Interpretacja indywidualna z dnia 29 czerwca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB2-1.4010.237.2026.1.BJ

Interpretacja indywidualna

stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 kwietnia 2026 r. za pośrednictwem e-Urząd Skarbowy wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia:

1. czy nieodpłatne nabycie Służebności przez Spółkę, stanowi dla Spółki przychód w rozumieniu ustawy o CIT,

2. w przypadku uznania stanowiska Spółki na pytanie nr 1 za nieprawidłowe, czy za moment powstania obowiązku podatkowego w podatku CIT należy uznać 7 stycznia 2011 r. (dzień nabycia Służebności przez zasiedzenie), a co za tym idzie zobowiązanie podatkowe w CIT z tego tytułu uległo już przedawnieniu.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca (dalej także jako „Spółka”) jest osobą prawną będącą polskim rezydentem podatkowym, opodatkowanym w Polsce od całości osiąganych przez siebie przychodów (dochodów). Głównym przedmiotem działalności Spółki jest (…). W swojej działalności Wnioskodawca wykorzystuje infrastrukturę przesyłową obejmującą (…) przebiegające przez grunty, które w większości przypadków nie należą do Spółki. Sąd Rejonowy (…) (dalej jako „Postanowienie I Instancji”) stwierdził, iż Spółka nabyła przez zasiedzenie 7 stycznia 2011 r. służebność przesyłu (dalej jako „Służebność”) obciążającą nieruchomość gruntową położoną w miejscowości (…), dla której to nieruchomości Sąd Rejonowy w (…) prowadzi księgę wieczystą o oznaczeniu (…), składającą się z działek ewidencyjnych o numerach: (…), której właścicielem jest Skarb Państwa (dalej jako „Nieruchomość”) - w stosunku do istniejących na Nieruchomości elementów infrastruktury ciepłociągu w postaci nadziemnej magistrali ciepłowniczej wraz z elementami towarzyszącymi temu odcinkowi oraz nadziemnej sieci ciepłowniczej wraz z estakadą i rurą wodną wraz z elementami towarzyszącymi temu odcinkowi, w tym ich konstrukcjami wsporczymi, gdzie obszar obciążenia Służebnością wynosi łącznie (...) ha.

Służebność polega na obowiązku każdoczesnego właściciela Nieruchomości do znoszenia istnienia urządzeń przesyłowych i zakazie wznoszenia budynków i budowli oraz umieszczania obiektów budowlanych oraz nasadzania drzew i krzewów w obrębie 2,4 m w obie strony od osi ciepłociągu, a każdoczesnego właściciela urządzeń przesyłowych uprawnia do nieograniczonego i swobodnego dostępu do urządzeń przesyłowych, w tym możliwości wjazdu sprzętem specjalistycznym, dojścia i dojazdu z każdej strony do urządzeń przesyłowych w celu zapewnienia bezpiecznej ich eksploatacji, inspekcji ich stanu, usuwania usterek i awarii, konserwacji i remontów, wymiany zużytych elementów i ich odbudowy. Uczestnik postępowania (spółka X sp. z o.o. w (…)) wniósł apelację (dalej jako „Apelacja”) od Postanowienia I Instancji i zaskarżył je w części. Sąd Okręgowy w (…) Odwoławczy postanowieniem z 19 stycznia 2026 r., sygn. akt II Ca 1083/24 - oddalił Apelację uczestnika postępowania (spółki X sp. z o.o. w (…)). Oznacza to, że Postanowienie I Instancji stało się prawomocne z dniem 19 stycznia 2026 r. Nabycie Służebności w drodze zasiedzenia przez Spółkę nastąpiło nieodpłatnie.

Pytania

1. Czy nieodpłatne nabycie Służebności przez Spółkę w sposób wskazany w opisie stanu faktycznego wniosku, stanowi dla Spółki przychód w rozumieniu ustawy o CIT?

2. W przypadku uznania stanowiska Spółki na pytanie nr 1 za nieprawidłowe, czy za moment powstania obowiązku podatkowego w podatku CIT należy uznać 7 stycznia 2011 r. (dzień nabycia Służebności przez zasiedzenie), a co za tym idzie zobowiązanie podatkowe w CIT z tego tytułu uległo już przedawnieniu?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad 1.

Państwa zdaniem, nieodpłatne nabycie Służebności przez Spółkę w sposób wskazany w opisie stanu faktycznego wniosku, nie stanowi dla Spółki przychodu w rozumieniu ustawy o CIT.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w naturze, w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń (...). Ustawa o CIT nie definiuje, co należy rozumieć przez nieodpłatne świadczenie. W tym miejscu warto powołać się m.in. na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 maja 2017 r. sygn. akt II FSK 1133/15, który w sposób wyczerpujący analizuje dorobek orzeczniczy w tym zakresie. Zgodnie z powyższym wyrokiem, jako nieodpłatne świadczenia należy rozumieć „wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie majątku osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. Aby uznać konkretne świadczenie za nieodpłatne, stanowiące źródło przychodu podlegające opodatkowaniu, musi dojść do zdarzenia prawnego, w wyniku którego jeden podmiot dokonuje określonego świadczenia, drugi natomiast to świadczenie otrzymuje nieodpłatnie, zwiększając w ten sposób swoje przychody objęte opodatkowaniem.

Aby zatem dane świadczenie mogło być uznane za świadczenie nieodpłatne, konieczne jest, by polegało ono wyłącznie na jednostronnym przysporzeniu po stronie podmiotu, który świadczenie to uzyskał (por. wyrok NSA z 16 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 1007/11). Innymi słowy, aby uznać dane świadczenie za świadczenie nieodpłatne, musi wystąpić jednostronne przysporzenie po stronie podmiotu uzyskującego świadczenie, przysporzenie musi mieć charakter majątkowy i jednocześnie nie może ono być powiązane z istnieniem żadnego zobowiązania o charakterze wzajemnym.

W tym miejscu należy przytoczyć kluczowy dla niniejszej sprawy wyrok NSA z 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt II FSK 1717/11: „W konsekwencji uwzględniając zasadę pewności prawa i określoności konstruowania obowiązku podatkowego w drodze ustawy, użyte w art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p. określenie „otrzymanie nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie rzeczy lub praw” należy rozumieć, jako niewywołujące przychodu w sytuacji, gdy czynność prawna jest ze swej istoty zawsze nieodpłatna (nabycie następuje w drodze zasiedzenia służebności przesyłu lub gdy podatnik, korzystając z zasady swobody umów i kształtowania swej sytuacji prawnej, dokonuje czynności prawnej nieodpłatnie, w drodze umowy lub ugody sądowej). Przychód zaś powstawałby w takich przypadkach, gdy podatnik zmieniając charakter czynności prawnej odpłatnej, dokonuje jej jako nieodpłatnej. W takim przypadku z istoty rzeczy powinien liczyć się na gruncie prawa podatkowego z negatywnymi konsekwencjami podatkowymi”.

W niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której Spółka nabywa Służebność w drodze zasiedzenia, które ze swej natury jest czynnością nieodpłatną, co wpisuje się w uzasadnienie cytowanego wyżej wyroku NSA z 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt II FSK 1717/11.

Podsumowując, nieodpłatne nabycie Służebności przez Spółkę w sposób wskazany w opisie stanu faktycznego wniosku, nie stanowi dla Spółki przychodu w rozumieniu ustawy o CIT.

Ad 2.

Państwa zdaniem, w przypadku uznania stanowiska Spółki na pytanie nr 1 za nieprawidłowe, za moment powstania obowiązku podatkowego w podatku CIT należy uznać 7 stycznia 2011 r. (dzień nabycia Służebności przez zasiedzenie), a co za tym idzie zobowiązanie podatkowe w CIT z tego tytułu uległo już przedawnieniu.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 172 § 1 ustawy Kodeks cywilny, posiadacz nieruchomości niebędący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny w dobrej wierze. Celem instytucji zasiedzenia jest potwierdzenie nabycia prawa, które nastąpiło na skutek wykonywania samoistnego posiadania rzeczy w zakresie danego prawa oraz upływu czasu, a w ten sposób usunięcie długotrwałej niezgodności między stanem prawnym rzeczy a jej stanem faktycznym.

Postępowanie sądowe prowadzone jest w trybie nieprocesowym. Celem postępowania jest stwierdzenie, czy wnioskodawca lub wskazany przez niego podmiot nabył określone prawo poprzez zasiedzenie. Orzeczenie wydane w takiej sprawie ma charakter deklaratoryjny, do zasiedzenia bowiem dochodzi z mocy samego prawa, a nie z mocy orzeczenia sądowego. Orzeczenie potwierdza zatem jedynie fakt nabycia własności określonej nieruchomości (o ile wykazane zostaną przesłanki zasiedzenia).

Zgodnie z art. 12 ust. 3a CIT, za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 3, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c-3g oraz 3j-3m, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:

1) wystawienia faktury albo

2) uregulowania należności.

W niniejszej sprawie nigdy nie miało miejsca wystawienie faktury, ani uregulowanie należności (czynność nieodpłatna). Nabycie Służebności w drodze zasiedzenia nastąpiło już 7 stycznia 2011 r., a zdaniem Spółki zdarzenie to należy potraktować jako odpowiednik „wykonania usługi” z przepisu art. 12 ust. 3a CIT.

To oznacza, że przychód w podatku CIT powstał po stronie Spółki już 7 stycznia 2011 r., a termin płatności podatku CIT upłynął 31 marca 2012 r.

Zgodnie z art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zgodnie z powyższym, w przypadku uznania stanowiska Spółki na pytanie nr 1 za nieprawidłowe, za moment powstania obowiązku podatkowego w podatku CIT należy uznać 7 stycznia 2011 r. (dzień nabycia Służebności przez zasiedzenie), a co za tym idzie zobowiązanie podatkowe w CIT z tego tytułu uległo już przedawnieniu.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554, dalej: „ustawa o CIT”):

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych, nie zawiera definicji przychodu, precyzując, poprzez przykładowe wyliczenie zawarte w art. 12 ust. 1, rodzaje przychodów, a także enumeratywnie wylicza, jakiego rodzaju wpływy pieniężne podmiotu gospodarczego nie są zaliczane do przychodów.

Z istoty podatku dochodowego od osób prawnych wynika, że jest on ciężarem publicznoprawnym od przyrostu majątkowego (dochodu), a zatem przychodem - jako źródłem dochodu - jest wartość, która wchodząc do majątku podatnika może powiększyć jego aktywa.

Powołana ustawa ustala zdarzenia, które powodują powstanie obowiązku podatkowego, czyli powinności przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem tych zdarzeń. Ustala, kiedy i w jakich sytuacjach powstanie obowiązek podatkowy.

Oznacza to, że powstaje on w okolicznościach wskazanych przez prawo, niezależnie od woli podlegających mu osób czy podmiotów. Na gruncie ustaw podatkowych abstrakcyjny obowiązek podatkowy przekształca się w skonkretyzowane zobowiązanie podatkowe. Zdarzeniem, z którym ustawodawca wiąże obowiązek podatkowy, jest m.in. otrzymanie „nieodpłatnego świadczenia”.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT:

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych, zaliczając nieodpłatne świadczenie do czynników kształtujących podstawę opodatkowania, nie precyzuje, co należy rozumieć przez „nieodpłatne świadczenie”.

Zgodnie z wykładnią gramatyczną, odpłacać to „oddawać komuś coś w zamian”, odpłatny zaś to „taki za który się płaci, wymagający zapłacenia, zwrot kosztów” (Nowy Słownik Języka Polskiego PWN, Warszawa 2002). Nieodpłatny to niewymagający opłaty. Zgodnie z ugruntowanym poglądem, po raz pierwszy sformułowanym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 2285/98, a potem w uchwale siedmiu sędziów NSA z 18 listopada 2002 r., sygn. akt FPS 9/02 i w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 16 października 2006 r., sygn. akt II FPS 1/06, pojęcie to obejmuje wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

Nieodpłatnym świadczeniem jest zatem uzyskana przez podatnika wymierna korzyść majątkowa niezwiązana z poniesieniem wydatków, powstaniem kosztów, z obowiązkiem uiszczenia wynagrodzenia lub inną formą ekwiwalentu. Nieodpłatne świadczenie ma miejsce, gdy świadczeniu jednego z podmiotów nie towarzyszy świadczenie drugostronne, co w konsekwencji wyraża się w zaistnieniu stanu, w którym po stronie przyjmującego dochodzi do zwiększenia aktywów bądź zmniejszenia pasywów. Świadczenia otrzymującego, aby podlegały opodatkowaniu, muszą zatem prowadzić do pojawienia się po stronie podmiotu je otrzymującego przychodu, czyli korzyści majątkowej, która może wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku podmiotu otrzymującego nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z przyrostem majątku.

Najbardziej istotną dla pojęcia nieodpłatnego świadczenia jest przesłanka, dotycząca ekwiwalentności, w istocie pozwalająca na stwierdzenie, kiedy mamy do czynienia ze świadczeniem nieodpłatnym. Tylko świadczenia nieekwiwalentne mogą stanowić przychód podatkowy po stronie otrzymującego.

Ekwiwalentność, która wyłącza możliwość powstania przychodu podatkowego z tytułu nieodpłatnego przysporzenia, oznacza wystąpienie świadczenia wzajemnego. Ekwiwalentność nie może wystąpić ani w momencie dokonywania świadczenia, ani w jakimkolwiek momencie w przyszłości. Jeżeli bowiem występuje ekwiwalent, jest też korzyść po drugiej stronie, a więc wyłączona jest możliwość uznania świadczenia za nieodpłatne. Przysporzenie w majątku podatnika musi mieć dla niego pewną wartość, którą można wyrazić w wymiarze finansowym. Chodzi o to, by świadczenie otrzymane bez wynagrodzenia było dla otrzymującego wartościowe. Świadczenie nieodpłatne będące przychodem podatkowym powinno wynikać z dwustronnego stosunku, tzn. powinien istnieć możliwy do identyfikacji podmiot świadczący oraz podmiot otrzymujący. Wynika to wprost z brzmienia ustawy, która mówi o świadczeniu, a nie o przysporzeniu. Zgodnie z definicją słownikową „świadczenie” oznacza obowiązek wykonania lub przekazania czegoś na czyjąś rzecz.

Wartość nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń oraz wartość nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie otrzymanych rzeczy i praw stanowiących przychody podatkowe ustala się na podstawie art. 12 ust. 5-6austawy o CIT.

Zgodnie z art. 12 ust. 5 ustawy o CIT:

Zgodnie z art. 12 ust. 6 ustawy o CIT:

Z opisu sprawy wynika, że głównym przedmiotem Państwa działalności jest (…). W swojej działalności wykorzystujecie Państwo infrastrukturę przesyłową obejmującą rurociągi przebiegające przez grunty, które w większości przypadków nie należą do Państwa. Sąd Rejonowy w (…) postanowieniem z (…) stwierdził, iż nabyliście Państwo przez zasiedzenie 7 stycznia 2011 r. służebność przesyłu obciążającą nieruchomość gruntową położoną w miejscowości (…), której właścicielem jest Skarb Państwa - w stosunku do istniejących na Nieruchomości elementów infrastruktury ciepłociągu w postaci nadziemnej magistrali ciepłowniczej wraz z elementami towarzyszącymi temu odcinkowi oraz nadziemnej sieci ciepłowniczej wraz z estakadą i rurą wodną wraz z elementami towarzyszącymi temu odcinkowi, w tym ich konstrukcjami wsporczymi, gdzie obszar obciążenia Służebnością wynosi łącznie (...) ha.

Uczestnik postępowania (spółka X sp. z o.o. w (…)) wniósł apelację od Postanowienia I Instancji i zaskarżył je w części. Sąd Okręgowy w (…) Wydział Cywilny Odwoławczy postanowieniem z 19 stycznia 2026 r., sygn. akt II Ca 1083/24 - oddalił Apelację uczestnika postępowania (spółki X sp. z o.o. w (…)).

Postanowienie I Instancji stało się prawomocne 19 stycznia 2026 r. Nabycie Służebności w drodze zasiedzenia przez Państwa nastąpiło nieodpłatnie.

Przedmiotem Państwa wątpliwości jest kwestia ustalenia, czy nieodpłatne nabycie przez Państwa Służebności, stanowi dla Państwa przychód w rozumieniu ustawy o CIT.

Odnosząc się do powyższego, wskazać należy, że instytucja służebności przesyłu została wprowadzona do ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795, dalej: K.c.) ustawą z dnia 30 maja 2008 r. o zmianie ustawy Kodeks cywilny. Służebność przesyłu, o której mowa w art. 305¹ i nast. Kodeksu cywilnego, jest trzecią kategorią służebności obok służebności gruntowych i osobistych. Zgodnie z definicją zawartą w art. 305¹ K.c.:

Służebność przesyłu stanowi zatem ograniczone prawo rzeczowe odnoszące się do określonych w art. 49 K.c. urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów pary, gazu, energii elektrycznej oraz innych urządzeń podobnych (por. uchwała Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z 26 lipca 2017 r., sygn. akt III CZP 28/17). W praktyce wykonywanie służebności może polegać na umieszczeniu na obciążonym gruncie urządzeń przesyłowych oraz prawie wstępu na ten grunt w zakresie niezbędnym dla ich eksploatacji. Ustanowienie służebności przesyłu może nastąpić w drodze umowy między przedsiębiorcą będącym właścicielem urządzeń względnie zamierzającym usytuować takie urządzenia w ramach cudzej nieruchomości a właścicielem takiej nieruchomości. Służebność taka może być ustanowiona za wynagrodzeniem lub nieodpłatnie. W przypadku odmowy zawarcia umowy przez właściciela nieruchomości możliwe jest powstanie służebności przesyłu na mocy orzeczenia sądowego. Służebność staje się wówczas prawem przymusowym. Możliwe jest również zasiedzenie służebności przesyłu. Istotną kwestią jest ustanowienie służebności przesyłu bądź służebności gruntowej nieodpłatnie oraz brak ekwiwalentności.

Dla oceny skutków podatkowych ustanowienia służebności dla przedsiębiorstwa przesyłowego nie jest istotny tryb jej powstania (umowa zawarta przez strony, orzeczenie sądu czy też zasiedzenie) oraz podmiot żądający ustanowienia służebności (zarówno przedsiębiorca, jak i właściciel nieruchomości mogą wystąpić do sądu o ustanowienie służebności przesyłu za odpowiednim wynagrodzeniem).

Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że ustanowienie na Państwa rzecz nieodpłatnej służebności przesyłu, obciążającej nieruchomość gruntową, polegającej na obowiązku każdoczesnego właściciela Nieruchomości do znoszenia istnienia urządzeń przesyłowych i zakazie wznoszenia budynków i budowli oraz umieszczania obiektów budowlanych oraz nasadzania drzew i krzewów w obrębie 2,4 m w obie strony od osi ciepłociągu, a każdoczesnego właściciela urządzeń przesyłowych uprawnia do nieograniczonego i swobodnego dostępu do urządzeń przesyłowych, w tym możliwości wjazdu sprzętem specjalistycznym, dojścia i dojazdu z każdej strony do urządzeń przesyłowych w celu zapewnienia bezpiecznej ich eksploatacji, inspekcji ich stanu, usuwania usterek i awarii, konserwacji i remontów, wymiany zużytych elementów i ich odbudowy, a więc uprawnień do korzystania z urządzeń, spowodowało uzyskanie przez Państwa przysporzenia majątkowego.

Przysporzenie to ma bowiem, konkretny wymiar finansowy, a jego wartością jest kwota, jaką zapłaciliby Państwo na rzecz właścicieli gruntów obciążonych służebnością. Taka sytuacja powoduje konieczność wykazania przychodu z nieodpłatnych świadczeń, tym samym dojdzie do zwiększenia dochodów/zmniejszenia Państwa strat powodującego jednocześnie zwiększenie dochodów/zmniejszenie jego strat.

Tak też uznał NSA w wyroku z 16 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 788/10:

Uwzględniając wnioski z orzecznictwa i doktryny za nieodpłatne świadczenia należy uznać wszystkie te zdarzenia prawne oraz gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie majątku mające konkretny wymiar finansowy. Podstawową cechą nieodpłatnego świadczenia jest sytuacja, w której otrzymujący przysporzenie nie będzie zobowiązany do jakiegokolwiek świadczenia wzajemnego.

W niniejszej sprawie korzystają Państwo z gruntów niestanowiących Państwa własności w ramach służebności przesyłu.

Uzyskali Państwo przysporzenie majątkowe. W wyniku ustanowienia na Państwa rzecz służebności przesyłu, uzyskali Państwo konkretną korzyść, wymierną ekonomicznie, polegającą na umożliwieniu Państwu prowadzenie działalności gospodarczej związanej z wytwarzaniem i zaopatrywaniem w parę wodną, gorącą wodę i powietrze do układów klimatyzacyjnych. Korzyść tę uzyskali Państwo bezpłatnie. Spełnione zatem zostały przesłanki uzyskania przychodu na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT.

Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że ustanowienie na Państwa rzecz nieodpłatnej służebności przesyłu, a więc uprawnienia do korzystania z urządzenia przesyłowego, które znajduje się na terenie nieruchomości stanowiących własność osób trzecich polegającej na nieodpłatnym prawie dostępu do nieruchomości i nieodpłatnym korzystaniu z niej powoduje powstanie przychodu z nieodpłatnych świadczeń, na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT.

Tym samym za nieprawidłowe należy uznać Państwa stanowisko, gdyż jak wykazano powyżej w gruncie rzeczy w związku z ustanowieniem nieodpłatnych służebności przesyłu uzyskali Państwo przychód na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 2ustawy o CIT.

Przedmiotem Państwa wątpliwości jest również kwestia ustalenia, czy za moment powstania obowiązku podatkowego w podatku CIT należy uznać 7 stycznia 2011 r. (dzień nabycia Służebności przez zasiedzenie), a co za tym idzie zobowiązanie podatkowe w CIT z tego tytułu uległo już przedawnieniu.

W myśl art. 172 § 1 i 2 Kc:

Z powyższego przepisu wynika, że na skutek zasiedzenia dotychczasowy posiadacz samoistny, czyli ten, który faktycznie włada rzeczą jak właściciel ex lege nabywa własność na skutek upływu czasu i może żądać, aby stwierdził to sąd w orzeczeniu. Nabycie własności jest tu tzw. nabyciem pierwotnym, a orzeczenie sądu ma charakter deklaratoryjny i stanowi podstawę wpisu nowego właściciela do księgi wieczystej. Orzeczenie sądu nie jest warunkiem nabycia prawa własności, nabywa się je bowiem po spełnieniu przesłanek określonych w przepisach kodeksu cywilnego. Orzeczenie sądu stanowi jednak dowód takiego nabycia, na który będzie się można powołać w celu wykazania prawa własności rzeczy.

Jednocześnie zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622):

W myśl art. 59 § 1 pkt 9 ww. ustawy:

Stosownie do art. 70 § 1 ustawy:

Zgodnie z art. 70 § 6 ustawy:

Bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem:

 1) wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania;

 2) wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania;

 3) wniesienia żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa;

 4) doręczenia postanowienia o przyjęciu zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d § 2, lub doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji;

 5) doręczenia zawiadomienia o przystąpieniu do zabezpieczenia w przypadkach określonych w art. 32a § 3 i art. 35 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2026 r. poz. 268 i 516 );

 6) wystąpienia przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, na wniosek strony, o którym mowa w art. 119h § 2, o opinię Rady do Spraw Przeciwdziałania Unikaniu Opodatkowania, zwanej dalej „Radą”, co do zasadności zastosowania art. 119a lub środków ograniczających umowne korzyści.

Zgodnie z art. 70 § 7 ustawy:

Bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu:

 1) prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe;

 2) doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności;

 3) uprawomocnienia się orzeczenia sądu powszechnego w sprawie ustalenia istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa;

 4) wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu;

 5) zakończenia postępowania zabezpieczającego w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji;

 6) doręczenia stronie opinii Rady wydanej po wystąpieniu przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, na wniosek strony, o którym mowa w art. 119h § 2, co do zasadności zastosowania art. 119a lub środków ograniczających umowne korzyści, lub po dniu upływu terminu na wydanie tej opinii.

Istotą przedawnienia uregulowanego w art. 70 Ordynacji podatkowej, jest to, że na skutek upływu czasu zobowiązanie podatkowe wygasa z mocy prawa, zobowiązanie podatkowe bowiem przestaje istnieć.

Przedawnienie oznacza, że po upływie określonego czasu od momentu powstania zobowiązania podatkowego zobowiązanie to wygasa, a organ podatkowy, po upływie terminu przedawnienia, nie może domagać się uregulowania (nie ma możliwości wyegzekwowania) należnego świadczenia.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy stwierdzić, że skoro posiadacie Państwo orzeczenie sądu, że nabyliście Państwo przez zasiedzenie służebność 7 stycznia 2011 r. to obowiązek podatkowy (powstał przychód z tytułu nieodpłatnego przysporzenia) nie powstaje w dniu uprawomocnienia się postanowienia sądu potwierdzającego ten fakt czyli 19 stycznia 2026 r. lecz z datą zasiedzenia.

Wobec powyższego, należy zauważyć, że nabycie Służebności w drodze zasiedzenia, tj. 7 stycznia 2011 r. będzie stanowiło nieodpłatne przysporzenie majątkowe stanowiące dla Państwa przychód podatkowy, mający wpływ na Państwa dochód za rok podatkowy 2011. Byli Państwo zatem zobowiązani wykazać ww. przychód w zeznaniu podatkowym o wysokości dochodu (straty) za 2011 r., składanym do końca marca 2012 r. i w tym terminie wpłacić należny podatek.

Zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r., zgodnie z cytowanym art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, przedawniło się wraz z upływem 2017 r., o ile nie wystąpiły okoliczności, o których mowa w art. 70 § 2-8 Ordynacji podatkowej.

W konsekwencji, Państwa zobowiązanie w obowiązującym podatku dochodowym od osób prawnych z ww. tytułu uległo przedawnieniu, a zatem nie ciąży na Państwu obowiązek zapłacenia podatku dochodowego wynikający z nabycia przedmiotowych nieruchomości.

Z ww. zastrzeżeniem dot. nabycia przez Państwa Służebności w drodze zasiedzenia 7 stycznia 2011 r. Państwa stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Końcowo, w odniesieniu do powołanych przez Państwa wyroków sądowych potwierdzających Państwa stanowisko, a także w kontekście wyroków wskazanych przez Organ należy stwierdzić, że praktyka orzecznicza w tym zakresie nie jest jednolita. Stanowisko Organu potwierdzają m.in. wyroki: NSA: z 12 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK 1246/11; z 12 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK 1248/11; z 16 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 788/10; sygn. akt II FSK 856/10; sygn. akt II FSK 974/10; sygn. akt II FSK 1007/11; sygn. akt II FSK 1064/10; WSA w Warszawie z 11 stycznia 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 993/10; WSA w Gdańsku z 5 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 1160/10; WSA w Rzeszowie z 28 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Rz 928/09, WSA w Lublinie z 22 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 776/09, WSA w Łodzi z 13 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Łd 1014/09, WSA w Białymstoku z 25 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/BK 550/09, jak również wyrok z 12 maja 2015 r. sygn. akt I SA/Łd 292/15 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w którym skład orzekający stwierdził, że:

Zauważyć również należy, że art. 87 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. Nr 78, poz. 483) stanowi, że źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe, rozporządzenia i akty prawa miejscowego. Katalog źródeł prawa zawarty w art. 87 Konstytucji, wyraźnie wyklucza orzecznictwo sądów jak i innych organów podatkowych jako źródło prawa powszechnie obowiązującego, a zatem zasady konstytucyjne nie nadają orzecznictwu sądów administracyjnych mocy powszechnie obowiązującej. Organy mimo, że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów administracyjnych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu, że nie stanowią one materialnego prawa podatkowego.

Zdarza się ponadto, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, że w sprawach podobnych lub tożsamych zapadają odmienne rozstrzygnięcia, zatem każdą sprawę Organ jest zobowiązany traktować indywidualnie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja musi być zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i muszą się Państwo zastosować do interpretacji.

- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.