Interpretacja indywidualna z dnia 26 czerwca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0115-KDST2-2.4011.344.2026.2.MS

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący skutków podatkowych w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych z związku z zawarciem ugody z bankiem. Uzupełnili Państwo wniosek pismem z dnia 26 maja 2026 r. (data wpływu).

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1.Zainteresowany będący stroną postępowania:

A.C.

(...)

2.Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:

B.C.

(...)

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca wraz z małżonką (dalej łącznie: „Wnioskodawcy” lub „Kredytobiorcy”) są osobami fizycznymi, polskimi rezydentami podatkowymi, pozostającymi w związku małżeńskim. W dniu 15 października 2010 r. Wnioskodawcy zawarli z X S.A. z siedzibą w (...)(dalej: „Bank”) umowę o kredyt mieszkaniowy (...) (dalej: „Umowa”). Na mocy Umowy Bank udzielił Wnioskodawcom kredytu hipotecznego indeksowanego do waluty obcej - franka szwajcarskiego (CHF). Kwota udzielonego kredytu wynosiła 160.000,00 PLN (słownie: sto sześćdziesiąt tysięcy złotych 00/100), z zastrzeżeniem, że ostateczna wysokość zobowiązania Kredytobiorców do spłaty, wyrażona w CHF, miała zostać określona po wypłacie całej kwoty kredytu i po przeliczeniu na walutę CHF po kursie jej kupna, zgodnie z Tabelą kursów obowiązującą w Banku.

Kredyt został udzielony na cel mieszkaniowy - finansowanie części kosztów nabycia lokalu mieszkalnego położonego we E. (dalej: „Lokal” lub „Nieruchomość”), dla którego Sąd Rejonowy (...) prowadził księgę wieczystą. Nieruchomość stanowi własność Wnioskodawców. Spłata kredytu następowała w ratach kapitałowo-odsetkowych równych, w walucie PLN, przy czym do przeliczeń stosowane były kursy sprzedaży CHF zgodnie z Tabelą kursów walutowych Banku. Okres kredytowania ustalony został do dnia 5 września 2040 r.

Zabezpieczeniem spłaty kredytu była hipoteka kaucyjna do kwoty 256.000,00 PLN ustanowiona na rzecz Banku na przedmiotowej Nieruchomości. Ponadto dokonano cesji na rzecz Banku praw z umowy ubezpieczenia nieruchomości od ognia i innych zdarzeń losowych.

Bank, z którym Wnioskodawcy zawarli Umowę - X S.A. - był podmiotem, którego działalność podlegała nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym (Komisji Nadzoru Finansowego), uprawnionym do udzielania kredytów na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe. W wyniku procesów połączeniowych w sektorze bankowym, następcą prawnym X S.A. jest obecnie Y S.A. (dalej: „Y” lub „Bank”).

W momencie zaciągania kredytu, tj. w październiku 2010 r., Wnioskodawcy przebywali i pracowali zarobkowo na terytorium Wielkiej Brytanii. Nieruchomość została jednak nabyta z wyraźnym zamiarem powrotu do kraju i zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych Wnioskodawców w przyszłości. Wnioskodawcy planowali osiedlenie się w Polsce i traktowali zakup przedmiotowego Lokalu jako inwestycję w przyszłe, docelowe miejsce zamieszkania ich rodziny.

Z uwagi na czasowy pobyt za granicą oraz chęć uniknięcia pustostanu i degradacji Nieruchomości, Wnioskodawcy podjęli decyzję o jej wynajmie. Od dnia 15 lutego 2011 r. do lipca 2020 r. Lokal był wynajmowany, a Wnioskodawcy odprowadzali od uzyskiwanych przychodów z najmu podatek w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Wynajem ten miał charakter tymczasowy, nie był prowadzony w ramach działalności gospodarczej i nie stanowił prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów prawa.

W sierpniu 2020 r. Wnioskodawcy wraz z całą rodziną powrócili do Polski (do E.) i faktycznie zamieszkali w przedmiotowym Lokalu. Wnioskodawcy planowali wrócić do Polski i zamieszkać w omawianej nieruchomości już znacznie wcześniej, natomiast ze względu na nagłą zmianę kursu walutowego franka szwajcarskiego, która nastąpiła 15 stycznia 2015 r. i spowodowała znaczne zwiększenie kosztów związanych ze spłatą kredytu, Wnioskodawcy zdecydowali się zostać jeszcze jakiś czas w Wielkiej Brytanii. Zarobki osiągane w Wielkiej Brytanii były zdecydowanie wyższe niż te możliwe do uzyskania w Polsce. Powrót do Polski w okresie nagłego i znaczącego wzrostu raty kredytu wiązałby się ze zbyt dużym obciążeniem finansowym dla całej rodziny. Nieruchomość stanowiła ich wyłączne centrum życiowe przez okres czterech lat - od sierpnia 2020 r. do sierpnia 2024 r. Wnioskodawcy byli w Lokalu zameldowani.

W sierpniu 2024 r. Wnioskodawcy przeprowadzili się do innej, własnej nieruchomości. Od października 2024 r. przedmiotowy Lokal jest ponownie wynajmowany, a Wnioskodawcy odprowadzają od przychodów z najmu podatek w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Wynajem ten nie jest prowadzony w ramach działalności gospodarczej.

Wnioskodawcy podkreślają, że Nieruchomość została nabyta wyłącznie w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych jednego gospodarstwa domowego - rodziny Wnioskodawców. Cel ten został faktycznie zrealizowany w okresie czterech lat zamieszkiwania w Lokalu (2020-2024). Wnioskodawcy nie posiadają innych nieruchomości przeznaczonych na wynajem w ramach działalności gospodarczej.

Wnioskodawcy złożyli pozew przeciwko Y, kwestionując ważność Umowy z uwagi na zawarte w niej niedozwolone postanowienia umowne (klauzule abuzywne) dotyczące zasad indeksacji kredytu do waluty obcej. Na dzień składania niniejszego wniosku suma wpłat dokonanych przez Wnioskodawców na rzecz Banku z tytułu Umowy przekroczyła kwotę otrzymanego kapitału kredytu (160.000,00 PLN).

W toku postępowania sądowego Bank wystąpił z propozycją zawarcia ugody pozasądowej, której celem jest polubowne zakończenie sporu i uchylenie stanu niepewności co do roszczeń wynikających z Umowy. Zgodnie z propozycją ugody (dalej: „Ugoda”):

1)Strony dokonają zmiany waluty zadłużenia określonej w Umowie na walutę polską. Za podstawę ustalenia wysokości zadłużenia Strony przyjmą, iż kredyt udzielony na podstawie Umowy zostanie rozliczony tak, jakby od daty zawarcia Umowy stanowił kredyt złotowy udzielony na warunkach określonych w Ugodzie (oprocentowanie według zmiennej stopy WIBOR 3M powiększonej o marżę).

2)Po przeprowadzeniu rozliczenia i zaliczeniu dotychczasowych wpłat Wnioskodawców, pozostałe do spłaty zadłużenie z tytułu Umowy zostanie ustalone na kwotę 0,00 PLN (zero złotych). Bank uzna, że kredyt udzielony na podstawie Umowy został spłacony w całości.

3)Bank zwolni Wnioskodawców z długu (umorzy zadłużenie) w kwocie stanowiącej różnicę między dotychczasowym saldem zadłużenia wyrażonym w CHF (przeliczonym na PLN po średnim kursie NBP) a kwotą 0,00 PLN ustaloną w wyniku rozliczenia. Na kwotę zwolnienia z długu składać się będzie zadłużenie z tytułu kapitału, odsetek skapitalizowanych, odsetek zapadłych niespłaconych, odsetek bieżących oraz ewentualnych kosztów i opłat.

4)Bank wypłaci Wnioskodawcom kwotę dodatkową stanowiącą nadwyżkę wpłat Wnioskodawców ponad kwotę kapitału kredytu, ustaloną w wyniku rozliczenia Umowy.

5)Bank zwróci koszty procesu poniesione przez Wnioskodawców w związku ze sporem sądowym oraz dokona zwrotu połowy opłaty od pozwu.

6)Bank wyda oświadczenie wyrażające zgodę na wykreślenie hipoteki zabezpieczającej spłatę kredytu.

7)W związku z zawarciem Ugody Wnioskodawcy cofną pozew ze zrzeczeniem się roszczenia.

Wnioskodawcy planują zawarcie Ugody w roku 2026, w okresie obowiązywania rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz. U. z 2024 r. poz. 102, ze zm.).

Żaden z Wnioskodawców nie korzystał dotychczas z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację jakiejkolwiek inwestycji mieszkaniowej.

Na dzień planowanego zawarcia Ugody łączna suma wpłat dokonanych przez Wnioskodawców na rzecz Banku z tytułu Umowy przekracza kwotę otrzymanego kapitału kredytu (160.000,00 PLN). Kwota, na którą składa się łączna suma wpłat dokonanych przez Wnioskodawców na rzecz Banku z tytułu Umowy, pomniejszona o łączny zwrot otrzymany z Banku, nie jest niższa niż kwota uzyskanego przez Wnioskodawców kapitału kredytu.

Uzupełnienie

Bank zwróci kwotę stanowiącą nadpłatę ponad udzielony kapitał kredytu. Użyty we wniosku zwrot „Bank wypłaci Wnioskodawcom kwotę dodatkową stanowiącą nadwyżkę wpłat Wnioskodawców ponad kwotę kapitału kredytu, ustaloną w wyniku rozliczenia Umowy” oznacza, iż Bank rozliczy Umowę według tzw. teorii salda, tj. od łącznej kwoty wpłat dokonanych na rzecz Banku tytułem wykonania Umowy kredytu (sumy rat kapitałowo-odsetkowych) Bank odejmie kwotę udzielonego kredytu. Różnica stanowić będzie kwotę zwracaną Wnioskodawcom (Kredytobiorcom). Kwota ta stanowi zatem wyłącznie zwrot części nadpłaconych rat kapitałowo-odsetkowych, które Wnioskodawcy uiszczali na rzecz Banku w toku obsługi kredytu indeksowanego do CHF.

W treści Ugody nie ma dosłownego zapisu, iż otrzymana kwota to zwrot uprzednio wpłaconych na podstawie Umowy kredytowej rat kapitałowo-odsetkowych lub zwrot środków nienależnie pobranych przez Bank tytułem rat kapitałowo-odsetkowych.

Ugoda przewiduje rozliczenie Umowy w ten sposób, że od łącznej kwoty wpłat dokonanych przez Wnioskodawców na rzecz Banku tytułem rat kapitałowo-odsetkowych odejmowana jest kwota udzielonego kapitału kredytu. Po przeprowadzeniu tego rozliczenia pozostałe do spłaty zadłużenie wynosi 0,00 PLN, a powstała nadwyżka wpłat podlega zwrotowi na rzecz Wnioskodawców. Z ekonomicznego i prawnego charakteru tego rozliczenia jednoznacznie wynika, że kwota dodatkowa podlegająca wypłacie stanowi zwrot środków, które Wnioskodawcy wpłacili ponad wartość należnego świadczenia.

Na dzień 31 stycznia 2026 r. łączna suma wpłat dokonanych przez Wnioskodawców na rzecz Banku tytułem rat kapitałowo-odsetkowych wynosiła 166.390,67 PLN. Kwota ta przekracza wartość udostępnionego kapitału kredytu (160 000,00 PLN) o 6 390,67 PLN. Wnioskodawcy wskazują, że nadal dokonują bieżącej spłaty rat kredytu, w związku z czym na dzień zawarcia Ugody łączna suma wpłat będzie wyższa niż podana powyżej kwota.

W pierwotnej wersji projektu ugody kwota dodatkowa wypłacana przez bank wynosiła 6.390,67 zł. Ugoda nie została na moment wysłania niniejszego dokumentu podpisana i kwota dodatkowa będzie aktualizowana. Niemniej, kwota ta nie przekroczy różnicy pomiędzy sumą wpłat dokonanych przez Wnioskodawców na rzecz Banku tytułem rat kapitałowo-odsetkowych a kapitałem kredytu.

Kwota dodatkowa zmieści się w kwocie wpłaconej przez Wnioskodawców w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych, po uwzględnieniu wartości udostępnionego kredytu. Wnioskodawcy nie otrzymują żadnej kwoty wykraczającej poza wartość środków przez nich wcześniej wpłaconych do Banku (po pomniejszeniu o kwotę udostępnionego kapitału).

Kwota dodatkowa nie stanowi nadwyżki ponad wartość wpłaconych przez Wnioskodawców kwot tytułem spłaty kredytu po uwzględnieniu wartości wypłaconego kredytu. Jest to wyłącznie zwrot kapitału własnego Wnioskodawców (nadpłaconych rat kapitałowo-odsetkowych). Kwota ta nie jest odszkodowaniem ze strony Banku, wynagrodzeniem za zaniechanie dochodzenia roszczeń wobec Banku na drodze sądowej lub odstąpienie od takich roszczeń, zadośćuczynieniem ze strony Banku ani świadczeniem z tytułu kredytu mieszkaniowego związanym z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania. Ma charakter czysto restytucyjny - stanowi zwrot nienależnego świadczenia w rozumieniu art. 410 w zw. z art. 405 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.

Kredyt udzielony został w kwocie 160.000,00 PLN. Całość wypłaconej kwoty przeznaczona została wyłącznie na zakup lokalu mieszkalnego położonego we E. przy ul. F. 1, dla którego Sąd Rejonowy (...) prowadzi księgę wieczystą KW nr (...). Kwota udzielonego kredytu nie została pomniejszona o kwoty prowizji bądź ubezpieczeń.

Nieruchomość została nabyta z wyraźnym i udokumentowanym zamiarem zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych Wnioskodawców. Fakt, że przez pewien okres Lokal był wynajmowany osobom trzecim, zdaniem Wnioskodawców, nie niweczy pierwotnego celu mieszkaniowego, dla którego kredyt został zaciągnięty. Wynajem miał charakter wyłącznie tymczasowy i był spowodowany obiektywną okolicznością - czasowym pobytem Wnioskodawców za granicą w celach zarobkowych. Co istotne, zamiar mieszkaniowy został w pełni zrealizowany - Wnioskodawcy faktycznie zamieszkali w Lokalu na okres czterech lat (2020-2024), czyniąc z niego swoje wyłączne centrum życiowe.

Kredyt został zaciągnięty na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej - nabycie jednego konkretnego lokalu mieszkalnego położonego we E. przy ul. F. 1.

Umorzenie kwoty kredytu hipotecznego przez bank dotyczy wszystkich współkredytobiorców i skutkuje wygaśnięciem zobowiązania wobec banku w całości po stronie każdego ze współkredytobiorców odpowiadających solidarnie za długi?

Kwota umorzonego przez Bank zadłużenia nie dotyczy umorzenia kosztów i opłat. Bank nie umarza żadnych dodatkowych kosztów ani opłat takich jak prowizje, ubezpieczenia (w tym ubezpieczenie niskiego wkładu własnego lub ubezpieczenie na życie) czy opłaty za prowadzenie rachunku. Wszystkie tego typu opłaty były regulowane przez Wnioskodawców na bieżąco w toku wykonywania Umowy kredytowej.

Pytania

1)Czy w związku z planowanym zawarciem Ugody z Bankiem, do uzyskanego przez Wnioskodawców przychodu z tytułu umorzenia wierzytelności kredytowej (zwolnienia z długu) zastosowanie znajdzie zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz. U. z 2024 r. poz. 102, ze zm.), a w konsekwencji - czy Wnioskodawcy nie będą zobowiązani do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych od kwoty umorzonego zadłużenia?

2)Czy kwota wypłacona Wnioskodawcom przez Bank na podstawie Ugody tytułem rozliczenia nadwyżki wpłat ponad kwotę kapitału kredytu (kwota dodatkowa) będzie stanowić przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

Państwa stanowisko w sprawie

Stanowisko Wnioskodawców w zakresie pytania nr 1

Zdaniem Wnioskodawców, do przychodu uzyskanego z tytułu umorzenia wierzytelności kredytowej w wyniku zawarcia Ugody z Bankiem zastosowanie znajdzie zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz. U. z 2024 r. poz. 102, ze zm.; dalej: „Rozporządzenie”), a w konsekwencji Wnioskodawcy nie będą zobowiązani do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych od kwoty umorzonego zadłużenia.

Uzasadnienie stanowiska do pytania nr 1

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163; dalej: „u.p.d.o.f.”), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Wnioskodawcy są świadomi, że umorzenie (zwolnienie z długu) wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego co do zasady stanowi przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., kwalifikowany jako przychód z innych źródeł, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. Umorzenie zobowiązania prowadzi bowiem do zmniejszenia ciężaru finansowego dłużnika, co stanowi przysporzenie majątkowe po jego stronie.

Jednakże Wnioskodawcy stoją na stanowisku, że do tak powstałego przychodu zastosowanie znajdzie zaniechanie poboru podatku dochodowego na podstawie Rozporządzenia.

Kwestia zaniechania poboru podatku od kwoty umorzonych wierzytelności została uregulowana w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz. U. z 2024 r. poz. 102). Zgodnie z § 4 Rozporządzenia, w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2024 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz. U. z 2024 r. poz. 1955), zaniechanie ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r. Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia, zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w przypadku gdy: a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej.

Stosownie do § 3 Rozporządzenia, przez kredyt mieszkaniowy należy rozumieć kredyt, który został: 1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz 2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w nieruchomości (...), oraz 3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przez jedną inwestycję mieszkaniową, zgodnie z § 1 ust. 5 Rozporządzenia, rozumie się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych jednego gospodarstwa domowego albo więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn. Analiza spełnienia przesłanek Rozporządzenia w odniesieniu do Wnioskodawców: Przesłanka 1 - kredyt udzielony przed 15 stycznia 2015 r. przez podmiot nadzorowany: Kredyt został udzielony w 2010 r. przez X S.A. - podmiot wpisany do rejestru przedsiębiorców KRS, którego działalność podlegała nadzorowi Komisji Nadzoru Finansowego, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie ustawy Prawo bankowe. Przesłanka ta jest spełniona.

Przesłanka 2 - zabezpieczenie hipoteczne: Kredyt został zabezpieczony hipoteką kaucyjną do kwoty 256.000,00 PLN ustanowioną na Nieruchomości. Przesłanka ta jest spełniona.

Przesłanka 3 - kredyt zaciągnięty na wydatki z art. 21 ust. 25 pkt 1 u.p.d.o.f.: Zgodnie z treścią Umowy, kredyt został przeznaczony na finansowanie części kosztów nabycia lokalu mieszkalnego. Jest to wydatek, o którym mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. a u.p.d.o.f., tj. wydatek na nabycie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Przesłanka ta jest spełniona.

Przesłanka 4 - jedna inwestycja mieszkaniowa: Kredyt został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej - nabycie jednego Lokalu mieszkalnego, którego celem było zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych jednego gospodarstwa domowego, tj. rodziny Wnioskodawców (małżonkowie). Wnioskodawcy nie zaciągali innych kredytów mieszkaniowych na realizację innej inwestycji mieszkaniowej. Przesłanka ta jest spełniona.

Przesłanka 5 - brak wcześniejszego skorzystania z zaniechania poboru: Żadne z Wnioskodawców nie korzystało dotychczas z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację jakiejkolwiek inwestycji mieszkaniowej. Przesłanka ta jest spełniona.

Przesłanka 6 - przychód uzyskany w okresie obowiązywania Rozporządzenia: Ugoda zostanie zawarta w roku 2026, a zatem przychód z tytułu umorzenia wierzytelności zostanie uzyskany w okresie od 1 stycznia 2022 r. do 31 grudnia 2026 r., tj. w okresie obowiązywania Rozporządzenia (§ 4 w brzmieniu nadanym nowelizacją z dnia 20 grudnia 2024 r.). Przesłanka ta jest spełniona.

W zakresie realizacji celu mieszkaniowego Wnioskodawcy pragną podkreślić, że Nieruchomość została nabyta z wyraźnym i udokumentowanym zamiarem zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Fakt, że przez pewien okres Lokal był wynajmowany osobom trzecim, nie niweczy pierwotnego celu mieszkaniowego, dla którego kredyt został zaciągnięty. Wynajem miał charakter wyłącznie tymczasowy i był spowodowany obiektywną okolicznością - czasowym pobytem Wnioskodawców za granicą w celach zarobkowych. Co istotne, zamiar mieszkaniowy został w pełni zrealizowany - Wnioskodawcy faktycznie zamieszkali w Lokalu na okres czterech lat (2020-2024), czyniąc z niego swoje wyłączne centrum życiowe. Wnioskodawcy wskazują, że przepisy Rozporządzenia odwołują się do art. 21 ust. 25 pkt 1 u.p.d.o.f. w zakresie definicji wydatków mieszkaniowych, lecz nie wprowadzają dodatkowego wymogu ciągłego zamieszkiwania w kredytowanej nieruchomości przez cały okres spłaty kredytu, ani nie wykluczają z zakresu zaniechania poboru sytuacji, w której nieruchomość jest czasowo wynajmowana.

Stanowisko to znajduje pełne potwierdzenie w praktyce interpretacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. W interpretacji indywidualnej z dnia 5 stycznia 2026 r. (sygn. 0112-KDIL2-1.4011.903.2025.1.KP) Dyrektor KIS uznał za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy, w którego sprawie kredytobiorcy kupili mieszkanie z zamiarem przyszłej przeprowadzki, lecz nigdy w nim nie zamieszkali, a mieszkanie to było wynajmowane od 2013 r. Organ stwierdził, że zaniechanie poboru podatku ma zastosowanie, a fakt wynajmowania mieszkania i niezamieszkiwania w nim nie wyklucza spełnienia przesłanek Rozporządzenia.

Analogiczne stanowisko Dyrektor KIS zajął w interpretacji indywidualnej z dnia 19 lutego 2026 r. (sygn. 0115-KDST2-2.4011.671.2025.2.KK), w której podatniczka posiadała dwa mieszkania w różnych miastach - jedno kredytowane frankowym kredytem hipotecznym było wynajmowane, drugie służyło do zamieszkania. Organ potwierdził prawidłowość stanowiska podatniczki co do zastosowania zaniechania poboru podatku.

Ponadto w interpretacji indywidualnej z dnia 4 sierpnia 2021 r. (sygn. 0115-KDIT1.4011.373.2021.1.JG) Dyrektor KIS wprost wskazał, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie określa, kiedy i jak długo podatnik powinien mieszkać w nabytym lokalu mieszkalnym, aby zrealizował cel mieszkaniowy. Brak jest podstaw do uznania, że podatnik nie realizuje celu mieszkaniowego, gdy nabył lokal mieszkalny, aby w nim zamieszkać, ale z różnych powodów zamieszka w nim po upływie pewnego czasu. Okoliczność, że przez jakiś czas lokal będzie wynajmowany, nie pozbawia podatnika prawa do zwolnienia. Decydujące jest to, że nieruchomość została nabyta z zamiarem realizacji własnego celu mieszkaniowego.

Jak wynika z uzasadnienia do Rozporządzenia, za jego wydaniem stoi „szczególna potrzeba wyprowadzenia istotnej zachęty do zawierania przez kredytodawców i kredytobiorców ugód w celu restrukturyzacji, tzw. kredytów frankowych, które ograniczą negatywne skutki wynikające ze zmiany kursu waluty szwajcarskiej na możliwość terminowej spłaty kredytów mieszkaniowych denominowanych w tej walucie przez polskich obywateli”. W uzasadnieniu wskazano również, że „nie bez znaczenia jest fakt, że część kredytobiorców toczy spory sądowe z bankami zarzucając abuzywność klauzul indeksacyjnych. Opodatkowanie umarzanych kredytobiorcom kwot w sytuacji, gdy dochodzą oni przed sądami nieważności zawartych przez nich umów, budziłoby zatem istotne kontrowersje”.

W świetle powyższego, sytuacja Wnioskodawców jest wręcz korzystniejsza niż stany faktyczne opisane w przywołanych interpretacjach - Wnioskodawcy nie tylko nabyli Nieruchomość z zamiarem zamieszkania, ale faktycznie ten zamiar zrealizowali, zamieszkując w Lokalu przez cztery lata.

Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawcy stoją na stanowisku, że wszystkie przesłanki określone w Rozporządzeniu do zastosowania zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwoty umorzonej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zostały spełnione, a w konsekwencji Wnioskodawcy nie będą zobowiązani do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych od kwoty umorzonego zadłużenia.

Stanowisko Wnioskodawców w zakresie pytania nr 2

Zdaniem Wnioskodawców, kwota wypłacona przez Bank na podstawie Ugody tytułem rozliczenia nadwyżki wpłat ponad kwotę kapitału kredytu (kwota dodatkowa) nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Uzasadnienie stanowiska do pytania nr 2

Ustawodawca w art. 10 ust. 1 u.p.d.o.f. wymienia źródła przychodów, z których przychód (dochód) podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Nienależne świadczenie w rozumieniu przyjętym w art. 410 w zw. z art. 405 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (dalej: „k.c.”) nie zostało wymienione jako odrębne źródło przychodów w art. 10 ust. 1 pkt 1-8 u.p.d.o.f.

W wyniku zawarcia Ugody Bank zobowiązuje się do wypłaty na rzecz Wnioskodawców kwoty stanowiącej nadwyżkę ich wpłat ponad kwotę kapitału kredytu. Kwota ta stanowi zwrot części świadczeń nienależnie pobranych przez Bank na podstawie umowy kredytu zawierającej niedozwolone postanowienia umowne. Propozycję Ugody z Bankiem należy traktować jako zwrot przez Bank środków, które w wyniku Ugody zostaną uznane za nienależnie wpłacone tytułem kredytu i odsetek.

Łączna suma wpłat dokonanych przez Wnioskodawców na rzecz Banku z tytułu Umowy przekracza kwotę otrzymanego kapitału kredytu (160 000,00 PLN). Oznacza to, że kwota wypłacana przez Bank na podstawie Ugody nie stanowi żadnego nowego przysporzenia majątkowego po stronie Wnioskodawców, lecz jedynie zwrot części wcześniej nadpłaconych środków. Otrzymanie tego zwrotu nie powoduje faktycznego przyrostu majątku Wnioskodawców.

W uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2017 r. (sygn. akt II FSK 164/15) wskazano, że przepisy art. 11 u.p.d.o.f. trzeba interpretować w powiązaniu z przepisami art. 10 oraz art. 12-20 u.p.d.o.f., co pozwala na ustalenie, czy dana kwota lub świadczenie przynależą do któregokolwiek ze źródeł przychodów podatkowych. Jeżeli nie będzie możliwe przyporządkowanie danego świadczenia do jakiegokolwiek źródła przychodu (w tym również do „innych źródeł przychodu” - art. 20 u.p.d.o.f.), to nie będzie ono mogło być uznane za przychód podatkowy, choćby nawet odpowiadało ogólnej definicji przychodu zawartej w art. 11 u.p.d.o.f. Za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Przychód jest bowiem w istocie określonym przyrostem majątkowym, a zatem jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Stąd też wszystkie kwoty otrzymywane „tytułem zwrotnym” nie są zaliczane do przychodów podatkowych. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w licznych interpretacjach indywidualnych Dyrektora KIS wydanych w analogicznych stanach faktycznych dotyczących ugód frankowych, m.in.:

-w interpretacji indywidualnej z dnia 2 marca 2026 r. (sygn. 0113-KDIPT2-2.4011.1141.2025.2.ACZ), w której organ potwierdził, że kwota wypłacona przez bank tytułem zwrotu środków pieniężnych uprzednio wpłaconych przez kredytobiorców, które w świetle zawartej ugody stały się świadczeniami nienależnymi bankowi, nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu;

-w interpretacji indywidualnej z dnia 19 lutego 2026 r. (sygn. 0115-KDST2-2.4011.671.2025.2.KK), w której organ potwierdził, że umorzenie wierzytelności kredytu hipotecznego oraz wypłata dodatkowej kwoty nieprzekraczającej wartości nadpłaconych rat nie skutkują powstaniem opodatkowanego przychodu u kredytobiorcy.

Podsumowując, zwrot otrzymanej kwoty tytułem bezpodstawnego wzbogacenia się na podstawie art. 405 i art. 410 k.c. (nienależne świadczenie) nie stanowi przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 11 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f., ponieważ w tej sytuacji nie następuje po stronie Wnioskodawców żadne przysporzenie majątkowe. Kwota wypłacana przez Bank mieści się w kwocie wcześniej wpłaconej przez Wnioskodawców do Banku i stanowi jedynie zwrot części nadpłaty ponad kwotę kapitału kredytu.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:

•dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku oraz

•dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22 ustawy Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników).

Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:

•pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;

•pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.

Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.

Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy:

Źródłem przychodów są inne źródła.

Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww. ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.

Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej ustawy:

Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.

Kwestia zaniechania poboru podatku od kwoty umorzonych wierzytelności została uregulowana w § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1672):

1.)Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:

1)umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w przypadku gdy:

a)kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz

b)osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;

2)otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania.

2.)Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:

1)kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);

2)odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;

3)opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń.

3.)W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128, z późn. zm.), zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.

4.)W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.

5.)Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:

1)jednego gospodarstwa domowego albo

2)więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2021 r. poz. 1043).

6.)Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.

7.)W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.

Z kolei § 4 cytowanego rozporządzenia stanowi, że:

Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.

W myśl § 3 ust. 1 komentowanego rozporządzenia:

Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to rozumieć kredyt, który został:

1)udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz

2)zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz

3)zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jak stanowi § 4 cytowanego rozporządzenia:

Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.

Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki poniesione na:

a)nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,

b)nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,

c)nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie, prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,

d)budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,

e)rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego pomieszczenia niemieszkalnego

–położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej.

Zatem zaniechanie poboru podatku do umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów znajdzie zastosowanie, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki:

•kredyt był zaciągnięty na realizację inwestycji mieszkaniowej;

•kredyt był udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw;

•kredyt był zabezpieczony hipotecznie;

•kredytobiorca nie korzystał wcześniej z umorzenia zobowiązania z tytułu innego kredytu na cele mieszkaniowe zabezpieczonego hipotecznie.

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że w dniu 15 października 2010 r. zawarli Państwo umowę o kredyt mieszkaniowy indeksowany do waluty obcej - franka szwajcarskiego (CHF). Kwota udzielonego kredytu wynosiła 160.000,00 PLN. Kredyt został udzielony na cel mieszkaniowy - finansowanie części kosztów nabycia lokalu mieszkalnego położonego we E. Zabezpieczeniem spłaty kredytu była hipoteka kaucyjna do kwoty 256.000,00 PLN ustanowiona na rzecz Banku na przedmiotowej Nieruchomości. Bank, z którym zawarli Państwo Umowę był podmiotem, którego działalność podlegała nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym (Komisji Nadzoru Finansowego), uprawnionym do udzielania kredytów na podstawie ustawy Prawo bankowe. Żadne z Państwa nie korzystało dotychczas z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację jakiejkolwiek inwestycji mieszkaniowej.

Złożyli Państwo pozew przeciwko Y, kwestionując ważność Umowy z uwagi na zawarte w niej niedozwolone postanowienia umowne (klauzule abuzywne). W ramach planowanej ugody Bank zwolni Państwa z długu (umorzy zadłużenie) i wypłaci kwotę dodatkową stanowiącą nadwyżkę wpłat ponad kwotę kapitału kredytu, ustaloną w wyniku rozliczenia Umowy. Na dzień 31 stycznia 2026 r. łączna suma wpłat dokonanych na rzecz Banku tytułem rat kapitałowo-odsetkowych wynosiła 166.390,67 PLN. W pierwotnej wersji projektu ugody kwota dodatkowa wypłacana przez Bank wynosiła 6.390,67 zł. Ugoda nie została na moment wysłania niniejszego dokumentu podpisana i kwota dodatkowa będzie aktualizowana. Niemniej, kwota ta nie przekroczy różnicy pomiędzy sumą wpłat dokonanych na rzecz Banku tytułem rat kapitałowo-odsetkowych a kapitałem kredytu.

Mając na uwadze przedstawione okoliczności prawy oraz powołane przepisy prawa stwierdzić należy, że umorzona przez bank wierzytelność z tytułu kredytu zaciągniętego w 2010 r. będzie stanowić dla Państwa przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z tytułu nieodpłatnych świadczeń, klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy. Jednocześnie – w przedstawionych okolicznościach sprawy – do uzyskanego przez Państwa przychodu związanego z umorzeniem wierzytelności zastosowanie znajdzie zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.

Odnosząc się do skutków podatkowych zwrotu ustalonej w ugodzie kwoty pieniężnej (ustalonej w pierwotnej wersji projektu ugody w wysokości 6.390,76 zł), po Państwa stronie nie dojdzie do powstania przysporzenia majątkowego. W związku z zawarciem ugody otrzymają Państwo zwrot środków pieniężnych, które wcześniej na mocy umowy przekazali na rzecz Banku w ramach spłaty części rat udzielonego kredytu mieszkaniowego. Jak Państwo wskazali, kwota ta nie przekroczy różnicy pomiędzy sumą wpłat dokonanych przez Państwo na rzecz Banku tytułem rat kapitałowo-odsetkowych a kapitałem kredytu.

Zatem kwota pieniężna otrzymana na podstawie ugody z Bankiem nie spowoduje faktycznego przyrostu w Państwa majątku. Tym samym zwrot ten nie będzie stanowił dla Państwa przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Nie będą Państwo mieli obowiązku zapłaty podatku od zwróconej przez Bank kwoty.

Dodatkowe informacje

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretację indywidualną w trybie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Należy wskazać, że przy wydawaniu interpretacji organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku.

Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Jeżeli zatem, przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego będzie różnił się od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Państwa w zakresie przedstawionego stanu faktycznego.

Odnośnie powołanych interpretacji indywidualnych należy wskazać, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych, co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)z zastosowaniem art. 119a;

2)w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Zainteresowany będący stroną postępowania (art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.