Interpretacja indywidualna z dnia 24 czerwca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB1-2.4010.198.2026.2.EKB

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Wniosek uzupełnili Państwo pismem z 29 maja 2026 r. będącym odpowiedzią na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą polegającą w szczególności na (…). Siedziba (centrala) Wnioskodawcy znajduje się (…). Jednocześnie Wnioskodawca prowadzi działalność na terytorium (…) za pośrednictwem wyodrębnionego zakładu podatkowego.

W (…) zakładzie podatkowym zatrudnieni są pracownicy zaangażowani w wykonywanie usług (…). Usługi na rzecz klientów zlokalizowanych w Polsce są wykonywane zarówno przez pracowników zatrudnionych w (…) zakładzie podatkowym, jak i przez pracowników zatrudnionych przez centralę (…). W przypadku wykonywania usług przez pracowników centrali na rzecz działalności prowadzonej w (…), koszty osobowe są odpowiednio alokowane z centrali do zakładu w (…). Analogicznie, gdy pracownicy zakładu podatkowego w (…) wykonują czynności na rzecz centrali (…), odpowiadające tym czynnościom koszty są alokowane do centrali.

Wnioskodawca rozpoznaje przychody osiągane na terytorium (…) oraz na terytorium (…), a także przyporządkowuje koszty do centrali (…) oraz do zakładu podatkowego w (…), stosownie do miejsca i funkcji związanych z osiąganiem przychodów. W działalności Wnioskodawcy występują zarówno koszty bezpośrednie, jak i koszty pośrednie. Do kosztów pośrednich zaliczane są m.in. koszty marketingu.

Stan faktyczny objęty niniejszym wnioskiem dotyczy wydatku na usługi marketingowe, które stanowią koszt pośredni działalności Wnioskodawcy. Usługi te zostały wykonane w 2024 r. W związku z obowiązkiem prawidłowego ujęcia przewidywanych kosztów, zgodnie z zasadami rachunkowości, przy sporządzaniu sprawozdania finansowego za 2024 r. Wnioskodawca utworzył rezerwę albo bierne rozliczenie międzyokresowe kosztów na spodziewane koszty obsługi marketingowej. Ujęcie takie nastąpiło dla celów bilansowych, z uwagi na to, że koszt dotyczył roku obrotowego 2024 i mógł zostać oszacowany w sposób wiarygodny.

Faktura dokumentująca wskazane usługi marketingowe została wystawiona 20 czerwca 2025 r. Koszt wynikający z tej faktury został ujęty w księgach rachunkowych Wnioskodawcy w lipcu 2025 r. Zeznanie CIT za 2024 r. zostało sporządzone wcześniej, tj. przed otrzymaniem i zaksięgowaniem tej faktury.

Wątpliwość Wnioskodawcy dotyczy ustalenia czy wydatek dokumentowany tą fakturą może zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów 2024 r., tj. roku, którego usługa faktycznie dotyczyła i za który dla celów rachunkowych utworzono rezerwę albo bierne rozliczenie międzyokresowe kosztów, czy też powinien zostać potrącony dopiero w 2025 r., tj. w roku, w którym został ujęty w księgach rachunkowych na podstawie otrzymanej faktury. Z perspektywy podatku dochodowego od osób prawnych istotne jest bowiem rozstrzygnięcie momentu potrącalności kosztu pośredniego w rozumieniu art. 15 ust. 4d i 4e ustawy o CIT.

Pytania

1.Czy w przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawca jest uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów roku podatkowego 2024 wydatku z tytułu usług marketingowych, stanowiących koszt pośredni, wykonanych w 2024 r., udokumentowanych fakturą wystawioną w dniu 20 czerwca 2025 r. i ujętą w księgach rachunkowych w lipcu 2025 r.?

2.Czy w przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawca powinien zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów roku podatkowego 2025 wydatek z tytułu usług marketingowych, stanowiących koszt pośredni, wykonanych w 2024 r., udokumentowanych fakturą wystawioną w dniu 20 czerwca 2025 r. i ujętą w księgach rachunkowych w lipcu 2025 r.?

Państwa stanowisko w sprawie

Stanowisko Wnioskodawcy do pytania nr 1

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym nieprawidłowe jest zaliczenie wydatku z tytułu usług marketingowych do kosztów uzyskania przychodów roku podatkowego 2024.

Zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, koszty uzyskania przychodów inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami są potrącalne w dacie ich poniesienia. Z kolei zgodnie z art. 15 ust. 4e tej ustawy, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych na podstawie otrzymanej faktury albo innego dowodu.

W analizowanym stanie faktycznym usługi marketingowe mają charakter kosztów pośrednich. O momencie ich podatkowego potrącenia nie decyduje wyłącznie rok, w którym usługi zostały wykonane, lecz moment ich poniesienia w rozumieniu art. 15 ust. 4d–4e ustawy o CIT. Skoro faktura dokumentująca te usługi została wystawiona 20 czerwca 2025 r., a koszt został ujęty w księgach rachunkowych dopiero w lipcu 2025 r., brak jest podstaw do zaliczenia tego wydatku do kosztów uzyskania przychodów 2024 r. Okoliczność, że dla potrzeb sprawozdawczości finansowej Wnioskodawca utworzył za 2024 r. rezerwę albo bierne rozliczenie międzyokresowe kosztów na spodziewane koszty obsługi marketingowej, nie przesądza jeszcze o podatkowym momencie potrącenia kosztu pośredniego. Ustawa o rachunkowości reguluje zasady bilansowego ujęcia kosztów i zobowiązań, natomiast moment podatkowego potrącenia kosztu pośredniego należy ustalać według szczególnych zasad wynikających z art. 15 ust. 4d i 4e ustawy o CIT.

W konsekwencji stanowisko, zgodnie z którym wydatek ten powinien zostać ujęty podatkowo w roku 2024, należy uznać za nieprawidłowe.

Stanowisko Wnioskodawcy do pytania nr 2

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym prawidłowe jest zaliczenie wydatku z tytułu usług marketingowych do kosztów uzyskania przychodów roku podatkowego 2025.

Usługi marketingowe będące przedmiotem wniosku stanowią koszty pośrednie. Zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, koszty takie są potrącalne w dacie ich poniesienia. Natomiast na podstawie art. 15 ust. 4e ustawy o CIT za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów uważa się dzień, na który koszt został ujęty w księgach rachunkowych na podstawie otrzymanej faktury albo innego dowodu.

W niniejszej sprawie usługi zostały wykonane w 2024 r., jednak faktura dokumentująca ich wykonanie została wystawiona dopiero 20 czerwca 2025 r., a koszt został ujęty w księgach rachunkowych w lipcu 2025 r. Oznacza to, że moment podatkowego potrącenia tego kosztu, jako kosztu pośredniego, przypada na 2025 r., a nie na 2024 r.

W ocenie Wnioskodawcy nie ma podstaw do cofania kosztu do roku 2024 wyłącznie z tego względu, że sama usługa została wykonana w tym roku. Dla potrzeb ustalenia momentu rozpoznania kosztu pośredniego decydujące znaczenie ma bowiem data jego poniesienia w rozumieniu ustawy o CIT, tj. dzień ujęcia kosztu w księgach rachunkowych na podstawie otrzymanej faktury. W rezultacie wydatek powinien zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów roku 2025.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będących przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określają przepisy art. 15 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz.U. z 2026 r., poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa CIT”).

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy CIT:

Powyższe oznacza, że podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod warunkiem, iż nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy CIT, oraz że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poczynienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia przychodów). Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której pomiędzy kosztem podatkowym oraz przychodami podatnika musi wystąpić związek przyczynowo- skutkowy.

Kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki koszt, który spełnia łącznie następujące warunki:

-został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

-jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

-pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

-poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

-został właściwie udokumentowany,

-nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Należy przy tym zauważyć, że definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Koszty ponoszone przez podatnika należy ocenić pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie jego przychodu.

Do ustalenia momentu zaliczenia wydatków w ciężar kosztów uzyskania przychodów, podatnik powinien rozpoznać rodzaj powiązania kosztów z przychodami. W oparciu o kryterium stopnia tego powiązania koszty podatkowe można podzielić na:

1.bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód),

2.inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).

Za koszty bezpośrednie związane z uzyskaniem przychodu uznaje się te koszty, których poniesienie można wprost powiązać z konkretnym przychodem uzyskanym przez podatnika (koszty najczęściej stanowiące element kalkulacji ceny konkretnego produktu).

Natomiast, pośrednie koszty uzyskania przychodów to takie wydatki, których nie da się przypisać wprost do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia. Nie pozostają one w uchwytnym związku z konkretnymi przysporzeniami podatnika - brak jest możliwości ustalenia, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód. Do tego rodzaju kosztów zalicza się m.in. koszty ogólnego zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów, obsługę prawną, ubezpieczenia, świadczenia na rzecz pracowników. Każdy z ww. wydatków jest związany z działalnością prowadzoną przez podatnika i przyczynia się w sposób ogólny do osiągania przez niego przychodów. Nie można jednak ustalić, uzyskaniu jakiego konkretnego przychodu dany wydatek służy.

Mając na uwadze zróżnicowany charakter ww. kategorii kosztów ustawodawca zróżnicował zasady ich potrącalności.

Stosownie do art. 15 ust. 4 ustawy CIT:

W myśl art. 15 ust. 4d ustawy CIT:

Jak stanowi art. 15 ust. 4e ustawy CIT:

Koszty pośrednie jak wskazano powyżej potrąca się, co do zasady, w roku poniesienia. W takim przypadku rozliczenie przedmiotowych kosztów powinno następować, na podstawie odpowiednio udokumentowanych wydatków, w dacie poniesienia kosztu, tj. w dacie na który ujęto koszt na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo w dniu, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku) w księgach rachunkowych. Wyjątek stanowią rezerwy albo bierne rozliczenia międzyokresowe kosztów, które stanowią instrument prawa bilansowego związany z ustaleniem prawdopodobnych zobowiązań o wiarygodnie określonej wartości.

W zakresie wszelkich wydatków stanowiących na gruncie ustawy o CIT pośrednie koszty uzyskania przychodów, które w momencie poniesienia, dla celów księgowych, są ujmowane na innych kontach niż kosztowe (tj. nie są księgowane jako koszt), podatnik jest uprawniony do rozpoznania ich w kosztach podatkowych w dacie, pod którą dany wydatek zostanie ujęty w księgach rachunkowych bez względu na rodzaj konta, na jakim zostanie dokonany zapis księgowy, z wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

Należy bowiem zauważyć, że istnieje taka grupa wydatków (kosztów) poniesionych przez podatnika, które stanowią koszt poniesiony w rozumieniu art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, a rachunkowo nie będą ujęte na koncie kosztowym wcale albo będą ujęte z opóźnieniem. W związku z powyższym, jeżeli podatnik poniósł dany wydatek (koszt), który ujęty został w księgach rachunkowych i zgodnie z ustawą o CIT można go uznać za koszt pośredni, to data ujęcia w księgach rachunkowych tego wydatku będzie momentem poniesienia kosztu podatkowego.

W świetle powyższego należy uznać, że faktyczna data dokonania zapisu w księgach rachunkowych (tj. ujęcie danego wydatku „jako koszt” w księgach rachunkowych – ujęcie wydatku na koncie kosztowym) nie może zmieniać kwalifikacji danego wydatku i wpływać na moment zaliczenia go jako kosztu uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 4e ustawy o CIT.

Podkreślić należy, że zapisy dokonywane w księgach nie mogą tworzyć, ani też modyfikować materialnego prawa podatkowego. Przepisy ustawy o rachunkowości określają jedynie sposób prowadzenia ksiąg i jako takie nie mogą rozstrzygać o tym, co jest, a co nie jest kosztem uzyskania przychodów, a także służą one ustaleniu wysokości dochodu (straty) podatkowego, nie mają zaś charakteru podatkotwórczego (wyrok TK z dnia 4 lutego 1994 r., sygn. akt U 2/90).

Z wniosku wynika, że w 2024 roku na rzecz Wnioskodawcy wykonane zostały usługi marketingowe i dla potrzeb sprawozdawczości finansowej utworzono rezerwę albo bierne rozliczenie międzyokresowe kosztów na spodziewane wydatki. Natomiast faktura dokumentująca wskazane usługi została wystawiona 20 czerwca 2025 r. Koszt wynikający z tej faktury został ujęty w księgach rachunkowych w lipcu 2025 r.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy ww. wydatek, udokumentowany fakturą w 2025 r. może zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów w 2024 r., tj. roku, którego usługa faktycznie dotyczyła i za który dla celów rachunkowych utworzono rezerwę albo bierne rozliczenie międzyokresowe kosztów, czy też powinien zostać potrącony dopiero w 2025 r., tj. w roku, w którym został ujęty w księgach rachunkowych na podstawie otrzymanej faktury.

Z perspektywy podatku dochodowego od osób prawnych istotne jest rozstrzygnięcie momentu potrącalności kosztu pośredniego w rozumieniu art. 15 ust. 4d i 4e ustawy o CIT.

Na podstawie wyżej przywołanych przepisów, wynika, że o momencie podatkowego potrącenia nie decyduje wyłącznie rok, w którym usługi zostały wykonane, lecz moment ich poniesienia w rozumieniu art. 15 ust. 4e ustawy o CIT. Za dzień poniesienia kosztu nie uważa się dnia, na który ujęto koszt jako rezerwę albo bierne rozliczenie międzyokresowe kosztów. W konsekwencji, mimo że usługi marketingowe dotyczyły 2024 r., a dla celów bilansowych utworzono w tym roku rezerwę albo bierne rozliczenie międzyokresowe kosztów, wydatki te nie mogły zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów za 2024 r. Koszt podatkowy powstał dopiero w 2025 r. tj. w roku, w którym otrzymano fakturę dokumentującą wykonanie usługi i ujęto wynikający z niej wydatek w księgach rachunkowych.

W oparciu o opisany we wniosku stan faktyczny oraz przywołane powyżej przepisy prawa podatkowego należy stwierdzić, że Wnioskodawca nie jest uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów w roku podatkowym 2024 wydatku z tytułu usług marketingowych, na które utworzył rezerwy albo bierne rozliczenia międzyokresowe kosztów dla celów bilansowych w roku obrotowym 2024, a które ujęto w księgach rachunkowych na podstawie otrzymanej faktury w 2025 roku. Ww. wydatek powinien zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów w 2025 r., t.j. w momencie jego poniesienia.

Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania 1 i 2 należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.