło Pana z Polską, to gdy powrócił Pan do Polski i zaczął Pan pracować, to mógł Pan skorzystać z przysługującej Panu ulgi na powrót, podstawie art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.), wolne od podatku dochodowego są:

Przychody podatnika, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte:

a)ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku pracy,

b)z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8,

c)z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych,

d)z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa

-w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.

Na podstawie art. 21 ust. 39 ustawy:

Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej ustawy, zwolnionych od podatku dochodowego oraz od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 21 ust. 43 ustawy:

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że:

1)w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz

2)podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obejmującym:

a)trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz

b)okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz

3) podatnik:

a)posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej lub

b)miał miejsce zamieszkania:

-nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub

-na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 2, oraz

4)posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia, oraz

5)nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia - w przypadku podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ustawy:

Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł.

Ponadto z art. 53 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105) wynika, że:

Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy zmienianej w art. 1, ma zastosowanie do podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r.

Ulga, o której mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, polega na zwolnieniu od podatku dochodowego niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

W celu skorzystania z ww. „ulgi na powrót” spełnione muszą być również dodatkowe warunki określone w art. 21 ust. 39, 43 i 44 ustawy.

Dla zastosowania ww. zwolnienia przedmiotowego jest więc istotne m.in. aby przeniesienie miało miejsce po 31 grudnia 2021 r. oraz aby podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Polski zarówno w okresie obejmującym trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na Polskę, jak i w okresie od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Polski, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Kwestie związane z posiadaniem miejsca zamieszkania na terytorium Polski zostały uregulowane w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy:

Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1)posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2)przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Stosownie do art. 3 ust. 2a ustawy:

Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

Katalog dochodów osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2a został przedstawiony w art. 3 ust. 2b ustawy. Nie jest to jednak katalog zamknięty, i ustawodawca dopuszcza istnienie także innych dochodów, które należy uznać za osiągnięte na terytorium Polski.

W myśl natomiast art. 4a ustawy:

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

Kwestie rezydencji podatkowej w Polsce zostały obszernie przedstawione w Objaśnieniach podatkowych z 29 kwietnia 2021 r. wydanych przez Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawa PIT) oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2a ustawy PIT. Celem objaśnień jest przedstawienie sposobu prawidłowego wypełnienia obowiązków podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce, bowiem rezydencja podatkowa nie ma charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności.

Zgodnie z Objaśnieniami, centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania osobiste to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej, itp. W praktyce, czynnikiem branym najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci.

W przypadku osób żyjących samodzielnie należy w szczególności uwzględnić, w którym państwie prowadzone jest samodzielne gospodarstwo domowe i w którym państwie podatnik uczestniczy w życiu towarzyskim, kulturalnym lub politycznym.

W zakresie centrum interesów gospodarczych Objaśnienia wskazują, że w praktyce chodzi o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej, główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd.

W opisie zdarzenia wskazał Pan, że przeniesienie Pana centrum interesów osobistych oraz centrum interesów gospodarczych nastąpiło w momencie powrotu do kraju (Polski), czyli 30 marca 2023 r. Pana żona powróciła do Polski 30 marca 2023 r. wraz z Panem. W związku z powrotem 30 marca 2023 r. podlega Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Oznacza to, że warunek, o którym mowa w art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych został przez Pana spełniony.

Ponadto wyjaśnił Pan, że w latach 2020-2022 oraz okresie od 1 stycznia do dnia powrotu Pana do Polski, czyli 30 marca 2023 r. Pana miejsce zamieszka do celów podatkowych znajdowało się w Holandii zgodnie z ich obowiązującym prawem i Holandia traktowała Pana jako swojego rezydenta podatkowego. Wskazał Pan kluczowe kryteria rezydencji podatkowej w Holandii:

·centrum interesów życiowych (ośrodek interesów życiowych) – o rezydencji decyduje to, gdzie podatnik faktycznie mieszka, ma dom, rodzinę i gdzie koncentruje swoje życie osobiste oraz zawodowe,

·fizyczny pobyt i meldunek – Pana meldowanie w gminie (...) jest silną przesłanką, ale nie ostatecznym dowodem, kluczowe jest faktyczne przebywanie w Holandii.

·miejsce pracy – stałe miejsce wykonywania pracy w Holandii jest ważnym wyznacznikiem.

Od pierwszego dnia pobytu do ostatniego spełniał Pan wszystkie kryteria rezydentury podatkowej w Holandii.

Zatem uznać należy, że spełnia Pan wymagania wskazane w art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a i b ustawy.

Wyjaśnił Pan również, że posiada polskie obywatelstwo, co oznacza spełnienie warunku wynikającego z art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a ww. regulacji.

Kolejnym istotnym kryterium warunkującym zastosowanie „ulgi na powrót” jest stosownie do art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy, posiadanie certyfikatu rezydencji lub innych dowodów dokumentujących miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia.

Zgodnie z art. 5a pkt 21 ustawy, ilekroć w ustawie mowa jest o certyfikacie rezydencji – oznacza to zaświadczenie o miejscu zamieszkania podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania podatnika.

Z treści art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że podatnik powinien posiadać certyfikat rezydencji lub też inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do zwolnienia. Wystarczy zatem, że podatnik posiada inne dokumenty, które potwierdzą jego miejsce zamieszkania w innym państwie, muszą to być jednak dokumenty potwierdzające miejsce zamieszkania dla celów podatkowych.

Choć przepisy podatkowe nie wymieniają w tym zakresie żadnego katalogu, to należy pamiętać, że zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Powyższe oznacza, że innymi dowodami wskazującymi na miejsce zamieszkania poza Polską mogą być m.in. umowa o pracę, historia zatrudnienia, zagraniczne zeznania podatkowe, zagraniczna umowa najmu nieruchomości, paski wynagrodzeń, wyciągi bankowe czy też zagraniczne zaświadczenie od pracodawcy. Można w tym zakresie przedstawić również inne dowody.

We wniosku wskazał Pan, że co prawda nie posiada certyfikatu rezydencji, jednakże posiada Pan dokument z urzędu gminy (...) miasta C potwierdzający Pana zameldowanie i jego datę, holenderskie prawo jazdy w języku holenderskim (aby otrzymać Holenderskie prawo jazdy trzeba być osobą zameldowaną w tym kraju), dokumenty z urzędu skarbowego potwierdzające zamieszkanie przy Pana adresie, umowa o pracę.

W oparciu o przedstawione przez Pana wyjaśnienia uznać zatem należy, że spełnia Pan warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Po powrocie do Polski – od początku maja 2024 r. – podjął Pan pracę w firmie X, mieszczącej się w Y, gdzie aktualnie Pan pracuje na podstawie umowy na czas nieokreślony.

W konsekwencji, przysługiwało Panu prawo do skorzystania z tzw. „ulgi na powrót”, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ww. ustawy w odniesieniu do przychodów uzyskiwanych z tytułu umowy o pracę. Przedmiotowe zwolnienie z opodatkowania obejmuje przychody do wysokości nieprzekraczającej łącznie w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte z tytułów wymienionych w przepisie.

W świetle przedstawionych przez Pana okoliczności, zgodzić się zatem z Panem należy, że za 2024 r. przysługiwało Panu prawo do skorzystania z ulgi na powrót w odniesieniu do przychodów uzyskiwanych ze stosunku pracy.

Ponadto mając na uwadze, że skoro z podanych przez Pana informacji wynika, że w latach 2020, 2021, 2022 i w okresie od 1 stycznia do 30 marca 2022 r. nie miał Pan miejsca zamieszkania w Polsce, to w przedstawionej sytuacji okoliczność składania zeznań podatkowych w których wykazywał Pan zerowe dochody nie ma wpływu na możliwość skorzystania z tzw. „ulgi na powrót”. Dla skorzystania z ulgi istotne jest bowiem m.in. to, żeby podatnik nie miał w okresie wskazanym w przepisie miejsca zamieszkania na terytorium Polski. Warunek ten – w świetle przedstawionych przez Pana informacji – należy uznać za spełniony.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Dodać należy, że organ interpretacyjny nie ma uprawnień do przeprowadzania postępowania dowodowego, a informacje niezbędne do wydania interpretacji może przyjmować wyłącznie z przedstawionego przez Pana opisu zdarzenia. Jeżeli przedstawiony we wniosku opis zdarzenia będzie się różnił od stanu występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Pana w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego zdarzenia. Należy też zauważyć, że to na podatniku spoczywa obowiązek udowodnienia w toku ewentualnego postępowania kontrolnego czy podatkowego okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)z zastosowaniem art. 119a;

2)w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.