Interpretacja indywidualna z dnia 8 lipca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP3-2.4011.538.2026.2.JM
Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
6 maja 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
Uzupełnił go Pan – na wezwanie – pismem z 4 czerwca 2026 r. (data wpływu 4 czerwca 2026 r.).
Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
Posiada Pan zezwolenie na pobyt stały na terytorium RP wydane na podstawie polskiego pochodzenia (art. 195 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach). Przed przyjazdem do Polski w 2024 r. nie posiadał Pan miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w RP przez co najmniej trzy lata kalendarzowe. Obecnie pracuje Pan na umowę o pracę i zamierza Pan skorzystać z ulgi na powrót.
Uzupełnienie opisu sprawy
Posiada Pan obywatelstwo ukraińskie.
Przed przyjazdem do Polski posiadał Pan miejsce zamieszkania dla celów podatkowych wyłącznie w Ukrainie. Przed przyjazdem do Polski Pana centrum interesów osobistych oraz gospodarczych znajdowało się w Ukrainie. Tam mieszkała Pana rodzina i tam uzyskiwał Pan dochody.
Przed przyjazdem do Polski posiadał Pan nieograniczony obowiązek podatkowy w Ukrainie.
Do Polski przyjechał Pan dokładnie w dacie 17 kwietnia 2024 r.
Do Polski przyjechał Pan w celu zmiany stałego miejsca zamieszkania oraz podjęcia stałego, legalnego zatrudnienia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Pana centrum interesów osobistych zostało przeniesione do Polski z dniem 23 lipca 2024 r., kiedy to dołączyła do Pana żona wraz z dziećmi i od tego momentu wspólnie i nieprzerwanie prowadzą Państwo ognisko domowe na terytorium RP. Z kolei Pana centrum interesów gospodarczych zostało ostatecznie i w pełni przeniesione do Polski z dniem 19 sierpnia 2024 r., kiedy to rozpoczął Pan stałe zatrudnienie na podstawie umowy o pracę w polskiej firmie (…). W okresie przejściowym (od kwietnia do sierpnia 2024 r.) świadczył Pan jeszcze zdalnie usługi na rzecz podmiotu ukraińskiego, jednak od sierpnia 2024 r. Pana główne i stałe źródło dochodów znajduje się w Polsce.
Do Polski w dniu 17 kwietnia 2024 r. przyjechał Pan sam w celu przygotowania warunków bytowych i mieszkaniowych dla rodziny. Pana żona wraz z dziećmi dołączyła do Pana w Polsce w dniu 23 lipca 2024 r. i od tamtej pory stale zamieszkują Państwo razem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Z Polską łączą Pana ścisłe, stałe i wyłączne stosunki gospodarcze. Od dnia 19 sierpnia 2024 r. pracuje Pan na stałe na podstawie umowy o pracę w polskiej firmie (…) i uzyskuje Pan tutaj legalne dochody stanowiące główne źródło utrzymania Pana rodziny. Wynagrodzenie wpływa na Pana polskie konto bankowe. Ponadto, w celu zabezpieczenia stałych potrzeb mieszkaniowych w Polsce, podpisał Pan już umowę przedwstępną na zakup lokalu mieszkalnego (mieszkania) w (…).
W wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania podlega Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu (polskiej rezydencji podatkowej) od dnia 23 lipca 2024 r., czyli od momentu przeniesienia do Polski Pana centrum interesów osobistych (dzień przyjazdu żony i dzieci).
W okresie przejściowym od kwietnia do lipca 2024 r. łączyły Pana z Ukrainą stosunki osobiste (przebywająca tam rodzina) oraz gospodarcze (praca zdalna wykonywana do 18 sierpnia 2024 r.). Jednakże, od momentu przyjazdu Pana rodziny (23 lipca 2024 r.) oraz podjęcia przez Pana pracy w firmie (…) (19 sierpnia 2024 r.), wszelkie istotne stosunki osobiste i gospodarcze z Ukrainą zostały całkowicie i bezpowrotnie zerwane. Pana całe życie prywatne i zawodowe koncentruje się wyłącznie w Polsce, a w Ukrainie nie posiada Pan już żadnego majątku ruchomego ani nieruchomego.
Od momentu przyjazdu w 2024 r. przebywał i będzie Pan przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej powyżej 183 dni w każdym roku podatkowym.
Potwierdza Pan, że nie miał Pan miejsca zamieszkania w Polsce w okresie od 1 stycznia 2024 r. do dnia poprzedzającego dzień przeniesienia Pana stałego miejsca zamieszkania do Polski w 2024 r. (tj. do 22 lipca 2024 r.). W okresie od 17 kwietnia 2024 r. do 22 lipca 2024 r. przebywał Pan w Polsce jedynie tymczasowo w celach organizacyjnych, podczas gdy Pana centrum interesów życiowych nadal znajdowało się przy rodzinie w Ukrainie.
Z ulgi na powrót chciałby Pan skorzystać za cztery kolejno po sobie następujące lata podatkowe, tj. za lata: 2025, 2026, 2027 i 2028.
Nigdy wcześniej nie korzystał Pan z ulgi na powrót (ani w całości, ani w części).
W momencie przyjazdu do Polski nie posiadał Pan fizycznie dokumentu Karty Polaka. Posiadał Pan jednak uprawnienia wynikające z udokumentowanego polskiego pochodzenia. Na tej podstawie, bezpośrednio po przyjeździe do kraju, złożył Pan stosowny wniosek i uzyskał Pan decyzję o udzieleniu zezwolenia na pobyt stały na terytorium RP, wydaną przez Wojewodę w dniu 26 kwietnia 2026 r.
Posiada Pan inne dowody dokumentujące Pana stałe miejsce zamieszkania dla celów podatkowych poza Polską we wskazanym okresie, w postaci pełnej i ciągłej historii zatrudnienia w Ukrainie za lata 2021–2024.
Pana roczne przychody ze stosunku pracy w firmie (…) nie przekroczyły w roku ubiegłym i szacuje Pan, że nie przekroczą w latach kolejnych kwoty 85.528 zł rocznie.
Pytanie
Czy posiadanie zezwolenia na pobyt stały wydanego na podstawie polskiego pochodzenia uprawnia Pana do korzystania z ulgi na powrót, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT?
Pana stanowisko w sprawie
Pana zdaniem tak, ponieważ art. 21 ust. 43 pkt 3 ustawy o PIT wprost wskazuje na osoby posiadające uprawnienia wynikające z pochodzenia, co potwierdza uzyskany przez Pana pobyt stały.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592):
Wolne od podatku dochodowego są przychody podatnika, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85.528 zł, osiągnięte:
a)ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku pracy,
b)z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8,
c)z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych,
d)z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa
‒w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.
Na podstawie art. 21 ust. 39 ustawy:
Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej ustawy, zwolnionych od podatku dochodowego oraz od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Stosownie do art. 21 ust. 43 ustawy:
Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że:
1)w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz
2)podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obejmującym:
a)trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz
b)okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz
3)podatnik:
a)posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej lub
b)miał miejsce zamieszkania:
‒nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub
‒na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 2, oraz
4)posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia, oraz
5)nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia - w przypadku podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ustawy:
Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85.528 zł.
Przepisy te zostały wprowadzone z dniem 1 stycznia 2022 r. przez art. 1 pkt 13 lit. a) tiret 13 ustawy z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105).
Ponadto, z art. 53 ww. ustawy zmieniającej wynika, że:
Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy zmienianej w art. 1, ma zastosowanie do podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r.
Zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych polega na zwolnieniu od podatku dochodowego niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
Osoby podlegające w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Wynika to z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Jak wynika z art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:
1)posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2)przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.
W świetle art. 4a ww. ustawy:
Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
Aby zapewnić sobie możliwość skorzystania z omawianej preferencji podatkowej, należy zarówno przez trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz w okresie od początku roku, w którym zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego ten dzień, nie posiadać miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i co istotne w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, należy mieć nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium RP.
Z przedstawionego przez Pana opisu sprawy wynika, że w wyniku przeniesienia 23 lipca 2024 roku miejsca zamieszkania podlega Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Zatem, warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych został spełniony.
Następny warunek, który określa art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a) i b) ww. ustawy również został spełniony, bowiem w okresie trzech lat kalendarzowych poprzedzających rok 2024, w którym przeprowadził się Pan do Polski, jak również od 1 stycznia do dnia poprzedzającego dzień przeniesienia Pana stałego miejsca zamieszkania do Polski (tj. do lipca 2024 r.) nie miał Pan miejsca zamieszkania na terytorium Polski.
Kolejnym istotnym kryterium umożliwiającym zastosowanie „ulgi na powrót” jest stosownie do art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy, posiadanie certyfikatu rezydencji lub innych dowodów dokumentujących miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia.
Zgodnie z art. 5a pkt 21 ww. ustawy:
Ilekroć w ustawie mowa jest o certyfikacie rezydencji - oznacza to zaświadczenie o miejscu zamieszkania podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania podatnika.
Z treści ww. regulacji wynika, że dokumentowanie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do „ulgi na powrót” może alternatywnie nastąpić posiadanym przez podatnika certyfikatem rezydencji lub innym dowodem. Wystarczy zatem, że podatnik posiada inne dokumenty, które potwierdzą jego miejsce zamieszkania w innym państwie, niemniej muszą być to dokumenty potwierdzające miejsce zamieszkania dla celów podatkowych. Takimi dokumentami mogą być np. umowa o pracę, albo umowa najmu mieszkania za granicą, albo zaświadczenie od byłego pracodawcy.
Choć przepisy podatkowe nie wymieniają w tym zakresie żadnego katalogu, to należy pamiętać, że zgodnie z art. 180 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622):
Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.
Powyższe oznacza, że innymi dowodami wskazującymi na miejsce zamieszkania poza Polską mogą być m.in. umowa o pracę, historia zatrudnienia, zagraniczne zeznania podatkowe, zagraniczna umowa najmu nieruchomości, paski wynagrodzeń, wyciągi bankowe czy też zagraniczne zaświadczenie od pracodawcy. Można w tym zakresie przedstawić również inne dowody.
Z przedstawionych przez Pana informacji w uzupełnieniu wynika, że posiada Pan inne dokumenty potwierdzające Pana stałe miejsce zamieszkania dla celów podatkowych poza Polską w postaci pełnej i ciągłej dokumentacji historii zatrudnienia w Ukrainie za lata 2021-2024 . Spełnił Pan zatem warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W celu skorzystania z ww. preferencji podatkowej, tj. tzw. „ulgi na powrót” spełnione muszą być jednak wszystkie dodatkowe warunki wskazane w art. 21 ust. 39, 43 i 44 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Literalne brzmienie art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a) i b) ww. ustawy wskazuje, że w przypadku tzw. „ulgi na powrót” powinniśmy mieć do czynienia z jedną z kategorii podatników „powracających”, tj.:
- z podatnikiem który posiada wymienione w lit. a) przepisu obywatelstwo polskie lub Kartę Polaka lub też obywatelstwo innego niż Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej, lub
- który we wcześniejszym okresie miał określone w lit. b) miejsce zamieszkania.
Tymczasem z przedstawionych przez Pana okoliczności wynika, że na dzień przeprowadzki do Polski, nie posiadał Pan obywatelstwa polskiego lub obywatelstwa innego niż Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej. Posiada Pan wyłącznie obywatelstwo ukraińskie.
Na moment przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski nie posiadał Pan także Karty Polaka.
Z opisu wynika również, że przed przyjazdem do Polski posiadał Pan miejsce zamieszkania wyłącznie na Ukrainie. Zatem nie spełnił Pan również warunku wskazanego w art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. nie miał Pan miejsca zamieszkania:
- nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w art. 21 ust. 43 pkt 2 ww. ustawy, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub
- na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w art. 21 ust. 43 pkt 2 ww. ustawy.
Wobec powyższego, w świetle przedstawionych przez Pana okoliczności nie spełnił Pan warunków wskazanych w art. 21 ust. 43 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Oznacza to, że niezależnie od spełnienia pozostałych przesłanek nie przysługuje Panu prawo do skorzystania z ulgi, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Analiza przepisów dotyczących omawianej preferencji w sposób jednoznaczny wskazuje, że podatnik musi posiadać Kartę Polaka, obywatelstwo polskie lub obywatelstwo innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej na dzień przeniesienia zamieszkania do Polski.
Skoro ulga ma dotyczyć podatnika przenoszącego miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oznacza to, że warunki konieczne do jej zastosowania (w tym posiadanie Karty Polaka lub polskiego obywatelstwa) muszą być spełnione na moment przeniesienia miejsca zamieszkania.
Ponadto powoływanie się przez Pana na polskie pochodzenie jako pozwalające na zastosowanie tzw. „ulgi na powrót” nie jest zasadne. Ustawodawca wśród warunków uprawniających do skorzystania z omawianej ulgi nie wymienia bowiem polskiego pochodzenia. Ponadto, wydana dla Pana decyzja o zezwoleniu na pobyt stały potwierdza Pana polskie pochodzenie, jednakże nie uprawnia do skorzystania z ulgi na powrót, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Podsumowując, w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym – pomimo że jest Pan osobą polskiego pochodzenia, co zostało potwierdzone decyzją właściwego organu stanowiącą zezwolenie na pobyt stały – nie przysługuje Panu prawo do skorzystania z tzw. „ulgi na powrót”, na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie spełnił Pan bowiem warunków, o których mowa w art. 21 ust. 43 pkt 3 tej ustawy, niezbędnych do jej zastosowania.
Pana stanowisko należało więc uznać za nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy:
- stanu faktycznego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionych stanie faktycznym,
- zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dacie wydania interpretacji.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1)z zastosowaniem art. 119a;
2)w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3)z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
