Wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 lutego 2009 r., sygn. III SA/Gl 1416/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.), Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Protokolant St. sekr. sąd. Anna Charchuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2009 r. przy udziale - sprawy ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] r. nr [...] ; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł ( słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

U Z A S A D N I E N I E.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K., po rozpatrzeniu odwołania pełnomocnika A.B., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do czerwca 2004 r., od sierpnia 2004 r. do marca 2005 r., od listopada 2006 do czerwca 2007 r. oraz za wrzesień i październik 2007 r. w łącznej kwocie [...] zł.

Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny:

A.B. pismem z [...]r. zwrócił się do Urzędu Skarbowego w Z. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług w łącznej kwocie [...] zł za wskazane wyżej miesiące. W uzasadnieniu wskazał, że organ podatkowy mylnie założył, że w [...] r. doszło do przekroczenia obrotu obligującego do zarejestrowania się dla celów podatku od towarów i usług w myśl art. 14 ust. 6 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm., dalej ustawa o VAT z 1993 r.). Tym samym po zakończeniu 2003 r. - ze względu na nie przekroczenie kwoty 10 000 EUR - zwolnienie zaczęło działać ponownie na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 1 powyższej ustawy, a już na pewno podatnikiem zwolnionym stał się po upływie trzech lat od końca [...] r., a więc od [...] r., kiedy zwolnienie podmiotowe zaczęło działać ponownie na podstawie art. 14 ust. 7a tej ustawy, przy czym do skorzystania z takiego zwolnienia nie było wymagane żadne oświadczenie. Prawo do zwolnienia wynikało wprost z ustawy i nie było obwarowane żadnymi dodatkowymi warunkami.