Interpretacja indywidualna z dnia 26 czerwca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0115-KDIT3.4011.392.2026.1.DP

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 kwietnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Małoletni Wnioskodawca [A.A – przypis organu] nabył, w udziale do 1/4 spadek z dobrodziejstwem inwentarza po zmarłym (...) 2022 r. ojcu B.A (zwany dalej Spadkodawca), co potwierdza postanowienie Sądu Rejonowego (...), I Wydział Cywilny z 21 czerwca 2023 r. (sygn. akt.: (...)).

Spadek składał się między innymi z następujących składników majątku spadkowego:

1)prawa własności lokalu mieszkalnego przy ul. C nr 1/1 w D, dla którego to lokalu prowadzona jest KW nr (...) i który to lokal był obciążony hipoteką ustanowioną na tym lokalu do kwoty 634 000 PLN na rzecz Banku (...) z siedzibą w (...); (dalej: Lokal Mieszkalny);

2)udziału wynoszącego 6/208 części w prawie własności lokalu niemieszkalnego nr E1 położonego w podziemiu (kondygnacja „-1”) budynku w D przy ul. C nr 1 – garaż wielostanowiskowy, dla którego to lokalu prowadzona jest KW nr (...) z prawem do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego nr 1 wraz z zapleczem nr 2, (dalej: „Udział w Garażu”);

3)obciążenia kredytowego – kredyt hipoteczny nr (...) zaciągnięty na zakup Lokalu Mieszkalnego, opisanego w punkcie 1), na kwotę 317 000,00 zł (trzysta siedemnaście tysięcy złotych); całkowita kwota kosztów kredytowych zgodnie z zapisami umowy kredytowej jest na kwotę 466 475,92 zł (czterysta sześćdziesiąt sześć tysięcy czterysta siedemdziesiąt pięć złotych dziewięćdziesiąt dwa grosze);

4)samochodu osobowego marki (...), rok produkcji 2004, nr rejestracyjny (...), nr nadwozia (...), (dalej: „Samochód”);

5)długu w postaci roszczenia rodziców Spadkodawcy o zwrot nakładów poniesionych na lokal zlokalizowany przy ul. C 1/1 w D opisany w punkcie 1);

6)zobowiązania, należności i rzeczy ruchomych z działalności gospodarczej zmarłego.

Spadkodawca nabył odpłatnie przedmiotowy Lokal Mieszkalny oraz Udział w Garażu w 2021 r., ponosząc koszty jego zakupu, w szczególności cenę nabycia oraz koszty transakcyjne.

Lokal Mieszkalny oraz Udział w Garażu został następnie sprzedany przez Wnioskodawcę, w imieniu którego działa przedstawiciel ustawowy – matka za zgodą Sądu rodzinnego – postanowienie Sądu Rejonowego (...), VIII Wydział Rodzinny i Nieletnich z (...) 2024 roku, Sygnatura akt (...), i pozostałych Spadkobiorców przed upływem pięciu lat od końca roku, w którym nastąpiło jego nabycie przez Spadkodawcę, (sprzedaż nastąpiła w 2025 roku), w związku z czym sprzedaż podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W skład spadku wchodziły również zobowiązania Spadkodawcy stanowiące długi spadkowe, które Wnioskodawca jako spadkobiorca był zobowiązany uregulować, w części w jakiej przypadał mu udział w spadku. Długi te pozostają w związku z majątkiem spadkowym.

Wnioskodawca jest zobowiązany złożyć (przez przedstawiciela ustawowego – matkę) deklaracje podatkową i rozliczyć przychód uzyskany ze sprzedaży do końca kwietnia 2026 r. W związku z tym Wnioskodawca złoży do dnia 30 kwietnia 2026 r. deklarację, w której rozliczy koszty w sposób wskazany w uzasadnieniu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Z uwagi na fakt, że Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy przy ustalaniu dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości nabytej w drodze spadku może uwzględnić jako koszty uzyskania przychodu m.in. koszty nabycia nieruchomości poniesione pierwotnie przez Spadkodawcę oraz spłacone przez spadkobiorcę długi spadkowe, Wnioskodawca złożył wniosek o interpretacje podatkową.

Pytania

Czy w przypadku odpłatnego zbycia Nieruchomości nabytej w drodze spadku, Wnioskodawca, oprócz oczywistych kosztów takich jak, koszty odpłatnego zbycia jak m.in. koszt pośrednika, koszty zakupu Nieruchomości przez Spadkodawcę, koszty pozostałych długów spadkowych, ma prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu na podstawie art. 22 ust. 6d ustawy o PIT łącznie:

·kwoty odpowiadające wydatkom poniesionym przez spadkodawcę na nabycie tej Nieruchomości (cenę zakupu wynikającą z aktu notarialnego sfinansowaną częściowo kredytem hipotecznym), w udziale przypadającym na Wnioskodawcę w stosunku do odziedziczonego spadku, oraz

·kwoty długu hipotecznego obciążającego tę Nieruchomość, który został spłacony przez Wnioskodawcę, jako spadkobiorcę, w udziale mu przypadającym, po otwarciu spadku (w proporcji do składników majątku spadkowego)?

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy ma on prawo zaliczyć oba te koszty łącznie jako koszty uzyskania przychodu zgodnie z art. 22 ust. 6d ustawy o PIT.

Kluczowym w przedmiotowej sprawie jest prawidłowe odkodowanie normy prawnej zawartej w treści art. 22 ust. 6d ustawy o PIT.

Zgodnie z tym przepisem: „Za koszty uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, nabytych w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób, uważa się udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania oraz kwotę spłaconych przez podatnika długów spadkowych, zaspokojonych roszczeń o zachowek albo wykonanych zapisów zwykłych i poleceń, również w przypadku, gdy podatnik zbył udział w spadku stanowiący mienie, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c. Kosztem uzyskania przychodu są również udokumentowane koszty nabycia lub wytworzenia poniesione przez spadkodawcę oraz udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie posiadania nieruchomości przez spadkodawcę."

"6d. Za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a–c, nabytych w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób, uważa się udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania oraz kwotę zapłaconego podatku od spadków i darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub prawa przyjęta do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn.

Do kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości i praw, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a–c, nabytych w drodze spadku zalicza się również udokumentowane koszty nabycia lub wytworzenia poniesione przez spadkodawcę oraz przypadające na podatnika ciężary spadkowe, w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub zbywanego prawa odpowiada łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych nabytych przez podatnika. Przez ciężary spadkowe, o których mowa w zdaniu drugim, rozumie się spłacone przez podatnika długi spadkowe, zaspokojone roszczenia o zachowek oraz wykonane zapisy zwykłe i polecenia, również w przypadku, gdy podatnik spłacił długi spadkowe, zaspokoił roszczenia o zachowek lub wykonał zapisy zwykłe i polecenia po dokonaniu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a–c."

W celu właściwego odkodowania normy prawnej należy odwołać się w pierwszej kolejności do wykładni językowej art. 22 ust. 6d ustawy o PIT, która w obrocie prawno-podatkowym ma charakter priorytetowy.

Stosując dyrektywy wykładni językowej, należy podnieść, co następuje:

Brak katalogu zamkniętego dla „kosztów nabycia”. Ustawodawca posłużył się szerokim pojęciem „kosztów nabycia poniesionych przez spadkodawcę”. Kwota wskazana w akcie notarialnym jako cena sprzedaży (nawet jeśli była finansowana kredytem) jest bezsprzecznie takim kosztem po stronie spadkodawcy. Przepis nie różnicuje kosztów na te pokryte ze środków własnych i te z kredytu.

Spłata długu jako koszt realny. W orzecznictwie wskazuje się, że pojęcie kosztu w prawie podatkowym należy rozumieć jako realne uszczuplenie zasobów majątkowych podatnika. Skoro Wnioskodawca spłacił zadłużenie hipoteczne (w udziale na niego przypadającym), które obciążało nieruchomość w momencie otwarcia spadku, to koszt ten – w ujęciu gramatycznym – jest wydatkiem niezbędnym do pełnego nabycia prawa własności bez obciążeń.

Zakaz wykładni zawężającej: Skoro ustawodawca w art. 22 ust. 6d dopuszcza odliczenie kosztów spadkodawcy, a jednocześnie prawo cywilne (art. 922 Kodeksu cywilnego) definiuje długi hipoteczne jako wchodzące w skład spadku, to wykluczenie możliwości rozliczenia spłaconego kredytu stanowiłoby niedozwoloną wykładnię zawężającą.

Zdaniem Wnioskodawcy taka wykładnia przepisów pozwala na uznanie, że brak jest tożsamości kosztów, co oznacza, że należy rozróżnić dwa odrębne zdarzenia gospodarcze:

·Zdarzenie A: Poniesienie kosztu zakupu mieszkania przez spadkodawcę (cena z aktu).

·Zdarzenie B: Poniesienie kosztu spłaty długu przez spadkobiorcę (wykonanie ciężaru spadkowego).

Są to dwa różne strumienie pieniężne płynące od różnych podmiotów oraz dwa różne porządki prawne. Z jednej strony następuje sukcesja tj. dziedziczenie kosztu jako prawo do odliczenia tego co poniósł Spadkodawca, z drugiej zaś poniesienie długu spadkowego jako realny wydatek tego co musiał dopłacić Wnioskodawca.

Zatem ich łączenie nie może stanowić dwukrotnego odliczenia tego samego wydatku, lecz powinno być zsumowane i uznane jako prawnie dopuszczalne ujęcie kosztów określonych w ustawie.

W argumentacji należy wskazać, że organy podatkowe wielokrotnie potwierdzały stanowisko wskazujące cenę nabycia nieruchomości przez Spadkobiorcę jako koszt uzyskania przychodów czy spłatę zobowiązania kredytowego na sprzedawanej nieruchomości jako dług spadkowy, tym samym możliwy do odliczenia jako koszt uzyskania przychodu:

·Interpretacja Dyrektora KIS z 7 kwietnia 2026 r. (0115-KDIT1.4011.115.2026.1.DB): organ uznał za prawidłowe stanowisko, że zaliczenia wydatków poniesionych przez spadkodawcę na zakup nieruchomości do kosztów uzyskania przychodu możliwych do odliczenia przy sprzedaży tej nieruchomości przez Spadkobiorcę;

·Interpretacja Dyrektora KIS z 17 marca 2025 r. (0115-KDIT3.4011.126.2025.2.AD): analogiczne stanowisko organu: koszt nabycia przez Spadkodawcę (cena zakupu) jest kosztem uzyskania przychodu dla Spadkobiorcy, proporcjonalnie do udziału;

·Interpretacja Dyrektora KIS z 22 marca 2023 r. (0112-KDIL2-1.4011.972.2022.2.DJ): Potwierdzenie, ze spłata kredytu hipotecznego obciążającego sprzedawaną nieruchomość przez spadkobiorcę stanowi koszt uzyskania przychodu jako spłata długu spadkowego.

·Interpretacja Dyrektora KIS z 21 listopada 2019 r. (0115-KDIT2-3.4011.422.2019.3.JG): analogiczne stanowisko organu: Potwierdzenie, że spłata kredytu hipotecznego obciążającego sprzedawaną nieruchomość przez spadkobiorcę stanowi koszt uzyskania przychodu jako spłata długu spadkowego.

Podsumowując należy uznać, że „gdyby intencją ustawodawcy było wyłączenie spłaconych długów spadkowych z kosztów, uczyniłby to wprost w art. 23 ustawy o PIT (katalog wyłączeń), czego jednak nie uczynił".

Wnioskodawca zwraca również uwagę na treść art. 2a Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym: „Niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika”.

Skoro Ustawodawca wprost dopuszcza zaliczenie do kosztów „kosztów nabycia poniesionych przez spadkodawcę”, a jednocześnie nie zakazuje w tym samym przepisie odliczania ciężarów spadkowych w postaci spłaty długu hipotecznego, to wszelkie próby interpretowania tego przepisu na niekorzyść podatnika (poprzez sztuczne zawężanie definicji kosztu) uderzają w zasadę zaufania obywatela do państwa.

W prawie podatkowym nie można bowiem domniemywać ograniczeń w prawie do rozpoznawania kosztów, jeśli nie wynikają one wprost z ustawy. Skoro ustawa nie zabrania łączenia tych dwóch kategorii wydatków, to organ nie może w drodze interpretacji narzucać takiego zakazu.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 tej ustawy:

Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,

b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,

c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,

d) innych rzeczy,

– jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a)-c) – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy – przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.

Tym samym, każda czynność prawna, której przedmiotem jest odpłatne zbycie nieruchomości lub praw wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c cytowanej ustawy, stanowi źródło przychodów w rozumieniu tego przepisu, jeżeli zostanie dokonana w określonym czasie, tj. przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej.

Wobec tego, w przypadku sprzedaży nieruchomości decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych uzyskanego z tego tytułu przychodu ma moment i sposób nabycia tej nieruchomości.

W myśl art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W przypadku odpłatnego zbycia, nabytych w drodze spadku, nieruchomości lub praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a-c, okres, o którym mowa w tym przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie tej nieruchomości lub nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę.

Z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że jeżeli nieruchomości lub prawa majątkowe określone przez art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c tej ustawy zostały nabyte w drodze spadku, to ich odpłatne zbycie (dokonane poza działalnością gospodarczą) stanowi przychód podlegający opodatkowaniu, jeżeli nastąpiło ono przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie tej nieruchomości bądź nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę.

Wobec tego, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c w związku z art. 10 ust. 5 ww. ustawy (czyli nabytych w drodze spadku), decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych ma forma prawna ich nabycia oraz moment nabycia przez spadkodawcę.

Do wyliczenia 5-letniego okresu, od którego uzależnione jest opodatkowanie sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych nabytych w drodze spadku, wliczany jest zatem nie tylko okres własności nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkobiercę, który dokonuje sprzedaży, ale także okres własności nieruchomości (praw majątkowych) spadkodawcy.

Jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie nieruchomości bądź nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę, do momentu odpłatnego zbycia nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkobiercę upłynęło 5 lat – to sprzedaż nie podlega opodatkowaniu.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji pojęcia „spadek” ani też „nabycie w drodze spadku”, dlatego też zasadnym jest odwoływanie się do regulacji zawartych w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 795).

Zgodnie z art. 922 § 1 tej ustawy:

Prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną lub kilka osób stosownie do przepisów księgi niniejszej.

Z kolei, art. 924 ustawy – Kodeks cywilny stanowi, że:

Spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy.

Stosownie do art. 925 Kodeksu cywilnego:

Spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku.

W myśl art. 1035 Kodeksu cywilnego:

Jeżeli spadek przypada kilku spadkobiercom, do wspólności majątku spadkowego oraz do działu spadku stosuje się odpowiednio przepisy o współwłasności w częściach ułamkowych z zachowaniem przepisów niniejszego tytułu.

Stosownie do art. 1025 § 1 Kodeksu cywilnego:

Sąd na wniosek osoby mającej w tym interes stwierdza nabycie spadku przez spadkobiercę. Notariusz na zasadach określonych w przepisach odrębnych sporządza akt poświadczenia dziedziczenia.

Powyższe oznacza, że z chwilą śmierci należące do spadkodawcy prawa i obowiązki stają się spadkiem, który podlega przepisom prawa spadkowego, a data śmierci (chwila śmierci) spadkodawcy ustala, kto staje się spadkobiercą oraz co wchodzi w skład masy spadkowej.

Z kolei, postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub akt poświadczenia dziedziczenia potwierdzają jedynie prawo spadkobiercy do tego spadku od momentu jego otwarcia.

Z opisu zdarzenia wynika, że nabył Pan 1/4 udziału w spadku po zmarłym w 2022 r. ojcu. W skład spadku wchodziły m.in. następujące składniki majątku:

·prawo własności lokalu mieszkalnego obciążonego hipoteką ustanowioną na tym lokalu;

·udział wynoszący 6/208 części w prawie własności lokalu niemieszkalnego nr E1 położonego w podziemiu (kondygnacja „-1”) budynku – garaż wielostanowiskowy;

·obciążenie kredytowe – kredyt hipoteczny nr (...) zaciągnięty na zakup Lokalu Mieszkalnego, opisanego w punkcie 1).

Lokal Mieszkalny oraz Udział w Garażu zostały sprzedane przez Pana (w Pana imieniu dział przedstawiciel ustawowy – Pana matka za zgodą sądu rodzinnego) i pozostałych spadkobiorców przed upływem pięciu lat licząc od końca roku, w którym nastąpiło ich nabycie przez spadkodawcę, Sprzedaż nastąpiła w 2025 r.

W skład spadku wchodziły również zobowiązania spadkodawcy stanowiące długi spadkowe, które Pan jako spadkobiorca był zobowiązany uregulować, w części w jakiej przypadał Panu udział w spadku. Długi te pozostawały w związku z majątkiem spadkowym.

W myśl art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.

Art. 30e ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:

Podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.

Stosownie do art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej. Przepis art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.

Pojęcie kosztów odpłatnego zbycia nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w ustawie, należy zatem stosować językowe rozumienie tego wyrażenia, zgodnie z którym za koszty odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych uważa się wszystkie wydatki poniesione przez zbywającego, które są konieczne, aby odpłatne zbycie mogło dojść do skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z tą czynnością). Pomiędzy tymi wydatkami, a dokonanym odpłatnym zbyciem musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy. Koszty te nie są kosztami nabycia, lecz jako koszty odpłatnego zbycia pomniejszają przychód.

Nie należy ich jednak utożsamiać z kosztami uzyskania przychodu, których zasady ustalania uregulowane zostały w sposób szczególny w art. 22 ust. 6c i 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w zależności od tego, czy zbywaną nieruchomość lub prawo nabyto odpłatnie, czy nieodpłatnie.

W myśl art. 22 ust. 6d cytowanej ustawy:

Za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, nabytych w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób, uważa się udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania oraz kwotę zapłaconego podatku od spadków i darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub prawa przyjęta do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn. Do kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości i praw, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, nabytych w drodze spadku zalicza się również udokumentowane koszty nabycia lub wytworzenia poniesione przez spadkodawcę oraz przypadające na podatnika ciężary spadkowe, w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub zbywanego prawa odpowiada łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych nabytych przez podatnika. Przez ciężary spadkowe, o których mowa w zdaniu drugim, rozumie się spłacone przez podatnika długi spadkowe, zaspokojone roszczenia o zachowek oraz wykonane zapisy zwykłe i polecenia, również w przypadku, gdy podatnik spłacił długi spadkowe, zaspokoił roszczenia o zachowek lub wykonał zapisy zwykłe i polecenia po dokonaniu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c.

W świetle art. 22 ust. 6e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c i 6d, ustala się na podstawie faktur VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych.

Zawarty w art. 22 ust. 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych katalog wydatków, które w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy, nabytych w spadku, mogą zostać uznane za koszty uzyskania przychodu ma zatem charakter katalogu zamkniętego, w związku z tym, tylko wydatki wyraźnie w nim wskazane mogą pomniejszyć uzyskany przychód.

Wobec tego, podstawą obliczenia podatku dochodowego z odpłatnego zbycia nieruchomości, jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia tych nieruchomości, określonym zgodnie z art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowiącym wartość wyrażoną w cenie określonej w umowie (jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej), pomniejszoną o koszty odpłatnego zbycia rozumiane jako wszystkie wydatki poniesione przez sprzedającego, które są konieczne, aby transakcja mogła dojść do skutku, a kosztami uzyskania przychodu ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6d ww. ustawy, tj. udokumentowanymi nakładami, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynionymi w czasie ich posiadania oraz kwotą zapłaconego podatku od spadków i darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub prawa przyjęta do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn.

Stosownie do treści art. 30e ust. 4 ww. ustawy:

Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać:

1)dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c i obliczyć należny podatek dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131, lub

2)dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.

Z art. 30e ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że:

Dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł.

Odnosząc się do Pana wątpliwości dotyczących zbycia otrzymanego w spadku po ojcu Lokalu Mieszkalnego oraz Udziału w Garażu, wyjaśniam, że przychód ze sprzedaży nieruchomości nabytych w spadku może zostać pomniejszony o:

·koszty odpłatnego zbycia, o których mowa w art. 19 ust. 1 ustawy oraz

·koszty uzyskania przychodu, o których mowa w art. 22 ust. 6d ustawy.

Jak już uprzednio wskazałem, do kosztów odpłatnego zbycia zalicza się wszystkie wydatki poniesione przez sprzedającego, które są konieczne, aby transakcja sprzedaży mogła dojść do skutku, a zatem tylko takie wydatki, które są bezpośrednio związane z czynnością sprzedaży. Wydatkiem takim nie będzie wydatek na spłatę kredytu.

Spłata kredytu zaciągniętego przez spadkodawcę nie umożliwia sprzedaży, gdyż i bez niej sprzedaż nieruchomości jest możliwa. Innymi słowy, spadkobierca nie spłaci kredytu wierzycielowi po to, aby sprzedać nieruchomość, lecz dlatego, że ciąży na nim obowiązek spłacania zaciągniętego przez spadkodawcę kredytu. Spadkobierca spłaci kredyt po to, aby zwolnić się z długu jaki na nim ciąży względem wierzyciela.

Stąd spłata kredytu nie może być uznana za koszt odpłatnego zbycia, skoro nie będzie poniesiona w celu zbycia nieruchomości. Nie sprzedając nieruchomości także ciążyłby na spadkobiercy (m.in. na Panu) obowiązek spłaty kredytu.

Natomiast przepis art. 22 ust. 6d ww. ustawy w sposób jednoznaczny wskazuje co może być kosztem uzyskania przychodu przy sprzedaży nieruchomości nabytej w spadku. Podkreślenia wymaga, że długi obciążające masę spadkową nie stanowią żadnej z kategorii wskazanych w art. 22 ust. 6d ustawy, zatem nie mogą zostać uwzględnione przy ustalaniu podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym w przypadku sprzedaży nieruchomości nabytej w spadku.

Długi spadkowe (np. kredyt hipoteczny) pozostają bez wpływu na ustalenie podstawy opodatkowania w podatku dochodowym od osób fizycznych w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości nabytej w spadku. Spłata wierzycieli nie jest nakładem zwiększającym wartość nieruchomości. Obowiązek spłaty wierzycieli jest, na skutek przyjęcia spadku, zobowiązaniem spadkobiercy, które musi uregulować, co wynika z ustawy Kodeks cywilny.

Niewątpliwie kredyt hipoteczny zaciągnięty przez spadkodawcę – Pana ojca – stał się, w następstwie przyjęcia spadku, Pana osobistym zobowiązaniem jako spadkobiercy. Jednakże przywołany przepis nie przewiduje możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu innych wydatków niż w nim wskazane. W konsekwencji brak jest podstaw prawnych, aby wydatek w postaci spłaty kredytu hipotecznego uznać za koszt uzyskania przychodu ze sprzedaży nieruchomości nabytej w spadku.

W związku z tym spłata przez Pana kredytu hipotecznego (długu hipotecznego) zaciągniętego przez Pana ojca – spadkodawcę – nie może zostać uznana za koszt uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości w rozumieniu art. 22 ust. 6d tej ustawy.

Odnosząc się natomiast do kwestii zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów – na podstawie art. 22 ust. 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – kwot odpowiadających wydatkom poniesionym przez spadkodawcę na nabycie opisanych w zdarzeniu nieruchomości (tj. cenę zakupu wynikającą z aktu notarialnego sfinansowaną częściowo kredytem hipotecznym), w udziale przypadającym na Pana wskazać należy, że z treści cytowanego uprzednio art. 22 ust. 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wynika, że do kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości i praw, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, nabytych w spadku zalicza się m.in. udokumentowane koszty nabycia lub wytworzenia poniesione przez spadkodawcę.

Koszty nabycia, co do zasady, określa notarialna umowa sprzedaży, na podstawie której spadkodawca stał się właścicielem nieruchomości. Zatem kosztem nabycia bez wątpienia jest cena, jaką zapłacił zbywcy za nieruchomość, wynikająca z aktu notarialnego oraz opłaty określone w tym akcie.

W konsekwencji udokumentowany koszt nabycia nieruchomości przez spadkodawcę (tj. Pana ojca), może zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodu z tytułu dokonanej przez Pana w 2025 r. sprzedaży udziału w nieruchomości.

Dokonując oceny skutków podatkowych przedstawionego stanu faktycznego wskazuję, że odpłatne zbycie nieruchomości – w części odpowiadającej udziałowi nabytemu przez Pana w spadku – stanowi źródło przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 w związku z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zbycie tego udziału nastąpiło przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jego nabycie przez spadkodawcę, tj. Pana ojca. Oznacza to, że przychód uzyskany z tego tytułu podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Podstawą opodatkowania będzie przychód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości w części odpowiadającej udziałowi nabytemu przez Pana w spadku. Przychód ten może zostać pomniejszony o koszty, o których mowa w art. 19 ust. 1 ustawy (koszty odpłatnego zbycia) oraz w art. 22 ust. 6d tej ustawy (koszty uzyskania przychodu). Spłata kredytu hipotecznego zaciągniętego przez spadkodawcę – jako tzw. dług spadkowy – nie mieści się jednak w żadnej z tych kategorii i nie może zostać uznana za koszt pomniejszający przychód ze sprzedaży.

Zatem, nie mogę się z Panem zgodzić, że do kosztów uzyskania przychodów, zgodnie z art. 22 ust. 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, może Pan zaliczyć łącznie:

·kwoty odpowiadające wydatkom poniesionym przez spadkodawcę na nabycie Nieruchomości (cenę zakupu wynikającą z aktu notarialnego sfinansowaną częściowo kredytem hipotecznym), w udziale przypadającym na Pana w stosunku do odziedziczonego spadku, oraz

·kwoty długu hipotecznego obciążającego Nieruchomość, który został spłacony przez Pana, jako spadkobiorcę, w udziale Panu przypadającym.

Wobec tego stanowisko Pana jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

·Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

·Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego czy kontrolnego. Wydając interpretację indywidualną w trybie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa, opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym we wniosku – nie prowadzę postępowania dowodowego. Przy wydawaniu tej interpretacji dokonałem więc wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawione we wniosku stan faktyczny/zdarzenie przyszłe jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego.

·Powołane w treści wniosku interpretacje indywidualne nie mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości Pana stanowiska. Nie negując tych rozstrzygnięć, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego wyjaśniam, że zapadły one w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla organu wydającego tę interpretację.

·Odnosząc się natomiast do zasady in dubio pro tributario, powiązanej z art. 2a Ordynacji podatkowej – na którą powołuje się Pan we własnym stanowisku – stwierdzam, że zawarta w tym przepisie zasada nie może być rozumiana w ten sposób, że w przypadku wątpliwości interpretacyjnych organy podatkowe powinny rozstrzygać w sposób korzystny dla podatnika. Ma ona bowiem zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy występują wątpliwości związane ze znaczeniem przepisu w konkretnej sytuacji faktycznej, a wątpliwości tych nie będzie można usunąć w trakcie prawidłowo prowadzonej wykładni przepisów prawa podatkowego. W analizowanej sprawie brzmienie przepisów nie budzi wątpliwości, dlatego też wskazana zasada – w tej sprawie – nie może znaleźć swojego zastosowania.

W tym miejscu należy powołać wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 11 października 2017 r., w którym Sąd wskazał:

(…) przepis art. 2a O.p. stanowi, że niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika. Wobec tego, po pierwsze, muszą istnieć wątpliwości dotyczące treści przepisów prawa podatkowego. Po drugie, istniejące wątpliwości powinny mieć taki charakter, że nie da się ich rozstrzygnąć. Jeśli więc wątpliwości istnieją, ale mogą zostać wyeliminowane w procesie wykładni, wspomniana zasada nie ma zastosowania.

Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 23 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Po 1261/16 wskazał:

Podatnik nie może oczekiwać, aby przepis ten był stosowany w każdej sytuacji, gdy wynik wykładni przedstawiony przez organ podatkowy oznacza dla podatnika konsekwencje mniej korzystne niż zakładał.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.