Wyrok NSA z dnia 23 marca 2017 r., sygn. I OSK 2734/15

Pomoc społeczna

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie: Sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska Sędzia del. WSA Iwona Kosińska (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 maja 2015 r. sygn. akt IV SA/Gl 938/14 w sprawie ze skargi I. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 28 maja 2015 r., sygn. akt IV SA/Gl 938/14, po rozpatrzeniu skargi I. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej, oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:

Wójt Gminy P. decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., nr OPS [...] zobowiązał I. M. do zwrotu kosztów zastępczo ponoszonych przez gminę, dotyczących odpłatności za pobyt syna w Domu Pomocy Społecznej w R. za okres od 1 listopada 2012 r. do 3 grudnia 2013 r. w łącznej kwocie 25.671,85 zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że syn skarżącej przebywał w Domu Pomocy Społecznej od 12 listopada 2010 r. do 3 grudnia 2013 r. na podstawie umowy zawartej w dniu [...] grudnia 2010 r. z Dyrektorem Ośrodka Pomocy Społecznej. Skarżąca wnosiła opłatę za pobyt syna w okresie od grudnia 2010 r. (w wyroku błędnie podano 2012 r.) do listopada 2012 r., a w okresie do 3 grudnia 2013 r. powyższą opłatę wnosiła zastępczo Gmina, zgodnie z art. 61 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej. Organ podkreślił, że I. M. jako matka osoby, która została umieszczona w Domu Pomocy Społecznej, odpowiada za wnoszenie opłat za pobyt syna w tej placówce. Organ przywołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 1172/12, podkreślając, że treść normy prawnej zbudowanej w oparciu o przepis art. 61 ust. 2 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej nie pozostawia wątpliwości, że ponoszenie opłat przez ową grupę zobowiązanych winno następować "zgodnie z umową zawartą w trybie art. 103 ust. 2". Oznacza to przede wszystkim konieczność istnienia umowy, w której ustalone zostały parametry płatności owych osób za pobyt w domu pomocy społecznej członka ich rodziny. Istnienie owej umowy jest niezbędnym elementem do tego, aby po stronie gminy powstało uprawnienie do domagania się zwrotu poniesionych przez gminę wydatków w trybie przepisu art. 61 ust. 3 in fine. Bez zawarcia owej umowy nie istnieje bowiem możliwość postawienia komukolwiek z owych osób zarzutu niewywiązania się z obowiązku ponoszenia opłat z tytułu pobytu w Domu Pomocy Społecznej członka rodziny.