Interpretacja indywidualna z dnia 2 lipca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDWP.4011.258.2026.1.PP

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest przedsiębiorcą, tj. bankiem, zatrudniającym dużą liczbę pracowników, i w konsekwencji wchodzącym w bardzo liczne relacje uregulowane przepisami prawa pracy.

Wnioskodawca zatrudniał na podstawie umowy o pracę Pracownika na stanowisku związanym z obsługą klientów, w tym z procedowaniem pożyczek udzielanych klientom. Obowiązki Pracownika były m.in. następujące:

• wykonywanie czynności związanych z kompleksową obsługą klienta oraz obiegiem i archiwizacją dokumentacji klientów;
• przyjmowanie od klientów wniosków dotyczących produktów bankowych, dokonywania kontroli kompletności tych wniosków oraz oceny zdolności kredytowej zgodnie z procedurami;
• zawieranie z klientami, w ramach posiadanych kompetencji, umów oraz aneksów w zakresie sprzedawanych produktów oraz dokonywanie rejestracji/zmian w stosownych systemach;
• sporządzanie dokumentacji.

Pracownik, w związku z wykonywaniem obowiązków, swoim zachowaniem przyczynił się do powstania szkody w majątku Wnioskodawcy w następujących okolicznościach:

• prowadząc z jednym z klientów rozmowy nt. zaciągnięcia pożyczki Pracownik ustalił, iż pożyczka zostanie zaciągnięta przez Klienta i jego małżonka;

• następnie, wbrew przyjętym zasadom i regulaminom, w celu zawarcia ww. umowy pożyczki wydał dokument umowy pożyczki Klientowi, zezwalając na to, iż podpis małżonka Klienta zostanie złożony na dokumencie umowy pożyczki bez obecności Pracownika, zatem bez możliwości weryfikacji przez Pracownika tożsamości jednego z pożyczkobiorców, i następnie Pracownik taki dokument pożyczki przyjął od Klienta i zaakceptował;
• po wypłaceniu przez Wnioskodawcę kwoty pożyczki na podstawie ww. dokumentu małżonek Klienta zakwestionował autentyczność podpisu na dokumencie umowy, co następnie zostało potwierdzone w toku dalszych czynności, tj. że umowa pożyczki nie została podpisana przez małżonka Klienta, lecz podpis ten został złożony najprawdopodobniej przez Klienta (podrobienie podpisu);
• w efekcie udzielone finansowanie zostało zakwalifikowane jako wyłudzenie (w toku postępowania prowadzonego przez Policję), a Wnioskodawca poniósł szkodę w kwocie odpowiadającej wypłaconemu kapitałowi pożyczki (dalej: Szkoda);
• postępowanie prowadzone przez Policję zostało następnie umorzone z uwagi na to, iż klient zmarł.

Umowa o pracę z Pracownikiem została rozwiązana, a Wnioskodawca wszczął postępowanie sądowe przeciwko Pracownikowi, tj. złożył pozew o odszkodowanie, z uwagi na powstanie u Wnioskodawcy szkody w kwocie kapitału pożyczki, którą wypłacono w związku z powyżej opisanym wyłudzeniem (Szkoda). W trakcie procesu sądowego Wnioskodawca i Pracownik zawarli ugodę (dalej: Ugoda), w myśl której:

• Pracownik przyznał, że wyrządził Szkodę swoim zawinionym zachowaniem, oraz uznał, iż ponosi odpowiedzialność za Szkodę w pełnej wysokości (art. 122 kodeksu pracy);

• strony przyjęły, iż odszkodowanie zostanie obniżone w oparciu o art. 121 § 1 kodeksu pracy, pod warunkiem terminowego wykonania Ugody;
• w myśl powyższego Pracownik zobowiązał się do zwrotu kwoty odszkodowania (w obniżonej wysokości) w 36 ratach miesięcznych;
• opisana wyżej kwota obniżonego odszkodowania, do zwrotu której Pracownik się zobowiązał, odpowiada trzymiesięcznemu wynagrodzeniu przysługującemu Pracownikowi w dniu wyrządzenia Szkody, tj. kwota ww. zobowiązania nie przekracza limitu wskazanego w art. 119 kodeksu pracy;
• Wnioskodawca zgodził się, że w razie terminowego uiszczenia ww. kwoty obniżonego odszkodowania, lub także w razie wcześniejszej spłaty tej wartości, pozostała cześć kwoty odpowiadającej wartości Szkody nie będzie już dochodzona od Pracownika, tj. pod takim warunkiem (tj. terminowej spłaty ww. zobowiązania) strony Ugody zgadzają się na obniżenie odszkodowania zgodnie z art. 121 §1 kodeksu pracy.

Ugoda przewiduje, że jeśli Pracownik nie będzie jej wykonywał, tj. nie będzie dokonywał spłat zobowiązania w terminach ustalonych w Ugodzie, Wnioskodawca będzie uprawniony do wypowiedzenia Ugody oraz dochodzenia zapłaty od Pracownika pełnej kwoty Szkody (bez obniżenia przewidzianego w Ugodzie zgodnie z art. 121 §1 kodeksu pracy), tj. obniżenie odszkodowania jest warunkowe, i dojdzie do skutku pod warunkiem terminowej spłaty przez Pracownika kwoty określonej w Ugodzie (kwoty obniżonego odszkodowania).

Pytanie

Czy Wnioskodawca słusznie przyjmuje, że w razie wykonania Ugody powodującego obniżenie odszkodowania w myśl art. 121 §1 kodeksu pracy, wartość o którą zmniejszone będzie odszkodowanie nie będzie stanowić przychodu u podatnika (tj. Pracownika), zaś po stronie Wnioskodawcy nie powstanie ani obowiązek informacyjny z art. 42a ust. 1 ustawy o PIT ani obowiązek płatnika w odniesieniu do kwoty zmniejszającej odszkodowanie w myśl art. 121 § 1 kodeksu pracy?

Państwa stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy odpowiedź na postawione pytanie powinna być pozytywna.

Uzasadnienie.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że stanowisko takiej, jakie przedstawił Wnioskodawca, zostało już uznane za prawidłowe w wydanych przez organy podatkowe interpretacjach indywidulanych, np.:

• pismo Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 24 lutego 2017 r., znak: 0461- ITPB2.4511.1016.2016.1.BK;
• pismo Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 17 października 2014 r., znak: IBPBII/1/415-603/14/MŁ.

Zgodnie z tymi interpretacjami, odnoszącymi się do obniżenia odszkodowania zgodnie z art. 121 § 1 kodeksu pracy:

„Obniżenie kwoty odszkodowania w związku z zawarciem ugody nie skutkuje powstaniem przychodu po stronie pracownika, gdyż obniżenie to jest wynikiem przewidzianej prawem procedury dochodzenia do kwoty należnej tytułem odszkodowania.”

(pismo Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 24 lutego 2017 r., 0461-ITPB2.4511.1016.2016.1.BK).

Z powyżej przytoczonym stanowiskiem należy się zgodzić. Wskazane przepisy kodeksu pracy wprowadzają szczególny (właściwy tylko dla stosunków regulowanych prawem pracy) tryb ustalania wysokości odszkodowania. W następstwie stosowania tych norm prawa pracy dochodzi do uwzględnienia przy ustalaniu kwoty odszkodowania wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności stopnia winy pracownika i jego stosunku do obowiązków pracowniczych. Wskazanie na te ww. okoliczności powoduje, że kalkulowanie kwoty odszkodowania zależne jest nie tylko od takich czynników, jakie przewidują ogólne przepisy prawa cywilnego, lecz także specyficznych dla stosunków pracowniczych, takich jak stosunek do obowiązków pracowniczych. Jednocześnie przyjąć należy, że ustalenie w ten sposób kwoty odszkodowania jest wiążące, tj. kwota odszkodowania ustalona w powyższy sposób (tj. z uwzględnienie ww. okoliczności) jest kwotą odszkodowania ostatecznie należną w ramach stosunków regulowanych prawem pracy.

Innymi słowy, obniżenie odszkodowania zgodnie z art. 121 §1 kodeksu pracy w sposób normatywny kształtuje wysokość odszkodowania, wpływając na jego ostateczną wartość, zatem dopiero po takim zastosowaniu tych norm w efekcie ustalona zostaje kwota zobowiązania.

Jednocześnie nie można takiego trybu ustalania kwoty odszkodowania porównywać do sytuacji, w której istniejące zobowiązanie jest np. umarzane - w opisanej sytuacji w ogóle nie dochodzi do umorzenia (zwolnienia z długu), lecz wartość zobowiązania z tytułu odszkodowania w sposób pierwotny ustalana jest z uwzględnieniem norm kodeksu pracy.

Tym samym nie można obniżenia odszkodowania, które przewidziano w Ugodzie, traktować jako przychodu w rozumieniu przepisów Ustawy o PIT: nie są to „otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń”(art. 11 ust. 1 Ustawy o PIT).

W konsekwencji wartość, o którą zmniejszone będzie odszkodowanie, nie będzie stanowić przychodu u Pracownika, zaś po stronie Wnioskodawcy nie powstanie ani obowiązek informacyjny z art. 42a ust. 1 ustawy o PIT ani obowiązek płatnika w odniesieniu do ww. kwoty zmniejszającej odszkodowanie.

W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy jest uzasadnione.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiliście Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2026 r., poz. 592 ze zm.):

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy źródłem przychodów jest stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Dla celów podatkowych nieodpłatne świadczenie obejmuje działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób, których skutkiem jest nieodpłatne - to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu - przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Z opisu sprawy wynika, że pracownik, w związku z wykonywaniem obowiązków, swoim zachowaniem przyczynił się do powstania szkody w majątku Wnioskodawcy. Umowa o pracę z Pracownikiem została rozwiązana, a Wnioskodawca wszczął postępowanie sądowe przeciwko Pracownikowi, tj. złożył pozew o odszkodowanie, z uwagi na powstanie u Wnioskodawcy szkody w kwocie kapitału pożyczki, którą wypłacono w związku z opisanym wyłudzeniem (Szkoda). W trakcie procesu sądowego Wnioskodawca i Pracownik zawarli ugodę, w myśl której:

• pracownik przyznał, że wyrządził Szkodę swoim zawinionym zachowaniem, oraz uznał, iż ponosi odpowiedzialność za Szkodę w pełnej wysokości (art. 122 kodeksu pracy);
• strony przyjęły, iż odszkodowanie zostanie obniżone w oparciu o art. 121 § 1 kodeksu pracy, pod warunkiem terminowego wykonania Ugody;
• Pracownik zobowiązał się do zwrotu kwoty odszkodowania (w obniżonej wysokości) w 36 ratach miesięcznych;
• kwota obniżonego odszkodowania, do zwrotu której Pracownik się zobowiązał, odpowiada trzymiesięcznemu wynagrodzeniu przysługującemu Pracownikowi w dniu wyrządzenia Szkody, tj. kwota ww. zobowiązania nie przekracza limitu wskazanego w art. 119 kodeksu pracy;
• Wnioskodawca zgodził się, że w razie terminowego uiszczenia ww. kwoty obniżonego odszkodowania, lub także w razie wcześniejszej spłaty tej wartości, pozostała cześć kwoty odpowiadającej wartości Szkody nie będzie już dochodzona od Pracownika, tj. pod takim warunkiem (tj. terminowej spłaty ww. zobowiązania) strony Ugody zgadzają się na obniżenie odszkodowania zgodnie z art. 121 §1 kodeksu pracy.

Zgodnie z art. 119 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2025 r., poz. 277):

W myśl natomiast art. 121 § 1 ustawy Kodeks pracy:

Przy uwzględnieniu okoliczności wymienionych w § 1 wysokość odszkodowania może być także obniżona przez sąd pracy; dotyczy to również przypadku, gdy naprawienie szkody następuje na podstawie ugody sądowej (art. 121 § 2 Kodeksu pracy).

Z powyższych przepisów wynika, iż co do zasady pracownik ponosi pełną odpowiedzialność za szkody powstałe w powierzonym mieniu, to jednak biorąc pod uwagę prawną możliwość zawarcia ugody, należne pracodawcy odszkodowanie może być obniżone. Obniżenie kwoty odszkodowania w związku z zawarciem ugody nie skutkuje powstaniem przychodu po stronie pracownika, gdyż obniżenie to jest wynikiem przewidzianej prawem procedury dochodzenia do kwoty należnej tytułem odszkodowania.

Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, iż kwota o jaką obniżono pracownikowi - zgodnie z art. 121 § 1 Kodeksu pracy - odszkodowanie za szkodę na mieniu pracodawcy nie stanowi dla pracownika przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

W konsekwencji na Wnioskodawcy nie ciążą obowiązki płatnika.

Zatem Państwa stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.