Interpretacja indywidualna z dnia 24 czerwca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB1-2.4010.199.2026.2.EJ

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej m.in. w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.

Wniosek został uzupełniony pismem z 29 kwietnia 2026 r.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

I. Opis zdarzenia przyszłego

1. Wnioskodawca i jego działalność gospodarcza.

A S.A. jest spółką prawa handlowego prowadzącą działalność gospodarczą w szczególności w zakresie (…) oraz działalności pomocniczej związanej (…). Wnioskodawca jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny.

W ramach prowadzonej działalności Spółka wykorzystuje środki trwałe przeznaczone do obsługi (…), w tym w szczególności (…) oraz inne składniki majątkowe technicznie i funkcjonalnie związane z realizacją (…). Dalej składniki te określane są łącznie jako „Środki Trwałe”.

Środki Trwałe stanowią własność Spółki, zostały ujęte w jej ewidencji środków trwałych oraz są wykorzystywane w działalności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług. Część Środków Trwałych została już w pełni zamortyzowana, natomiast pozostała część podlega nadal amortyzacji podatkowej zgodnie z obowiązującymi przepisami.

2. Planowana zmiana modelu operacyjnego.

W związku ze zmianami organizacyjnymi polegającymi na zmniejszeniu liczby pracowników wykonujących czynności związane z obsługą (…), Spółka rozważa zmianę modelu realizacji tych (…). Planowane jest powierzenie wykonywania usług (…) na rzecz A (podmiotowi trzeciemu (dalej: „Przewoźnik”), niepowiązanemu kapitałowo ani osobowo ze Spółką. Przewoźnik będzie prowadził działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług (…).

Usługi (…) świadczone przez Przewoźnika będą niezbędne do prowadzenia przez Spółkę działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem od towarów i usług oraz podatkiem dochodowym od osób prawnych, w tym w szczególności do realizacji (…) odbiorcom końcowym. Bez zapewnienia (…) niemożliwe jest prowadzenie przez Spółkę kluczowej działalności operacyjnej.

3. Udostępnienie Środków Trwałych — istota modelu toolingowego.

W ramach planowanego modelu współpracy A zamierza udostępnić Przewoźnikowi określone Środki Trwałe będące obecnie w jej posiadaniu i wykorzystywane dotychczas w działalności (…). Udostępnienie nastąpi na zasadach zbliżonych do tzw. toolingu, tj.:

1) Środki Trwałe pozostaną własnością A — nie dojdzie do ich sprzedaży ani przeniesienia prawa własności;

2) Przewoźnik będzie uprawniony do używania Środków Trwałych wyłącznie w celu wykonywania usług (…) na rzecz Spółki — aktywa te mają umożliwić i ułatwić Przewoźnikowi świadczenie usługi (…) zamawianej przez Spółkę;

3) udostępnienie będzie miało charakter czasowy i będzie następowało na podstawie umowy cywilnoprawnej regulującej zasady korzystania z aktywów, odpowiedzialność za ich utrzymanie, eksploatację oraz zwroty po zakończeniu współpracy;

4) udostępnienie będzie następowało na czas wykonywania przez Przewoźnika usług (…) na rzecz Spółki i będzie mieć na celu umożliwienie realizacji tych usług; po wykonaniu usług (…) na rzecz Spółki (w szczególności po zakończeniu umowy) Przewoźnik zwróci Spółce udostępnione Środki Trwałe;

5) udostępnienie Środków Trwałych jest niezbędne do wykonania przez Przewoźnika usługi (…) — bez dostępu do (…) i infrastruktury pomocniczej, które stanowią specjalistyczne aktywa dedykowane obsłudze (…), Przewoźnik nie byłby w stanie wykonać usługi w wymaganym zakresie, terminach i jakości, a w każdym razie musiałby nabyć lub wyleasingować analogiczne zasoby, co istotnie zwiększałoby koszt usługi (…) obciążający Spółkę.

4. Zasady odpłatności i mechanizm ekonomiczny.

Spółka nie będzie pobierała od Przewoźnika wynagrodzenia za udostępnienie Środków Trwałych w zakresie, w jakim aktywa te będą wykorzystywane do świadczenia przez Przewoźnika usług (…) na rzecz Spółki.

Jednocześnie cena usług (…) należna Przewoźnikowi od Spółki będzie ceną rynkową, ustalaną w warunkach konkurencji, bez jakiegokolwiek umownego powiązania z wartością udostępnionych Środków Trwałych. Umowa z Przewoźnikiem nie będzie przewidywała mechanizmu kompensaty, potrącenia wartości udostępnionych aktywów z ceną usługi (…), ani żadnej innej klauzuli wiążącej wysokość wynagrodzenia przewoźnika z faktem udostępnienia Środków Trwałych.

Ekonomiczną konsekwencją udostępnienia Środków Trwałych jest to, że Przewoźnik nie musi nabywać, leasingować lub w inny sposób pozyskiwać analogicznych zasobów do wykonania usługi, a tym samym nie kalkuluje w cenie swoich usług kosztu pozyskania (…) i infrastruktury pomocniczej wraz z marżą. Wynikiem tego jest niższa rynkowa cena usługi (…) oferowanej Spółce — korzyść ta ma charakter pośredni i ekonomiczny, nie zaś charakter umownego ekwiwalentu za udostępnienie aktywów.

5. Odpowiedzialność, kontrola i koszty eksploatacji.

Odpowiedzialność za Środki Trwałe.

W okresie korzystania z udostępnionych Środków Trwałych Przewoźnik będzie ponosił odpowiedzialność za ich bieżące używanie, w tym za szkody, uszkodzenia lub utratę powstałe z przyczyn leżących po jego stronie. Spółka — jako właściciel — będzie ponosiła ryzyko związane z normalnym zużyciem wynikającym z prawidłowej eksploatacji.

Prawo kontroli.

Spółka zachowa prawo do kontroli i weryfikacji stanu udostępnionych Środków Trwałych, w szczególności poprzez inspekcje i audyty techniczne.

Koszty eksploatacji.

Koszty bieżącej eksploatacji udostępnionych Środków Trwałych — w tym koszty bieżącego serwisu, paliwa oraz pozostałych nakładów operacyjnych związanych z używaniem aktywów do świadczenia usług (…) — będzie ponosił Przewoźnik. Spółka będzie ponosiła koszty remontów kapitalnych (nadzwyczajnych) oraz innych nakładów o charakterze właścicielskim, z wyłączeniem przypadków, w których konieczność serwisu lub remontów będzie wynikała z winy Przewoźnika.

6. Wykorzystanie Środków Trwałych do świadczenia usług na rzecz innych podmiotów.

Zasadniczym i podstawowym celem udostępnienia Środków Trwałych jest ich wykorzystanie przez Przewoźnika wyłącznie do świadczenia usług (…) na rzecz Spółki. Umowa z Przewoźnikiem może jednak przewidywać możliwość, że w okresach niewykorzystania pełnej zdolności operacyjnej (…) na potrzeby (…) dla Spółki, Przewoźnik wykorzysta udostępnione Środki Trwałe do świadczenia usług na rzecz innych kontrahentów.

W takim przypadku — tj. w zakresie wykorzystania Środków Trwałych do świadczenia przez Przewoźnika usług na rzecz podmiotów innych niż Spółka — Spółka będzie pobierała od Przewoźnika wynagrodzenie za korzystanie z udostępnionych aktywów, dokumentowane fakturą VAT, na podstawie odrębnego uzgodnienia zawartego w umowie z Przewoźnikiem. Wynagrodzenie to będzie kalkulowane proporcjonalnie do zakresu wykorzystania Środków Trwałych do świadczenia usług na rzecz podmiotów trzecich (np. jako stawka godzinowa lub procent od przychodów Przewoźnika z tytułu usług świadczonych na rzecz podmiotów trzecich).

Dla uniknięcia wątpliwości Wnioskodawca wskazał, że przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną — zarówno w zakresie pytania nr 1, jak i pytania nr 2 — jest wyłącznie udostępnienie Środków Trwałych wykorzystywanych przez Przewoźnika do świadczenia usług (…) na rzecz Spółki. Kwestia odpłatnego udostępnienia Środków Trwałych dla świadczenia usług na rzecz podmiotów trzecich (obciążanie Przewoźnika fakturą VAT) nie budzi wątpliwości Wnioskodawcy co do kwalifikacji jako odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 8 ust. 1 ustawy o VAT i nie jest przedmiotem wniosku.

7. Status ewidencyjny Środków Trwałych i ich związek z działalnością gospodarczą Spółki.

Udostępnione Środki Trwałe będą nadal pozostawały w ewidencji środków trwałych Spółki i będą nadal przeznaczone do realizacji działalności gospodarczej A, polegającej na zapewnieniu (…) w ramach procesu (…), przy czym czynności (…) będą wykonywane przez Przewoźnika jako zewnętrznego usługodawcę. Spółka nie planuje wycofania Środków Trwałych z ewidencji ani zmiany ich przeznaczenia na cele prywatne lub niezwiązane z działalnością gospodarczą.

Na dzień złożenia wniosku Spółka rozważa powyższe rozwiązanie jako zdarzenie przyszłe i nie zawarła jeszcze umowy z Przewoźnikiem. Zakłada się, że udostępnienie Środków Trwałych oraz świadczenie usług (…) będzie miało charakter ciągły i będzie elementem stałego modelu współpracy gospodarczej.

Pytanie

Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym Spółka będzie uprawniona do dalszego dokonywania odpisów amortyzacyjnych od Środków Trwałych udostępnionych Przewoźnikowi na zasadach opisanych w pkt I (w zakresie, w jakim nie są one w pełni zamortyzowane), oraz do zaliczania tych odpisów do kosztów uzyskania przychodów, stosownie do art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT, z uwzględnieniem art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. c ustawy o CIT? (pytanie oznaczone we wniosku nr 2)

Państwa stanowisko

Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym zdarzeniu przyszłym Spółka zachowa prawo do dalszego dokonywania podatkowych odpisów amortyzacyjnych od Środków Trwałych udostępnionych Przewoźnikowi — w zakresie, w jakim nie zostały one w pełni zamortyzowane — oraz do zaliczania tych odpisów do kosztów uzyskania przychodów, na podstawie art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT; jednocześnie wyłączenie z kosztów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. c ustawy o CIT nie znajdzie zastosowania.

1. Spełnienie przesłanek amortyzacji z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT.

Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT, amortyzacji podlegają — stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania — środki trwałe o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1.

W analizowanym zdarzeniu przyszłym wszystkie przesłanki wskazane w art. 16a ust. 1 ustawy o CIT pozostają spełnione:

1) Własność podatnika — Środki Trwałe pozostają własnością Spółki; nie dochodzi do ich sprzedaży ani przeniesienia prawa własności na Przewoźnika;

2) Kompletność i zdatność do użytku — Środki Trwałe są kompletne i zdatne do użytku, są aktywnie wykorzystywane w procesie (…) (aczkolwiek już przez Przewoźnika jako wykonawcę usługi zamawianej przez Spółkę);

3) Wykorzystanie na potrzeby działalności gospodarczej podatnika — Środki Trwałe są wykorzystywane na potrzeby działalności gospodarczej Spółki, polegającej na (…). Fakt, że bezpośrednim użytkownikiem aktywów jest Przewoźnik, nie przerywa tego związku, ponieważ Przewoźnik używa Środków Trwałych wyłącznie do świadczenia usług zamawianych przez Spółkę i niezbędnych do prowadzenia jej działalności (…).

Prawo do amortyzacji nie jest uzależnione od bezpośredniego, fizycznego wykorzystywania środka trwałego przez samego podatnika — wystarczy jego wykorzystanie na potrzeby działalności gospodarczej podatnika.

Stanowisko to potwierdza interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 17 kwietnia 2024 r., znak: 0114-KDIP2-1.4010.39.2024.2.PK, zgodnie z którą art. 16a ust. 1 ustawy o CIT nie wymaga, aby środek trwały był wykorzystywany wyłącznie osobiście przez podatnika; wystarczające jest jego używanie przez kontrahenta w ramach umów toolingowych służących wykonywaniu usług na rzecz podatnika.

Podobne stanowisko zajął Dyrektor KIS w interpretacji z 27 maja 2025 r., znak: 0114-KDIP2-1.4010.241.2025.1.MR1, potwierdzając, że okresowe niewykorzystywanie środka trwałego przez podatnika bezpośrednio nie powoduje utraty prawa do amortyzacji, jeżeli zamiarem podatnika jest dalsze wykorzystanie środka w działalności gospodarczej.

2. Brak zastosowania wyłączenia z art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. c ustawy o CIT.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. c ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oddanych do nieodpłatnego używania — za miesiące, w których składniki te były oddane do nieodpłatnego używania.

Zdaniem Wnioskodawcy, wyłączenie to nie znajdzie zastosowania w analizowanym stanie faktycznym, ponieważ udostępnienie Środków Trwałych Przewoźnikowi nie stanowi „oddania do nieodpłatnego używania” w rozumieniu tego przepisu.

„Nieodpłatne używanie” w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. c ustawy o CIT ma miejsce wyłącznie wówczas, gdy podatnik nie uzyskuje z tytułu udostępnienia środka trwałego żadnego ekwiwalentu — ani bezpośredniego (wynagrodzenie pieniężne), ani pośredniego (korzyść ekonomiczna związana z działalnością gospodarczą podatnika). W analizowanym zdarzeniu przyszłym taki ekwiwalent — o charakterze pośrednim, związanym z działalnością gospodarczą Spółki — występuje, ponieważ udostępnienie Środków Trwałych:

-umożliwia świadczenie przez Przewoźnika usług (…) niezbędnych dla prowadzenia działalności (…) Spółki;

-prowadzi do obniżenia kosztów nabywanych przez Spółkę usług (…), ponieważ Przewoźnik nie musi kalkulować w cenie usługi kosztu nabycia lub leasingu analogicznych aktywów wraz z marżą;

-zachowuje ciągłość i operacyjność łańcucha logistycznego Spółki w warunkach restrukturyzacji zatrudnienia.

Takie rozumienie pojęcia „nieodpłatnego oddania do używania” zostało potwierdzone w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 3 lipca 2023 r., znak: 0114-KDIP2-1.4010.253.2023.1.PP, w której organ wskazał, że nieodpłatność w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. c ustawy o CIT zachodzi jedynie wtedy, gdy podatnik nie uzyskuje żadnego ekwiwalentu 

-ani bezpośredniego, ani pośredniego. Jeżeli udostępnienie środka trwałego wspiera generowanie przychodów podatnika, nie można mówić o nieodpłatnym używaniu w rozumieniu tego przepisu.

Dodatkowo Szef KAS w interpretacji z 19 września 2023 r., znak: DOP4.8221.27.2022.CQDZ, wskazał, że możliwość dokonywania odpisów amortyzacyjnych jest związana z posiadaniem prawa własności środka trwałego — co w modelu toolingu zaplanowanym przez Spółkę pozostaje bezspornie po stronie A.

3. Brak definitywnego wycofania Środków Trwałych z działalności gospodarczej.

Utrata prawa do amortyzacji ma miejsce w przypadku definitywnego wycofania środka trwałego z działalności gospodarczej (por. interpretacja Dyrektora KIS z 15 września 2023 r., znak: 0111-KDIB1-1.4010.375.2023.1.RH). W analizowanym zdarzeniu przyszłym taka sytuacja nie zachodzi — Środki Trwałe pozostają składnikiem majątku Spółki, są nadal wykorzystywane gospodarczo (choć pośrednio — poprzez Przewoźnika świadczącego usługi na rzecz Spółki), a Spółka nie planuje ich wycofania z ewidencji ani zmiany przeznaczenia na cele prywatne.

4. Konkluzja w zakresie pytania nr 2.

W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawcy, w opisanym zdarzeniu przyszłym Spółka zachowa prawo do dokonywania podatkowych odpisów amortyzacyjnych od udostępnionych Przewoźnikowi Środków Trwałych (w zakresie, w jakim nie zostały w pełni zamortyzowane) oraz do zaliczania tych odpisów do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT; art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. c ustawy o CIT nie znajdzie zastosowania.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określają art. 15 i 16 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm.; dalej: „ustawa o CIT ”).

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.

Konstrukcja przepisu dotyczącego kosztów uzyskania przychodów daje podatnikowi możliwość uwzględniania dla celów podatkowych wszelkich kosztów (niewymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych), pod warunkiem, że wykaże ich bezpośredni bądź pośredni związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu, bądź zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. Tak więc kosztami uzyskania przychodów są wszelkie, racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów, z wyjątkiem wymienionych w art. 16 ust. 1 ww. ustawy.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

-został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

-jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

-pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

-poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

-został właściwie udokumentowany,

-nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:

Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m , przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.

Na podstawie art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:

Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c , stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2) maszyny, urządzenia i środki transportu,

3) inne przedmioty

- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1 , zwane środkami trwałymi.

Zgodnie z powyższym, wymienione w pkt 1-3 środki trwałe podlegają amortyzacji po spełnieniu następujących warunków:

-zostały nabyte lub wytworzone we własnym zakresie,

-stanowią własność lub współwłasność podatnika,

-są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania,

-przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok,

-są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu (tzw. operacyjnego),

-nie są wymienione w katalogu środków trwałych wymienionych w art. 16c ustawy.

Oznacza to, że kosztem uzyskania przychodów mogą być odpisy amortyzacyjne dokonywane od składników majątku uznanych przez podatnika za środki trwałe. Środkiem trwałym mogą więc być m.in. lokale będące odrębną własnością podatnika, maszyny oraz urządzenia, wykorzystywane na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Ustawa o CIT nie precyzuje jednak, czy dany składnik majątku ma być wykorzystywany do powyższych celów wyłącznie bezpośrednio przez podatnika (tj. osobiście), czy też może być używany do tych celów również przez osoby trzecie. Z uwagi na brak takiego rozróżnienia w art. 16a ust. 1 ustawy CIT uznać należy, że składniki majątku udostępnione podmiotom trzecim pozostają środkiem trwałym podatnika. Istotne jednak jest to, aby używane były nadal w ramach działalności gospodarczej danego podatnika. Sam fakt, że określone składniki majątku będą w posiadaniu innego podmiotu nie spowoduje, że przestają one być środkiem trwałym podatnika, jeśli będą wykorzystywane do prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.

W tym miejscu szczególną uwagę należy zwrócić również na treść art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. c ustawy o CIT:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych oddanych do nieodpłatnego używania - za miesiące, w których składniki te były oddane do nieodpłatnego używania.

W przedstawionym we wniosku zdarzeniu przyszłym, w ramach prowadzonej działalności Spółka wykorzystuje środki trwałe przeznaczone do (…), w tym w szczególności (...) oraz inne składniki majątkowe technicznie i funkcjonalnie związane z realizacją (…) („Środki trwałe”). W związku ze zmianami organizacyjnymi polegającymi na zmniejszeniu liczby pracowników wykonujących czynności związane z obsługą (…), Spółka rozważa zmianę modelu realizacji tych (…). Planowane jest powierzenie wykonywania usług (…) na rzecz Spółki podmiotowi trzeciemu („Przewoźnik”), niepowiązanemu kapitałowo ani osobowo ze Spółką. Przewoźnik będzie prowadził działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług (…). Usługi (…) świadczone przez Przewoźnika będą niezbędne do prowadzenia przez Spółkę działalności gospodarczej.

W ramach współpracy Spółka zamierza udostępnić Przewoźnikowi Środki Trwałe będące obecnie w jej posiadaniu i wykorzystywane dotychczas w działalności (…). Udostępnienie nastąpi na zasadach zbliżonych do tzw. toolingu. Spółka nie będzie pobierała od Przewoźnika wynagrodzenia za udostępnienie Środków Trwałych w zakresie, w jakim aktywa te będą wykorzystywane do świadczenia przez Przewoźnika usług (…) na rzecz Spółki.

W tym miejscu wskazać należy, że zawierana pomiędzy Spółką a Przewoźnikiem umowa, zakłada udostępnienie Przewoźnikowi Środków Trwałych będących w posiadaniu Spółki i wykorzystywane dotychczas w działalności (…), które są niezbędne do wykonania przez Przewoźnika usługi (…) – którą w praktyce gospodarczej przyjęto nazywać umową toolingową (z ang. tool – narzędzie) – jako umowa nienazwana nie została unormowana w prawie cywilnym.

Jej treść kształtuje zasada swobody umów, wynikająca z ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 795 ze zm.) z art. 353 Kodeksu Cywilnego zgodnie z którym:

Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.

Na mocy umowy toolingowej zlecający zobowiązuje się do bezpłatnego udostępnienia wykonawcy, przez czas oznaczony lub nieoznaczony, określonych składników majątkowych stanowiących jego własność (Wnioskodawca). Wykonawca (Przewoźnik) zobowiązuje się natomiast do wykorzystania otrzymanych składników majątkowych do wykonania uzgodnionych w umowie toolingowej usług na rzecz zlecającego (Wnioskodawcy). W wyniku zawarcia umowy nie dochodzi do przeniesienia własności składników majątkowych na rzecz wykonawcy (Przewoźnika), nie jest on również uprawniony do swobodnego dysponowania udostępnionymi przedmiotami.

W związku z powyższym, przekazanie przez Spółkę Przewoźnikowi Środków Trwałych, które są niezbędne do wykonania przez Przewoźnika usługi (…) nie powinno zostać zakwalifikowane jako nieodpłatne oddanie do używania. W przedstawionym we wniosku zdarzeniu przyszłym nie można bowiem mówić o nieodpłatności świadczenia na rzecz Przewoźnika, gdyż za nieodpłatne uznaje się takie świadczenie, którego spełnienie nie powoduje, po stronie otrzymującego, obowiązkowego wzajemnego świadczenia na rzecz przekazującego określone Środki Trwałe. Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego udostępnienie Środków Trwałych w ramach umowy toolingu jest nieodpłatne dla Przewoźnika w zakresie, w jakim te Środki Trwałe będą wykorzystywane do świadczenia przez Przewoźnika usług (..) na rzecz Spółki. Korzyści Przewoźnika z nieodpłatnego udostępniania Środków Trwałych jest to, że Przewoźnik nie musi nabywać, leasingować lub w inny sposób pozyskiwać analogicznych zasobów do wykonania usługi, a tym samym nie kalkuluje w cenie swoich usług kosztu pozyskania (…) i infrastruktury pomocniczej wraz z marżą. Wynikiem tego jest niższa rynkowa cena usługi (…) oferowanej Spółce — korzyść ta ma charakter pośredni i ekonomiczny, nie zaś charakter umownego ekwiwalentu za udostępnienie Środków Trwałych.

Wobec powyższego, skoro w analizowanej sprawie nie mamy do czynienia z nieodpłatnym udostępnieniem Środków Trwałych Spółki do używania w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. c) ww. ustawy, a koszty związane z amortyzacją udostępnianych Środków Trwałych Przewodnikowi spełniają przesłanki określone w art. 15 ust. 1 ustawy (tj. powyższe działania polegające na udostępnianiu Przewoźnikowi Środków Trwałych niezbędnych do prowadzenia przez niego usług (…) mają wpływ na osiągnięcie przychodów lub też zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodu), uznać należy, że w świetle przedstawionego zdarzenia przyszłego i powołanych przepisów prawa, Spółka zachowa prawo do dalszego dokonywania odpisów amortyzacyjnych od Środków Trwałych udostępnionych Przewoźnikowi – w zakresie, w jakim nie zostały one w pełni zamortyzowane - oraz do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od udostepnienia Środków Trwałych w ramach Umowy toolingu.

W konsekwencji Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych, wskazać należy, że dotyczą one konkretnych, indywidualnych spraw podatnika. Zostały wydane w określonym stanie faktycznym. Nie mogą one zatem przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu. Każdą sprawę organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.

Nadmienić należy, że w zakresie podatku od towarów i usług zostanie/zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

-Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.