Wyrok WSA w Olsztynie z dnia 27 kwietnia 2017 r., sygn. II SA/Ol 268/17

Finanse publiczne; Administracyjne postępowanie

Dnia 27 kwietnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2017 roku sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie umorzenia opłaty z tytułu zwrotu udzielonej bonifikaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na rzecz adwokat M. M.-B. kwotę 3.600 złotych (trzy tysiące sześćset) tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną skarżącej J. M. z urzędu.

Uzasadnienie

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że Prezydent decyzją z dnia "[...]" odmówił J. M. umorzenia kwoty 70.247,53 zł. opłaty z tytułu zwrotu udzielonej bonifikaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej położonej w A przy ul. A. Opłata ta została ustalona decyzją z dnia "[...]".

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że zgodnie z treścią przepisów ustawy o finansach publicznych organ może umorzyć część lub całość należności jeżeli zachodzi ważny interes dłużnika lub interes publiczny. W ocenie organu w sprawie tej nie wystąpiły żadne szczególne okoliczności, które mogłyby przemawiać za umorzeniem opłaty z tytułu zwrotu udzielonej bonifikaty. Przyznanie wnioskodawcy ulgi w zapłacie winno być spowodowane działaniem czynników, na które podatnik nie miał wpływu, przekształcając grunt strona była poinformowana o warunkach udzielonej bonifikaty. Strona zbyła nieruchomość przy ul. A i za niższą kwotę zakupiła lokal mieszkalny. Ważne jest natomiast wykazanie nadzwyczajności trudnej sytuacji materialnej, w której znalazł się dany podmiot i to niezależnie od swego postępowania.