Wyrok NSA z dnia 11 maja 2017 r., sygn. II FSK 1019/15

Podatek dochodowy od osób fizycznych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia NSA Jacek Brolik (sprawozdawca), Sędzia del. WSA Paweł Dąbek, Protokolant Magdalena Siewkowska, po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej E. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 1135/14 w sprawie ze skargi E. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 29 stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od E. L. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie kwotę 1.200 (słownie: tysiąc dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 listopada 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 1135/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA) oddalił skargę E. L. (dalej: skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie (dalej: organ odwoławczy) z dnia 29 stycznia 2014 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. Podstawą orzeczenia był art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Przedstawiając stan faktyczny sprawy WSA podał, że w wyniku wszczętego u skarżącej postępowania kontrolnego w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r., Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. (dalej: organ I instancji) po ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek uchylenia jego wcześniejszej decyzji przez organ odwoławczy, decyzją z dnia 27 grudnia 2012 r. określił skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w wysokości 14.987 zł. W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji przedstawił ustalenia faktyczne z których wynika, że aktem notarialnym z dnia 30 grudnia 2004 r. G. B. oraz małżonkowie Z.i E. L., nabyli Fabrykę [...] "T." S.A. w upadłości, tj. prawo wieczystego użytkowania nieruchomości gruntowej składającej się z działek nr [...], [...], [...], o łącznej powierzchni 169.143 m2 położonej w miejscowości T. oraz stali się właścicielami posadowionych tam budynków i budowli o łącznej powierzchni 64.529,82 m2 stanowiących odrębną nieruchomość. Opisana powyżej nieruchomość nabyta została za łączną cenę 3.685.024 zł - G. B. w 4/10 częściach do jej majątku odrębnego, zaś małżonkowie L. w 6/10 częściach do ich majątku dorobkowego w ustroju wspólności ustawowej. Na powyższą cenę składały się: wartość prawa wieczystego użytkowania gruntu w kwocie 405.403 zł, wartość prawa własności budynków i budowli w kwocie 1.900.000 zł, wartość rzeczy ruchomych, w tym produktów, materiałów i surowców w kwocie 1.339.621 zł oraz wartość innych praw majątkowych w kwocie 40.000 zł. Organ I instancji ustalił również, że nabywcy w latach 2006- 2008 dzielili na części nabyte przez siebie przedsiębiorstwo, a następnie dokonywali ich sprzedaży wraz z prawem wieczystego użytkowania nieruchomości gruntowej. W 2006 r. współwłaściciele nieruchomości dokonali sprzedaży aktem notarialnym z dnia 26 października 2006 r. na rzecz małżonków A. i R. B. prawa wieczystego użytkowania działki oznaczonej numerem [...] o powierzchni 589 m² powstałej z podziału działki nr [...] wraz z posadowionym na niej budynkiem sklepu fabrycznego o powierzchni 864 m² , oraz budowlą w postaci utwardzonego placu manewrowego o powierzchni ok. 200 m² oraz utwardzonym placem manewrowym za cenę 55.000 zł oraz aktem notarialnym z dnia 29 grudnia 2006 r. na rzecz firmy E. sp. z o.o. prawa wieczystego użytkowania działki oznaczonych numerem: [...] o powierzchni 2.556 m² utworzonej z podziału działki nr [...] wraz z posadowionymi na niej częścią budynku warsztatowego o powierzchni 864 m² i utwardzonym placem manewrowym za cenę 300.000 zł. Organ I instancji po analizie opisanych powyżej transakcji kupna-sprzedaży prawa wieczystego użytkowania nieruchomości gruntowej oraz posadowionych na niej budynków i budowli zakwalifikował przychody ze sprzedaży ww. praw do źródeł przychodów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016r., poz. 2032 z późn. zm.) - zwanej dalej: "u.p.d.o.f.", tj. pozarolniczej działalności gospodarczej. Według organu o zorganizowanym charakterze działalności polegającej na sprzedaży prawa do wieczystego użytkowania nieruchomości gruntowej i posadowionych na niej budynków i budowli przez skarżącą świadczyło to, że przedmiotowa nieruchomość zgodnie z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego, przeznaczona jest pod zabudowę przemysłową produkcyjno-handlową, usługowo-handlową. Działania ww. osób, w tym skarżącej nie miały charakteru jednorazowego wykonywania określonej czynności. Organ I instancji zauważył również, że na systematyczność i powtarzalność działań składał się ten sam mechanizm ich podejmowania, przedmiot tych czynności i ich kontynuowanie w kolejnych latach. Ponadto zarobkowy charakter przejawiał się, wedle tego organu, w działaniu we własnym imieniu i na własny rachunek. Natomiast zamiar zakupu nieruchomości miał na celu wykorzystanie jej do celów działalności gospodarczej, o czym świadczy zawarcie w dniu 15 maja 2005 r. umowy dotyczącej wspólnej inwestycji pomiędzy G. B., Z. L. i E. L. jako współwłaścicielami nieruchomości w postaci przedsiębiorstwa dawnego porcelitu w T. nabytego w dniu 30 grudnia 2004r., a C. T. Spółka Cywilna G. B., Z. L. Następnie organ I instancji szczegółowo przedstawił ustalenia w zakresie przychodów i kosztów uzyskania przychodów z tytułu sprzedaży prawa wieczystego użytkowania gruntów oraz posadowionych na nich budynków i budowli w 2006 roku, a następnie ustalenia w zakresie dochodu do opodatkowania i należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 rok z tytułu prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej. Na podstawy tych wyliczeń wydana została decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego.