Interpretacja indywidualna z dnia 1 lipca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP3-1.4011.521.2026.3.AK

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z 28 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych.

Treść wniosku jest następująca:

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1) Zainteresowany będący stroną postępowania:

A.A.

2) Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:

B.B.

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawcy prowadzą działalność gospodarczą jako wspólnicy spółki cywilnej. Przez okres 12 lat regulowali należności z tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) z rachunku bankowego prowadzonego dla spółki cywilnej. Środki zgromadzone na tym rachunku stanowią współwłasność łączną wspólników.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w piśmie z dnia 3 kwietnia 2026 r. (znak:…) stwierdził, że taka praktyka jest nieprawidłowa w świetle art. 62b Ordynacji podatkowej, o ile kwota przelewu przekracza 1000 zł. Organ stanął na stanowisku, że spółka cywilna jest "innym podmiotem", a katalog podmiotów uprawnionych do zapłaty podatku za podatnika jest zamknięty. W konsekwencji Urząd zapowiedział zwracanie wpłat, co realnie zagraża płynności finansowej Wnioskodawców i naraża ich na sankcje za brak terminowej zapłaty podatku.

Pytanie

Czy w świetle art. 60 § 1 pkt 2 w zw. z art. 62b § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, zapłata zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) dokonana przez wspólnika spółki cywilnej z rachunku bankowego tejże spółki, w kwocie przewyższającej 1000 zł, skutkuje wygaśnięciem zobowiązania podatkowego tego wspólnika?

Państwa stanowisko w sprawie

Wnioskodawcy uważają, że stanowisko Urzędu Skarbowego jest błędne i oparte na wadliwej interpretacji pojęcia "innego podmiotu".

1. Tożsamość majątkowa wspólnika i spółki cywilnej - Zgodnie z art. 860 § 1 Kodeksu cywilnego, spółka cywilna jest jedynie stosunkiem zobowiązaniowym, a nie odrębnym podmiotem prawa. Nie posiada ona własnego majątku. Wszelkie składniki majątkowe, w tym środki pieniężne na rachunku bankowym, objęte są współwłasnością łączną wspólników.

• Argument: Ponieważ środki na koncie spółki należą do wspólników, przelew z tego konta na poczet PIT wspólnika jest w istocie zapłatą dokonaną ze środków własnych podatnika.

2. Błędna wykładnia art. 62b Ordynacji podatkowej Art. 62b dotyczy sytuacji, w której zapłaty dokonuje podmiot trzeci ("inny podmiot") ze swoich środków.

• Argument: Wspólnik spółki cywilnej dysponujący środkami z rachunku spółki nie jest "osobą trzecią" względem samego siebie jako podatnika. Ograniczenie do kwoty 1000 zł nie powinno mieć tu zastosowania, gdyż nie dochodzi do zapłaty przez osobę obcą, lecz do technicznego wykorzystania rachunku firmowego do zapłaty długu osobistego właściciela środków.

3. Orzecznictwo Sądów Administracyjnych Sądy administracyjne wielokrotnie potwierdzały słuszność stanowiska Wnioskodawców:

• Wyrok NSA z dnia 19 maja 2004 r. (sygn. akt FSK 117/04): Sąd wskazał, że majątek spółki cywilnej jest majątkiem wspólników i nie można oddzielić środków "spółkowych" od majątku wspólnika.
• Wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 września 2017 r. (sygn. akt I SA/Kr 650/17): Sąd uznał, że zapłata z rachunku należącego do kilku osób (współwłasność) jest skuteczna, o ile środki należą do podatnika.
• Wyrok WSA w Gliwicach z dnia 13 stycznia 2011 r. (sygn. akt I SA/GI 837/10): Sąd wprost stwierdził: „Zapłata podatku dochodowego przez wspólnika spółki cywilnej z rachunku bankowego tej spółki jest zapłatą dokonaną przez podatnika".

4. Zasada budowania zaufania (art. 121 Ordynacji podatkowej) Wnioskodawcy regulowali podatki w ten sposób przez 12 lat bez zastrzeżeń ze strony organów skarbowych. Nagłe odejście od tej praktyki przez Urząd, bez zmiany stanu prawnego, stanowi rażące naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz zasady zaufania do przedsiębiorcy (art. 12 ustawy Prawo przedsiębiorców).

Wnioskodawcy wnoszą o potwierdzenie, że zapłata podatku z rachunku spółki cywilnej przez jej wspólnika jest skuteczna bez względu na kwotę przelewu, gdyż są to środki własne podatnika.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592):

Zgodnie natomiast z art. 8 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy:

W konsekwencji wspólnik spółki osobowej, przychody i koszty podatkowe winien rozliczać w wysokości ustalonej stosownie do jego udziału w spółce i w takim zakresie w jakim, jako wspólnik tej spółki, jest upoważniony i obowiązany do rozliczania przychodów i kosztów uzyskania przychodów tej spółki.

Stosownie do art. 14 ust. 1 powyższej ustawy:

Co do zasady należą do niego wszystkie przychody osiągane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, z wyjątkiem przychodów wymienionych w art. 14 ust. 3 ww. ustawy.

Zgodnie z art. 44 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Podstawowym warunkiem wystąpienia u podatnika obowiązku zapłaty podatku dochodowego jest uzyskanie przez niego dochodu, rozumianego jako nadwyżka przychodu nad kosztami jego uzyskania w rozumieniu ww. ustawy podatkowej. Istotą powstania zobowiązania w tym podatku jest zatem uzyskanie przez osobę fizyczną (podatnika) korzyści (przysporzenia) ze zdarzenia, czy też czynności prawnej, z którymi ww. ustawa wiąże obowiązek podatkowy.

Z kolei kwestię obowiązku podatkowego i regulowania zobowiązań podatkowych określają przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 692).

Zgodnie z art. 5 ww. ustawy:

W myśl art. 6 ww. ustawy:

Zgodnie z art. 59 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa:

Co do zasady zapłata podatków przez podatników prowadzących działalność gospodarczą i obowiązanych do prowadzenia księgi rachunkowej lub podatkowej księgi przychodów i rozchodów następuje na mocy art. 61 § 1 Ordynacji podatkowej:

Stosownie do treści art. 60 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w przypadku dokonywania zapłaty w formie bezgotówkowej za termin dokonania zapłaty podatku uważa się:

Z przepisów tych wynika, że skutek wygaśnięcia zobowiązania podatkowego powoduje zapłata dokonana z rachunku podatnika.

Odstępstwem od reguły, że zapłaty podatku dokonuje podatnik, jest wprowadzona do porządku prawnego z dniem 1 stycznia 2016 r. regulacja art. 62b Ordynacji podatkowej. Zgodnie z § 1 tego artykułu, zapłata podatku może nastąpić także przez:

W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 1 i 3, jeżeli treść dowodu zapłaty nie budzi wątpliwości co do przeznaczenia zapłaty na zobowiązanie podatnika uznaje się, że wpłata pochodzi ze środków podatnika (art. 62b § 2 Ordynacji podatkowej). W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 1-3, przepisy dotyczące zapłaty podatku przez podatnika stosuje się odpowiednio (art. 62b § 3 Ordynacji podatkowej).

Zgodnie z art. 7 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej;

Podmiotowość prawnopodatkowa spółki cywilnej i wspólników spółki cywilnej nie jest w sferze prawa podatkowego ujmowana w sposób jednolity. Pomimo tego, iż na gruncie prawa cywilnego spółce cywilnej nie przysługuje zdolność do czynności prawnych, zdolność sądowa ani procesowa oraz, że spółka cywilna nie jest odrębnym podmiotem prawa i stanowi wyłącznie stosunek zobowiązaniowy (wspólnicy będący stronami umowy spółki cywilnej zobowiązują się dążyć do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego przez działanie w sposób oznaczony, w szczególności przez wniesienie wkładów zgodnie z art. 860 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2026 r. poz. 795), to „podmiotowość podatkową odróżnić należy i nie utożsamiać jej z podmiotowością w prawie cywilnym”

Stosownie do treści art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U z 2026 r. poz. 507):

Statusu tego z racji braku zdolności prawnej nie posiada spółka cywilna.

Dodatkowo, to na przedsiębiorców przepis art. 19 ww. ustawy nakłada obowiązek dokonywania płatności za pośrednictwem rachunku płatniczego w przypadku, gdy:

Zgodnie z art. 2 pkt 25 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych (Dz. U. z 2026 r., poz. 623) przez rachunek płatniczy należy rozumieć:

Ponadto, niektóre rodzaje rachunków mogą być prowadzone wyłącznie dla zamkniętego katalogu podmiotów. Zasada ta dotyczy np. bankowych rachunków rozliczeniowych.

Przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz. U. z 2026 r poz. 38 ze zm.) stanowią bowiem, że banki mogą prowadzić rachunki rozliczeniowe wyłącznie dla:

Jednocześnie, zgodnie z art. 51 i 51a tej ustawy:

Oznacza to, że dla wszystkich wspólników spółki cywilnej może być prowadzony jeden rachunek bankowy a współuprawnionymi do dysponowania środkami na tym rachunku są wspólnicy spółki cywilnej. Z mocy przepisów Kodeksu cywilnego wynika bowiem, że spółka cywilna nie ma osobowości prawnej, czyli nie może być podmiotem praw i obowiązków, co oznacza, że nie działa ona we własnym imieniu. Zatem wspólny rachunek bankowy zakładany dla spółki nie jest rachunkiem spółki, lecz rachunkiem wspólników i należy do każdego przedsiębiorcy. Środki zgromadzone na rachunku są majątkiem wspólnym wspólników, a rachunek funkcjonuje technicznie jako wspólne konto osób fizycznych.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 1534/12 stwierdził:

Nie można nie zauważyć, że omawiane orzeczenie zostało wydane w stanie prawnym obowiązującym przed wejściem w życie przepisów art. 62b Ordynacji podatkowej. Niemniej jednak argumenty przytoczone przez Sąd nie straciły na aktualności.

W sytuacji, gdy zapłata następuje z rachunku wspólnego wspólników spółki cywilnej, kwestii pochodzenia wpłaty ze środków podatnika nie trzeba domniemywać, gdyż - jak wykazano wyżej – taki rachunek nie jest rachunkiem spółki cywilnej, lecz rachunkiem wspólników, z których każdy co do zasady może dysponować środkami zgromadzonymi na nim, a co za tym idzie wpłata dokonana z rachunku bankowego spółki cywilnej jest dokonana przez podatnika, a nie przez podmiot trzeci. Uznać zatem należy, że w sytuacji, gdy wspólnik spółki cywilnej wykonał przelew z rachunku bankowego spółki cywilnej na poczet swoich zobowiązań podatkowych z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych, to zgodnie z art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej doszło do wygaśnięcia tego zobowiązania podatkowego.

Tym samym Państwa stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Powołane orzeczenia sądów administracyjnych są rozstrzygnięciami wydanymi w konkretnych sprawach, osadzonych w określonym stanie faktycznym i tylko do nich się odnoszącymi, w związku z tym, nie mają waloru wykładni powszechnie obowiązującej. Orzeczenia sądowe są dla organu nieocenionym źródłem wiedzy i materiałem poznawczym, bieżąco wykorzystywanym w toku załatwiania spraw. Z tego względu należy pamiętać, że orzeczenia mają charakter indywidualny, nie wiążą organów podatkowych i są formalnie wiążące dla organu podatkowego tylko w konkretnej sprawie. Orzeczenia nie mają mocy prawnej precedensów i charakteru wykładni powszechnie obowiązującej.

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Pan A.A. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.