Interpretacja indywidualna z dnia 3 lipca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP1-3.4012.304.2026.2.KAB

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 kwietnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 21 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy opodatkowania podatkiem VAT najmu nieruchomości. Uzupełnił go Pan pismem z 1 czerwca 2026 r. (wpływ 10 czerwca 2026 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Jest Pan osobą fizyczną, która w 2024 r. uzyskiwała przychody z tytułu najmu lokali mieszkalnych.

Przedmiotem najmu było łącznie sześć lokali mieszkalnych, stanowiących współwłasność Pana oraz Pana małżonki, przy czym każdemu z nich przysługiwał udział wynoszący 1/2.

Najem prowadzony był w sposób ciągły i zorganizowany, przy czym lokale były wynajmowane na cele mieszkaniowe, w tym w części przypadków najemcami były podmioty gospodarcze (firmy), które wykorzystywały lokale dla celów mieszkaniowych swoich pracowników.

30 sierpnia 2024 r. pomiędzy małżonkami została ustanowiona rozdzielność majątkowa na podstawie aktu notarialnego, bez dokonywania podziału majątku. Następnie 31 grudnia 2025 r. rozdzielność majątkowa została zniesiona, również w formie aktu notarialnego.

Nieruchomości przez cały okres objęty wnioskiem pozostawały współwłasnością Pana i Pana małżonki w częściach ułamkowych po 1/2.

W latach poprzedzających rok 2024 małżonkowie składali do właściwego urzędu skarbowego oświadczenia, zgodnie z którymi całość przychodów z najmu była rozliczana przez Pana dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych. W praktyce oznaczało to, że wykazywał Pan 100% przychodów z najmu w swoich rozliczeniach podatkowych.

W 2024 r. nie zostało złożone nowe oświadczenie w tym zakresie, jednakże przyjęty wcześniej model rozliczeń był kontynuowany i nadal wykazywał Pan całość przychodów z najmu w swoich rozliczeniach podatkowych.

W rzeczywistości jednak przychody z najmu przysługiwały współwłaścicielom proporcjonalnie do posiadanych udziałów, tj. po 1/2 każdemu z nich.

W związku z powyższym powstała wątpliwość, czy dla celów podatku od towarów i usług, w szczególności w zakresie ustalenia prawa do zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, należy uwzględniać całość przychodów z najmu wykazywanych przez Pana w rozliczeniach podatku dochodowego, czy też wyłącznie przychody faktycznie przypadające na Pana, odpowiadające jego udziałowi we współwłasności nieruchomości.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu sprawy

Wszystkie umowy (6 nieruchomości - lokali mieszkalnych) były umowami długoterminowymi minimum 1 rok. W przypadku 4 umów w komparycji wskazani są oboje współmałżonkowie w przypadku 2 umów wskazana jest Pana żona (wynikało to tylko z braku możliwości Pana obecności fizycznej przy podpisaniu umowy).

2 nieruchomość: Umowa najmu okazjonalnego zawarta 28 lipca 2022 r. do 31 lipca 2023 r. przedłużona aneksami do 31 lipca 2024 r. oraz do 31 lipca 2025 r., wskazani oboje małżonkowie.

3 nieruchomość: Umowa najmu zwykła zawarta 1 października 2022 r. do 30 września 2023 r. przedłużona aneksem do 4 października 2025 r., wskazani oboje małżonkowie.

4 nieruchomość: Umowa najmu zwykła zawarta 1 listopada 2022 r. do 31 października 2023 r. przedłużona aneksem do 31 grudnia 2024 r., wskazani oboje małżonkowie.

5 nieruchomość: Umowa najmu zwykła zawarta 1 października 2022 r. do 30 września 2023 r. przedłużona aneksem do 31 grudnia 2024 r., wskazani oboje małżonkowie.

6 nieruchomość: Umowa najmu okazjonalnego zawarta 3 lutego 2023 r. do 31 stycznia 2025 r., wskazana tylko żona.

7 nieruchomość: Umowa najmu zwykła zawarta 1 kwietnia 2023 r. do 31 marca 2024 r. przedłużona aneksem do 31 marca 2025 r., wskazana tylko żona, na aneksie wskazani oboje małżonkowie.

Nie zawierał Pan wraz z żoną (między sobą) żadnych umów użyczenia.

Nie będzie Pan dokonywał wynajmu we własnym imieniu i na własny rachunek.

Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym, dla celów ustalenia prawa do zwolnienia podmiotowego z podatku od towarów i usług na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, Pana obrót powinien być ustalany w oparciu o całość przychodów z najmu wykazywanych przez niego dla celów podatku dochodowego, czy też wyłącznie w oparciu o przychody faktycznie przypadające na Pana, proporcjonalnie do jego udziałowe współwłasności nieruchomości?

Pana stanowisko w sprawie

Pana zdaniem, w przedstawionym stanie faktycznym, dla celów ustalenia prawa do zwolnienia podmiotowego z podatku od towarów i usług na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, obrót powinien być ustalany wyłącznie w oparciu o przychody faktycznie przypadające na Pana, tj. proporcjonalnie do jego udziału we współwłasności nieruchomości.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że dla celów podatku od towarów i usług kluczowe znaczenie ma rzeczywisty zakres wykonywanej działalności oraz faktycznie uzyskiwane wynagrodzenie (obrót), a nie sposób technicznego rozliczania przychodów dla celów innych podatków.

W analizowanej sprawie bezsporne jest, że nieruchomości będące przedmiotem najmu stanowiły współwłasność Pana oraz Pana małżonki, przy czym każdemu z nich przysługiwał udział wynoszący 1/2. Tym samym każdy ze współwłaścicieli był uprawniony do uzyskiwania przychodów z najmu w zakresie odpowiadającym jego udziałowi.

Z punktu widzenia prawa cywilnego przychody z rzeczy wspólnej przysługują współwłaścicielom proporcjonalnie do ich udziałów. Okoliczność ta ma charakter obiektywny i nie jest zależna od przyjętego sposobu rozliczeń podatkowych.

Możliwość wykazywania całości przychodów przez jednego z małżonków dla celów podatku dochodowego stanowi szczególne rozwiązanie o charakterze uproszczającym, które nie prowadzi do zmiany stosunków własnościowych ani nie powoduje przeniesienia prawa do całości przychodów na jednego z małżonków.

W konsekwencji, fakt wykazywania całości przychodów z najmu przez Pana w rozliczeniach podatku dochodowego nie może być utożsamiany z uzyskiwaniem przez niego całości obrotu dla celów podatku od towarów i usług.

Na gruncie ustawy o VAT podatnikiem jest podmiot wykonujący samodzielnie działalność gospodarczą, przy czym działalność ta obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu składników majątku w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W przypadku współwłasności oznacza to, że każdy ze współwłaścicieli wykonuje działalność gospodarczą w zakresie odpowiadającym jego udziałowi w prawie własności.

W rezultacie obrót każdego ze współwłaścicieli powinien być ustalany odrębnie, w oparciu o część wynagrodzenia faktycznie mu przysługującą.

Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do sytuacji, w której wybór dopuszczalnego przez przepisy prawa podatkowego uproszczonego sposobu rozliczenia podatku dochodowego skutkowałby nieproporcjonalnym obciążeniem w podatku od towarów i usług, poprzez sztuczne zawyżenie obrotu jednego z podatników.

Takie podejście naruszałoby zasady neutralności i proporcjonalności opodatkowania VAT, a także prowadziłoby do opodatkowania w zakresie wykraczającym poza rzeczywiście wykonywaną działalność gospodarczą.

W konsekwencji, dla celów ustalenia prawa do zwolnienia podmiotowego z podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, należy uwzględniać wyłącznie obrót faktycznie przypadający na Pana, tj. odpowiadający jego udziałowi we współwłasności nieruchomości.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w ugruntowanej linii interpretacyjnej oraz orzecznictwie sądów administracyjnych.

W szczególności wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż w przypadku współwłasności rzeczy, przychody oraz związany z nimi obrót należy przypisywać współwłaścicielom proporcjonalnie do posiadanych udziałów, a nie według przyjętego technicznie sposobu rozliczeń podatkowych.

Przykładowo, w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2016 r., sygn. akt I FSK 425/15, wskazano, że dla celów podatku od towarów i usług decydujące znaczenie ma rzeczywisty charakter wykonywanych czynności oraz rzeczywisty zakres uczestnictwa podatnika w danym stosunku prawnym, a nie formalny sposób rozliczeń przyjęty przez strony.

Podobnie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lipca 2019 r., sygn. akt I FSK 1023/17, sąd podkreślił, że dla celów VAT istotne jest ustalenie rzeczywistego beneficjenta czynności oraz zakresu przypadającego na niego wynagrodzenia, co w przypadku współwłasności oznacza konieczność przypisania obrotu proporcjonalnie do udziału.

Analogiczne stanowisko prezentowane jest również w interpretacjach indywidualnych, w których wskazuje się, że w przypadku współwłasności nieruchomości wynajmowanej przez kilku współwłaścicieli, każdy z nich powinien ustalać obrót odrębnie, w części odpowiadającej jego udziałowi.

Tytułem przykładu można wskazać interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 17 maja 2021 r., znak 0114-KDIP1-3.4012.XXX.2021.1.KP, w której organ potwierdził, że przychody z najmu nieruchomości stanowiącej współwłasność nie mogą być przypisywane w całości jednemu współwłaścicielowi dla celów VAT, jeżeli w rzeczywistości przysługują kilku podmiotom.

Powyższe prowadzi do wniosku, że również w niniejszej sprawie Pana obrót powinien być ustalany wyłącznie w części odpowiadającej jego udziałowi we współwłasności nieruchomości.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:

Natomiast - według art. 8 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

W myśl art. 2 pkt 22 ustawy:

W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

Jednakże wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, bądź świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:

W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:

Stosownie do art. 113 ust. 1 ustawy:

Na podstawie art. 113 ust. 2 ustawy:

Zgodnie z art. 113 ust. 5 ustawy:

Podatnik może korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie i według zasad określonych przepisami art. 113 ust. 1-12 ustawy pod warunkiem, że nie wykonuje czynności, o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy.

Pana wątpliwości dotyczą ustalenia, czy Pana sprzedaż liczona do limitu, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, powinna być ustalana w oparciu o całość przychodów z najmu wykazywanych przez Pana dla celów podatku dochodowego, czy też wyłącznie w oparciu o przychody faktycznie przypadające na Pana, proporcjonalnie do jego udziału we współwłasności nieruchomości.

W tym miejscu, należy wskazać, że umowa najmu jest umową cywilnoprawną, nakładającą na strony - zarówno wynajmującego, jak i najemcę - określone przepisami obowiązki.

Zgodnie z art. 659 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795):

Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną. Odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu.

Istota umowy najmu wskazuje, że na jej podstawie dochodzi do odpłatnego świadczenia usług przez właściciela na rzecz najemcy. Najemca za oddaną mu w najem rzecz płaci umówiony czynsz. Istnieje zatem bezpośredni związek między świadczoną usługą a przekazanym za nią wynagrodzeniem. Należy wskazać, że umowa najmu jest umową cywilnoprawną, nakładającą na strony - zarówno wynajmującego, jak i najemcę - określone przepisami obowiązki.

W kontekście niniejszej sprawy należy zwrócić uwagę na treść zdania drugiego definicji pojęcia „działalność gospodarcza”, w której mówi się o wykorzystywaniu m.in. towarów w sposób ciągły do celów zarobkowych. Takie wykorzystywanie towarów ma miejsce poprzez oddanie ich w stosunki obligacyjne (najem, dzierżawa, leasing itp.).

Zatem, najem jako usługa wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy, definicję działalności gospodarczej, jeżeli wykonywany jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych (zawierane umowy najmu mają zazwyczaj długotrwały charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe), bez względu na to, czy najem będzie prowadzony w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W konsekwencji, najem ww. nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

W myśl art. 31 § 1 ustawy z 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 236), zwany dalej Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym:

W związku z powyższym, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej jest to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).

Stosownie do treści art. 36 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Zgodnie z art. 36 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego.

Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Małżeństwo nie należy do żadnej kategorii podmiotów wymienionych w ww. art. 15 ust. 1 ustawy. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną. Należy zauważyć, że żaden z przepisów ustawy nie zabrania małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała ustawowa wspólność majątkowa.

Status podatnika podatku od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Podatnikiem podatku od towarów i usług jest więc ten z małżonków, który dokona czynności podlegającej opodatkowaniu.

Autonomiczność prawa podatkowego wyklucza bowiem możliwość interpretacji przepisów, która zakładałaby, że stosunki majątkowe między małżonkami, regulowane przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, mogą kształtować zakres praw i obowiązków podatników podatku od towarów i usług.

W przypadku, gdy nieruchomość jest własnością obojga małżonków, to podatnikiem jest ten z małżonków, który faktycznie dokonuje czynności związanych z najmem, np. zawarł umowę, otrzymuje czynsz.

W konsekwencji, podmiot świadczący usługę najmu będzie podatnikiem podatku od towarów i usług wówczas, gdy najem będzie wykonywał we własnym imieniu i na własny rachunek. Jeżeli przedmiotem najmu jest rzecz stanowiąca majątek wspólny małżonków, to podatnikiem podatku od towarów i usług, w okolicznościach wskazanych w art. 15 ust. 1 ustawy, będzie ten małżonek, który dokonał czynności podlegającej opodatkowaniu, czyli ten, który dokonuje wynajmu we własnym imieniu (jest stroną czynności prawnej). Natomiast jeżeli małżonkowie dokonali czynności wspólnie, to każdy z nich z osobna jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy należy wskazać, że w niniejszej sprawie wynajęte nieruchomości są własnością obojga małżonków, tym samym podatnikiem jest ten z małżonków, który faktycznie dokonuje czynności związanych z najmem, np. zawarł umowę, otrzymuje czynsz. Wskazał Pan, że wszystkie umowy (6 nieruchomości - lokali mieszkalnych) były umowami długoterminowymi minimum 1 rok. W przypadku 4 umów w komparycji wskazani są oboje współmałżonkowie, w przypadku 1 umowy wskazana jest żona, a Pan w aneksie, w przypadku 1 lokalu tylko żona. W rzeczywistości jednak przychody z najmu przysługiwały współwłaścicielom proporcjonalnie do posiadanych udziałów, tj. po 1/2 każdemu z nich. Tym samym, podatnikiem z tytułu najmu ww. lokali, będących składnikiem majątku wspólnego małżonków, jest zarówno Pan, jak i Pana małżonka.

Zatem, odrębnie od Pana, Pana małżonka, dokonuje odpłatnego świadczenia usług, tj. najmu nieruchomości należącej do Państwa majątku wspólnego. Z tytułu najmu lokali posiada Pan status podatnika podatku od towarów i usług, w rozumieniu w art. 15 ust. 1 ustawy i jest Pan zobowiązany do rozliczenia wynagrodzenia wyłącznie w części przypadającej na Pana.

W takiej sytuacji, limit, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, czyli limit zwolnienia podmiotowego przysługującego, gdy wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200 000 zł (bez kwoty podatku VAT, limit do roku 2025), przysługuje każdemu z małżonków osobno, pod warunkiem niezaistnienia wyłączeń, o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy.

Tym samym, do ww. limitu zwolnienia podmiotowego nie powinien Pan wliczać wartości sprzedaży osiąganej przez Pana żonę z tytułu najmu ww. lokali mieszkalnych.

Podsumowanie

Ustalając limit zwolnienia podmiotowego za okres, kiedy korzysta Pan ze zwolnienia na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy, należy wliczyć wartość sprzedaży z tytułu najmu ww. nieruchomości objętych wspólnością ustawową małżeńską, w proporcji przypadającej na Pana, tj. w wysokości 50% łącznej wartości sprzedaży z tytułu przedmiotowego najmu lokali, pod warunkiem niezaistnienia wyłączeń, o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy. Jednocześnie należy wskazać, że na podstawie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, wyliczając kwotę limitu sprzedaży na potrzeby art. 113 ust. 1 ustawy, bez znaczenia jest to, w jaki sposób jest rozliczany najem w podatku dochodowym.

Zatem, Pana stanowisko uznaję za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Interpretacja ta wywołuje skutki podatkowe jedynie dla Pana, nie ma natomiast zastosowania do współwłaściciela nieruchomości, tj. Pana małżonki.

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Pani wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być - zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej - rozpatrzone.

Zaznacza się także, jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Interpretacja indywidualna opiera się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W konsekwencji w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a i art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.