tematy:

Interpretacja indywidualna z dnia 30 czerwca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP3-1.4011.503.2026.2.AC

Nie przysługuje pożyczkodawcy prawo do korekty podstawy opodatkowania ani zwrotu zapłaconego podatku od odsetek od udzielonych pożyczek, jeżeli pożyczki te zostały uznane za nieściągalne, jako że utrata głównego kapitału pożyczki nie tworzy straty podatkowej."

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 kwietnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 28 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej.

Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 26 maja 2026 r. (wpływ 29 maja 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca w latach 2022–2025 zawierał jako osoba prywatna umowy pożyczek z osobą fizyczną –A.A. Łączna kwota udzielonych pożyczek wyniosła 260 000 zł. Pożyczki były zabezpieczone wekslami. W okresie trwania umów Wnioskodawca uzyskał odsetki w łącznej wysokości około 40 000 zł. Od uzyskanych odsetek Wnioskodawca odprowadził należny podatek dochodowy od osób fizycznych (podatek od zysków kapitałowych). Od połowy 2025 r. pożyczkobiorca zaprzestał regulowania zobowiązań. Wnioskodawca podjął działania prawne, uzyskał tytuł wykonawczy, a następnie skierował sprawę do postępowania egzekucyjnego. Komornik sądowy stwierdził brak majątku dłużnika umożliwiającego skuteczną egzekucję, co oznacza faktyczną nieściągalność znacznej części należności głównej (kapitału pożyczek). W konsekwencji Wnioskodawca poniósł stratę ekonomiczną przewyższającą uzyskane wcześniej odsetki.

Uzupełnienie opisu stanu faktycznego

Ma Pan nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie prowadzi Pan pozarolniczej działalności gospodarczej w zakresie udzielania pożyczek. Przedmiotem Pana zapytania jest okres 2022 rok do 2025 roku. Udzielił Pan pożyczek tylko jednemu podmiotowi, o którym mowa we wniosku. Wszystkie pożyczki były udzielone jednej osobie fizycznej – A.A. Łączna kwota udzielonych pożyczek wyniosła 260 000 zł. Pożyczki były zabezpieczone wekslami.

Zgodnie ze szczegółowym opisem w załączonym wniosku, w okresie trwania umów w latach 2022 do 2025 uzyskał Pan odsetki w łącznej wysokości około 40 000 zł. Odsetki były wypłacane co pół roku zgodnie z postanowieniami umów pożyczek. Od uzyskanych odsetek odprowadził Pan należny podatek dochodowy od osób fizycznych (podatek od zysków kapitałowych). Od połowy 2025 r. pożyczkobiorca zaprzestał regulowania zobowiązań.

Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawca ma prawo do korekty podstawy opodatkowania i odzyskania zapłaconego podatku od odsetek, lub uwzględnienia straty wynikającej z nieściągalności pożyczek w rozliczeniu podatkowym (np. poprzez kompensację z przychodami kapitałowymi)?

Pana stanowisko w sprawie

Pana zdaniem, w opisanej sytuacji zapłacony podatek od odsetek nie powinien być uznany za należny w ostatecznym rozrachunku. Wskazuje Pan, że uzyskane odsetki stanowiły de facto jedynie częściowe odzyskanie kapitału, całościowo transakcja zakończyła się stratą ekonomiczną, opodatkowanie odsetek prowadzi do sytuacji, w której podatnik ponosi realną stratę, a mimo to obciążony jest podatkiem dochodowym. W Pana ocenie narusza to zasadę opodatkowania rzeczywistego dochodu (a nie przychodu oderwanego od wyniku ekonomicznego). Stoi Pan na stanowisku, że strata z tytułu nieściągalnej wierzytelności powinna być uwzględniona podatkowo, a zapłacony podatek od odsetek powinien podlegać korekcie lub zwrotowi. Wskazuje Pan, że przychody z kapitałów pieniężnych podlegają opodatkowaniu, jednak w analizowanym przypadku brak jest realnego dochodu, poniesiona strata przewyższa uzyskane przychody, brak możliwości uwzględnienia straty prowadzi do opodatkowania wyniku nierzeczywistego. Podnosi Pan również, że wierzytelność została potwierdzona tytułem wykonawczym, egzekucja została uznana za bezskuteczną, co potwierdza definitywny charakter straty. Wnosi Pan o potwierdzenie prawidłowości przedstawionego stanowiska.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2026 r. poz. 592):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Zgodnie z art. 11a ww. ustawy:

Przychody w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień uzyskania przychodu.

W konstrukcji podatku dochodowego od osób fizycznych ustawodawca wziął pod uwagę, że przysporzenia, które uzyskują osoby fizyczne mogą być skutkiem różnego rodzaju czynności i zdarzeń. Stworzył klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów. Źródła przychodów są określone w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jednym ze źródeł przychodów są:

Kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c.

Instytucję pożyczki regulują przepisy art. 720-724 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm. ).

Zgodnie z art. 720 § 1 Kodeksu cywilnego:

Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

Umowa pożyczki jest – zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego – umową konsensualną, tj. dochodzącą do skutku poprzez samo porozumienie stron, oraz umową dwustronnie zobowiązującą. W sytuacji gdy strony zawarły umowę pożyczki z zastrzeżeniem odpowiedniego wynagrodzenia na rzecz pożyczkodawcy, po stronie biorącego pożyczkę pojawia się obowiązek zapłaty odsetek. Odsetki bowiem stanowią typowe, należne dającemu pożyczkę, wynagrodzenie.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się odsetki od pożyczek;

Stosownie do treści art. 30a ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:

Od uzyskanych dochodów (przychodów) pobiera się 19% zryczałtowany podatek dochodowy, z zastrzeżeniem art. 52a:

1) z odsetek od pożyczek, z wyjątkiem gdy udzielanie pożyczek jest przedmiotem działalności gospodarczej.

W myśl art. 30a ust. 6 cyt. ustawy:

Zryczałtowany podatek, o którym mowa w ust. 1 pkt 1-4 oraz pkt 6, 8 i 9, pobiera się bez pomniejszania przychodu o koszty uzyskania, z zastrzeżeniem art. 24 ust. 5 pkt 1 i 4, ust. 5a, 5d i 5e.

Po myśli natomiast art. 30a ust. 7 ww. ustawy:

Dochodów (przychodów), o których mowa w ust. 1, nie łączy się z dochodami opodatkowanymi na zasadach określonych w art. 27.

Z przywołanych powyżej przepisów wynika, że odsetki od pożyczek zaliczane są do źródła przychodów z kapitałów pieniężnych. Wyjątek stanowi tylko taka sytuacja, w której udzielenie pożyczek jest przedmiotem działalności gospodarczej, a czynności te stanowią realizację przedmiotu działalności. Podstawę opodatkowania stanowi przychód bez pomniejszania o koszty jego uzyskania. Przychodów z odsetek nie łączy się z dochodami opodatkowanymi według skali.

W myśl art. 41 ust. 4 ww. ustawy:

Płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani pobierać zryczałtowany podatek dochodowy od dokonywanych wypłat (świadczeń) lub stawianych do dyspozycji podatnika pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 29, art. 30 ust. 1 pkt 2, 4-5a, 13-16 oraz art. 30a ust. 1 pkt 1-11 oraz 11b-13, z zastrzeżeniem ust. 4d, 5, 10, 12 i 21.

Stosownie do treści art. 42 ust. 1 ww. ustawy:

Płatnicy, o których mowa w art. 41, przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek oraz kwoty zryczałtowanego podatku w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki (podatek) - na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Jednakże w przypadku gdy podatek został pobrany zgodnie z art. 30a ust. 2a, płatnicy, o których mowa w art. 41 ust. 10, przekazują kwotę tego podatku na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.

Zgodnie z art. 42 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym płatnicy, o których mowa w art. 41, są obowiązani przesłać do urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby, roczne deklaracje, według ustalonego wzoru. Jednakże roczne deklaracje dotyczące podatku pobranego zgodnie z art. 30a ust. 2a płatnicy, o których mowa w art. 41 ust. 10, przesyłają do urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania. Przepis art. 38 ust. 1b stosuje się odpowiednio.

Zgodnie z art. 45 ust. 1 ww. ustawy:

Podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, w terminie od dnia 15 lutego do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym. Zeznania złożone przed początkiem terminu uznaje się za złożone w dniu 15 lutego roku następującego po roku podatkowym.

W myśl art. 45 ust. 4 pkt 2 ww. ustawy:

Przed upływem terminu określonego na złożenie zeznania podatnicy są obowiązani wpłacić należny podatek dochodowy wynikający z zeznania, o którym mowa w ust. 1a pkt 1, albo różnicę pomiędzy podatkiem należnym wynikającym z zeznania, o którym mowa w ust. 1a pkt 1, a sumą zapłaconych za dany rok zaliczek;

Zgodnie z art. 45 ust. 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W zeznaniu, o którym mowa w ust. 1 lub ust. 1a, wykazuje się należny podatek dochodowy, o którym mowa w art. 29-30a, jeżeli podatek ten nie został pobrany przez płatnika.

W tym miejscu należy wyjaśnić, że obowiązek wykazania przez podatnika podatku z tytułu odsetek od pożyczki w zeznaniu rocznym i odprowadzenia tego podatku powstaje więc jedynie w sytuacji, gdy podatek ten nie zostanie pobrany przez płatnika wymienionego w art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi tego poboru.

Podmiotem zobowiązanym do zapłaty podatku jest ta osoba fizyczna, na której spoczywa obowiązek podatkowy. Wynika to wprost z treści art. 7 § 1 Ordynacjo podatkowej, zgodnie z którym:

Podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, podlegająca na mocy ustaw podatkowych obowiązkowi podatkowemu.

Z opisu sprawy wynika, że nie prowadzi Pan pozarolniczą działalność gospodarczą w zakresie udzielania pożyczek. W latach 2022–2025 zawierał Pan jako osoba prywatna umowy pożyczek z osobą fizyczną. Łączna kwota udzielonych pożyczek wyniosła 260 000 zł. Pożyczki były zabezpieczone wekslami. W okresie trwania umów uzyskał Pan odsetki w łącznej wysokości około 40 000 zł. Od uzyskanych odsetek odprowadził Pan należny podatek dochodowy od osób fizycznych (podatek od zysków kapitałowych). Od połowy 2025 r. pożyczkobiorca zaprzestał regulowania zobowiązań. Podjął Pan działania prawne, uzyskał tytuł wykonawczy, a następnie skierował sprawę do postępowania egzekucyjnego. Komornik sądowy stwierdził brak majątku dłużnika umożliwiającego skuteczną egzekucję, co oznacza faktyczną nieściągalność znacznej części należności głównej (kapitału pożyczek). W konsekwencji Wnioskodawca poniósł stratę ekonomiczną przewyższającą uzyskane wcześniej odsetki.

Zarówno udzielenie pożyczki, jak i jej spłata nie stanowi odpowiednio kosztu uzyskania przychodu oraz przychodu podatkowego. Tym samym, środki pieniężne stanowiące przedmiot pożyczki nie tworzą przychodu ani kosztów jego uzyskania.

Jeżeli pożyczkobiorca nie zwraca pożyczek w terminie, wszczynana jest przeciw nim procedura egzekucyjna, która często okazuje się być bezskuteczna, co zaświadcza postanowienie komornika o bezskuteczności egzekucji. W rezultacie, podatnik nie odzyskując pożyczonego kapitału, ponosi stratę.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych zdefiniowała stratę jako wynik działalności stwierdzając, że jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, to różnica jest stratą ze źródła przychodów (art. 9 ust. 2 ww. ustawy).

Przytoczona definicja nie ma jednak nic wspólnego ze stratą jako kosztem. Jeżeli strata w przytoczonym znaczeniu oznacza wynik odejmowania, to nie może jednocześnie oznaczać odejmowanego elementu. Znaczenia straty jako kosztu należy zatem poszukiwać w drodze wykładni językowej. Stratę należy raczej ujmować jako szkodę w cywilistycznym rozumieniu tego pojęcia, a więc ubytek na majątku spowodowany okolicznościami niezależnymi od podatnika, który stratę tę (szkodę) poniósł.

Ustawodawca utożsamia stratę z wartością podatkową składników majątku podatnika. Strata w rozumieniu przepisów o kosztach uzyskania przychodów nie jest samoistną/niezależną kategorią podatkową, ale pochodną poniesienia wydatków kwalifikujących się do ujęcia w kosztach podatkowych albo posiadania prawa do uzyskania należności uwzględnionych w kategorii przychodów należnych. Jest bowiem ściśle związana z utratą możliwości podatkowego rozliczenia faktycznie poniesionych wydatków kwalifikujących się do kategorii kosztów uzyskania przychodów albo z utratą możliwości faktycznej realizacji przychodu rozpoznanego już dla celów podatkowych jako przychód należny.

Uznanie za koszt uzyskania przychodów każdej straty oznaczałoby w rzeczywistości rekompensowanie ryzyka gospodarczego za pomocą przepisów podatkowych. W przeciwnym wypadku każde ryzyko związane z działaniami dotyczącymi udzielania pożyczek można by przenosić przy użyciu przepisów podatkowych na Skarb Państwa przez pomniejszanie dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania.

Trudno ponadto przypisać stracie w potocznym rozumieniu – definiującą kategorię kosztu uzyskania przychodów – cechę poniesienia w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia ich źródła. Dlatego też należy wskazać, że – zgodnie z definicją słownikową – stratą jest: ubytek; to, co się przestało posiadać; fakt, że się przestało coś posiadać; brak; zanik; zguba; utrata; szkoda poniesiona; uszczerbek; krzywda; zniszczenie; marnowanie; przegrana; porażka; klęska; deficyt; w przedsiębiorstwie – wielkość, o którą uległy zmniejszeniu własne fundusze.

Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 27 ustawy :

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów udzielonych pożyczek, w tym pożyczek straconych.

Prywatne udzielanie pożyczek kwalifikuje się do przychodów z kapitałów pieniężnych (art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). W tej kategorii przychodem są wyłącznie faktycznie otrzymane lub skapitalizowane odsetki. Sam kapitał pożyczki (kwota główna) nigdy nie jest kosztem, a jego utrata nie tworzy „straty podatkowej” w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Mając na uwadze przedstawiony stan sprawy oraz powołane przepisy prawa podatkowego, należy stwierdzić, że dla Pana jako pożyczkodawcy udzielenie pożyczki, jak i jej spłata nie stanowi odpowiednio kosztu uzyskania przychodu ani przychodu podatkowego. Tym samym środki pieniężne nie tworzą kategorii przychodów i kosztów podatkowych.

Zatem, udzielając pożyczki poniósł Pan wydatek, który – z uwagi na zwrotny charakter pożyczki – nie jest kwalifikowany do kosztów uzyskania przychodów. Kosztem podatkowym nie są także pożyczki stracone, wprost wyłączone z kosztów uzyskania przychodów. Ponadto – z uwagi na fakt, że udzielenie pożyczki nie powoduje powstania przychodów należnych – kwota udzielonej pożyczki nie stanowi wierzytelności, którą można zaliczyć w poczet kosztów uzyskania przychodów.

Udzielone pożyczki, w tym te stracone, nie stanowią kosztów uzyskania przychodów (art. 23 ust. 1 pkt 27 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Oznacza to, że nie przysługuje Panu prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty straty powstałej w związku z udzieloną pożyczką, która nie została spłacona. Bez znaczenia pozostaje fakt uznania tej pożyczki za nieściągalną, nawet jeżeli zostanie właściwie udokumentowana. Nieściągalność pożyczki sprawia, że w istocie pożyczkobiorca udzielający pożyczki ponosi stratę.

A zatem nie będzie Pan mógł ująć w kosztach uzyskania przychodów straty powstałej w wyniku braku spłaty części kapitałowej pożyczki, w wysokości, w jakiej została udokumentowana jej nieściągalność. Jednocześnie brak jest podstaw do dokonania korekty podstawy opodatkowania Pana przychodów uzyskanych w latach 2022 – 2025 z tytułu otrzymania odsetek od udzielonych pożyczek.

Z punktu widzenia polskiego prawa podatkowego, kwota głównego kapitału pożyczki i naliczone odsetki to dwa różne byty. Ewentualna nieściągalność pożyczki nie zwalnia z obowiązku zapłaty podatku od odsetek.

Zatem Pana stanowisko uznałem za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Pana i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Zobacz także