Interpretacja indywidualna z dnia 25 czerwca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP2-2.4011.61.2026.3.RK
Wydatki poniesione na ekspertyzę, projekt oraz wykonanie instalacji elektrycznej do ładowania samochodu osobowego jako środka trwałego w działalności gospodarczej mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów poprzez pełne odpisy amortyzacyjne, bez limitowania wynikającego z mieszanej eksploatacji samochodu.
Interpretacja indywidualna
– stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie możliwości:
·zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na ekspertyzę techniczną, sporządzenie projektu oraz wykonanie instalacji elektrycznej– jest prawidłowe;
·zastosowania ograniczenia do 75% poniesionych kosztów (plus 50% podatku VAT)
– jest nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
20 kwietnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie ujęcia w kosztach uzyskania przychodów wydatków na wykonanie instalacji elektrycznej przeznaczonej do ładowania samochodu osobowego, stanowiącego środek trwały w działalności gospodarczej.
Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 26 maja 2026 r. (wpływ 26 maja 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą i jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Siedziba działalności gospodarczej Wnioskodawcy znajduje się w lokalu mieszkalnym należącym do Wnioskodawcy.
Wnioskodawca nabył samochód osobowy typu plug-in hybrid. Samochód został wprowadzony do ewidencji środków trwałych i jest wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej.
Samochód jest wykorzystywany w sposób mieszany, tj. zarówno do celów związanych z działalnością gospodarczą, jak i do celów prywatnych. Wnioskodawca nie prowadzi ewidencji przebiegu pojazdu dla celów pełnego odliczenia VAT i nie deklaruje wykorzystywania samochodu wyłącznie do działalności gospodarczej.
Do lokalu mieszkalnego, w którym znajduje się siedziba działalności gospodarczej Wnioskodawcy, przynależy miejsce garażowe w garażu podziemnym. W miejscu tym parkowany jest wskazany wyżej samochód osobowy stanowiący środek trwały w działalności gospodarczej Wnioskodawcy.
Wnioskodawca planuje ponieść wydatki na wykonanie ekspertyzy technicznej, sporządzenie projektu oraz wykonanie instalacji elektrycznej w opisanym miejscu garażowym. Instalacja ta będzie przeznaczona wyłącznie do ładowania wskazanego samochodu osobowego stanowiącego środek trwały w działalności gospodarczej Wnioskodawcy.
W miejscu garażowym objętym planowaną instalacją nie jest obecnie ładowany i nie będzie ładowany żaden inny pojazd. Instalacja nie będzie wykorzystywana do innych celów niż ładowanie wskazanego samochodu.
Wydatki na ekspertyzę techniczną, projekt oraz wykonanie instalacji elektrycznej będą udokumentowane fakturami wystawionymi na Wnioskodawcę. Celem poniesienia tych wydatków będzie zapewnienie możliwości ładowania samochodu osobowego stanowiącego środek trwały, a tym samym umożliwienie i usprawnienie korzystania z tego pojazdu w działalności gospodarczej.
Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy wydatki te mogą zostać rozliczone jako wydatki związane z używaniem samochodu osobowego wykorzystywanego w sposób mieszany, tj. z zastosowaniem zasad właściwych dla takich wydatków w podatku dochodowym oraz podatku od towarów i usług.
Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
Lokal mieszkalny, do którego przynależy miejsce garażowe opisane we wniosku, jest zgłoszony w rejestrze CEIDG jako miejsce wykonywania działalności gospodarczej Wnioskodawcy.
Samochód opisany we wniosku jest samochodem osobowym w rozumieniu art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Planowana instalacja elektryczna będzie spełniała definicję środka trwałego w prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej. Po wykonaniu instalacja będzie stanowiła własność Wnioskodawcy, będzie kompletna i zdatna do użytku, będzie przewidywana do używania przez okres dłuższy niż rok oraz będzie wykorzystywana na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Instalacja będzie służyła do ładowania wskazanego samochodu osobowego wykorzystywanego w działalności gospodarczej Wnioskodawcy. Przewidywana wartość wydatków na ekspertyzę techniczną, sporządzenie projektu oraz wykonanie instalacji elektrycznej przekroczy 10 000 zł.
Do planowanego punktu ładowania będzie podłączony oddzielny podlicznik energii elektrycznej, umożliwiający pomiar zużycia energii elektrycznej wyłącznie dla tego punktu poboru i wyłącznie na potrzeby ładowania wskazanego samochodu osobowego.
Wydatki związane z planowanym zakupem i montażem instalacji elektrycznej w miejscu garażowym pozostają w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą Wnioskodawcy, ponieważ instalacja będzie służyła do ładowania samochodu osobowego stanowiącego środek trwały w tej działalności. Samochód jest wykorzystywany w działalności gospodarczej m.in. do dojazdów do biura, czy na spotkania związane z działalnością gospodarczą. Samochód jest pojazdem typu plug-in hybrid, a możliwość ładowania go energią elektryczną jest elementem jego bieżącej eksploatacji. Wykonanie instalacji umożliwi bieżące ładowanie samochodu i jego wykorzystywanie zgodnie z przeznaczeniem w działalności gospodarczej.
Pytania
1.Czy wydatki poniesione przez Wnioskodawcę na ekspertyzę techniczną, sporządzenie projektu oraz wykonanie instalacji elektrycznej w miejscu garażowym przynależnym do lokalu mieszkalnego, w którym znajduje się siedziba działalności gospodarczej Wnioskodawcy, przeznaczonej wyłącznie do ładowania samochodu osobowego typu plug-in hybrid stanowiącego środek trwały w działalności gospodarczej, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów?
2.Czy w przypadku uznania wskazanych wydatków za koszty uzyskania przychodów, do wydatków tych ma zastosowanie ograniczenie przewidziane dla wydatków związanych z używaniem samochodu osobowego wykorzystywanego w sposób mieszany, tj. czy Wnioskodawca jest uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów 75% tych wydatków?
3.Czy Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia 50% podatku VAT naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących ekspertyzę techniczną, sporządzenie projektu oraz wykonanie opisanej instalacji elektrycznej, jako wydatków związanych z samochodem osobowym wykorzystywanym w sposób mieszany?
Przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia jest odpowiedź na pytanie nr 1 i 2 dotyczące podatku dochodowego od osób fizycznych. W zakresie pytania nr 3 dotyczącego podatku od towarów i usług zostało/zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
Pana stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawcy wskazane wydatki pozostają w bezpośrednim związku z używaniem samochodu osobowego w działalności gospodarczej i jako takie mogą stanowić koszty uzyskania przychodów, przy czym w przypadku samochodu wykorzystywanego w sposób mieszany do wydatków tych powinno mieć zastosowanie ograniczenie do 75% kosztów.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku w zakresie możliwości:
·zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na ekspertyzę techniczną, sporządzenie projektu oraz wykonanie instalacji elektrycznej– jest prawidłowe;
·zastosowania ograniczenia do 75% poniesionych kosztów (plus 50% podatku VAT)
– jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Na wstępie wskazać należy, że w analizowanej sprawie przyjęto za Wnioskodawcą, że planowana instalacja elektryczna będzie spełniała definicję środka trwałego w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej.
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592, dalej: „ustawa PIT”):
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 3 omawianej ustawy:
Źródłem przychodów jest m.in. pozarolnicza działalność gospodarcza.
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy PIT:
Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek:
·został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),
·jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
·pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
·poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
·został właściwie udokumentowany,
·nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
Kosztami uzyskania przychodów prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z tą działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów wskazanej ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych kosztów. Przy czym związek przyczynowy między poniesieniem wydatku, a osiągnięciem przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.
W myśl art. 22 ust. 8 ustawy PIT:
Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 22a–22o, z uwzględnieniem art. 23. W przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
Art. 23 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że:
Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na:
a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za wieczyste użytkowanie gruntów,
b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,
c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych
– wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów, przy określaniu dochodu z odpłatnego zbycia rzeczy określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d, oraz gdy odpłatne zbycie rzeczy i praw jest przedmiotem działalności gospodarczej, a także w przypadku odpłatnego zbycia składników majątku związanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, bez względu na czas ich poniesienia.
Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 22a-22m ww. ustawy.
Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy PIT:
Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
3) inne przedmioty
˗ o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
Z przytoczonych przepisów wynika, że środki trwałe podlegają amortyzacji, o ile spełniają następujące warunki:
·stanowią własność lub współwłasność podatnika,
·są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania,
·przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok,
·są wykorzystywane przez podatnika m.in. na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.
W myśl art. 22d ust. 2 ww. ustawy:
Składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4.
Jak stanowi art. 22f ust. 1 ustawy PIT:
Podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 22b.
Zgodnie z art. 22f ust. 3 ustawy PIT:
Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 22h-22m, gdy wartość początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia do używania jest wyższa niż 10 000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest równa lub niższa niż 10 000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22d ust. 1, mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 22h-22m albo jednorazowo – w miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, albo w miesiącu następnym.
Jedną z podstawowych kategorii decydujących o prawidłowości dokonywania odpisów amortyzacyjnych jest właściwe określenie wartości początkowej środków trwałych, która stanowi podstawę dokonywania tych odpisów. Zasady ustalenia wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych określone zostały w art. 22g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się w razie odpłatnego nabycia – cenę ich nabycia, a jeżeli były używane przez podatnika przed wprowadzeniem ich do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych i nie były wcześniej amortyzowane – cenę ich nabycia, nie wyższą jednak od ich wartości rynkowej.
W myśl art. 22g ust. 3 ustawy PIT:
Za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku.
Stosownie do art. 22g ust. 3 ustawy PIT za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, którą:
- powiększa się o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz
- pomniejsza się o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.
Z przedstawionych przez Pana informacji wynika, że siedziba działalności gospodarczej Wnioskodawcy znajduje się w lokalu mieszkalnym należącym do Pana. Do lokalu mieszkalnego przynależy miejsce garażowe w garażu podziemnym. W miejscu tym parkowany jest samochód osobowy stanowiący środek trwały w Pana działalności gospodarczej. Samochód jest wykorzystywany w sposób mieszany, tj. zarówno do celów związanych z działalnością gospodarczą, jak i do celów prywatnych.
Planuje Pan ponieść wydatki na wykonanie ekspertyzy technicznej, sporządzenie projektu oraz wykonanie instalacji elektrycznej w opisanym miejscu garażowym. Instalacja ta będzie przeznaczona wyłącznie do ładowania wskazanego samochodu osobowego stanowiącego środek trwały w działalności gospodarczej. Do planowanego punktu ładowania będzie podłączony oddzielny podlicznik energii elektrycznej, umożliwiający pomiar zużycia energii elektrycznej wyłącznie dla tego punktu poboru i wyłącznie na potrzeby ładowania wskazanego samochodu osobowego. Planowana instalacja elektryczna będzie spełniała definicję środka trwałego w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej.
Wydatki na ekspertyzę techniczną, projekt oraz wykonanie instalacji elektrycznej będą udokumentowane fakturami wystawionymi na Pana. Celem poniesienia tych wydatków będzie zapewnienie możliwości ładowania samochodu osobowego jako element jego bieżącej eksploatacji, a tym samym umożliwienie i usprawnienie korzystania z tego pojazdu w działalności gospodarczej.
Powziął Pan wątpliwość, czy ww. wydatki mogą zostać rozliczone jako koszty uzyskania przychodów związane z używaniem samochodu osobowego wykorzystywanego w sposób mieszany, tj. z zastosowaniem zasad właściwych dla takich wydatków w podatku dochodowym.
W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy PIT:
Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów 25% poniesionych wydatków, z zastrzeżeniem pkt 36, z tytułu kosztów używania samochodu osobowego, innego niż określony w pkt 46, na potrzeby prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej – jeżeli samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika.
Z powyższego przepisu wynika, że wszelkie wydatki związane z korzystaniem z samochodu osobowego służącego podatnikowi także do innych celów niż działalność gospodarcza podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w wysokości 75% tych wydatków. Okoliczność, że samochód jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą powoduje, że z kosztów podatkowych należy wyłączyć 25% poniesionych przez podatnika wydatków z tytułu kosztów używania takiego samochodu. Możliwość zaliczenia do kosztów 100% takich wydatków dotyczy tylko wykorzystywania samochodu osobowego wyłącznie w prowadzonej działalności gospodarczej, przy czym podatnik zobowiązany jest do prowadzenia ewidencji potwierdzającej wykorzystywanie samochodu osobowego wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika (wykorzystywana w tym zakresie jest ewidencja stosowana dla celów VAT).
Do wydatków związanych z używaniem samochodu osobowego (wydatków eksploatacyjnych) można zaliczyć w szczególności wydatki ponoszone na: nabycie paliw silnikowych, serwis samochodu, wymianę opon, myjnię, naprawy i części zamienne, wymianę płynu hamulcowego oraz płynu do spryskiwaczy, opłaty parkingowe, opłaty za przejazd autostradą, opłaty rejestracyjne, badania diagnostyczne. Limitowanie wydatków dotyczy tylko kosztów związanych z kosztami używania samochodu. Tak więc limitowaniu podlegają jedynie wydatki eksploatacyjne związane z utrzymaniem samochodu. Jeżeli podatnik nabywa instalację elektryczną, która będzie stanowiła środek trwały, odpisy amortyzacyjne zaliczane są do kosztów uzyskania przychodów na zasadach ogólnych. Ograniczenie wynikające z art. 23 ust. 1 pkt 46a nie ma zastosowania w tym przypadku.
Mając na uwadze powołane wyżej przepisy oraz przedstawiony we wniosku opis zdarzenia przyszłego należy stwierdzić, że planowana instalacja elektryczna (wydatki na ekspertyzę techniczną, projekt oraz jej wykonanie) będzie spełniała definicję środka trwałego w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej. Po wykonaniu instalacja będzie stanowiła Pana własność, będzie kompletna i zdatna do użytku, będzie przewidywana do używania przez okres dłuższy niż rok oraz będzie wykorzystywana na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Instalacja będzie służyła do ładowania wskazanego samochodu osobowego wykorzystywanego w Pana działalności gospodarczej. Przewidywana wartość wydatków na ekspertyzę techniczną, sporządzenie projektu oraz wykonanie instalacji elektrycznej przekroczy 10 000 zł.
Ponadto, do planowanego punktu ładowania będzie podłączony oddzielny podlicznik energii elektrycznej, umożliwiający pomiar zużycia energii wyłącznie do ładowania wskazanego samochodu osobowego stanowiącego środek trwały.
Zatem, będzie miał Pan prawo do ujęcia w kosztach podatkowych wydatków na instalację elektryczną poprzez dokonywanie odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środka trwałego. Skoro instalacja będzie stanowiła odrębny środek trwały to nie będzie miało zastosowanie ograniczenia wydatków eksploatacyjnych w związku z wykorzystywaniem samochodu do celów mieszanych, i będzie Pan mógł zaliczyć odpisy amortyzacyjne do kosztów podatkowych w pełnej wysokości (100%) od wartości początkowej środka trwałego (wydatki poniesione na ekspertyzę techniczną, sporządzenie projektu oraz wykonanie instalacji).
Jednocześnie podkreślić należy, że ciężar prawidłowego udokumentowania kosztu (zakup dokumentowany na prowadzoną przez Pana działalność), jak i wykazania związku przyczynowego pomiędzy poniesionym wydatkiem, a uzyskaniem przychodu spoczywa na podatniku. Podatnik bowiem musi wykazać, że poniósł koszt celowy i zasadny z punktu widzenia prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej.
W konsekwencji, Pana stanowisko w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na ekspertyzę techniczną, sporządzenie projektu oraz wykonanie instalacji jest prawidłowe.
Jednak z uwagi na kwalifikację tych wydatków do środka trwałego, kosztami uzyskania przychodów będą odpisy z tytułu zużycia środka trwałego, nie podlegające limitowaniu - to w tym zakresie Pana stanowisko jest nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będzie Pan mógł skorzystać jeśli zastosuje się do interpretacji.
·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.


