Wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 lipca 2017 r., sygn. III SA/Wa 2014/16

Inne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Gurba, sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca), Protokolant referent Katarzyna Makowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2017 r. sprawy ze skargi C. w S. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za wrzesień, październik, listopad 2013 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej na rzecz C. w S. kwotę 5.617 zł (słownie: pięć tysięcy sześćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych decyzją z 30 czerwca 2015 r. określił Centrum K. w S. (dalej zwane "Skarżącym" lub "Stroną") wysokość zobowiązań z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej "PFRON") za okres od września do listopada 2013 r. w łącznej kwocie 26.637 zł.

W uzasadnieniu stwierdził, że Skarżąca zobligowana była do dokonywania rozliczeń z PFRON na podstawie art. 21 ust. 2a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 ze zm., dalej "ustawa o rehabilitacji"), a nie na podstawie art. 21 ust. 2b ww. ustawy. Wyjaśnił przy tym, iż w skład Strony, oprócz jednostek wymienionych w katalogu zawartym w art. 21 ust. 2b ustawy o rehabilitacji, wchodzi Szkolne S. w S. oraz Szkolne S. w L., które na podstawie art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 września 2013 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.), jako placówki oświatowo-wychowawcze nie posiadają w swoich kompetencjach zadań identycznych jak szkoły. Zdaniem organu, ponieważ schroniska nie zostały wymienione enumeratywnie w art. 21 ust. 2b ustawy o rehabilitacji wśród wyliczonych typów jednostek, to oznacza, że Skarżąca jako całość nie spełnia warunków do uznania jej za podmiot, o którym mowa w tym przepisie.