Wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 marca 2012 r., sygn. V SA/Wa 2007/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Protokolant - ref. staż. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2012 r. sprawy ze skargi S.Y. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na osiedlenie się; oddala skargę;

Uzasadnienie

S. Y. dalej: "skarżący" w dniu [...] października 2010 r. wystąpił do Wojewody P. z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się w Polsce motywując go pozostawaniem w związku małżeńskim z obywatelką polską A. A. G., sprawowaniem opieki nad ich małoletnim dzieckiem oraz wykonywaniem pracy w Polsce.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2011r. Wojewoda P. odmówił udzielenia skarżącemu zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, iż wobec skarżącego zachodzą przesłanki określone w art. 66 ust. 1 pkt 4 i pkt 6 lit. b ustawy o cudzoziemcach. W ocenie organu za godzące w porządek prawny należy uznać łamanie prawa przez skarżacego. Organ zauważył, że skarżący od grudnia 2008 r. został 5-krotnie skazany prawomocnym wyrokiem za popełnienie czynów zabronionych, w przeszłości nadużył instytucji małżeństwa w celu obejścia przepisów o udzieleniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony i zezwolenia na osiedlenie się oraz zataił fakt skazania prawomocnym wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w K. z dnia [...] lutego 1998 r. Powyższe okoliczności w ocenie organu I instancji uzasadniają stwierdzenie, że skarżący również w przyszłości będzie naruszał obowiązujący w Polsce porządek prawny. Ponadto organ zwrócił uwagę, że we wniosku z dnia [...] października 2010 r. skarżący nie ujawnił faktu skazania dwoma prawomocnymi wyrokami. Organ podkreślił, że odmowa udzielenia zezwolenia na osuiedlenie nie jest sprzeczna z art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ponieważ nie nakłada na skarżącego obowiązku opuszczenia terytorium Polski, a jedynie rozstrzyga kwestię możliwości udzielenia w ustalonym stanie faktycznym wybranej formy zezwolenia na pobyt. Ponadto, przedmiotowa decyzja nie stanowi ingerencji władzy publicznej w życie rodzinne, skutkującej koniecznością zerwania związków rodzinnych z żoną i dzieckiem.