Wyrok WSA w Opolu z dnia 3 padziernika 2011 r., sygn. II SA/Op 294/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 września 2011 r. sprawy ze skargi "A." Sp. z o.o. w O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 31 marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia oddala skargę.

Uzasadnienie

Przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego stanowi skarga sp. z o.o. "A." w O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 31 marca 2011 r., [...], którą utrzymano w mocy decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 5 stycznia 2011 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 6000 zł.

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym:

W dniu 16 lipca 2010 r. w miejscowości J. zatrzymany został do kontroli autobus marki [...] o nr rejestracyjnym [...] z przyczepą o nr rejestracyjnym [...], kierowany przez Z. B.. W trakcie kontroli ustalono, że autobusem przewożeni są pasażerowie linii regularnej Gorzów Wielkopolski-Neapol, którzy posiadali bilety na przewóz tą linią. Kierowca wyjaśnił, że wykonuje jedynie przewozy na tej trasie pomiędzy Gorzowem Wielkopolskim, a Kłodzkiem od 1 lipca 2011 r. Kierowca okazał do kontroli licencję firmy A. sp. z o.o. oraz wypis zezwolenia nr [...] na linię regularną Gorzów Wielkopolski - Neapol wydanego firmie B. sp. z o.o. z siedzibą we W..

Decyzją z dnia 5 stycznia 2011 r., nr [...] działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (j.t. Dz.U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na sp. z o.o. "A." w O. karę pieniężną w wysokości 6000 zł.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu 16 lipca 2010 r. kierowca zatrudniony przez sp. z o.o. "A." w O. na podstawie umowy zlecenia kierował autobusem marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] z przyczepą o nr rejestracyjnym [...] wykonując przewóz drogowy na części międzynarodowej linii regularnej bez wymaganego zezwolenia. Fakt ten stwierdzony został protokołem kontroli nr [...] oraz zebranym w sprawie materiałem dowodowym w postaci zeznań świadka, umowy z dnia 15 lipca 2010 r., licencji dla sp. z o.o. "A." w O. na wykonywanie międzynarodowego przewozu osób autokarem lub autobusem, wypisu z zezwolenia nr [...] dla spółki z o.o. B." oraz wyjaśnień stron postępowania. Przytaczając brzmienie przepisów zawartych w rozporządzeniu Rady EWG nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 r. w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu osób autokarem i autobusem (Dz.Urz. UE.L.1992 Nr 74, str. 1 ze zm.), przepisy ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo Przewozowe oraz ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym stwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowody pozwala na uznanie, że brak jest podstaw do uznania, że przewoźnikiem w momencie kontroli była sp. z o.o. B. ze względu na to, że zawarta między tymi podmiotami umowa z dnia 16 lipca 2011 r. nie dotyczyła wynajmu autokaru, lecz świadczenia usług. Na podstawie tej umowy wynajęty został autokar wraz z jego obsługą, co w treści umowy określone zostało jako usługa, przy jednoczesnym ustaleniu stawki za przejechany kilometr krajowej trasy. Dodatkowo podkreślał organ, że wątpliwości budzi okoliczność datowania umowy na dzień 16 lipca 20010 r., skoro kierowca autokaru posiadał przedmiotową umowę już w dniu 15 lipca 2010 r. w godzinach rannych oraz fakt, że pomimo zawierania przez w/w spółki umów na wykonanie jednorazowego przewozu strona wykonywała takie przewozy pomiędzy 2 lipca 2010 r., a 17 lipca 2010 r. w każdą niedzielę, wtorek i piątek. Dodał przy tym, że sp. z o.o. B. nie potwierdziła jakoby była przewoźnikiem w czasie kontroli, a tym samym to strona pomiędzy 2 lipca 2010 r., a 17 lipca 2010 r. wykonywała przewozy regularne na części linii międzynarodowej Gorzów Wielkopolski - Neapol, posługując się zezwoleniem wydanym innemu podmiotowi, nie będąc przy tym wpisaną do przedmiotowego zezwolenia jako podwykonawca. Organ zauważył jednocześnie, że w przedmiotowej sprawie nie miał zastosowania art. 5 ustawy Prawo przewozowe, gdyż przepisy tej ustawy stosuje się do przewozów międzynarodowych tylko wówczas, gdy umowa międzynarodowa nie stanowi inaczej. W przedmiotowej sprawie zastosowanie zaś mają przepisy prawa wspólnotowego.