Interpretacja indywidualna z dnia 24 czerwca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.411.2026.1.ALN

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części nieprawidłowe i w części prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest:

· nieprawidłowe w zakresie uznania, że wywłaszczenie działki nr A/6 wraz z budynkiem letniskowym, na niej posadowionym nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT;

· prawidłowe w zakresie uznania, że dostawa działki nr A/6 wraz z budynkiem letniskowym na niej posadowionym korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy uznania, że:

·wywłaszczenie działki nr A/6 wraz z budynkiem letniskowym, na niej posadowionym nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT;

·dostawa działki nr A/6 wraz z budynkiem letniskowym na niej posadowionym korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Miasto (dalej: Miasto lub Wnioskodawca) jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem VAT.

Na podstawie ustawy z dnia 10.04.2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 311) Miastu, jako byłemu właścicielowi przysługiwało odszkodowanie za działkę nr: A/6 w obrębie (dalej: Działka), która została przejęta przez Skarb Państwa, na podstawie decyzji Wojewody z dnia 21.01.2013 r. (ostatecznej w dniu 13.03.2013 r.) znak: o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, polegającej na budowie autostrady, wraz z infrastrukturą (dalej: Decyzja ZRID) zmienioną decyzją Wojewody nr z dnia 6 września 2019 r., znak:.

Miasto nabyło przedmiotową Działkę z mocy prawa z dniem 27.05.1990 r. na podstawie decyzji z dnia 18.09.2015 r. Działka na dzień wydania Decyzji ZRID (21.01.2013 r.) a także na dzień, w którym Decyzja ZRID stała się ostateczna (13.03.2013 r.) nie była objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie było dla niej wydanych decyzji o warunkach zabudowy, ani decyzji ustalających lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Wg. ewidencji gruntów, przed Decyzją ZRID, a także na dzień jej wydania i na dzień ostateczności Decyzji ZRID dla Działki obowiązywały oznaczenia: B (tereny mieszkaniowe), RVI (grunty orne), dr (droga).

Zmiany danych w ewidencji na użytek wyłącznie dr (droga) dokonano 13.10.2016 r.

Odszkodowanie za Działkę zostało ustalone w decyzji administracyjnej wydanej przez Wojewodę, na podstawie operatu szacunkowego wykonanego przez rzeczoznawcę majątkowego. Mając na uwadze § 49 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 5.09.2023 r. w sprawie wyceny nieruchomości (Dz.U.2023.1832 t.j.), wartość nieruchomości określa się, przyjmując stan nieruchomości z dnia wydania decyzji ZRID, ceny nieruchomości z dnia ustalenia odszkodowania, a przeznaczenie nieruchomości bez uwzględnienia ustaleń decyzji ZRID. Nie uwzględnia się nakładów poniesionych na nieruchomości po dniu wydania decyzji.

Na Działce na dzień wydania decyzji ZRID jak i na dzień ostateczności posadowione były liczne sieci uzbrojenia terenu należące do przedsiębiorstw przesyłowych sklasyfikowane w rozumieniu ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz.U.2O23, poz. 1832), jako budowle.

Mając na uwadze powyższe oraz przeanalizowaną praktykę interpretacyjną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej stwierdzono brak możliwości zastosowania zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, w związku z posadowieniem na działce budowli należących do podmiotów trzecich, co przesądza o sklasyfikowaniu gruntu jako zabudowanego. Powyższe zwolnienie ma bowiem zastosowanie tylko do terenów niezabudowanych. Por.: interpretacja indywidualna nr 0112-KDIL1-2.4012.342.2025.1.SN z 06.08.2025 r.; nr 0114-KDIP1-1.4012.510.2025.2.MKA z 23.07.2025 r.; nr 0114-KDIP4-1.4012.237.2025.1.BS z 08.07.2025 r.; nr 0113-KDIPT1-1.4012.121.2025.4.MGO z 12.05.2025 r.

W związku z powyższym dostawa Działki została opodatkowana przez Miasto w dacie otrzymania odszkodowania przez Miasto 23% stawką podatku VAT. Miasto otrzymało odszkodowanie na podstawie decyzji Wojewody z dnia 26.08.2025 r., znak: w dniu 27.09.2025 r.

W operacie stanowiącym podstawę do ustalenia wysokości odszkodowania rzeczoznawca majątkowy określił przedmiot wyceny jako niezabudowaną nieruchomość gruntową. Niemniej jednak w części Działki na dzień wydania Decyzji ZRID jak i na dzień jej ostateczności posadowiony był budynek letniskowy (dalej: Naniesienie), który został uznany przez rzeczoznawcę majątkowego za destrukt, niepodlegający wycenie ze względu na bardzo zły stan techniczny i brak wartości użytkowej. Przedmiotowe Naniesienie należy sklasyfikować w rozumieniu ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz.U.2O23, poz. 1832) jako budynek.

Do dnia uzyskania ostateczności decyzji ZRID tj. 13.03.2013 r. zarząd nad przedmiotową Nieruchomością sprawowany był przez S.A.

Samo nabycie przez Miasto Działki z mocy prawa z dniem 27.05.1990 r., zostało potwierdzone dopiero na podstawie decyzji w dniu 18.09.2015 r., w wyniku rozpatrzenia odwołania Prezydenta Miasta od decyzji Wojewody z dnia 30.07.2013 r., odmawiającej stwierdzenia nieodpłatnego nabycia z mocy prawa z dniem 27.05.1990 r. przez Miasto prawa własności części nieruchomości Skarbu Państwa, położonej w przy ul., ul., ul., w skład, której wchodziła m.in. przedmiotowa Działka.

W związku z powyższym należy stwierdzić, iż do dnia uzyskania ostateczności decyzji ZRID tj. 13.03.2013 r. Miasto nie posiadało faktycznego władztwa ekonomicznego nad przedmiotową Działką i posadowionym na niej Naniesieniem.

Na terenie Działki zlokalizowany był ogródek rekreacyjny, który to był przedmiotem dzierżawy pomiędzy S.A. (władającym Działką) a osobą prywatną od dnia 12.07.1983 r.

Na podstawie art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 10.04.2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych: Wygaśnięcie trwałego zarządu ustanowionego na nieruchomości przeznaczonej na pas drogowy, stanowiącej własność Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego, z wyjątkiem przypadków, gdy trwały zarząd jest ustanowiony na rzecz właściwego zarządcy albo zarządu drogi, następuje z mocy prawa, z dniem w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Natomiast zgodnie z art. 19 pkt 2, jeżeli przeznaczona na pasy drogowe nieruchomość stanowiąca własność Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego została uprzednio wydzierżawiona, wynajęta lub użyczona, decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowi podstawę do wypowiedzenia przez właściwego zarządcę drogi umowy dzierżawy, najmu lub użyczenia ze skutkiem natychmiastowym. Za straty poniesione na skutek rozwiązania umowy przysługuje odszkodowanie.

W przedmiotowym przypadku umowa dzierżawy, zawarta pomiędzy S.A. a osobą prywatną, została rozwiązana z dniem 1.09.2011 r. (przed wydaniem decyzji ZRID). Były dzierżawca wystąpił do DDKiA z roszczeniem o wypłatę odszkodowania za nasadzenia roślinne i naniesienia budowlane. DDKiA ze względu na brak wyrażenia niezbędnej zgody przez S.A. na ww. naniesienia i nasadzenia stwierdził brak podstaw do ustalenia i wypłaty odszkodowania z tytułu rozwiązania umowy dzierżawy. Co więcej, zgodnie z treścią protokołu zdawczo-odbiorczego z dnia 8.11.2011 r. zawartego pomiędzy dzierżawcą a DDKiA, były dzierżawca Działki zobowiązał się do demontażu stolarki okiennej i drzwiowej Naniesienia.

Wskazać należy, iż na gruncie przepisów prawa cywilnego obowiązuje zasada superficies solo cedit, zgodnie z którą do właściciela nieruchomości należą także budynki wzniesione na należącym do niego gruncie. Oznacza to, że zgodnie z art. 48 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1740), budynek jest częścią składową nieruchomości i dzieli los prawny nieruchomości. Należy również zaznaczyć, iż zgodnie z przyjęta praktyką Wojewody, odszkodowanie za przedmiotowe Naniesienie, w przypadku określenia jego wartości przez rzeczoznawcę majątkowego w przyjętym za dowód w sprawie operacie majątkowym, należne byłoby Miastu.

Budynek (Naniesienie) widoczny jest na archiwalnej ortofotomapie z 1994 r. Miasto nie dysponuje dokumentami potwierdzającymi istnienie Naniesienia przed tą datą. W związku z powyższym należy stwierdzić, iż wyżej wskazane Naniesienie było własnością Miasta co najmniej od 1994 r. Miasto nie poniosło kosztu podatku VAT przy nabyciu przedmiotowej nieruchomości. Miasto począwszy od dnia nabycia z mocy prawa, tj. 27.05.1990 r. nie ponosiło wydatków na ulepszenia stanowiące co najmniej 30 % wartości początkowej Naniesienia znajdującego się na Działce.

Naniesienie było wykorzystywane przez dzierżawcę do dnia rozwiązana umowy dzierżawy zwartej pomiędzy dzierżawcą (osobą prywatną) a S.A. Umowa dzierżawy została rozwiązana z dniem 1.09.2011 r.

W stosunku do Naniesienia – będącego własnością Miasta – znajdującego się na Działce nastąpiło zatem pierwsze zasiedlenie w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy o VAT.

Budynek widoczny jest na archiwalnej ortofotomapie z 1994 r., w związku z czym należy stwierdzić, iż pomiędzy pierwszym zasiedleniem, a momentem dostawy ww. Naniesienia upłynął okres dłuższy niż 2 lata.

Miasto nie wykorzystywało ww. nieruchomości wyłącznie do czynności podlegających zwolnieniu z podatku VAT.

Pytania

1)Czy wywłaszczenie przedmiotowej Działki wraz z Naniesieniem na niej posadowionym ze względu na niesprawowanie faktycznego władztwa ekonomicznego przez Miasto nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT?

2)W przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy, zgodnie z którym wywłaszczenie Działki wraz z Naniesieniem nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT, za nieprawidłowe - Czy dostawa Działki wraz ze znajdującym się na niej Naniesieniem jest zwolniona z podatku od towarów i usług na postawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT?

 Państwa stanowisko w sprawie

1)Zdaniem Wnioskodawcy, wywłaszczenie przedmiotowej Działki wraz z Naniesieniem na niej posadowionym ze względu na niesprawowanie faktycznego władztwa ekonomicznego przez Miasto nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT.

2)Zdaniem Wnioskodawcy dostawa opisanej w stanie faktycznym Działki wraz ze znajdującym się na niej Naniesieniem podlega zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.

IV. Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Z kolei na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Istotą dostawy towarów jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Ustawa o VAT nie definiuje pojęcia „rozporządzania towarami jak właściciel”. W praktyce przyjmuje się, że w zakresie „rozporządzania towarami jak właściciel” chodzi o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Przyjmuje się także, że istotą dostawy towarów nie jest przeniesienie prawa własności.

Pojęcia „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawa własności”.

Do dnia uzyskania ostateczności decyzji ZRID tj. 13.03.2013 r. zarząd nad przedmiotową Nieruchomością sprawowany był przez S.A.

Samo nabycie przez Miasto Działki z mocy prawa z dniem 27.05.1990 r., zostało potwierdzone dopiero na podstawie decyzji w dniu 18.09.2015 r., w wyniku rozpatrzenia odwołania Prezydenta Miasta od decyzji Wojewody z dnia 30.07.2013 r., odmawiającej stwierdzenia nieodpłatnego nabycia z mocy prawa z dniem 27.05.1990 r. przez Miasto prawa własności części nieruchomości Skarbu Państwa, położonej w przy ul., ul., ul., w skład, której wchodziła m.in. przedmiotowa Działka.

W związku z powyższym należy stwierdzić, iż do dnia uzyskania ostateczności decyzji ZRID tj. 13.03.2013 r. Miasto nie posiadało faktycznego władztwa ekonomicznego nad przedmiotową Działką i posadowionym na nim Naniesieniem.

Konsekwentnie, skoro Miasto nie mogło na dzień 13.03.2013 r., czyli na dzień ostateczności decyzji ZRID, dysponować Działką i posadowionym na nim Naniesieniem, to zdaniem Wnioskodawcy nie mogło dojść do przeniesienia „prawa do rozporządzania jak właściciel” z Miasta na Skarb Państwa. A zatem, w ocenie Wnioskodawcy, w opisanym zaistniałym stanie faktycznym nie doszło do dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT i konsekwentnie nie wstąpiła czynność podlegająca opodatkowaniu podatkiem VAT, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2

Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem, gdy:

a)dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,

b)pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.

Ustawa o VAT zawiera przy tym własną definicję pierwszego zasiedlenia (art. 2 pkt 14 ustawy o VAT) - przez pierwsze zasiedlenie należy rozumieć oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich:

a)wybudowaniu lub

b)ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.

Powołana definicja „pierwszego zasiedlenia” jest efektem rozstrzygnięcia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 16 listopada 2017 r. w sprawie C-308/16 Kozuba Premium Selection Sp. z o.o., w myśl którego poprzednia definicja pierwszego zasiedlenia zawarta w ustawie o VAT była niezgodna z Dyrektywą 2006/112/WE.

Zgodnie z art. 29a ust. 8 ustawy o VAT, w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli, z podstawy opodatkowania podatkiem VAT nie wyodrębnia się wartości gruntu. Tym samym, sposób opodatkowania sprzedawanego budynku/budowli lub ich części będzie wyznaczał właściwe opodatkowanie dostawy prawa własności działki. Analogiczne zasady wynikały z art. 29 ust. 5 ustawy o VAT, który miał zastosowanie w stanie prawnym obowiązującym na dzień 13.03.2013 r. – tj. w dniu, w którym decyzja ZRID stała się ostateczna i zgodnie z którym w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu.

Uznanie przez ustawodawcę za pierwsze zasiedlenie także czynności oddania budynku/budowli do użytkowania po ulepszeniu stanowiącym co najmniej 30% wartości początkowej oznacza, że ustawodawca dopuszcza/przewiduje, że budynek/budowla (lub ich część) może być przedmiotem tzw. pierwszego zasiedlenia wielokrotnie (za każdym razem, kiedy dokonane zostaną ulepszenia stanowiące co najmniej 30% wartości początkowej budynku/budowli). Ulepszenie, o którym mowa w przepisach o podatkach dochodowych (art. 16g ust. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz art. 22g ust. 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) może mieć miejsce na skutek: przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji środka trwałego.

Nieruchomość stanowiącą Działkę, Miasto nabyło z mocy prawa z dniem 27.05.1990 r. i począwszy od tego dnia Miasto nie ponosiło wydatków na ulepszenia stanowiące co najmniej 30 % wartości początkowej Naniesienia (budynku). Jednakże zdaniem Miasta, do pierwszego zasiedlenia Naniesienia doszło najpóźniej w 1994 r., gdyż Miasto nie dysponuje dokumentami potwierdzającymi istnienie Naniesienia przed tą datą. Na istnienie Naniesienia na Działce wskazuje archiwalna ortofotomapa z 1994 r. Naniesienie było wykorzystywane przez dzierżawcę do dnia rozwiązana umowy dzierżawy zwartej pomiędzy dzierżawcą (osobą prywatną) a S.A. Umowa dzierżawy została rozwiązana z dniem 1.09.2011 r.

W konsekwencji oznacza to, że od pierwszego zasiedlenia Naniesienia minął okres dłuższy niż 2 lata, zatem dostawa Naniesienia w związku z wywłaszczeniem będzie korzystać ze zwolnienia z VAT przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.

Taki pogląd znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych wydawanych przez organy podatkowe, czego przykładem są np. interpretacje indywidualne Dyrektora KIS: Nr 0114-KDIP4-1.4012.130.2022.2.DP z 13.06.2022 r., Nr 0114-KDIP4-3.4012.815.2021.2.DM z 18.02.2022 r. oraz Nr 0112-KDIL1-1.4012.796.2021.3.MB z 2.02.2022 r.:

(…) Jak wynika z powyższych uregulowań, zwolnienie wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, stosuje się w odniesieniu do dostawy całości lub części budynków, budowli, jeżeli w stosunku do nich doszło do pierwszego zasiedlenia, przy czym okres pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą nie jest krótszy niż 2 lata. Wykluczenie z tego zwolnienia następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od momentu pierwszego zasiedlenia do chwili sprzedaży nie minęły co najmniej 2 lata.

W tym miejscu należy wyjaśnić, że kwestię opodatkowania dostawy gruntu, na którym posadowione zostały budynki, budowle lub ich części, rozstrzyga przepis art. 29a ust. 8 ustawy, zgodnie z którym w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu.

W świetle tego przepisu, przy sprzedaży budynków, budowli lub ich części, dokonywanej wraz z dostawą gruntu, na którym są one posadowione, grunt dzieli byt prawny budynków, budowli lub ich części w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Oznacza to, że do dostawy gruntu stosuje się analogiczną stawkę podatku, jak przy dostawie budynków, budowli lub ich części trwale z gruntem związanych. Jeżeli dostawa budynków albo budowli lub ich części podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, opodatkowana jest również dostawa gruntu, na którym obiekt jest posadowiony. (…)

Biorąc pod uwagę, iż odszkodowanie za przedmiotową Nieruchomość obejmowało jedynie grunt, bez uwzględnienia przedmiotowego budynku, pierwotnie tj. na dzień otrzymania przez Miasto odszkodowania (a zatem na dzień powstania obowiązku podatkowego) nie skorzystano ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT. Niemniej jednak, w praktyce stosowania zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT w odniesieniu do dostawy działki z budynkiem w złym stanie technicznym potwierdzano możliwość stosowania zwolnienia z VAT, jeśli budynek znajdujący się na działce spełniał definicję budynku. Por.: Interpretacja indywidualna nr 0112-KDIL1-3.4012.681.2021.2.ZW z 16.02.2022 r., gdzie w stanie faktycznym wskazano: „Gmina A (dalej zwana Gminą) przystąpiła do procedury sprzedaży działki 1 obręb (...) gmina A. Działka ma powierzchnię ha. Działka jest zabudowana budynkiem produkcyjnym, usługowym i gospodarczym dla rolnictwa o numerze ewidencyjnym (...). Zlecono określenie wartości nieruchomości zabudowanej, przy czym rzeczoznawca wskazał, że ww. budynek nie przedstawia wartości rynkowej ze względu na znaczny stopień zużycia.”; Interpretacja indywidualna nr 0111-KDIB3-3.4012.405.2021.2.JSU z 06.10.2021 r., gdzie w stanie faktycznym wskazano: „Budynki te z uwagi na zły stan techniczny nie nadają się do użytku ani remontu, nadają się do rozbiórki. Do czasu sprzedaży przez właściciela nie będą podejmowane żadne działania mające na celu usunięcie, rozebranie bądź wyburzenie budynków. Na dzień sprzedaży nieruchomość będzie zabudowana opisanymi wyżej obiektami. (…) Przedmiotowe budynki na moment planowanej sprzedaży będą spełniały definicje budynku w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

Na ww. działce znajdują się budynki, które zgodnie z ewidencją gruntów i budynków oznaczone są jako budynki handlowo-usługowe - PKOB 1230 i pozostałe budynki niemieszkalne - PKOB 1271.

Przed dniem sprzedaży nie zostanie wydana decyzja o rozbiórce budynków, nie zostanie założony dziennik rozbiórki, nie zostanie umieszczona na budowie w widocznym miejscu tablica informacyjna oraz ogłoszenie zawierające dane dotyczące bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia.”; Interpretacja indywidualna nr 0112-KDIL1-1.4012.116.2020.2.JKU z 28.05.2020 r., gdzie w stanie faktycznym wskazano: „Budynek administracyjno-biurowy nie jest użytkowany w całości, jak i w jakiejkolwiek części. Przeznaczony jest on do rozbiórki. Potwierdza to także informacja zawarta w wycenie rzeczoznawcy z dnia 17 lutego 2020 r. wskazująca na to, że budynek jest na tyle zniszczony, iż jego ewentualny remont nie ma uzasadnienia ekonomicznego.”; Interpretacja indywidualna nr 0115-KDIT1-3.4012.689.2018.2.MD z 10.12.2018 r., gdzie w stanie faktycznym wskazano: „2. na działce posadowiony jest zdewastowany stary budynek remizy, którego budowa została zakończona w 1970 r. Zgodnie z ewidencją gruntów i budynków prowadzoną przez starostę, budynek został oddany do użytkowania w 1970 r. (…) W operacie szacunkowym biegły rzeczoznawca określił, że koszty rozbiórki budynku przewyższają wartość materiałów; 3. dla zbywanej działki gruntu została wydana decyzja o warunkach zabudowy ustalająca realizację zabudowy mieszkaniowej zagrodowej, z koniecznością rozbiórki istniejącego budynku remizy kolidującego z planowaną inwestycją (Gmina nie wystąpiła do organu architektoniczno-budowlanego o wydanie decyzji obejmującej pozwolenie na budowę i rozbiórkę istniejącego obiektu budowlanego, tj. budynku remizy i nie prowadzi robót związanych z jego rozbiórką). (…) Zgodnie z operatem szacunkowym cena sprzedawanej nieruchomości określa wartość samego gruntu z uwagi na konieczność rozbiórki posadowionego na gruncie budynku. Zatem uwzględnia wyłącznie koszty rozbiórki omawianego budynku, które to koszty przewyższają wartość materiałów porozbiórkowych (a więc stanowią wartość ujemną).”; Wyrok NSA sygn. I FSK 818/14 z 19.06.2015 r., w którym Sąd wskazał, że „Reasumując, WSA trafnie wskazał, że skoro rozbiórka budynków nawet nie rozpoczęła się przed dokonaniem dostawy, to wnioskodawca nabył nieruchomość zabudowaną, a nie sam grunt. Zgodzić się należy z konkluzją, że dla oceny charakteru takiej transakcji nie ma znaczenia fakt, że została wydana decyzja udzielająca pozwolenia na budowę, dla realizacji którego konieczna była rozbiórka istniejących na działkach obiektów. Słusznie sąd I instancji podkreślił, że bez znaczenia dla kwalifikacji tej czynności na gruncie podatku VAT jest okoliczność, że nabywca w przyszłości, po dokonaniu dostawy zamierza zburzyć budynki i wznieść nowe (podobnie NSA w cytowanych wyrokach z 7 listopada 2013 r., sygn. akt I FSK 1436/13 i sygn. akt I FSK 1582/13).

W konsekwencji prawidłowo uznano zarówno w kwestionowanej interpretacji indywidualnej, jak również wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że nabycie korzystało ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 w związku z art. 29 ust. 5 ustawy o VAT, a dalej, że transakcja po stronie zbywcy nie rodziła podatku należnego, korzystając ze zwolnienia przedmiotowego i brak było podstaw do wystawienia faktury korygującej w tym zakresie.”

Biorąc pod uwagę powyższe zdaniem Wnioskodawcy dostawa opisanej w stanie faktycznym Działki wraz ze znajdującym się na niej Naniesieniem, podlega zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest:

· nieprawidłowe w zakresie uznania, że wywłaszczenie działki nr A/6 wraz z budynkiem letniskowym, na niej posadowionym nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT;

· prawidłowe w zakresie uznania, że dostawa działki nr A/6 wraz z budynkiem letniskowym na niej posadowionym korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Na mocy art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Z przywołanego przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, że czynność polegająca na przeniesieniu z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów (np. nieruchomości) w zamian za odszkodowanie stanowi dostawę towarów. W tej sytuacji bez znaczenia jest fakt, że dostawa nie jest de facto następstwem decyzji właściciela, lecz wynika z nakazu organu władzy publicznej lub z mocy samego prawa. Odszkodowanie w tym przypadku pełni funkcję wynagrodzenia za przeniesienie własności towarów, czyniąc tego rodzaju dostawę faktycznie odpłatną. W konsekwencji należy stwierdzić, że przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów (w tym np. nieruchomości) w zamian za odszkodowanie – na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy – podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie podlega samo odszkodowanie, lecz stanowiące dostawę towarów przeniesienie własności nieruchomości w zamian za wynagrodzenie przyjmujące formę odszkodowania.

Wynagrodzenie musi mieć zatem konkretny wymiar, a więc być konkretną wielkością wyrażalną w pieniądzu. Dostawę można uznać za dokonaną odpłatnie, dopiero gdy istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru. Aby doszło do odpłatnej dostawy towarów z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy muszą wystąpić wszystkie elementy składające się na tę czynność, tj. przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel oraz otrzymania zapłaty odszkodowania z tego tytułu. Oznacza to, że przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów nabiera odpłatnego charakteru dopiero w momencie otrzymania przez stronę wywłaszczoną zapłaty odszkodowania z tego tytułu.

Jeśli zatem wywłaszczenie lub przymusowa sprzedaż następuje za wynagrodzeniem, to wówczas stanowi odpłatną dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Jednak nie każda czynność, stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy:

W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:

Na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy:

Organy władzy publicznej nie będą podatnikami podatku od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują jako podmioty prawa publicznego, nawet jeśli pobierają należności, opłaty lub składki. Organy te będą natomiast podatnikami podatku od towarów i usług w przypadku wykonywanych przez nie czynności na podstawie umów cywilnoprawnych.

Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007 r. Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE.L 347 z dnia 11 grudnia 2006, str. 1, ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady, zgodnie z którym:

Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Na podstawie art. 11a ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 311):

Artykuł 11f ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych wskazuje, że:

Według art. 11i ust. 1 ww. ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych:

Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych:

Według regulacji art. 12 ust. 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych:

Analiza przywołanych regulacji prowadzi do wniosku, że w przypadku realizacji inwestycji drogowych w trybie przepisów ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zastępuje decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego, o której mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zgodnie z art. 12 ust. 4a ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych:

Na mocy art. 12 ust. 4f ww. ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych:

W myśl art. 12 ust. 5 ww. ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych:

Na podstawie art. 18 ust. 1 cyt. ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych:

Zgodnie z art. 23 ww. ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych:

W myśl art. 98 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 399 ze zm.):

Przepis ten stosuje się także do nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek użytkownika wieczystego, z tym że prawo użytkowania wieczystego działek gruntu wydzielonych pod drogi publiczne wygasa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis stosuje się odpowiednio przy wydzielaniu działek gruntu pod poszerzenie istniejących dróg publicznych.

Jak wskazuje art. 98 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:

Zgodnie z art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami:

Stosownie do art. 112 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:

Z mocy art. 112 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami:

W myśl art. 128 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:

Istotą wywłaszczenia jest pozbawienie lub ograniczenie m.in. prawa własności nieruchomości. Dokonuje się tego za odszkodowaniem wypłaconym na rzecz osoby (podmiotu) wywłaszczanego, co poprzedza wydanie aktu prawnego w randze decyzji. Nieruchomość objęta taką procedurą staje się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego. Decyzję ustalającą wysokość odszkodowania wydaje organ administracji publicznej, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji. Z tak określonych zapisów ustawowych wynika jasno, że podmiotem podejmującym cały katalog czynności prawnych jest organ administracji. Nie wymaga się tu współdziałania, czy jakiejkolwiek innej inicjatywy ze strony podmiotu wywłaszczanego.

Zaznaczyć należy, że z tytułu czynności wywłaszczenia nieruchomości, użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego osoba wywłaszczona otrzymuje odszkodowanie. Zatem w tej sytuacji ww. odszkodowanie pełni funkcję wynagrodzenia za przeniesienie własności ww. towarów, a tym samym dostawa ta stanowi czynność odpłatną.

W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że ani organ władzy publicznej ani urząd obsługujący ten organ wydając nieruchomość za odszkodowaniem nie może skorzystać z wyłączenia z opodatkowania na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy. W przypadku wywłaszczenia nieruchomości za odszkodowaniem nie są realizowane zadania, dla realizacji których organy te zostały powołane. Zatem w przedmiotowym zakresie nie występują Państwo jako podmiot prawa publicznego, lecz jako właściciel. Państwa sytuacja w odniesieniu do kwestii własności nieruchomości jest taka sama jak innych podmiotów, dokonujących dostawy nieruchomości.

Oznacza to, że dostawa taka podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Dochodzi bowiem do przeniesienia na inny podmiot – nabywcę – prawa do dysponowania towarem jak właściciel. Ponadto, w przedmiotowej sprawie ma miejsce odpłatna dostawa towarów, przy czym odszkodowanie stanowi wynagrodzenie za przeniesienie własności tych gruntów.

Państwa wątpliwości budzi fakt czy wywłaszczenie przedmiotowej Działki wraz z Naniesieniem na niej posadowionym ze względu na niesprawowanie faktycznego władztwa ekonomicznego przez Państwa stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.

Jak wskazał Sąd NSA w wyroku z 13 maja 2020 r. sygn. I FSK 2072/19:

Zatem samo przeniesienie prawa własności nieruchomości w wyniku decyzji wywłaszczeniowej traktowane jest na gruncie ustawy o VAT jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. Nawet jeśli nie czerpali Państwo z danego gruntu i naniesień pożytków ekonomicznych, to z punktu widzenia prawa cywilnego i publicznego pozostawali Państwo ich właścicielem, tytułu wywłaszczenia nieruchomości zostało Państwu jako właścicielowi wypłacone odszkodowanie. Przeniesienie tego prawa na rzecz Skarbu Państwa lub innej jednostki realizującej cel publiczny wypełnia definicję odpłatnej dostawy towarów.

W prawie podatkowym pojęcie "dostawy towaru" opiera się na przeniesieniu prawa do rozporządzania towarem jak właściciel (władztwo ekonomiczne). 25 maja 1990 roku nabyli Państwo własność prawną z mocy prawa na podstawie decyzji z 18.09.2015 r., ale jak Państwo wskazali nie mieli Państwo władztwa ekonomicznego, bo gruntem dysponowało S.A.

Samo nabycie przez Państwa Działki z mocy prawa z dniem 27.05.1990 r., zostało potwierdzone 18.09.2015 r. na podstawie decyzji, w wyniku rozpatrzenia odwołania Prezydenta Miasta od decyzji Wojewody z 30.07.2013 r., odmawiającej stwierdzenia nieodpłatnego nabycia z mocy prawa z 27.05.1990 r. przez Miasto prawa własności części nieruchomości Skarbu Państwa, położonej w przy ul., ul., ul., w skład, której wchodziła m.in. przedmiotowa Działka.

Z informacji, które Państwo wskazali we wniosku, wynika, że skutek prawny jakim jest nabycie przez Państwa w 27.05.1990 r., na mocy ustawy, przedmiotowej Nieruchomości zostało potwierdzone w 2015 r. przez X. Zostali Państwo właścicielem Nieruchomości już 27 maja 1990 roku z mocy samego prawa, ale urzędowe potwierdzenie tego faktu zajęło 25 lat i wymagało przejścia drogi odwoławczej w związku z tym, że Wojewoda w 2013 r. wydał decyzję, w której nie zgodził się z tym, że Państwo przejęli Nieruchomość w 1990 roku. X, która rozpatrzyła Państwa odwołanie od decyzji Wojewody i przyznała Państwu rację, wydając decyzję potwierdzającą, że działka stała się Państwa własnością w 1990 roku.

W momencie sprzedaży Nieruchomości posiadają już Państwo zarówno własność prawną, jak i władztwo ekonomiczne. Sprzedając Nieruchomość nowemu nabywcy, przenoszą Państwo to władztwo na niego. Z tego powodu brak władztwa ekonomicznego do czasu wydania decyzji ZRID nie zdejmuje z Państwa obowiązku rozliczenia VAT.

W konsekwencji należy wskazać, że dokonując zbycia nieruchomości w postaci działki zabudowanej nr A/6, działali Państwo jako podatnik w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzący działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.

Tym samym przeniesienie przez Państwa własności opisanej we wniosku działki zabudowanej nr A/6 na Skarb Państwa w zamian za odszkodowanie, które pełni funkcję wynagrodzenia, stanowiło odpłatną dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Ty samy Państwa stanowisko do pytania nr 1 uznałem za nieprawidłowe.

Przechodząc do Państwa pytania oznaczonego nr 2 należy wskazać, że czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT albo korzystają ze zwolnienia od podatku.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ust. 1 ustawy.

Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy:

Z powyższego uregulowania wynika, że dostawa budynków, budowli lub ich części jest – co do zasady – zwolniona od podatku od towarów i usług. Wyjątek stanowi dostawa w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz jeżeli pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.

Według art. 2 pkt 14 ustawy:

W tym miejscu należy zauważyć, że w przypadku nieruchomości niespełniających przesłanek do zwolnienia od podatku na podstawie powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ustawodawca umożliwia podatnikom – po spełnieniu określonych warunków – skorzystanie ze zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu.

W myśl art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy:

Powyższy przepis wskazuje, jakie muszą zostać spełnione warunki, aby sprzedaż budynków, budowli lub ich części mogła korzystać ze zwolnienia od podatku VAT. Z przepisu tego wynika, że prawo do zwolnienia przysługuje wówczas, gdy w stosunku do budynków, budowli lub ich części będących przedmiotem sprzedaży nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, oraz dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ulepszenie tych obiektów, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów.

Analiza powołanych wyżej przepisów prowadzi do stwierdzenia, że jeżeli dostawa budynków, budowli lub ich części będzie mogła korzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, wówczas badanie przesłanek wynikających z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10a stanie się bezzasadne.

Jeżeli nie zostaną spełnione przesłanki zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 i pkt 10a ustawy, należy przeanalizować możliwość skorzystania ze zwolnienia od podatku w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:

Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich towarów - zarówno nieruchomości, jak i ruchomości - przy nabyciu (imporcie lub wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i wykorzystywanych - niezależnie od okresu ich używania przez podatnika - wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.

Jak wskazano wyżej, aby zastosować zwolnienie od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym przepisie, tj.:

·towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,

·przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Analiza przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, regulujących wyżej wskazane prawo do zwolnienia od podatku dostawy budynków, budowli lub ich części, prowadzi do wniosku, że w odniesieniu do tych towarów może wystąpić jedna z ww. podstaw do zastosowania zwolnienia od tego podatku. Istotne jest, wobec tego każdorazowe kompleksowe zbadanie okoliczności towarzyszących dostawie danego obiektu. Bowiem stosowanie zwolnień od podatku ma charakter wyjątkowy i nie podlega ani wykładni rozszerzającej, ani zawężającej, natomiast możliwość wychodzenia poza wykładnię literalną jest niedopuszczalna. W efekcie, podatnik uprawniony jest do zastosowania ww. preferencji, gdy charakter dokonywanych przez niego czynności, w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, wyczerpuje znamiona ujęte w treści przepisu statuującego jego prawo do zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług.

Kwestię opodatkowania dostawy gruntu, na którym posadowione zostały budynki lub budowle rozstrzyga natomiast art. 29a ust. 8 ustawy, w myśl którego:

Co do zasady zatem, grunt będący przedmiotem sprzedaży podlega opodatkowaniu według takiej stawki podatku od towarów i usług, jaką opodatkowane są budynki/budowle na nim posadowione. Oznacza to, że w sytuacji, gdy budynki, budowle lub ich części korzystają ze zwolnienia od podatku VAT, również sprzedaż gruntu korzysta ze zwolnienia od podatku.

Należy wskazać, że przepisy ustawy oraz przepisy wykonawcze do niej nie definiują pojęcia „budynku”, budowli”. W tym zakresie należy odnieść się do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418), zwanej dalej ustawą Prawo budowlane.

Według art. 3 pkt 1 Prawo budowlane:

W myśl art. 3 pkt 2 Prawo budowlane:

Stosownie zaś do art. 3 pkt 3a ustawy Prawo budowlane:

Zgodnie z art. 47 § 1, 2 i 3 Kodeksu cywilnego:

Na podstawie art. 48 Kodeksu Cywilnego:

Tak więc rzecz, która stała się częścią składową innej rzeczy (rzeczy nadrzędnej), traci samodzielny byt prawny i dzieli losy prawne rzeczy nadrzędnej. Zgodnie zatem z zasadą „superficies solo cedit”, gdy władający gruntem poniósł nakłady na tę nieruchomość, stają się one własnością właściciela gruntu.

Jednak stosownie do art. 49 § 1 Kodeksu Cywilnego:

Z powyższego przepisu wynika, że jeśli znajdujące się na działce ww. sieci i instalacje są przyłączone do przedsiębiorstwa przesyłowego, to stanowią one własność tego przedsiębiorstwa.

Wskazać w tym miejscu należy, że wyrażenia „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” zawartego w przytoczonym art. 7 ustawy o podatku od towarów i usług nie należy utożsamiać z prawem własności. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, definiując wyrażenie „dostawa towarów” akcentuje „własność ekonomiczną” funkcjonującą w oderwaniu od krajowych przepisów prawa cywilnego, regulujących przeniesienie prawa własności. W orzeczeniu C-320/88 Staatssecretaris van Financiën v. Shipping and Forwarding Safe B.V. TSUE wyraził pogląd, że „wyrażenie „dostawa towarów” w rozumieniu artykułu 5(1) VI Dyrektywy oznacza także przeniesienie prawa do dysponowania rzeczą jak właściciel, nawet jeżeli nie dochodzi do przeniesienia własności rzeczy w sensie prawnym” (pkt 1), jednak jednocześnie zastrzegł, że „zadaniem sądu krajowego jest określenie w każdym przypadku, na podstawie stanu rzeczy, czy przeniesienie prawa do dysponowania rzeczą jak właściciel, w rozumieniu artykułu 5(1) VI Dyrektywy, miało miejsce” (pkt 2).

W opisie sprawy wskazali Państwo, że na działce na dzień wydania decyzji ZRID jak i na dzień ostateczności posadowione były liczne sieci uzbrojenia terenu należące do przedsiębiorstw przesyłowych sklasyfikowane w rozumieniu ustawy Prawo budowlane, jako budowle.

Uwzględniając przywołane regulacje prawne należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy przedmiotem sprzedaży jest grunt, na którym posadowiony jest budowla, niestanowiąca własności zbywcy, to mimo, iż ten obiekt budowlany stanowi w świetle prawa cywilnego część składową nieruchomości, to w świetle ustawy o podatku od towarów i usług nie dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tym obiektem jak właściciel (zarówno w sensie ekonomicznym, jak i w sensie prawnym).

Jak wynika za przedstawionego opisu sprawy, są Państwo czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Na podstawie ustawy z dnia 10.04.2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych Państwu, jako byłemu właścicielowi przysługiwało odszkodowanie za działkę nr A/6, która została przejęta przez Skarb Państwa, na podstawie decyzji Wojewody z dnia 21.01.2013 r. (ostatecznej w dniu 13.03.2013 r.) o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, polegającej na budowie autostrady, wraz z infrastrukturą, zmienioną decyzją Wojewody z dnia 6 września 2019 r., znak:. W części działki nr A/6 na dzień wydania Decyzji ZRID jak i na dzień jej ostateczności posadowiony był budynek letniskowy, który został uznany przez rzeczoznawcę majątkowego za destrukt, niepodlegający wycenie ze względu na bardzo zły stan techniczny i brak wartości użytkowej. Wskazali Państwo, że przedmiotowe Naniesienie należy sklasyfikować w rozumieniu ustawy Prawo budowlane jako budynek. Budynek widoczny jest na archiwalnej ortofotomapie z 1994 r. Nie dysponują Państwo dokumentami potwierdzającymi istnienie budynku przed tą datą. W związku z powyższym, wskazali Państwo, że budynek letniskowy był Państwa własnością co najmniej od 1994 r. Nie ponosili Państwo podatku VAT przy nabyciu przedmiotowej nieruchomości. Począwszy od dnia nabycia z mocy prawa, tj. 27.05.1990 r. nie ponosili Państwo wydatków na ulepszenia stanowiące co najmniej 30 % wartości początkowej budynku letniskowego znajdującego się na działce. Budynek letniskowy był wykorzystywany przez dzierżawcę do dnia rozwiązana umowy dzierżawy zwartej pomiędzy dzierżawcą (osobą prywatną) a S.A. Umowa dzierżawy została rozwiązana z dniem 1.09.2011 r. Jak wskazali Państwo w stosunku do budynku – będącego Państwa własnością – znajdującego się na działce nastąpiło zatem pierwsze zasiedlenie w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy o VAT. Budynek widoczny jest na archiwalnej ortofotomapie z 1994 r., w związku z czym stwierdzili Państwo, iż pomiędzy pierwszym zasiedleniem, a momentem dostawy budynku upłynął okres dłuższy niż 2 lata.

Wobec powyższego, dla ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynków, budowli lub ich części kluczowym jest ustalenie, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres od tego momentu.

Analizując informacje zawarte w opisie sprawy w kontekście definicji pierwszego zasiedlenia należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie dostawa budynku letniskowego, nie została dokonana w ramach pierwszego zasiedlenia, ani przed nim, gdyż – jak wynika z opisu sprawy – ww. budynek został już zasiedlony. Ponadto od daty pierwszego zasiedlenia do dostawy budynku letniskowego minęło więcej niż dwa lata. Począwszy od dnia nabycia z mocy prawa, tj. 27.05.1990 r. nie ponosili Państwo wydatków na ulepszenia stanowiące co najmniej 30 % wartości początkowej budynku letniskowego znajdującego się na Działce. Ponadto, z treści wniosku nie wynika, aby dzierżawca czy S.A. ponosił wydatki na ulepszenie budynku letniskowego.

Mając zatem na uwadze przedstawione okoliczności sprawy oraz obowiązujące przepisy prawa stwierdzić należy, że dostawa budynku letniskowego spełniała przesłanki do zastosowania zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.

Zatem, dostawa budynku letniskowego i działki nr A/6, na której jest posadowiony, korzysta ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy w związku z art. 29a ust. 8 ustawy.

Tym samym, Państwa stanowisko do pytania nr 2 uznałem za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – rozpatrzone.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Interpretacja została wydana na podstawie wskazań we wniosku, że:

oraz że:

W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swoją aktualność.

Wskazuję, że Organ wydając interpretację przepisów prawa podatkowego na podstawie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej nie prowadzi postępowania podatkowego w rozumieniu tej ustawy. Niniejsza interpretacja indywidualna ogranicza się wyłącznie do udzielenia informacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w okolicznościach podanego przez Państwa stanu faktycznego. Organ informuje, iż nie jest właściwy do przeprowadzenia postępowania dowodowego, które w przedmiotowej sprawie umożliwiłoby weryfikację opisanego stanu faktycznego.

Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych należy wskazać, że rozstrzygnięcia te zostały wydane w indywidualnych sprawach i nie wiążą w sprawach innych podatników, co jest zrozumiałe zważywszy na różnorodność i odmienność okoliczności faktycznych występujących w każdej z indywidualnych spraw podlegających rozstrzygnięciu.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) – zwanej dalej: „PPSA”.

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.