Wyrok WSA w Białymstoku z dnia 17 maja 2007 r., sygn. II SA/Bk 218/07

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności danej decyzji zawsze winno obejmować zbadanie wszystkich przesłanek unieważnieniowych, o których

mowa w art. 156 § 1 kpa i nie można każdej z przesłanek nieważności danej decyzji badać osobno w odrębnych postępowaniach. Brak odniesienia się

przez organ nadzoru do innej przesłanki nieważności decyzji czy ograniczenie się do zbadania w danym postępowaniu jednej luk kilku wybranych

przesłanek rozstrzygnięcia nadzorczego, stanowić może podstawę zarzutu do treści danego rozstrzygnięcia nadzorczego, natomiast nie może być

przyczyną późniejszego żądania wszczęcia kolejnego postępowania nadzorczego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis, Sędziowie asesor WSA Małgorzata Roleder,, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 maja 2007 r. sprawy ze skargi M. i M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej lokalizacji inwestycji oddala skargę.

Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności faktyczno-prawnych.

Wnioskiem z dnia [...] listopada 2006r. M. i M.W. zwrócili się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta A. wydanej [...] marca 1991r. (w rzeczywistości [...] kwietnia 1991r.) znak [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji budowlanej E.Ł. kawiarni na działce położonej w A. przy ul. N. [...], numer ewid. [...], obręb I miasta A., na podstawie przesłanki zawartej w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 kpa tj. wydania decyzji bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie wnioskodawców, obowiązujące w 1991r. prawo o planowaniu przestrzennym zastrzegało formę decyzji administracyjnej o ustaleniu lokalizacji inwestycji tylko dla inwestycji podejmowanych przez jednostki gospodarki uspołecznionej oraz jedynie dla inwestycji o charakterze produkcyjnym, lecz z wyłączeniem zabudowy zagrodowej, usługowej i handlowej, realizowanych przez inne jednostki organizacyjne lub osobę fizyczną. Natomiast E.Ł. w sprawie nie posiadał statusu "jednostki gospodarki uspołecznionej" i nie był żadną "inną jednostką organizacyjną" lecz jest osobą fizyczną. Dlatego w takim stanie rzeczy art. 36 ust. 1 i inne (art. 42, art. 43) o planowaniu przestrzennym, jak i obowiązujące w roku 1991 ustawy i przepisy nie stanowiły podstawy prawnej do rozstrzygnięcia formą decyzji administracyjnej sprawy o ustalenie lokalizacji inwestycji budowlanej o charakterze usługowym i handlowym, realizowanej przez osoby fizyczne.